L'Uccello dalle Piume di Cristallo (1970)

Regiedebuut van Dario Argento.

weet je dat zeker? Volgens mij geeft Imdb anders aan.

Ja dat weet ik zeker , die twee films ervoor deed Argento de co-regie en bij deze film voor het eerst alleen.

Co-writer van Once Upon A Time In The West, latere producer van Dawn of the Dead en toonaangevend giallo-regisseur, weet met z'n regie-debuut weer iets geheel anders te kunnen. Giallo zonder expliciet in beeld gebrachte (gore) moordscenes en een thriller à la Hitchcock en de latere Da Palma [die volgens mij goed heeft gekeken naar deze film voor Dressed To Kill, m.n. het gebruik van "de scheermes"]. Zeer aardig, onderhoudend, Italiaans tempo en over-acting. Jammer dat de oplossing van de whodunnit voor mij al zeer snel duidelijk was, ook al werd ik toch even (gelukkig) op een dwaalspoor gebracht (de ex-bokser).

Voor 5 euro bij fame=de moeite waard!

Beetje langzame krimi maar lang niet slecht (thanks to really nice shots) voor een debuut in dit genre. Leuk voor een druilerige zondagmiddag in je luie stoel (met een mes in je rug). 3

Uitstekend debuut van Argento, goed verhaal, spannend en prachtig geschoten. dikke 3,5*

Mooi debuut van Argento, eerste film van de Animal-trilogie en de film die de start betekende voor een ganse reeks giallo's tijdens de eerste helft van de jaren '70. Zo'n invloedrijke film moet wel goed zijn, en gelukkig is hij dat ook. De film start met een schitterende poging tot moord in een verlaten gallery. Sam ziet alles gebeuren en gaat op zoek naar de moordenaar die voorheen al drie moorden heeft gepleegd.

Alles is aanwezig voor een goede giallo: een aantal sfeervolle moorden, de moordenaar met de zwarte handschoenen, de dreigtelefoontjes, de knappe dames en de hoofdrolspeler die almaar meer betrokken raakt in een web van mysterie. Uiteraard zit er aan het einde ook de obligatoire twist. Aan de negatieve zijde moet ik toch vermelden dat het tempo af en toe nogal traag ligt, maar wat kan je anders verwachten van een film uit '70?

Een standaardvoorbeeld voor een degelijke giallo, een goed debuut van horrormeester Argento die zich in zijn latere films nog meer zou ontplooien met een topperiode tussen 1975 en 1987.

Mijn oordeel: een goede 3,5/5.

Van de echte Argento-magie is in zijn debuutfilm nog niet meteen sprake, maar een aardige binnenkomer is het zonder meer. Het whodunit-element wordt op overtuigende wijze uitgespeeld en dat levert met momenten enkele fraaie scènes op. De slotontknoping is zoals altijd in een giallo vergezocht, maar toch logisch. Dikke pluim voor Argento's eerste!

Heerlijke vroege giallo. Niet te lang, waar sommige Argento's toch een beetje last van hebben. ****

Eén van de beste giallo's van Dario Argento. En voor een debuut mag de film toch zeker opgemerkt worden.

de achtervolger met de gele jas heeft zo'n typische kop, volgens mij zit ie in een Hitchcock, zit ik ineens te denken.

aha, degene uit de Royal Albert Hall! thx

Hmm, lekker sfeervolle en zeer spannende thriller van Argento, die vol zit met memorabele scènes. Hij heeft goed gekeken naar de verschillende Hitchcocks, en ook Cat People lijkt me een duidelijke invloed hebben op deze film. De scène in de mist lijkt bijna direct overgezet. Fantastische soundtrack van Ennio trouwens. En wat een mooie vrouwen. Een aanrader dus.

Tussen neus en lippen The Bird with the Crystal Plumage hergekeken. Ben er nu minder positief over als de eerste keer. Hij pakte me niet in en vond hem zelfs een tikkeltje langdradig. Bij een herkijk beurt check ik meestal de details in de film. Zoals de bandrecorder dat leid naar de vogel uit de titel. Hoe kun je in Godsnaam horen welk vogelsoort dat is, laat staan een vogel. Vrij ongeloofwaardig naar mijn mening terwijl de film zeer serieus is. Al met al een mindere kijkbeurt en denk dat ik de film nu wel vaak genoeg heb gezien. Ik denk dat ik me eens waag aan de andere delen uit de Animal-trilogie.

Van wat ik van Argento zag (veel te weinig) staat deze nu met stip op één. Een geweldige, sfeervolle film, waarvan ik bijna niet kon geloven dat dit zijn debuut is.

Vooral enorm sfeervol; dit zit hem vooral in de combinatie tussen het camerawerk van de meester Storraro en de beklemmende score van Morricone.

