L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970)

HMM...beetje doorsnee giallo en niet trademark Argento,al heeft dat ook zijn voordelen qua plotontwikkeling.Verder is deze film 1 grote hommage aan Hitchcock met zelfs blonde vrouwen i.p.v. de bij Dario gebruikelijke brunettes en een satirisch slot dat Psycho parodieert.Prima camerawerk van Storaro en muziek van Morricone,maar dat kun je van die grote namen verwachten.

P.S:Mario Adorf lijkt in deze film sprekend op Maradona..moest ik even kwijt.

Mooi regiedebuut en toch wel één van Argento's sterkste films.
Eigen aan Argento zijn de flauwe acteerprestaties, de vreemde twists in het verhaal en enkele zaken waarbij je toch even de wenkbrauwen fronst (bv. dat de politie Sam Dalmas zomaar toestaat om zelf op onderzoek te gaan - op gevaar van eigen leven -, en hem hierbij vaak lijk te assisteren ipv dat Dalmas hen assisteert).
Sommige scènes werken ook niet helemaal, zoals de stalkscène met de moordenaar in het gele jasje: er zitten mooie flitsen in (in het busdepot, toch wel mooi in beeld gebracht), maar over de gehele lijn niet sterk genoeg als scène in een thriller.

Wanneer je hierover kunt kijken, valt er wel een mooie film uit te halen. De getuige die via zijn flashbacks het mysterie tracht te ontrafelen komt origineel over en biedt de film een mooie meerwaarde, en de film houdt een goed tempo aan en heeft enkele mooie momenten van spanning (helaas net iets te weinig aanwezig misschien). Bepaalde scènes zijn erg fraai gefilmd (de moordenaar die zijn wapenarsenaal inspecteert, de scène in de trappenhal, de ontknoping en achtervolging aan het einde,...), en tonen welke kwaliteiten Dario Argento bezit. Ook weet hij op de juiste manier spanning en angstgevoelens op te wekken, met als beste voorbeeld in deze film het moment waarop Sam Dalmas de schuilplaats van de moordenaar binnendringt en het macabere schilderij ontdekt, waarop hij geconfronteerd wordt met zijn vermoorde vriend - met een bijzonder akelige blik in zijn dode ogen - en de moordenaar die uit de schaduw opdoemt.

In detail zitten er enkele slordigheden en onnozelheden in L'Uccello dalle Piume di Cristallo, maar in het algemeen kan ik toch stellen dat het een erg onderhoudende en bij momenten zeer effectieve giallo is, waarvan elke filmliefhebber kan genieten.


3,5*

Argento debuteert ijzersterk met deze giallo. De film bevat enkele prachtige scenes, waarvan de achtervolging het allersterkst is. De film is spannend tot het eind met ook hier een twist. Wel goed gevonden. Het acteerwerk is zeer behoorlijk. De score van Morricone is uiterst doeltreffend.

Een 4. Met wat meer bloed en gore had dit nog een halfje hoger kunnen zijn, maar dat is zo ongeveer het enigste kleine minpuntje wat ik kan vonden.

Prima debuut van grootmeester Argento. Geniaal als in Deep Red wordt het meestal net niet, maar zo nu en dan wil The Bird with the Crystal Plumage erg sterk uit de hoek komen. Het mysterie wordt sterk opgebouwd en bekende giallo-elementen worden met verve geregisseerd. Vooral visueel blinkt Argento op momenten al uit. Ook de muziek is net niet het geniale wat bijvoorbeeld Goblin in latere Argento's heeft geproduceerd, maar het werkt sfeerversterkend. De ontknoping is helaas wel wat tam, maar Dario Argento heeft hiermee een prima debuut in handen.

3,5*

En The Bird with the Crystal Plumage is op nummer 25 geëindigd in mijn top 25 Horrorfilms van de jaren '70.

Cult Movies Reviewed: Horror Top 25 van de jaren '70 - special - cultmoviesreviewed.blogspot.com

Hm.. ik ben toch niet zo enthousiast als de meeste fans van dit genre hier.
Er zitten zeker leuke scenes en shots in maar als geheel stijgt het toch echt niet boven de 70s middelmaat uit wat mij betreft.
Alleen de hele 'vondst' al dat ze 1 of andere zeldzame vogel ontdekken (en hoe ook...) op dat bandje van het telefoongesprek ....pfff.. komaan zeg.

@kos Argento maakt films die inderdaad ietwat naïef overkomen. Maar zijn gevisualiseerde achtervolgingen en moordpartijen. Wunderbar toch?

