Bring Her Back (2025)

Om 22u30 op een werkdag waagde ik me nog eens in de bioscoop en jawel hoor, nagenoeg de hele zaal voor mij alleen! Waar ik tijdens de reclames weer verveeld werd met de aankondiging van de zoveelste sequel, I know what you did last summer, Conjuring, Mission Impossible, was dit nou eens een lekker originele horrorfilm. Meer gore dan griezelen. Sally Hawkins als oude heks speelde erg goed en die kleine freak zorgde voor de nodige spanning. Geen moment verveeld. Met dit regisseursduo aan de knoppen geef ik met plezier nog eens geld uit aan een film.

Het is alweer een hele poos geleden dat ik een goede horror heb gezien, de meeste zijn middelmatig of gewoon helemaal prut, maar deze film heeft me aangenaam verrast. Een leuk, origineel en spannend verhaal, het acteerwerk is dik in orde met een fantastische rol van Sally Hawkins, en het ziet er allemaal nog goed uit ook. Ik geef niet vaak 4 sterren (en heel zelden een horror) maar deze film krijgt ze van mij. Aanrader!

Bring Her Back

Een broer en zus komen na het verlies van hun vader terecht bij een nieuwe voogd. Terwijl ze proberen te wennen aan hun nieuwe leven, beginnen er vreemde en verontrustende dingen te gebeuren in hun omgeving.

Jaja, de gebroeders Philippou doen het gewoon weer. Ze nemen een concept dat we al talloze keren voorbij hebben zien komen – geesten, bezeten kinderen, rouw, etc. – en geven daar opnieuw hun eigen, rauwe draai aan. En eerlijk gezegd: ik vond deze film nog sterker dan hun debuut. Waar Talk to Me vooral opviel door het originele concept en rauwe energie, voelt Bring Her Back net wat volwassener en meeslepender. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd, de personages komen beter uit de verf en het verhaal blijft langer hangen. Het is nog steeds intens, maar er zit nu ook iets tragisch in dat harder binnenkomt.

Er is geen lange opbouw nodig, want we zitten er al snel middenin wanneer een broer en zus terechtkomen bij een nieuwe pleegmoeder, Laura. Vanaf dat moment kruipt de spanning langzaam maar onontkoombaar onder je huid, met Sally Hawkins in een ijzersterke, ronduit verontrustende én gelaagde rol als pleegmoeder.

De sfeer is beklemmend en bij vlagen frustrerend, in de goede zin van het woord. Je leeft mee met de broer, die als enige langzamerhand doorkrijgt dat er iets mis is met Laura, bijvoorbeeld hoe ze zijn band met zijn zusje probeert te manipuleren, en dat er iets niet klopt aan de mysterieuze Oliver, terwijl zijn blinde zusje daar nog niets van doorheeft. Haar situatie wordt gedurende de film steeds benarder, maar door haar blindheid blijft ze onwetend. Die tegenstelling zorgt niet alleen voor extra spanning, maar ook voor tragiek.

De film deinst niet terug voor grafische scènes en wie moeite heeft met gewelddadige beelden waarin kinderen betrokken zijn, is gewaarschuwd. Tegelijk is het allemaal spot-on in beeld gebracht: de cinematografie is krachtig, bruut en compromisloos. Extra lof ook voor de jonge acteur die Oliver speelt; hij weet met zijn rol écht onder je huid te kruipen. De broer en zus spelen trouwens ook ijzersterk.

De pacing is gewoon goed: nergens te traag, nergens gehaast. Het slot schuift richting drama, zonder aan kracht te verliezen. Laura’s rouw om haar dochter was gedurende de film al duidelijk te zien, ze deed er bijna alles voor om haar terug te krijgen. Maar het einde, waarin ze samen in het zwembad liggen, laat dat pas echt goed voelen. Pure kippenvel.

