L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970)

Co-writer van Once Upon A Time In The West, latere producer van Dawn of the Dead en toonaangevend giallo-regisseur, weet met z'n regie-debuut weer iets geheel anders te kunnen. Giallo zonder expliciet in beeld gebrachte (gore) moordscenes en een thriller à la Hitchcock en de latere Da Palma [die volgens mij goed heeft gekeken naar deze film voor Dressed To Kill, m.n. het gebruik van "de scheermes"]. Zeer aardig, onderhoudend, Italiaans tempo en over-acting. Jammer dat de oplossing van de whodunnit voor mij al zeer snel duidelijk was, ook al werd ik toch even (gelukkig) op een dwaalspoor gebracht (de ex-bokser).

Uitstekend debuut van Argento, goed verhaal, spannend en prachtig geschoten. dikke 3,5*

Van de echte Argento-magie is in zijn debuutfilm nog niet meteen sprake, maar een aardige binnenkomer is het zonder meer. Het whodunit-element wordt op overtuigende wijze uitgespeeld en dat levert met momenten enkele fraaie scènes op. De slotontknoping is zoals altijd in een giallo vergezocht, maar toch logisch. Dikke pluim voor Argento's eerste!

Van wat ik van Argento zag (veel te weinig) staat deze nu met stip op één. Een geweldige, sfeervolle film, waarvan ik bijna niet kon geloven dat dit zijn debuut is.

Vooral enorm sfeervol; dit zit hem vooral in de combinatie tussen het camerawerk van de meester Storraro en de beklemmende score van Morricone.

Kan niet wachten om meer werk van Argento te gaan zien.

4,5*

Dario Argento ooit als puber leren kennen dankzij Inferno en Opera. Bizarre vorm-boven-inhoud-horror, maar intrigerend.

Vervolgens een aantal jaren geleden het sublieme Suspiria en nu binnen een paar weken tijd: Deep Red, Phenomena en nu deze Bird With The Crystal Plumage.

Stuk voor stuk briljante Horror (Suspiria, Phenomena) en Suspense (Deep Red en Bird With..) want deze film zou ook in de smaak moeten vallen bij mensen die de wat stevigere Hitchcock's kunnen waarderen (Psycho & Frenzy).

Godsgruwelijk onmogelijke uitleg aan het einde, maar dat draagt alleen maar bij aan de feestvreugde.

Het moet wel heel lang geleden zijn dat ik deze film voor de eerste keer gezien had, want ik kon er bijna niets meer van herinneren. Achteraf gezien maar goed ook want dat maakte deze film bij herzien weer ouderwets spannend. Film haalt het niet bij zijn film "Suspiria" die ik vooral visueel veel mooier vond. Maar niettemin is dit toch een prima filmdebuut van Argento waarvan het einde mij toch behoorlijk verraste.

3,5*

Toffe giallo van Dario Argento. De beelden en muziek van Morricone dragen bij aan de rauwe sfeer. De ontknoping van de whodunnit verbaasde me en helemaal bevredigend vond ik het niet, eerder onzinnig maar soit.

Prima debuut van grootmeester Argento. Geniaal als in Deep Red wordt het meestal net niet, maar zo nu en dan wil The Bird with the Crystal Plumage erg sterk uit de hoek komen. Het mysterie wordt sterk opgebouwd en bekende giallo-elementen worden met verve geregisseerd. Vooral visueel blinkt Argento op momenten al uit. Ook de muziek is net niet het geniale wat bijvoorbeeld Goblin in latere Argento's heeft geproduceerd, maar het werkt sfeerversterkend. De ontknoping is helaas wel wat tam, maar Dario Argento heeft hiermee een prima debuut in handen.

3,5*

Hm.. ik ben toch niet zo enthousiast als de meeste fans van dit genre hier.
Er zitten zeker leuke scenes en shots in maar als geheel stijgt het toch echt niet boven de 70s middelmaat uit wat mij betreft.
Alleen de hele 'vondst' al dat ze 1 of andere zeldzame vogel ontdekken (en hoe ook...) op dat bandje van het telefoongesprek ....pfff.. komaan zeg.

Gele genre.

