Little Women (1994)

Als er al zoiets bestaat als mannen- en vrouwenfilms, dan is dit een volbloed vrouwenfilm vermoed ik.

Verhaaltje met streepjes romantiek en drama, dat plaatsvindt in de preutse 19de eeuw.

Armstrong probeert nog wel wat met de film te doen, af en toe zijn er pogingen om alles op een eigen manier in beeld te brengen, maar ver komt ze daar niet in. Soundtrack bestaat voornamelijk uit liedjes die mij niet echt konden bekoren.

Verder veel bekende namen, drie van de 4 zusjes zouden later een serieuze eigen carriere opbouwen, doen het ook niet slecht verder, maar niks wat een film als deze voor mij zou kunnen redden.

Ik kon hier gewoon absoluut helemaal niks mee, 't is niet dat het allemaal vreselijk slecht is uitgewerkt ofzo, maar de wereld en avonturen van de zusjes lieten mij nogal koud.

Verder wel grappig om te zien dat Bale zelfs hier al z'n typerende lachje had. Na American Psycho gezien te hebben is dat een vreemd psycho-effect in een film als deze

1.0*

Wat een heerlijke film was dit ! Ik heb het boek al een aantal keren gelezen en het blijft een heerlijk verhaal. De warme band van de zussen onderling kwam heel sterk naar voren mede door de sfeer die er in de film heerste. Bijvoorbeeld het gezellige warme huisje waar ze in leefden in het begin was heel mooi in beeld gebracht. Je kon hierdoor de warmte van gezelligheid van hun jeugd voelen.

Qua acteerwerk was ik toch best wel onder de indruk van Claire Danes. Hoe zij Beth neerzette vond ik heel indrukwekkend. Ook de scene waarin ze uiteindelijk overlijdt vond ik ook mooi in beeld gebracht.

Ik heb de oudere film van dit verhaal ook gezien maar toch vind ik deze remake iets beter.

Vroeger heb ik Little Women minstens een keer of vijf gelezen en er steeds opnieuw meer van gesmuld. Het kijken van deze film was dan ook een nostalgische aangelegenheid. Hoewel de laatste keer dat ik het boek gelezen heb al weer jaren terug is kon ik me gedurende de film steeds meer scènes herinneren, voor zover ik weet blijft de film dan ook behoorlijk trouw aan het oorspronkelijke verhaal.

De eerste helft van de film bevalt mij het best. De meisjes zijn nog enigszins jong en onbezonnen en de vriendschap met Christian Bale als Laurie is nog geheel onschuldig. Ik sta trouwens versteld over het talent van Kirsten Dunst, die hier nog maar een jaar of twaalf was. Als zij halverwege de film vervangen wordt door een oudere actrice vind ik het personage ineens een stuk minder sympathiek. Ook heeft Dunst een veel betere klik met Bale dan de actrice die de oudere Amy speelt. Winona Ryder vind ik trouwens ook erg goed als Jo.

Ik moet bekennen dat de nostalgie mijn oordeel wel wat beïnvloedt. De film is meer dan eens kneuterig en kitsch en niet alles kreeg de benodigde aandacht. Zo vind ik de romance tussen Amy en Laurie, net als de dood van Beth veel te snel gaan, zodat ze niet de beoogde indruk maken. Dat is een beetje jammer.

Little Women zal zeker niet iedereen aanspreken, maar op zijn eigen manier is het toch een heel lieve film met het hart op de juiste plek - precies zoals het boek.

Erg zoete hap voor vooral het vrouwelijke volk. Erg veel moeite om de personages stuk voor stuk geloofwaardigheid te geven mislukt en het moraal ligt er soms net even iets te dik bovenop. Ook het verhaal neemt iets te grote sprongen in de tijd, waardoor je uiteindelijk twee uur zit te kijken naar een film met de diepgang van een doperwt. Wel jammer, want ik was was best gecharmeerd van het spel van Ryder in Little Women.

2,5*

Romantische, familiale film met veel sentimentaliteit uiteraard, net zoals de voorgaande verfilmingen van Alcott's, voor dergelijke werken, zeer dankbare roman. Heel wat tedere huiselijke taferelen binnen overladen decors.

Deze versie benadert zowat deze van 1949, zijnde deze met de meest ronkende namen in de cast.