Bring Her Back grijpt je vast met ijzersterke spanning en een beklemmende sfeer. Sally Hawkins en de jonge Oliver spelen indrukwekkend en de visueel krachtige cinematografie maakt het helemaal af. Met strak tempo en een aangrijpend einde blijft de film lang nazinderen.

4 sterren

Keek heel erg uit naar deze film door de hoge waardering en het feit dat er op diverse plekken werd geschreven dat dit de beste horror-film van 2025 was.......Nou, als dit de beste horror is, dan is de rest wel heeeeel erg bedroevend. Ik vond Bassie & Adriaan en de Plaaggeest vele malen enger dan deze film. Wat een enorme tegenvaller. Kan er echt niet meer dan 2 sterren voor geven. Moet eerlijk toegeven dat de acteerprestaties wel goed waren (zeker Jonah Wren Phillips) maar de film op zich: heel erg tegenvallend.

Het 'difficult second album' syndroom gaat de gebroeders Philippou opvallend makkelijk af, getuige deze angstaanjagende en zeer naargeestige opvolger van hun eerdere wereldhit Talk To Me. Deze film heeft zeker overeenkomsten met dat enge werkje, al doen ze er hier nog een schepje bovenop qua gruwelijkheden en onbehaaglijke toestanden. Direct vanaf de eerste seconden zit de sfeer er bijzonder naar in, met direct een aantal visuele details waar mijn maag gelijk al moeite mee had. En van daaruit wordt het alleen maar erger. De film is traag maar zeker niet saai, zeer sterk gespeeld en vakkundig opgebouwd. Van deze broers kunnen we in de toekomst nog veel narigheid verwachten, denk ik zo!

“Some people believe the spirit stays in the body for months after death."

Waanzinnig lekkere film, wat ik eigenlijk al wel een beetje had gehoopt en verwacht gezien mijn eerdere berichten, en het feit dat de trailer van deze film mij onwijs goed bij is gebleven na het zien van '28 Years Later'. Toch wel duidelijk dat de Philippou broers in staat zijn onwijs vette horrors te maken, hoewel de film wel een beetje aanvoelde als 'Talk To Me' qua stijl, blijft dit wel onwijs lekker. Ze mogen wat dat betreft wel veel vaker komen met horrorfilms!

Bring Her Back zal vast geen origineel verhaal vertellen, ik heb daar maar weinig moeite mee. Als dat je weerhoudt te kunnen genieten van films, kun je beter met deze hobby stoppen. Ik denk dat de Philippou broers in dit perspectief juist met een heel levendig en verrassende film kwamen, die ik zelf echt niet zo intens had ingeschat op het begin. Hoewel ik misschien wel wat meer gore wou zien (Al was dat moment dat Ollie zijn tanden kapot bijt in een keukenblad, of zijn mond open bijt met een mes al best wel gorey), de intensiteit van de filmpjes van de rituelen die ze zelf kijken sprong er voor mij soms niet genoeg uit, en dat verdiende de film wel.

Maar de film weet constant meer te vermaken, bijvoorbeeld het moment wanneer die oude vrouw komt kijken (ik ben haar naam even vergeten), en Laura haar en Andy tegen wil houden en ze vervolgens overrijdt is bijvoorbeeld echt een moment die deze film nodig had om toch weer even uit een bepaalde sleur te komen. Richting het einde nam de film wel wat af, en ik vond het einde wel een beetje matig. Ik had toch stiekem gehoopt dat het ritueel een soort van lukte, want dit voelden nogal onbevredigend.

Toch wel een hele leuke avond gehad, en echt uitermate genoten van deze film. Ik kan niet wachten op de toekomstige films van dit duo, en ik hoop dat ze dit niveau echt wel aanhouden. Want dit is echt een lekkere horrorfilm, en ik kijk hem hoe dan ook nog wel een keertje!