Ik ben niet zo'n Argento kenner. In Suspiria vielen de punten die je aangaf inderdaad wel erg positief op, maar hier niet echt veel meer dan bij een gemiddelde 70s film wat mij betreft.

Vooral voor een regiedebuut is deze film erg sterk. Het is een aardige mystery, waarbij de eerste helft de moordenaar geheel in de schaduwen weet te blijven. De muziek van Morricone is aardig sfeervol, al vind ik het niet zo sfeervol als wat Goblin later deed bij Suspiria.

Het acteerwerk is best aardig en het camerawerk is hier en daar erg goed (de scene waarbij de man uit het raam valt bijvoorbeeld). Sommige plotveranderingen/ontwikkelingen zijn wel erg ver gezocht, maar dat maakt de film ook weer leuk om te bekijken, want tijdens het kijken blijft de film verrassend. Het einde was best verrassend en een erg leuke ode aan Psycho.

Een erg leuke giallo van Argento.

Ik had een vraag: op de DVD van Suspiria was ik een documentaire aan 't kijken genaamd 'Fear at 400 Degrees: The Cine-Excess of Suspiria' waar The Bird with the Crystal Plumage ook in genoemd werd. Er verscheen een scene waarin een man werd doodgestoken bij een parkietenkooi. Vreemd genoeg kan ik me deze scene niet heugen. Zou dit gedeelte weggelaten zijn om één of andere redenen of heb ik niet goed opgelet?

Sfeervolle giallo met schitterende fotografie van Storaro en een geweldige score van Morricone. Tja, dan kan er weinig meer misgaan. Het verhaal is wel aardig, maar mist iets aan vaart. Maar de setting in het kunstenaarsmilieu en een paar goede doch recht toe echt aan moordscenes, maken dit een sterk debuut. Blu Ray van Arrow is prachtig!

3,5*

Meesterlijke film en eigenlijk wel één van de beteren van Argento. Mijn voorkeur gaat echter eerst uit naar Suspiria, Phenomena en Deep Red maar deze komt mooi op een 4de plaats.

Zeer sfeervol in beeld gebracht en bij wijlen ook mooi geschoten.

Toch wel één van de betere films van Argento samen met The Cat O'Nine Tails.

Een aardig begin van Argento.

De blauwdruk is er, maar de moorden zijn nog niet expliciet; in een gemiddelde misdaadserie zit meer bloed. Het verhaal is niet knotsgek of ingewikkeld, maar de stalk-scènes zijn spannend. Er zitten ook wat erg aparte personages in de film. Het detective-aspect is aardig gedaan; het is wel wat traag allemaal, maar het toont wel aan hoe de meester van de Giallo later te werk zou gaan...

Een matig begin van de horrormeester. Slashers zijn sowieso niet mijn pakkie-an, maar wanneer het grootste deel van de film nogal sfeerloos overkomt en de ‘actie’ vooral offscreen is, valt er simpelweg weinig te beleven. De badguy is dan ook nog eens weinig indrukwekkend met het voortdurende opbellen om dreigementen en sneak peaks mee te delen. Wel komt Dario Argento soms verrassend leuk uit de hoek, waardoor de film nog uit te zitten valt. Over het algemeen is het middelmaat troef en dan helpt het niet dat de acteurs geen van allen echt goed zijn. Het zal het probleem van de beginnende filmmaker zijn die ongetwijfeld weinig financiën tot zijn beschikking heeft. De goede wil is er, maar de kwaliteit mijns insziens niet. Neemt niet weg dat het een mooi document is voor de fans. Voor mij is het allemaal wat te traag, te amateuristisch en te weinig spectaculair.

Gele genre.

Deze typische Giallo en tevens regisseur Dario Argento's regiedebuut ontleent zijn klassiekerstatus onder andere aan de mooie beelden en het moeilijk te voorspellen who-dun-it aspect. Ondanks zijn meer dan veertigjarige leeftijd verloopt het detectiveverhaal omtrent een onderzoekende getuige van een mysterieuze moord anno nu nog steeds vlotjes. Het acteerwerk is niet sterk en de filmmaker zelf zou later pas echt op stoom komen, maar ook dankzij de muzikale ondersteuning van Ennio Morricone en het eerder genoemde tempo blijft een en ander onderhoudend. Een behoorlijk goed debuut dus. Voor liefhebbers van het 'gele genre' sowieso een must.

Goed.

RIP Tony Musante

Goed regiedebuut van giallo-meester Argento. Bang dat zijn kindje werd verpest door een onbekwame regisseur kroop hij zelf in de stoel. Het begin van een succesvolle carrière.