Nochtans zijn ook de acteerprestaties hier zeer verdienstelijk, zeker van Winona Ryder, die net naast een Oscar greep.

Wat mij deze keer wel opviel is dat er toch enkele keren, met een zekere nadruk, allusie werd gemaakt op bepaalde sociale aspecten van het maatschappelijk leven zoals de achterstand van de vrouw tov de man, de rassenverschillen en de tegenstellingen veroorzaakt door arm of rijk.

Film predikt ware liefde en familietrots en verdient alleen al daarom waardering.

“We'll all grow up one day, Meg. We might as well know what we want.”

Little Women is een film die geen groots verhaal of bizarre plotontwikkelingen nodig heeft om indruk te maken. Ik ging met lage verwachtingen de film in, maar werd uiteindelijk geraakt door het verhaal van een moeder en haar vier dochters (en Christian Bale in romantische rol ha) die leven en opgroeien tijdens en na de Amerikaanse burgeroorlog.

De burgeroorlog speelt maar een kleine rol, en Little Women is vooral een kleinschalig en intiem verhaal over de opgroeiende zussen die uiteindelijk voor volwassen keuzes komen te staan. Totaal verschillend, maar de onlosmakelijke band is mooi om te zien. Het is altijd leuk om een jonge Kirsten Dunst en Claire Danes te zien, maar het is Ryder die hier de meeste indruk maakt als Jo ('the wild one'). Een fantastische rol en acteerprestatie, en Ryder is terecht genomineerd voor een Oscar.

Een film waarvan ik meende dat hij hele hoge ogen gooide hierop MovieMeter en IMDb, maar eenmaal onderweg kwam ik tot de ontdekking dat dit best meeviel misschien zelfs wel een beetje tegen, maar desalniettmin vanwege de sterke cast toch even doorgezet.

Fraai is toch zeker het begin in de winter met de fraaie en besneeuwde landschappen, daarnaast klinkt het verhaal interessant met een invalshoek zelden belicht, in dit geval dat thuis situatie met moeder en dochters terwijl vader aan het front is in de burgeroorlog. En temidden van veel vrouwelijk schoon heeft Little Women die beginfase zeker de aandacht. En om nog even bij de goede punten te blijven kan deze film wellicht toch wel een acteurs film genoemd worden, geen gemakkelijke toestanden maar zware karakters, goede rollen, en knappe acteerwerk. Dan zijn er een aantal mooie details, zoals de inktvlek op Jo's vingers, de smerige rand van haar rok door de ongeplaveide straten en bijvoorbeeld de invaliden zo vlak na de oorlog. Tevens is de toestand rond Beth behoorlijk aangrijpend.

Het beeld is er zeker van de gezusters gedurende hun nog jonge leven richting volwassenheid, de keuzes, de mogelijkheden, wat wil een mens, waar is een mens naar op zoek, en wat komt er op je pad. Het is de tragiek van het leven die toch binnen een paar jaar getoond wordt, maar helaas, echt boeien wil het niet. Vreemd vind ik trouwens de keuze om Amy zoveel ouder te laten worden en door een andere actrice te laten spelen, in dit geval Dunst en later Mathis, daar tegenover staat dat de andere zussen amper ouder worden. Maar het grootste minpunt aan de film is toch dat dat de film teveel verzand in kleine niet zoveel zeggende dingetjes en koetjes en kalfjes. En met dat in gedachten is een speelduur van 2 uren best wel lang hoe mooi Ryder, Mathis en Alvarado ook mogen zijn, wel overigens een sterke reden om te blijven kijken.

Maar buiten dat laatste, en de andere goede punten, viel Little Women toch best wel een beetje tegen. Maar goed, smaken verschillen en een voldoende krijgt de film zeker wel vanwege het goede acteren en het mooie tijdsbeeld.

De 4e verfilming van Little Women die ik zie en daarmee ben ik nog lang niet in de helft. Deze versie ut 1994 blijft heel dicht bij het boek en doet soms ook niet meer dan dat. Al is het wel mooi aangekleed qua decor en kostumering. De cast is goed maar niet legendarisch, al hebben ze dankzij het verhaal wel genoeg ruimte om te kunnen schitteren. Winona Ryder kreeg toch 1 van de drie Oscarnominaties voor deze film. De impact bij de versie uit 2019 was voor mij zo groot, dat de lat helaas heel hoog lag voor andere verfilmingen. Ook al waren die eerder.