Ah, eindelijk heeft er iemand eens een horrorfilm over rouw en verdriet gemaakt. Maar ja de gebroeders Philippou beschikken wel over voldoende talent om het mooi en sfeervol te filmen maar op één of andere manier weet men ook weinig pit of impact te brengen. Tenminste niet voor mij als horror-fan die teveel films kijk. En om nu enkele rondjes te draaien om dan het punt te bereiken dat je al verwacht...? Een broer en zus verliezen na hun moeder ook hun vader en komen daarom onder de hoede terecht van een pleegmoeder (opvallend goed gespeeld door Sally Hawkins) die haar dochter is verloren. Rara...wat zal er volgen? Nou in dit geval het schoolvoorbeeld van te veel richten op karakter en nadruk op langgerekte, bijna onnodig, repetitief tragische familiedrama. Een grote Shoutout naar de jongen die Oliver speelt want hij was grandioos en het heerlijke mysterieuze element waar de meeste horror uit voortkwam in de film. Zal de filmmakers willen vragen of ze de volgende keer eens iets anders willen doen dan een filmpje om een trauma-kern te bouwen.

Andy: We randomly have a brother now.
Isaiah: Lol younger or older.
Andy: Younger.
Isaiah: Haha cute.
Andy: Nahhhhh hes a fucking weirdo.

De Australische Horror / Mystery film "Bring Her Back" is geregisseerd door de broers Danny en Michael Philippou, bekend van de horrorfilm "Talk to Me (2022)", en is uitgebracht door "A24", de studio achter horrorfilms als "Hereditary (2018)" en "Midsommar (2019)". Aan het niveau van de laatste genoemde films kan "Bring Her Back" niet tippen, maar wel aan "Talk to Me". Want net zoals die film, vond ik "Bring Her Back" eigenlijk ook wat tegenvallen en het is inderdaad eigenlijk ook geen echte horrorfilm, hoewel er wel wat horrorelementen (zoals gore) inzitten.

De film volgt de bijna 18-jarige Andy (Billy Barratt) en zijn vrijwel blinde zusje Piper (Sora Wong), die na het verlies van hun ouders bij hun nieuwe pleegmoeder Laura (Sally Hawkins) in een afgelegen huis met een (leeg) zwembad intrekken. Al snel ontdekken ze dat Laura een duister geheim heeft en dat ze een ritueel met bovennatuurlijke krachten wil uitvoeren om haar overleden 12-jarige dochter Cathy (Mischa Heywood) terug te halen.

De eerste circa 36 minuten van de film zijn wat saai en clichématig en als daarin na circa 10 minuten aankomen bij hun pleegmoeder Laura, maken ze kennis met haar aparte pleegzoon Oliver (Jonah Wren Phillips), waarover Andy mijn openingstekst schrijft via zijn telefoon naar een vriendje en welke gelezen wordt door Laura. En ook komen we te weten dat Laura nog een 12-jarige dochter had, te weten Cathy, en dat zij verdronken is in het zwembad. Dat er iets niet klopt met Laura en Oliver is dan eigenlijk ook duidelijk, want beiden gedragen zich vreemd. Bij Oliver is dat al gelijk te zien (hij begint naderhand ook een groot mes, een houten aanrechtblad en zijn huid op te eten) en bij Laura (die o.a. haar huis heeft afgebakend met witte verf) worden de signalen ook steeds zichtbaarder.

Na circa 36 minuten wordt de film beter als Laura op een gegeven moment in de late avond naar de badkamer gaat en daar in maatbeker gaat plassen, die ze daarna meeneemt naar de kamer van de slapende Andy en daar over zijn broek giet, waardoor het net lijkt of Andy in zijn broek heeft geplast en dat doet ze een aantal keren in de film.