Deze typische Giallo en tevens regisseur Dario Argento's regiedebuut ontleent zijn klassiekerstatus onder andere aan de mooie beelden en het moeilijk te voorspellen who-dun-it aspect. Ondanks zijn meer dan veertigjarige leeftijd verloopt het detectiveverhaal omtrent een onderzoekende getuige van een mysterieuze moord anno nu nog steeds vlotjes. Het acteerwerk is niet sterk en de filmmaker zelf zou later pas echt op stoom komen, maar ook dankzij de muzikale ondersteuning van Ennio Morricone en het eerder genoemde tempo blijft een en ander onderhoudend. Een behoorlijk goed debuut dus. Voor liefhebbers van het 'gele genre' sowieso een must.

Goed.

Goed regiedebuut van giallo-meester Argento. Bang dat zijn kindje werd verpest door een onbekwame regisseur kroop hij zelf in de stoel. Het begin van een succesvolle carrière.

Kenmerkend zijn de stijlvolle shots en veel gebruik van schaduw waardoor de dreiging van de killer altijd aanwezig is. Het tempo is redelijk, al wil ik meestal na een uurtje wel weten wie het is. Het acteerwerk is niet groots, maar wat zijn die giallo-actrices toch mooi altijd. Tony Musante scheen trouwens zo'n enorme egoïst te zijn dat Dario vanaf dat moment altijd een hekel heeft gehouden aan problematische acteurs.

Hoe de vogel uit de titel in het verhaal is verweven is erg cool, hoewel een beetje vergezocht. De ontknoping is eveneens geslaagd, en zette me totaal op het verkeerde been. Aanrader voor de fans.

De typische visuele stijl en zwarte humor van de meesterregisseur komen bij vlagen al aan de oppervlakte, maar over het geheel mist het net de surrealistische vervreemding om van een redelijke thriller een onvergetelijk pareltje te maken. Ik heb het idee dat hij zich hier nog teveel aan de regeltjes van opdrachtgevers moest houden in plaats van volledig los kunnen gaan met zijn kenmerkende manier van films maken. Wel sterk hoe het steeds de angst van vrouwen uitvergroot om misbruikt/mishandeld te worden, terwijl het bij mannen de angst uitvergroot om beschuldigd te worden van het misbruiken van fysiek overwicht.

The Bird with the Crystal Plumage is een goede debuut-film van Dario Argento. Zijn herkenbare stijl is duidelijk aanwezig en veel typische Argento elementen zoals de moordenaar met de zwarte handschoenen worden geïntroduceerd.

De amerikaanse Sam is op een dag getuige van een moordpoging in een kunstgalerij in Rome. Na het voorval blijft de moordenaar hem bezighouden en hij gaat zelf op onderzoek uit om de politie te helpen.

Het acteerwerk is wel goed. De Engelse dub viel me eigenlijk ook heel erg mee, al is deze niet altijd even synchroon. Met name Tony Musante heeft zich zelf goed gedubd. Verder waren de Britse Suzy Kendall en Enrico Maria Salerno ook goed. Opvallend dat Argento eigenlijk nooit een film helemaal in het Italiaans heeft gemaakt. De eerste productie was al met internationale acteurs, dat is dan ook de standaard bij commerciële films in Italië heb ik het idee.

De film wist me al vrij snel te boeien en blijft daarna de hele tijd wel interessant. Het verhaal is erg vermakelijk en ook wel een beetje Hitchcock-achtig.

De titel is niet erg voor de hand liggend. Er komt wel een vogel in de film voor (die Siberische vogel bestaat trouwens niet in de film zien we een Chinese Kraanvogel) maar verder... waar die kristallen Pluimage vandaan komt is me ook een raadsel.

De film is al meteen erg sterk opgenomen, heel professioneel voor een debuut film en gezien het lage budget van $500,000 vind ik dat ze best veel hebben kunnen doen. De cinematografie was erg goed en ik vind het erg mooi dat Argento widescreen heeft gebruikt. Er zitten een aantal briljante shots in de film. Zo hebben ze voor de scène waar de galerij-eigenaar uit het raam van zijn appartement valt een oude camera naar beneden laten vallen, die was helemaal kapot op de stoep maar de filmrol heeft het wel overleefd. Eigenlijk waren alleen de hectische shots waar veel gebeurd een beetje minder geslaagd, dat kwam ook door het geluid dat niet heel goed ge-edit is. Maar in de rustige scénes vond ik de film zelfs erg modern aandoen.

De kills waren niet zo sterk als in Argento's latere films. We zien eigenlijk niet veel en het is meer minimalistisch. We zien een mes, we zien bloed, op een slimme manier met de beperkingen omgegaan.