Kenmerkend zijn de stijlvolle shots en veel gebruik van schaduw waardoor de dreiging van de killer altijd aanwezig is. Het tempo is redelijk, al wil ik meestal na een uurtje wel weten wie het is. Het acteerwerk is niet groots, maar wat zijn die giallo-actrices toch mooi altijd. Tony Musante scheen trouwens zo'n enorme egoïst te zijn dat Dario vanaf dat moment altijd een hekel heeft gehouden aan problematische acteurs.

Hoe de vogel uit de titel in het verhaal is verweven is erg cool, hoewel een beetje vergezocht. De ontknoping is eveneens geslaagd, en zette me totaal op het verkeerde been. Aanrader voor de fans.

De typische visuele stijl en zwarte humor van de meesterregisseur komen bij vlagen al aan de oppervlakte, maar over het geheel mist het net de surrealistische vervreemding om van een redelijke thriller een onvergetelijk pareltje te maken. Ik heb het idee dat hij zich hier nog teveel aan de regeltjes van opdrachtgevers moest houden in plaats van volledig los kunnen gaan met zijn kenmerkende manier van films maken. Wel sterk hoe het steeds de angst van vrouwen uitvergroot om misbruikt/mishandeld te worden, terwijl het bij mannen de angst uitvergroot om beschuldigd te worden van het misbruiken van fysiek overwicht.

The Bird with the Crystal Plumage is een goede debuut-film van Dario Argento. Zijn herkenbare stijl is duidelijk aanwezig en veel typische Argento elementen zoals de moordenaar met de zwarte handschoenen worden geïntroduceerd.

De amerikaanse Sam is op een dag getuige van een moordpoging in een kunstgalerij in Rome. Na het voorval blijft de moordenaar hem bezighouden en hij gaat zelf op onderzoek uit om de politie te helpen.

Het acteerwerk is wel goed. De Engelse dub viel me eigenlijk ook heel erg mee, al is deze niet altijd even synchroon. Met name Tony Musante heeft zich zelf goed gedubd. Verder waren de Britse Suzy Kendall en Enrico Maria Salerno ook goed. Opvallend dat Argento eigenlijk nooit een film helemaal in het Italiaans heeft gemaakt. De eerste productie was al met internationale acteurs, dat is dan ook de standaard bij commerciële films in Italië heb ik het idee.

De film wist me al vrij snel te boeien en blijft daarna de hele tijd wel interessant. Het verhaal is erg vermakelijk en ook wel een beetje Hitchcock-achtig.

De titel is niet erg voor de hand liggend. Er komt wel een vogel in de film voor (die Siberische vogel bestaat trouwens niet in de film zien we een Chinese Kraanvogel) maar verder... waar die kristallen Pluimage vandaan komt is me ook een raadsel.

De film is al meteen erg sterk opgenomen, heel professioneel voor een debuut film en gezien het lage budget van $500,000 vind ik dat ze best veel hebben kunnen doen. De cinematografie was erg goed en ik vind het erg mooi dat Argento widescreen heeft gebruikt. Er zitten een aantal briljante shots in de film. Zo hebben ze voor de scène waar de galerij-eigenaar uit het raam van zijn appartement valt een oude camera naar beneden laten vallen, die was helemaal kapot op de stoep maar de filmrol heeft het wel overleefd. Eigenlijk waren alleen de hectische shots waar veel gebeurd een beetje minder geslaagd, dat kwam ook door het geluid dat niet heel goed ge-edit is. Maar in de rustige scénes vond ik de film zelfs erg modern aandoen.

De kills waren niet zo sterk als in Argento's latere films. We zien eigenlijk niet veel en het is meer minimalistisch. We zien een mes, we zien bloed, op een slimme manier met de beperkingen omgegaan.

Vraag me af wat Argento met/tegen katten heeft. In Inferno hebben we die traumatische scène en hier krijgen we de schilder met zijn bizarre eetgewoonte... Aan de andere kant heeft hij katten ook mooi mysterieus neergezet in enkele films.

Nog geen Goblin hier, de muziek is verzorgd door Ennio Morricone. Niet dezelfde sfeer maar wel een erg gave soundtrack met vooral mooie vocals (die ook een beetje leken op wat Goblin later voor Suspiria maakte). Al vond ik wel dat de film op sommige momenten geen muziek heeft waar er muziek had moeten zijn en muziek heeft waar er geen muziek had moeten zijn. Morricone heeft betere muziek gemaakt voor giallo's maar toch zeker niet slecht.

Alles bij elkaar een geslaagde film van Argento. Niet heel bijzonder maar wel vermakelijk en kwalitatief een van de betere giallo's. Aanrader.