Pleegmoeder Laura probeert de kinderen ook tegen elkaar uit te spelen, door Andy af te doen als een gevaarlijk persoon. Zo slaat Laura na circa 64 minuten de slapende Piper keihard op haar oog en geeft ze Andy daarvan de schuld. Dit doet ze mede omdat Andy binnenkort 18 jaar wordt en dan de voogdij kan krijgen krijgt over Piper en dat wilt Laura niet omdat Piper haar dan zou verlaten en haar plannen zou dwarsbomen om haar overleden dochter Cathy, die ze overigens bewaard heeft in een vrieskist, terug te halen via een ritueel waarbij water (via regen), Piper, Oliver en het zwembad nodig zijn.

Dit resulteert dan in een ietwat tegenvallende finale, waarbij het meeste grove nog is dat Laura Andy aanrijdt (en ook de vrouw Wendy, gespeeld door Sally-Anne Upton, die werkt voor een pleegzorg-bureau en die Andy en Piper heeft ondergebracht bij Laura), waarna hij met zijn hoofd in plas met water terecht komt en Laura hem daarna in verdrinkt. Ook komen we dan te weten dat Oliver niet de pleegzoon is van Laura, maar dat hij het vermiste kind Connor Bird is. En uiteraard mislukt het ritueel ook, waarna we in de laatste minuut Laura in het zwembad zien liggen met het lijk van Cathy en de politie aanwezig is. Daarna is de film ook na circa 99 minuten afgelopen.

De cast, die bijna op één hand te tellen is, doet het verdienstelijk en met name Sally Hawkins als de mysterieuze Laura speelde wel aardig. Ook Billy Barratt als Andy en Sora Wong als Piper (die door broer Andy ook regelmatig "Grapefrute" wordt genoemd) speelden nog wel aardig en steeds als ik de naam Piper in beeld zag moest ik denken aan pornoactrice Piper Perri

Hoewel "Bring Her Back" niet echt slecht is, had ik er gezien bepaalde recensies hier en het hoge gemiddelde punt wel iets meer van verwacht. Nu vond ik het allemaal maar wat matigjes (zeker qua horror) en vond ik de film ook nooit echt spannend of eng. Nee de gebroeders Philippou kunnen me tot nu toe niet echt overtuigen.

Redelijke sterke horrorfilm. Het verhaal is best aardig. De uitwerking is goed geslaagd. Voor de opbouw wordt relatief lang de tijd genomen, maar de film verveelt geen moment. Na een kwart komt de film aardig tot leven met wat mysterie, spanning en een aantal pittige horrorscenes, waarbij de scene met het keukenmes er uitspringt. Richting het einde ontspoort de film lichtelijk maar blijft nog altijd op niveau. Het acteerwerk is verder in orde. Visueel ook dik voldoende met goede make-up. 3.5/4.0

Net als in het verrassend goede Talk to Me (2022), bouwen Danny en Michael Philippou rondom het thema rouwverwerking wederom een uitstekende horrorfilm op. De toon in Bring Her Back is ingetogener en de sfeer claustrofobisch. Bring Her Back bewerkstelligt langzaam een onbehaaglijk gevoel. De film begint heel bedrieglijk in een zonovergoten setting waarna de weersomstandigheden steeds somberder worden. Niet alleen buiten zijn de omstandigheden onaangenaam. Het huis waar het verhaal zich afspeelt ligt afgezonderd, is bedompt en hokkerig en wekt een beklemmende sfeer op.

Sally Hawkins is Laura. Een vrouw die haar dochtertje heeft verloren en de pleegkinderen Andy en zijn jonge zusje Piper in huis neemt. Hawkins is goed. Hawkins is eng. Hawkins verleent haar personage in eerste instantie vriendelijkheid. Ze gedraagt zich wel wat merkwaardig en dwingend richting de pleegkinderen, maar erg schrikbarend is het niet. Naarmate het verhaal verloopt, nemen in haar personage venijn en waanzin toe. De eerste helft verloopt rustig zonder expliciete horrormomenten. Toch weet de film met de beklemmende setting en het subtiele acteerwerk van Hawkins een bijzonder onaangename sfeer te creëren. Er heerst een strak gespannen sfeer waarin op elk moment een uitbarsting van welke aard ook, kan plaatsvinden.

