L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970)

En het heeft inderdaad gewerkt, want deze film zie ik veel minder worden vermeld als zijnde het beste werk van Argento. Maar dat ik deze leuker vind is juist omdat ik niet zo veel boodschap heb aan die style over substance aanpak. Ik loof zeker de aanpak dat Argento een andere richting is uitgeslagen. Ook Fulci wiens eerste 3 giallo's toegankelijker zijn dan zijn latere is daarna meer op het grafische gaan richten zelfs nog meer dan Argento. Vernieuwend zijn zo verwerf je aanzien en bekendheid. Hitchcock wordt nu nog steeds geroemd voor zijn suspense. Herschell Gordon Lewis is misschien niet zo geliefd bij de meer verfijnde film- en horrorliefhebber maar zijn status als godfather of gore staat buiten kijf.

Na "Profondo Rosso" deze maar eens bekeken. Hetzelfde probleem: acteerwerk en plot van het niveau "oude Derrick-aflevering". Ook de twist aan het einde vond ik zwak: de echtgenoot was al zó nadrukkelijk in beeld gebracht als verdachte, dat zoiets geheel in de lijn der verwachtingen lag. Verder vreemde onderzoeksmethodes, o.a. dat een toevallige passant direct met de moordcommissie mag samenwerken als een soort privédetective.
Weer zeg ik dat het in de 70er jaren wellicht indruk maakte, maar nu is het moeilijk uit te zitten. Heeft een eigen stijl, dat wel. Dan zal "Suspiria" mijn laatste poging worden.

The Bird with the Crystal Plumage by Alan Simmons

You saw a guy in a yellow jacket ? Yes.. in there..

Eindelijk het debuut van Argento gezien en zo goed had ik deze niet verwacht.. Wat een spanning kan hij creëren met muziek, kleur en zijn stijlvolle shots ( dat shot in het trappenhuis ... ) , 1 van de koningen van de horror.

We volgen een schrijver die getuige is van een moord en zo terecht raakt in een kat en muis spel met de dader, met het prachtige Rome op de achtergrond. Ga svp niet meer lezen over het verhaal. Wat mij betreft een regelrecht meesterwerk, diepe buiging voor Argento, zo lopen ze helaas niet meer rond..

Komt in juni uit op 4k blu ray bij Arrow

Wat hebben wij filmliefhebbers het toch goed in deze tijd. Steeds meer titels oud en nieuw verschijnen op 4k UHD en met de juiste apparatuur komt de bioscoopervaring zo wel heel dichtbij thus. Of misschien is het zelfs beter.

Toen mijn liefde voor film zich ontwikkelde in de jaren 80 en 90 kon je dit soort films sporadisch op het grote doek bewonderen. En meestal enkel als nachtvoorstelling. De kwaliteit van die kopiëen liet ook vaak te wensen over. Maar tegenwoordig is dus bijna alles verkrijgbaar op blu ray (dat al een geweldige kijkervaring biedt) en nu ook in 4k.

Vandaag de mooie editie van Arrow in mijn speler gestopt en die zag er fantastisch uit. Logisch met Argento en Storaro achter de camera. De soundtrack van Morricone maakt het supertrio compleet.

Bird is een ‘technologische’ detective, waarbij de ‘modernste’ technieken; computers en stemanalyse, worden ingezet om een killer te ontmaskeren. Het is een prima giallo achtige thriller die prima wegkijkt. Wat betreft de transfer is die mooi, maar geen referentiekwaliteit (dat is Suspiria wel) . Daarvoor is de bron denk ik, toch te oud of zwak. Maar goed, dan ben ik echt aan het mierenneuken. Heb genoten.

4*

Een film die ik voornamelijk waardeer door zijn techniciteit dan zijn inhoud. Best sfeervol met de indringende soundtrack en ook de spanning is aanwezig door de prima opbouw en gebruik van de juiste effecten van licht, montage en geluid.

Inhoudelijk had ik dan weer wat meer vragen omtrent de plotontwikkeling. Schrikwekkend is de film zeker niet. Het is een soort detectiveverhaal naar een moordenaar. Beetje clichématig en zelfs voorspelbaar wie de dader was. Vreemd dat een getuige mag meepuzzelen naar de zoektocht van de crimineel.

Het acteerwerk overtuigde me niet. Zeker niet de doodsstrijd van de vrouw in het begin van de film. Je had zo gewenst dat ze het echt wel niet had overleefd (en dan nog wat sneller ook)…

Het debuut van Argento laat al veel van zijn talent zien. En ook deels zijn valkuilen. Het is een extreem invloedrijke film en een van de films die min of meer het prototype was voor de giallo. Veel prachtige shots en goed camerwerk en mooie kleuren. Het compenseert het plot een beetje dat wat minder overtuigend is. Later zou Argento nog veel stijlvoller worden met Suspiria.