Leuke film, stijlvol geschoten en geslaagde soundtrack en ook nog een aardige ontknoping. Vond enkele scenes er visueel wel uitspringen, zoals die in de galerij als Sam getuige is van de aanval, de scene dat de moordenaar het appartement van Giulia binnen probeert te dringen, en ik heb een zwak voor scenes waarin wetenschappelijke bevindingen worden gepresenteerd door geleerden met een witte jas aan. De computers met drie knoppen maken het dan helemaal af.

Bij vlagen spannende film met enkele mooi geschoten scenes, waaronder de beginscene en de achtervolgingsscene. De muziek is goed, de kills vermakelijk en de cast is niet onaardig, met een prima hoofdrol van Musante en bijrol van Kendall.

De climax laat iets te lang op zich wachten en is misschien niet heel verrassend, althans de opties zijn tegen die tijd nog maar zeer beperkt..

The Arrow Video Story

Muziek is mij niet eens echt opgevallen, moet ik zeggen, al had ik de naam van de grootmeester bij de begintitels natuurlijk zien staan. Toch naar twee Ennio concerten geweest afgelopen jaren en heb een behoorlijke verzameling liggen hier, maar kan me niet herinneren dat de muziek me positief (of negatief) is opgevallen.

Hoe dan ook, een trefzeker debuut, al prefereer ik bij giallo's toch een Goblin achtige score, met mijn beperkte kennis van het subgenre. Zeker een kijkbeurt waard, helemaal als liefhebber.

Oké, liever Goblin dan deze specifieke Ennio

En alleen bij giallo

Een zeldzaam briljant debuut. Waar vele andere Italiaanse grootheden binnen het genre (Fulci, Mario Bava, Deodato...etc) veelal aanknoeide met goedkope schlock in het begin van hun carriëre, zette Argento meteen een nieuwe standaard neer. Hij wist vele bekende Giallo-elementen op zo'n smaakvolle en ingenieuze wijze te combineren, dat het in één klap de nieuwe standaard werd en dit genre écht van de grond geraakte. Hij maakte het verschil tussen krimi en giallo voor eens en altijd duidelijk. Dealt bovendien in diepe lagen met interessante en duistere thema's, waaronder gevangenschap, voyeurisme en bovendien gender-rollen. De scene waarin Sam hulpeloos toe moet kijken terwijl het slachtoffer al kruipend om hulp smeekt, behoort tot één van de beste scenes uit zijn oeuvre. Met de grote rol voor kunst, seksualisering van geweld, intrigerende en overlappende thema's, vol bloedmooie composities en ijzingwekkende moorden, is dit een Argento-meesterwerk in hart en nieren. Er mist slechts de kers op de taart: een soundtrack van Goblin.

Ok ik was aan deze film begonnen niet wetende dat het een Argento was, en dan nog wel zijn debuutfilm. Dat is misschien de reden waarom deze wat braver bleef op het vlak van bloed en naakt dan zijn latere giallo's.

Maar eigenlijk vond ik deze veel beter te pruimen dan bijvoorbeeld Suspiria of Phenomena (of al die andere waarvan de titels me ondertussen zijn ontgaan) waar de regisseur meer aandacht leek te hebben voor het visuele surreële dan een enigszins steekhoudend verhaal te willen vertellen. Toegegeven ook hier was het bij momenten wel eens vergezocht maar het blijft hier toch meer to the point. Een paar keer wordt je op het verkeerde been gezet en nog met een leuke Psycho achtige twist op het einde, inclusief uitleg van een professor (gelukkig vrij kort en krachtig en niet zo onnozel zoals dat bij Psycho was). Een paar spannende achtervolgingen zonder al te veel visuele poespas, kills zijn kort en krachtig niet zo lang uitgerekt waarbij je het eindresultaat toch al kent en nog wat excentrieke karakters waarmee de protagonist te maken kreeg, maakten dit tot een aangenaam kijkstuk.

baspls zal het graag horen dat deze me goed is bevallen. En ik denk dat die kristallen pluimage te maken heeft verwijst naar de pluimen op het hoofd van de vogel, dat is precies een kristal (hoewel je er ook een gouden kroontje in kan zien).

alexspyforever, blij dat deze bij je in de smaak gevallen is. Zijn eerste drie films zijn inderdaad wat meer toegankelijkere Giallo's, daarna is hij zich veel meer door het camerawerk gaan laten lijden. Overigens was The Bird with the Crystal Plumage een heel erg succesvolle film in Italië en de oorzaak van de Giallo-boom van 1971-1975. Dat is ook een van de redenen dat Argento steeds meer de Horror-kant is opgegaan, hij vond dat er al teveel was gedaan op het gebied van Giallo.