De tweede helft van de film is minder ingehouden. Geweld, bloed en gore worden niet geschuwd. De beklemming neemt toe. Gelukkig valt er wat zwarte humor te ontdekken, die de drukkende sfeer op momenten iets verlicht. En dat is ook nodig want Bring Her Back is een intense beleving die een neerslachtig gevoel in de hand werkt dat onmogelijk genegeerd kan worden. Het afscheid van de film is ook nog eens morbide en bepaald niet vroliIk. Voor optimisme is geen plaats. Mission accomplished, zullen de makers warschijnlijk zeggen. Mee eens.

Rouw is een goed thema voor een horrorfilm want vervaagt op natuurlijke wijze leven en dood en deze film is dan ook niet de eerste met dat thema. Het verhaal is echter redelijk origineel: het is weliswaar allemaal nogal over the top (het volgt de wansmaak van het standaard horrorpubiek dus ‘hoe gekker en slashier hoe beter’), het heeft de nodige clichés (zoals dat wanneer de hoofdperoon z’n verhaal eindelijk door iemand wordt geloofd en de verlossing aldus nabij lijkt de hulpverlener simpelweg wordt vermoord door het monster zodat we weer terug bij af zijn) en geloofwaardig is de plot niet altijd waarbij sommige zaken onverklaard blijven (zoals wat met Oliver is gebeurd en wanneer Oliver een gewone jongen is en wanneer een monster), maar sommige elementen zijn interessant (zoals dat Laura van een VHS leert hoe het satanische ritueel uit te voeren hetgeen verwijst naar hoe wij vaak instructies van internet halen) waarbij het einde minder explosief en een happy end is dan je verwacht (Laura overleeft het wel en Andy niet) maar bovenal jaagt de film veel angst aan voor jeugdzorg en voogdij waarbij de film net als bv. de Pearl-trilogie de genderrollen bewust omdraait: de vrouw is niet langer het machteloze slachtoffer dat gered moet worden maar het monster (de heks) of de overlever terwijl de man het sukkeltje en in ieder geval machteloos is.

De film is vooral vakkundig gemaakt en bijzonder effectief: visueel is de film sterk met monsterlijke, bloedige scenes die indruk maken en meteen vanaf het begin is de film intens (de vader sterft, de kinderen kunnen niet zonder elkaar maar komen bij een voogd die duidelijk gevaarlijk gestoord is en op z’n minst de jongen het huis uit wil) welke spanning de film vasthoudt tot de laatste minuut. Hoewel er een en ander op de film is aan te merken, is het een film die je de hele speeltijd op het puntje van de stoel laat zitten en daar is het genre voor bedoeld.

Na de tragische dood van Phil [Stephen Phillips] besluit de sociale dienst zijn 17-jarige zoon Andy [Billy Barratt] en zijn slechtziende stiefdochter Piper [Sora Wong] uit elkaar te halen, totdat de ervaren jeugdwerker Laura [Sally Hawkins] hen allebei onder haar hoede wil nemen. Laura kijkt ’s avonds naar videobeelden van angstaanjagende rituelen en er is iets goed mis met Laura’s andere pleegkind Oliver [Jonah Wren Phillips]. Zou één en ander verband kunnen hebben met de dood van Laura’s eigen kind? De relatie tussen Andy en Piper is goed uitgewerkt en de briljant gekozen Hawkins laat je lange tijd in het ongewisse in deze originele, aangenaam bizarre horrorfilm. Maar Phillips boezemt de meeste angst in en trakteert de genreliefhebbers op een paar gruwelmomenten om van te smullen

Prachtige film over een tienerjongen die met zijn stiefzusje wordt opgenomen door een pleegmoeder na de dood van zijn vader. Een sterk mix van drama en horror over o.a. rouwverwerking. Sfeervol, naargeestig, bruut en zelfs ontroerend. Ook uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

Dan is het toch maar zaak om ook Talk to Me te gaan bekijken. Ik dacht daarbij dat het om het zoveelste Exorcist-onderwerp ging.