Vraag me af wat Argento met/tegen katten heeft. In Inferno hebben we die traumatische scène en hier krijgen we de schilder met zijn bizarre eetgewoonte... Aan de andere kant heeft hij katten ook mooi mysterieus neergezet in enkele films.

Nog geen Goblin hier, de muziek is verzorgd door Ennio Morricone. Niet dezelfde sfeer maar wel een erg gave soundtrack met vooral mooie vocals (die ook een beetje leken op wat Goblin later voor Suspiria maakte). Al vond ik wel dat de film op sommige momenten geen muziek heeft waar er muziek had moeten zijn en muziek heeft waar er geen muziek had moeten zijn. Morricone heeft betere muziek gemaakt voor giallo's maar toch zeker niet slecht.

Alles bij elkaar een geslaagde film van Argento. Niet heel bijzonder maar wel vermakelijk en kwalitatief een van de betere giallo's. Aanrader.

Bij vlagen spannende film met enkele mooi geschoten scenes, waaronder de beginscene en de achtervolgingsscene. De muziek is goed, de kills vermakelijk en de cast is niet onaardig, met een prima hoofdrol van Musante en bijrol van Kendall.

De climax laat iets te lang op zich wachten en is misschien niet heel verrassend, althans de opties zijn tegen die tijd nog maar zeer beperkt..

Een zeldzaam briljant debuut. Waar vele andere Italiaanse grootheden binnen het genre (Fulci, Mario Bava, Deodato...etc) veelal aanknoeide met goedkope schlock in het begin van hun carriëre, zette Argento meteen een nieuwe standaard neer. Hij wist vele bekende Giallo-elementen op zo'n smaakvolle en ingenieuze wijze te combineren, dat het in één klap de nieuwe standaard werd en dit genre écht van de grond geraakte. Hij maakte het verschil tussen krimi en giallo voor eens en altijd duidelijk. Dealt bovendien in diepe lagen met interessante en duistere thema's, waaronder gevangenschap, voyeurisme en bovendien gender-rollen. De scene waarin Sam hulpeloos toe moet kijken terwijl het slachtoffer al kruipend om hulp smeekt, behoort tot één van de beste scenes uit zijn oeuvre. Met de grote rol voor kunst, seksualisering van geweld, intrigerende en overlappende thema's, vol bloedmooie composities en ijzingwekkende moorden, is dit een Argento-meesterwerk in hart en nieren. Er mist slechts de kers op de taart: een soundtrack van Goblin.

Na "Profondo Rosso" deze maar eens bekeken. Hetzelfde probleem: acteerwerk en plot van het niveau "oude Derrick-aflevering". Ook de twist aan het einde vond ik zwak: de echtgenoot was al zó nadrukkelijk in beeld gebracht als verdachte, dat zoiets geheel in de lijn der verwachtingen lag. Verder vreemde onderzoeksmethodes, o.a. dat een toevallige passant direct met de moordcommissie mag samenwerken als een soort privédetective.
Weer zeg ik dat het in de 70er jaren wellicht indruk maakte, maar nu is het moeilijk uit te zitten. Heeft een eigen stijl, dat wel. Dan zal "Suspiria" mijn laatste poging worden.

You saw a guy in a yellow jacket ? Yes.. in there..

Eindelijk het debuut van Argento gezien en zo goed had ik deze niet verwacht.. Wat een spanning kan hij creëren met muziek, kleur en zijn stijlvolle shots ( dat shot in het trappenhuis ... ) , 1 van de koningen van de horror.

We volgen een schrijver die getuige is van een moord en zo terecht raakt in een kat en muis spel met de dader, met het prachtige Rome op de achtergrond. Ga svp niet meer lezen over het verhaal. Wat mij betreft een regelrecht meesterwerk, diepe buiging voor Argento, zo lopen ze helaas niet meer rond..

Een film die ik voornamelijk waardeer door zijn techniciteit dan zijn inhoud. Best sfeervol met de indringende soundtrack en ook de spanning is aanwezig door de prima opbouw en gebruik van de juiste effecten van licht, montage en geluid.

Inhoudelijk had ik dan weer wat meer vragen omtrent de plotontwikkeling. Schrikwekkend is de film zeker niet. Het is een soort detectiveverhaal naar een moordenaar. Beetje clichématig en zelfs voorspelbaar wie de dader was. Vreemd dat een getuige mag meepuzzelen naar de zoektocht van de crimineel.

