Smile 2 (2024)

Redelijk vervolg maar verre van het niveau van deel 1. Het verhaal is een herhaling zonder enige diepgang of verrassing. De film kijkt aardig weg maar is net iets te lang waardoor sommige momenten wat taai zijn. Op zich zitten er een aantal lekkere kills en jumpscares is, maar echt heel creepy momenten zoals deel 1 die kende, zitten er niet in. Het einde is wat vreemd en draaft iets te ver door. Visueel wel erg sterk. Het acteerwerk is redelijk, maar het gillen en panikeren van Scott had best wat minder gekund en irriteert soms ook. 3.0

In mijn herinnering had ik best een goede indruk aan deel 1 overgehouden, maar bij nadere inspectie had ik daar toch slechts een 3* voor over. Ook hier heb ik me in feite goed vermaakt, maar kom ik netto op dezelfde score uit.

De opzet is wat groter door een beroemdheid als Skye Riley centraal te zetten; haar privéleven ligt sowieso onder een vergrootglas en met constant verschillende assistenten en haar moeder als manager om zich heen, is het moeten dealen met je eigen problemen (vermoeidheid, druk, isolatie, trauma en drugsverleden) al moeilijk genoeg vanwege die benauwende aandacht; het aanvechten van een kwaadaardige manifestatie die je om de haverklap van hallucinaties voorziet is daar niet zomaar in te voegen. Skye staat constant onder druk en de film hoeft daar maar kleine schepjes bovenop te doen om de adrenaline te verhogen. De openingsscène, die vooralsnog buiten Skye omgaat, zet wat dat betreft hoog in door de (ogenschijnlijke) one-take en slaat bovendien een aardig bruggetje vanuit het eerste deel.

Eenmaal in het spotlightleven van Skye gearriveerd, neemt de film helaas wat gas terug en worden we zoet gehouden met de dood van drugdealer Lewis en enkele creepy pesterijtjes die wat weinig om het lijf hebben (die glimlachende fangirl was veelbelovender in de trailer) en ik vond het jammer dat de film toch aardig vaak toevlucht nam in veelal flauwe jumpscares. De scenes die zich daarvan onthouden zijn het krachtigst, zoals de cringy speech en het dansensemble, al zijn ook dat scenes die gevoelsmatig sterker hadden kúnnen zijn. De hoge bloeddruk van de openingsscène wordt nergens echt geëvenaard.

De entiteit wordt bovendien flink wat vrijheid gegund in diens speelveld van hallucinaties en de mind control daarbinnen. Het is één ding om de werkwijze onvoorspelbaar te houden, het is iets anders om de twists onder het mom van mysterie wat gemakzuchtig naar de hand te zetten. De hereniging met hartsvriendin Gemma bekijk je vanaf het begin al argwanend, maar de lange tijd tot onthulling voelt een beetje als vals spel. Het past op zich wel in het profiel van de entiteit, die duidelijk graag met zijn prooi speelt voor het definitief toeslaat, filmtechnisch doet het eerder flauw aan. Zo zijn er hele scenes en personages die wat gemakzuchtig onder het kopje ‘waanbeeld’ weggemoffeld kunnen worden.

Leuk, vermakelijk, bijtijds goed gefilmd en in bepaalde opzichten een duidelijk schepje bovenop het eerste deel maar niet zonder in bepaalde valkuilen te stappen of de toevlucht te moeten nemen tot opzichtige plot devices. Mocht dit uitgebouwd worden naar een franchise, zou ik voor deel 3 graag een compacter verhaal zien. 3*

Verschrikkelijk omg. Echt zo’n Evil Dead vibe.

Naomi Scott acteerde goed, maar bah wat een Gen-Z film. Die vriendin van haar ook, jeetje wat slecht.

In de laatste 20 minuten barstte het hele theater in lachen uit. Wie heeft dit bedacht?

Genoten van deze. Eindescenes vond ik ook prima.

Vreselijk wat een intense trash.