Pleeggezinnen; er wordt er best huiverig over gedaan en zo nu en dan lees je wel eens over zaken in de kranten.
Nu lijkt zo'n voorstelling eens in een uiterst formaat te worden neergezet.

De regisseurs winden er al meteen geen doekjes om met de snuff-opening en het feit dat je al dankzij de plotomschrijving weet dat broer en zus in kwestie de val inlopen. De setting weet zich er ook bij aan te passen (in het weerbeeld) en dat was meteen al heel knap.

Het gaat hier om Andy en Piper. Getraumatiseerd na het vinden van hun vader in de douche. Zelfmoord, een hartstilstand, kanker? Dat wordt hier niet duidelijk gemaakt. Al snel wordt er een opvang voor deze broer en zus geregeld. Opmerkelijk is wel dat als je als kinderbescherming twintig jaar connectie met de pleegmoeder hebt; je je nooit af zal vragen waarom dat griezelige verlaten huis in het bos is omringt met een witte grenslijn. , maar dat terzijde.

Al vanaf seconde één dat we kennis maken met Laura merk je al dat het niet goed is; of we wisten het gewoonweg al. Het gaat nu voornamelijk om de uitwerking en langzaamaan komen we achter het daadwerkelijke geheim van deze Laura. Toch moest ik hier en daar wel een link leggen met Speak No Evil.
Ze valt meteen al op met haar onvoorspelbare trekjes en haar vreemde vorm van loyaliteit en humor. En dan zwerft er ook nog een jochie rond waar je al meteen de kriebels van krijgt. Goed, dat Andy en Piper de val in zouden lopen wisten we al vooraf, maar wat is hier aan de hand?

Daar komen we gaandeweg achter. De manipulatieve trekjes en het eerste moment dat Laura haar urine gebruikt om Andy te moeten laten bedplassen, en dan al helemaal dat hij overgehaald wordt om tijdens de uitvaart zijn dode vader een kus te geven zouden mij al het gevoel geven om toch maar af te zien van dit onderdak. Maar wacht, je bent nog minderjarig, en het duurt nog even voordat Andy zelf achttien wordt; waarbij hij onder voorwaarden voor zijn zusje mag zorgen. Dat Laura dit probeert dwars te bomen door broer en zus tegen elkaar op te zetten staat hier gerant. Dat Piper slechtziend is, werkt voor Laura ook alleen maar in het voordeel.

En ja, dan blijven we er nog altijd bij. Wie is die ene jongeman?

Zo blijft Bring her Back toch wel boeien en je in de greep houden. Het is zowel in het diepe gegooid worden als je laten verrassen door de opbouw. En dan komen we bij de psychologische gedeelte waarin Laura een verbitterde moeder blijkt te zijn nadat haar dochtertje was verdronken in het zwembad, en nu slechts een surrogaat opzoekt.

Ook dat contrast waarin we Laura's echte monsterlijkheid in die snufffilms te zien krijgen was aangrijpend. En het einde was ook sterk.

Ik was zeker te spreken over dit concept en occulte films boeien me altijd wel. En let wel; je gaat vertrekken van de pijn bij die scene waarin Ollie "wil eten".

Eindelijk weer een film die de grenzen opzoekt.

4,0*

Uitzonderlijk geslaagde afwisseling tussen thriller, drama en horror, waarmee de gebroeders Danny en Michael Philippou hun vaardigheden op indrukwekkende wijze tentoonstellen. Bring Her Back oogt zowel op inhoudelijk als visueel vlak doordacht en zeer keurig, waardoor het voor de kijker niet moeilijk is om meegevoerd te worden in het verloop. Jonah Wren Phillips is bovendien grandioos als de jonge Oliver en ondervindt ijzersterke ondersteuning vanuit het make-upteam. Bring Her Back kent verder veel voordeel in de uiterst intense manier van filmmaken, waarmee een aantal gruwelijke beelden extra dik worden aangezet. Sally Hawkins is spijtig genoeg echter wat overdreven en daarmee storend, maar deze film vormt zonder meer één van de betere griezelwerkjes van 2025.