8 februari te zien in het Eye

Another Argento Night | Eye Filmmuseum - eyefilm.nl

Goeie Argento weer, maar niet één die er voor mij uitspringt. Puur gelet op de whodunit plot vond ik het net iets te gemakzuchtig; de dader belt de politie een paar keer op, dat wordt opgenomen, men hoort een niet thuis te brengen piepend geluid, wat blijkt - uiteraard is er weer iemand die dat geluid herkent - de moordenaar woont pal aan een dierentuin en het geluid is afkomstig van een zeer zeldzame vogel... Toen de roodharige vrouw in beeld kwam had ik ook vrijwel meteen door dat zij(zelf) wel eens de dader zou kunnen zijn. Want: rood lang haar.
Mooie muziek van Morricone: duivels gezang, exotische trommels, alles door elkaar heen.

SHet was wikken en wegen wat nog even te zien op de late zaterdagavond waar toch vaak griezel/horror de richtlijn is waarom ik me afvroeg waarom ik niet eens ging kijken wat er op YouTube staat van Dario Argento. Want wat ben ik al lang geen Argento tegengekomen, en warempel, ik kon zo starten met Argento 's eerste die prima voldeed.

En pak de Argento bingokaart er maar weer bij met het Zuid-Europese klimaat, doden, een Engelstalige hoofdpersoon die aanvankelijk niets met de zaak te maken heeft maar wel op onderzoek uitgaat, een aantal intense scènes, een mysterie a la Hitchcock en mooie vrouwen natuurlijk. Afwezig is daarentegen de voor Argento bekende Gore en gruwelijke moorden die iets subtieler zijn in deze film. Argento wordt niet voor niets vaak de Italiaanse Hitchcock genoemd en dat is met deze film best te begrijpen.

Fraai zoals gebruikelijk het tijdsbeeld, de aankleding en het decor, het acteerwerk wel eens wat overdreven zoals we van Italianen kunnen verwachten, de opbouw, spanning en suspense sterk en ditmaal is Morricone van de partij die voor de muziek die een fraaie soundtrack levert die het mysterie extra aanzwengeld. En dat mysterie is overigens goed uitgedokterd met veel verschillende verdachten, zeg maar gerust dat niemand te vertrouwen is, en het uiteindelijke konijn uit de hoge hoed is best wel onverwacht. L'uccello dalle piume di cristallo is daarmee niet zijn beste maar voeldoet zeker en behoort tot de categorie er net onder. Een 3,5 wat mij betreft al was het alleen maar voor de prachtige filmposter.

Als regisseur heeft Dario Argento meerdere projecten neergezet die de moeite waard zijn, maar The Bird with the Crystal Plumage kan de goedkope kwaliteit spijtig genoeg onvoldoende onderdrukken. Uiteraard blijft de nasynchronisatie (voor mij persoonlijk) ouderwets storend en van goed acteerwerk hebben de castleden hier duidelijk geen kaas gegeten. Specifiek Eva Renzi is niet om aan te zien, maar de overige figuranten doen het niet veel beter. Argento besteedt gelukkig veel aandacht aan de cinematografie, mogelijk ter compensatie voor eerdergenoemde punten. De settings zijn mooi gekozen, het kleurenpalet krijgt genoeg aandacht en de finale is zeer degelijk, maar die complimenten nemen niet weg dat het mysterie nergens op slaat, de uiteindelijke onthulling niet bepaald wind in de zeilen blaast en vrijwel ieder personage inwisselbaar is.

"De eerste"

Een goed debuut van Dario Argento die hiervoor vooral met schrijfwerk bezig was voor andere films. Vooral de spaghetti westerns. Zo ook Once Upon a Time in the West

Zijn eigen filmografie bestaat vooral uit horror en suspensefilms a la Hitchcock en De Palma. Argento's debuut is een goed whodunnit. Helaas nog niet zo geconstrueerd, daar je al vrij vroeg in de film door hebt wie de moordenaar is. Ik weet niet of de filmmakers al door hadden hoe slim het publiek is.

Dat maakt voor de rest van de film niet echt uit. Er blijft genoeg over om van te genieten. De film heeft best een hoog tempo in vergelijking met andere (soortgelijke) films uit die tijd. De film is erg mooi geschoten en bevat enkele goede scenes. En dan is er nog de prachtige score van "Il Maestro" zelf, Ennio Morricone. Helaas maakt het einde niet genoeg impact. Maar voor de rest zit de film erg goed in elkaar en is het duidelijk met veel liefde gemaakt.

Wat me hier het meest aan beviel, is hoe alles samenvalt. Een beetje jammer wel dat dit soort werken niet met de middelen van nu konden worden geschoten, uiteraard trouw blijvend aan de nodige zorg voor verhaal en opbouw. Denk wel dat er mogelijkheid in zat om nog een stuk meer tot de verbeelding te spreken. Al vind ik hem nu al behoorlijk dicht bij de 4* aanleunen voor me.

Had deze hier nog geen score gegeven, is ook al van men tienerjaren geleden dat ik deze gezien had, dus een herkijkbeurt was wel gepast. Dit blijft een van men favoriete genres. Weer zeer van genoten.