Een jaar nadat ze onder invloed een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij haar vriend [Ray Nicholson] om het leven kwam, bereidt popster Skye Riley [Naomi Scott] zich voor op een comeback. Onder druk van haar moeder [Rosemarie DeWitt] en manager [Raúl Castillo] verbijt ze de fysieke en mentale pijn die ze voelt om de loodzware repetities door te komen. Om de pijn te bestrijden, vraagt ze hulp aan Lewis [Lukas Gage]. Die slaat in Skyes bijzijn volledig door en na een sinistere glimlach maakt hij een einde van zijn leven. Volgens de overlevering (zie Smile) is de verantwoordelijke demon nu overgegaan naar Skye die dan hooguit nog een week kan overleven en zich ondertussen steeds grilliger gaat gedragen. Skye weet dat ze hulp nodig heeft, maar niemand lijkt haar serieus te willen nemen. Superieure sequel met een scherpe satirische ondertoon en een overdonderende acteerprestatie van Scott.

Ambitieuze sequel die helaas veel te lang doorzeurt, toewerkend naar een waardeloze finale. Jammer, want het begin is ijzersterk en in het eerste uur zitten veel werkelijk doodenge scenes, knap in elkaar gezet door regisseur Parker Finn. Naomi Scott is uitstekend in de hoofdrol maar zij kan niet voorkomen dat haar getergde personage op gegeven moment wel erg vermoeiend wordt, net als de film om haar heen.

Ik vind Smile een behoorlijk overschatte film. Het is een typische horrorfilm vol goedkope jump scares die op een hypocriete manier pretendeert een boodschap over geestelijke gezondheid en trauma uit te dragen, en dan ook nog eens op de meest botte manier. Is dit vervolg dan beter? Tot op zekere hoogte. In elk geval is het nu allemaal niet zo serieus en is er nog best wat ruimte voor humor en een aantal ongeremde momenten waarop er enigszins wordt geëxperimenteerd. De openings- en slotscène zijn ook best memorabel.

Toch weet de film voor een groot gedeelte niet te boeien. Het uitgangspunt werkt uiteindelijk gewoon niet voor meer dan een korte film. Daarnaast vond ik de setting nu een stuk minder interessant. Het leven van dat popsterretje kon me echt totaal niet boeien en het tempo zit er ook niet altijd even lekker in. Eng wil de film ook maar niet worden. Het is veelzeggend dat veel scènes het goedkoopste soort jump scares nodig hebben. Iedere idioot kan plotseling iets in beeld laten verschijnen en dat gepaard laten gaan met een hoop kabaal. De gore is soms nog wel heel aardig.

Dit is een grote studio-horrorfilm. Een deeltje twee, waarbij de productie van de film zelfs is verbeterd ten opzichte van dan de eerste, maar het kampt met exact dezelfde problemen als zijn voorganger. Het grootste probleem; een grijns die elke twintig minuten op het scherm verschijnt gepaard met een luid volume, middelenmisbruik en scheldwoorden zijn niet bepaald iets engs....Want nadat een popster een dodelijke hoeveelheid Voss-water heeft ingenomen, begint ze gekke visioenen te zien van mensen die naar haar glimlachen. Er zit hier misschien wel een gemiddelde film verborgen maar dit vreselijk ongeïnspireerde script werkt niet door de toch al te lange looptijd. Daarin kan ook flink geschrapt worden; die scène met Drew Barrymore is overbodig en eigenlijk ook gewoon tenenkrommend, het daarop volgende liedje/dansje is eveneens maar vulsel en die flashbacks naar het auto-ongeluk zijn niet nodig. Tja de film is wel iets beter maar nog steeds niet iets wat ik graag ziet, voor een ieder die van makkelijke jump scares houdt en het niet erg vindt dat het simpelweg verder een herhalingsoefening is...

Een zesje, net als zijn voorganger. Enkele scènes die wel de moeite waard zijn, maar het stelt grotendeels teleur. Scott doet het prima en is fijn om naar te kijken, maar dat sleept de film niet naar een zeven.