Australisch en goed, is redelijk zeldzaam vind ik. Vond dit best een spannende film, en of het nu horror is of iets anders boeit mij niet zo...goed is goed.

En wat ik ook niet begrijp is dat er veel zijn die de hele film vertellen, man ik kan ook zelf wel lezen over wat de film gaat, voor de rest wil ik niets weten, anders moet ik niet meer kijken.....

Degelijke horror dat vooral een sterke spanningsopbouw heeft. Vanaf het moment dat Andy en Piper bij hun nieuwe pleegmoeder aankomen, bekroop me meteen die heerlijke onderhuidse spanning dat ik altijd kan appreciëren. Meteen is het wel duidelijk dat er van alles mis is met de nieuwe pleegmoeder en Oliver dat bij haar inwoont. Sally Hawkins doet het overigens erg goed in haar rol als pleegmoeder/heks. Ook de afgelegen locatie van het huis is altijd een pluspunt om de spanning wat verder op te voeren. Jammer genoeg wordt de climax wel erg vroeg prijs gegeven vanaf het moment dat we het ingevroren lichaam van haar overleden dochter Cathy te zien krijgen. De naam van de titel is in dat opzicht misschien ook niet de beste keuze om de spanning de volledige speelduur erin te houden.

Degelijke horror, maar iets te veel dertien in een dozijn.

3*

Na het populaire en behoorlijk ontvangen Talk to Me (2022), scoorden de Philippou broertjes dit jaar weer met Bring Her Back, die naast Sinners en Weapons genoemd werd als een van de beste horrorfilms van het jaar. Ik zal gelijk me de deur in huis vallen: dat niveau haalt deze film voor mij (net) niet, maar dat zegt meer over Sinners en Weapons dan deze beklemmende, Australische horror. En uiteraard over mijn smaak, want ik vind die twee goed om dingen die deze film niet eens ambieert, en Bring her back maakt indruk op andere vlakken. Blijft lastig vergelijken dus. Dat geldt ook voor de vergelijking met hun vorige film; waar Talk to Me nog enige crowdpleasing elementen had, is Bring her Back heel verontrustend, grauw en wellicht zelfs wat deprimerend. Maar indruk maakte het wel, en horror was het ook absoluut.

Horrorfilms over rouw zijn niet nieuw, het onderwerp leent zich er wellicht ook dankbaar voor. En sommigen daarvan zijn ook zeker goed. Hereditary, The Babadook, Pet Sematary en Don't Look Now, bijvoorbeeld. Of tot op zekere hoogte The Descent, The Orphanage, Midsommar, en The Night House. Bring her Back is zonder twijfel een waardige toevoeging in dit subgenre. De broertjes houden de regie straks in handen, audio-visueel is het dik in orde en Sally Hawkins excelleert zoals gewoonlijk in een rol zoals we haar niet vaak zien.

4*

Ik geef niet vaak 4* aan horrorfilms maar deze was wel een hele sterke. Des te bijzonder omdat Talk to Me van de gebroeders Philippou me erg ontgoocheld had en mijn verwachtingen te hoog gespannen waren door de hype errond.

Bring her Back vond ik best heavy shit. Het is duidelijk dat de Philippou's voor hun films hun inspiratie uit occultisme halen en er emotioneel zwaarbeladen films rond bouwen. Dat is precies wat hier goed werkte. Een onmogelijke rouwverwerking, extreem verdriet die occulte horror tot leven brengt. De horrorscènes zijn niet zo talrijk maar zijn wel disgusting als ze komen. Zeker omdat het toegepast wordt op kinderen/minderjarigen. Ik had er de hele film een erg onbehaaglijk gevoel bij, en zoiets ervaar ik te weinig bij horror. Een heel aparte rolkeuze voor Sally Hawkins, zelfs een horrorfilm weet ze op een hoger niveau te tillen, en ook Barratt, Wong en Phillips, allen nobele onbekenden, zetten eveneens verkillende prestaties neer. Een aanrader wat mij betreft, als je houdt van een flinke portie tragiek erbovenop.