Kan niet wachten om meer werk van Argento te gaan zien.

4,5*

Profondo Rosso zal je waarschijnlijk ook wel bevallen.

Die heb ik hier, samen met nog een vijftal andere Argento's op dvd liggen...

Na Profondo Rosso wordt het wel allemaal een stuk onsamenhangender.

Absoluut meesterwerk! Na Suspiria en Profondo Rosso toch wel de meest sfeervolle Argento! Geweldige spanningsopbouw en lekkere rauwe art direction!

Ik dacht eerder aan Phenomena en Inferno...

Phenomena erg sfeervol? Niet helemaal mee eens. Die film moet het in mijn ogen absoluut van het einde hebben wat fantastisch is! Qua sfeer niet slecht maar geen hoogtepunt. Wat betreft Inferno tsja, ik vind Bava's onderwaterscene geweldig maar qua sfeer had ik een beetje het idee dat het trucje van Suspiria gewoon herhaald werd.

Dario Argento ooit als puber leren kennen dankzij Inferno en Opera. Bizarre vorm-boven-inhoud-horror, maar intrigerend.

Vervolgens een aantal jaren geleden het sublieme Suspiria en nu binnen een paar weken tijd: Deep Red, Phenomena en nu deze Bird With The Crystal Plumage.

Stuk voor stuk briljante Horror (Suspiria, Phenomena) en Suspense (Deep Red en Bird With..) want deze film zou ook in de smaak moeten vallen bij mensen die de wat stevigere Hitchcock's kunnen waarderen (Psycho & Frenzy).

Godsgruwelijk onmogelijke uitleg aan het einde, maar dat draagt alleen maar bij aan de feestvreugde.

Het moet wel heel lang geleden zijn dat ik deze film voor de eerste keer gezien had, want ik kon er bijna niets meer van herinneren. Achteraf gezien maar goed ook want dat maakte deze film bij herzien weer ouderwets spannend. Film haalt het niet bij zijn film "Suspiria" die ik vooral visueel veel mooier vond. Maar niettemin is dit toch een prima filmdebuut van Argento waarvan het einde mij toch behoorlijk verraste.

3,5*

Onlangs gekeken,redelijk spannende film,creepy killer met leren outfit.aardig sfeertje wordt er neergezet.

Verassend einde,niet verwacht,wel mooi gevonden.

Al met al een redelijke thriller.

Toffe giallo van Dario Argento. De beelden en muziek van Morricone dragen bij aan de rauwe sfeer. De ontknoping van de whodunnit verbaasde me en helemaal bevredigend vond ik het niet, eerder onzinnig maar soit.

Leuke film hoor, maar viel me een heel klein beetje tegen. Minder goed dan bijvoorbeeld Deep Red.

Zeer sfeervolle film met meer mysterie dan horror.

Sommige scènes , zoals de openingscène, de aanslag in de mist en de achtervolging van de man met de gele jas zijn sterk en van het soort die je bijblijven.

Waarom weet ik eigenlijk niet, maar de uitkomst kwam voor mij niet volledig als een verrassing. De weg daar naartoe is echter aangenaam tijdverdrijf. Wel wat storend vond ik zo nu en dan het acteerwerk van de vriendin wier schreeuw-en jammerkwaliteiten me nogal op de zenuwen werkten. De scène waarin ze voor de eerste keer werd aangevallen vond ik haar nogal idioot, in plaats van zich verdekt op te stellen met een zwaar voorwerp in de hand ging ze jammerend liggen afwachten op de grond. Ja, dat helpt, not! Maar goed, dat is maar een klein puntje van kritiek op een verder zeer verzorgde en onderhoudende who-dunnit. Een aanrader ook voor Hitchcock-liefhebbers.

Niet slecht, allemaal goed gevonden, beetje ver gezocht misschien, maar dat absurde is een kenmerk en een pluspunt van Dario.

Altijd leuk om mee te gaan in het mysterie en stap voor stap nieuwe dingen te ontdekken. Alleen viel er soms een vlaag van saaiheid over het verhaal. Spannende stukjes waren de trappenhal en de aanslag met het gat in de deur. Moorden waren vrij braaf, maar dat is misschien normaal voor een film van 1970, al is Suspiria zo een 7 jaar later wel een stuk bruter. Maar dat is dan ook geen giallo.

Mooie giallo dus en duurt net lang genoeg. Mooie verrassingen die je niet ziet aankomen en een leuk einde. Al laten sommige slachtoffers zich wel heel snel afmaken. Ook wat op de grond jammeren helpt niet veel. De achtervolgingen met de man in de gele jas zijn wel wat saai en stralen geen sfeer uit. Tenslotte zijn de acteerprestaties slecht en soms over the top, maar hiervoor kijk je best geen enkele Dario Argento film.