Het acteerwerk overtuigde me niet. Zeker niet de doodsstrijd van de vrouw in het begin van de film. Je had zo gewenst dat ze het echt wel niet had overleefd (en dan nog wat sneller ook)…

Het debuut van Argento laat al veel van zijn talent zien. En ook deels zijn valkuilen. Het is een extreem invloedrijke film en een van de films die min of meer het prototype was voor de giallo. Veel prachtige shots en goed camerwerk en mooie kleuren. Het compenseert het plot een beetje dat wat minder overtuigend is. Later zou Argento nog veel stijlvoller worden met Suspiria.

SHet was wikken en wegen wat nog even te zien op de late zaterdagavond waar toch vaak griezel/horror de richtlijn is waarom ik me afvroeg waarom ik niet eens ging kijken wat er op YouTube staat van Dario Argento. Want wat ben ik al lang geen Argento tegengekomen, en warempel, ik kon zo starten met Argento 's eerste die prima voldeed.

En pak de Argento bingokaart er maar weer bij met het Zuid-Europese klimaat, doden, een Engelstalige hoofdpersoon die aanvankelijk niets met de zaak te maken heeft maar wel op onderzoek uitgaat, een aantal intense scènes, een mysterie a la Hitchcock en mooie vrouwen natuurlijk. Afwezig is daarentegen de voor Argento bekende Gore en gruwelijke moorden die iets subtieler zijn in deze film. Argento wordt niet voor niets vaak de Italiaanse Hitchcock genoemd en dat is met deze film best te begrijpen.

Fraai zoals gebruikelijk het tijdsbeeld, de aankleding en het decor, het acteerwerk wel eens wat overdreven zoals we van Italianen kunnen verwachten, de opbouw, spanning en suspense sterk en ditmaal is Morricone van de partij die voor de muziek die een fraaie soundtrack levert die het mysterie extra aanzwengeld. En dat mysterie is overigens goed uitgedokterd met veel verschillende verdachten, zeg maar gerust dat niemand te vertrouwen is, en het uiteindelijke konijn uit de hoge hoed is best wel onverwacht. L'uccello dalle piume di cristallo is daarmee niet zijn beste maar voeldoet zeker en behoort tot de categorie er net onder. Een 3,5 wat mij betreft al was het alleen maar voor de prachtige filmposter.

Als regisseur heeft Dario Argento meerdere projecten neergezet die de moeite waard zijn, maar The Bird with the Crystal Plumage kan de goedkope kwaliteit spijtig genoeg onvoldoende onderdrukken. Uiteraard blijft de nasynchronisatie (voor mij persoonlijk) ouderwets storend en van goed acteerwerk hebben de castleden hier duidelijk geen kaas gegeten. Specifiek Eva Renzi is niet om aan te zien, maar de overige figuranten doen het niet veel beter. Argento besteedt gelukkig veel aandacht aan de cinematografie, mogelijk ter compensatie voor eerdergenoemde punten. De settings zijn mooi gekozen, het kleurenpalet krijgt genoeg aandacht en de finale is zeer degelijk, maar die complimenten nemen niet weg dat het mysterie nergens op slaat, de uiteindelijke onthulling niet bepaald wind in de zeilen blaast en vrijwel ieder personage inwisselbaar is.

"De eerste"

Een goed debuut van Dario Argento die hiervoor vooral met schrijfwerk bezig was voor andere films. Vooral de spaghetti westerns. Zo ook Once Upon a Time in the West

Zijn eigen filmografie bestaat vooral uit horror en suspensefilms a la Hitchcock en De Palma. Argento's debuut is een goed whodunnit. Helaas nog niet zo geconstrueerd, daar je al vrij vroeg in de film door hebt wie de moordenaar is. Ik weet niet of de filmmakers al door hadden hoe slim het publiek is.

Dat maakt voor de rest van de film niet echt uit. Er blijft genoeg over om van te genieten. De film heeft best een hoog tempo in vergelijking met andere (soortgelijke) films uit die tijd. De film is erg mooi geschoten en bevat enkele goede scenes. En dan is er nog de prachtige score van "Il Maestro" zelf, Ennio Morricone. Helaas maakt het einde niet genoeg impact. Maar voor de rest zit de film erg goed in elkaar en is het duidelijk met veel liefde gemaakt.