Deze Australische horrorprent is een klein toppertje. De film weet van begin tot eind te boeien door het occult sausje dat via snuff films rare gedachten brengt bij de pleegmoeder die haar dochter op een tragische wijze verloren heeft. Het mysterieuze verhaal wordt langzaam en zorgvuldig goed opgebouwd naar de climax die dan ook op een hoog tempo escaleert naar een enerverend slot. Goed gespeeld door de kinderen die allemaal een zeer overtuigende rol weten te brengen, maar Sally Hawkins als pleegmoeder steelt de show. 8/10

Dit is een goede horrorfilm!

In het begin vonden we de film nog wat irritant. Vooral die pleegmoeder is vreselijk. Maar ze speelt dus erg goed om zo over te komen.

De kinderen spelen ook sterk in hun spel.

Er zitten ook een aantal zeer heftige, bloederige scenes in. Ik ben wel wat gewend, maar toch vond ik ze grof. Vooral het kleine jochie doet zichzelf nogal wat aan.

Het wordt ook echt spannend op het einde! Zeker een aanrader als je een horrorliefhebber bent.

Rouw is iets wat je langzaamaan van binnen opvreet – en daarmee misschien wel de ultieme vorm van horror. Hoewel Danny en Michael Philippou zeker niet de eerste regisseurs zijn die dit zware thema verkennen, weten ze het in Get Her Back op hun eigen verontrustende manier te verbeelden.

De film wordt gestuwd door een flinke dosis drama. De huiselijke scènes met twee ouderloze tieners en hun labiele pleegmoeder zorgen geregeld voor ongemakkelijke spanning. Met name Sally Hawkins overtuigt in haar rol: ze weet op gelaagde wijze tegenstrijdige gevoelens van afschuw en medelijden op te roepen.

Naast al dat emotionele gewicht is er ook genoeg pure horror te beleven. De sinistere VHS-fragmenten brengen een naargeestige sfeer met zich mee: je wilt weten wat er gebeurt, maar tegelijk liever niet. En over het zelfverminkende jongetje… laten we zeggen dat ik vanavond het stukje vlees maar even oversla.

Get Her Back is mistroostig en mysterieus, maar ook gestoord en gortig. De mix van impliciet trauma en expliciete horror is wat mij betreft prima in balans. Wederom puik werk van de gebroeders Philippou, die net als in het subgenre elevated horror duidelijk in de lift zitten.

4,0 * Van verlies naar waanzin

[Horror Challenge 2025]

Mehh... "had wel iets" zoals al hierboven gezegd werd.

Kon hem achteraf niet echt als spannend kenmerken. Hier en daar wat gore; dat zeer zeker.
Had al snel door wat er met dat kleine ventje aan de hand was en i.p.v. spanning had ik veel meer medelijden met dat ventje en hoopte ik dat hij snel die lijn zo oversteken om de "vloek" te verbreken.

Best okey om weg te kijken, maar geen hoogstandje in mijn boekje.

Zo wel een lekker bizar horror filmpje hoor. Vooral de Sinister achtige cam recorder beelden zijn lekker freaky. Acteerwerk is sterk. Het is wel echt heel duidelijk dat dat ene kind zo evil as fuck is.

Het verhaal is origineel, maar ook wel vergezocht. Het einde vond ik wel een beetje gaar en totaal niet realistisch. Maar goed vermakelijk is die absoluut en het is zeker geen 13 in dozijn film.

De toekomst van de horrors ziet er steeds beter uit!