2,8*

Heerlijke horrorfilm, minstens, zoniet nog iets beter dan de eerste. Ook met een zalige Naomi Scott. 9/10.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens op dit vervolg van de eerste "Smile"

Overigens is dit een compleet nieuw verhaal. Je hoeft deel 1 niet eerst gezien te hebben.

Positief punt is dat het spanningsveld continue voelbaar is.

Net als bij de eerste "Smile".

Nadeel is dat men heeft gekozen voor een stuk drama in de film te brengen ( drugs gebruik en depressie)

Verder kakt "Smile 2" soms in waardoor het langdradig wordt.

De finale gaat over de top wat betreft actie en CGI. Het leek ineens opeen nieuwe "Alien versie"

De slotscene is dan wel weer geniaal gevonden.

Benieuwd of hier nog een derde "Smile" van gaat verschijnen.

3*/3.5*

Goeie film waarin een populaire popzangeres na een dramatisch jaar terugkeert in de schijnwerpers. Uiteraard kon een vervolg niet uitblijven. En gelukkig doet deze film niet onder voor het eerste deel. Een ander hoofdpersonage en een andere setting. Visueel een behoorlijk stijlvolle horrorfilm en zeker niet alleen vanwege het fraaie camerawerk hier en daar. Wat aan de lange kant, maar Naomi Scott weet de film prima te dragen.

Wat een vreselijke vervelende film, smaken verschillen duidelijk. Dit was één van de slechtste films die ik dit jaar gezien heb.....

Leuke horror over een getraumatiseerd pop meisje dat in een permanente nachtmerrie verkeert, maar ondertussen totaal onderbewust alsnog het podium opstapt, geheel tegen haar zin in. Want ze heeft niet alleen een trauma, ook podiumangst en een monsterlijke moeder. Ditmaal geen dorpse settings en herfstsfeertjes maar een winters manhattan. Vol glittur en glamour. (Ook al zie je soms dat dit geen nyc is). Sommige zaken zijn heel creepy zoals akelige tiktokfans, vastlopende prompters en een emotioneel chanterend management. Allemaal tot grote hilariteit bij de kijker. Heel wat beter dan deel 1.

Ik vond het wel een goede horror trip en doet me altijd wat denken aan Final Destination (Film, 2000) maar dan in een andere vorm. Het heeft niet dezelfde heftige impact zoals deel 1 maar toch vond ik het goed genoeg.

Dit tweede deel deed niets onder voor het eerste deel. Met name het acteerwerk van de hoofdrolspeelster was een lichtpuntje in deze film. Erg goed en zeer overtuigend! Daarnaast hing er de gehele film een 'creepy' sfeertje, wat voor voor een naar onderhuids gevoel zorgt... en dat is een goed teken bij zo'n film. Ja, prima film met dito sfeer.

Regisseur en schrijver Parker Finn maakt met Smile 2 het vervolg op zijn speelfilmdebuut Smile. De hit uit 2022 deed denken aan films als The Ring (2002) en It Follows (2014). Films waarin het kwaad als een virus van de ene persoon naar de andere overwaait. Eenmaal geïnfecteerd is het bijna onmogelijk de duivelse infectie weer af te schudden. Samen met de sfeer was het dramatische aspect wat mij betreft het sterkste punt van Smile. De protagonist was een vrouw met zichtbare psychische wonden die zich op de weg terug naar herstel geconfronteerd zag met controleverlies door geïnfecteerd te worden met het kwaad. Die aanzet was niet origineel maar wel interessant. De uitwerking echter oppervlakkig en gemakzuchtig gevuld met schrikeffecten. Uiteindelijk vond ik Smile een middelmatige horror die gemakzuchtig in elkaar steekt en tijdens de lange speelduur verzuimt om diepere lagen aan te boren.

In Smile 2 wordt een volledig nieuwe setting met volledig nieuwe personages gepresenteerd. Op zich een goed idee om er fris tegenaan te gaan. Helaas zijn de personages niet erg interessant. Een populaire popartieste die herstellende is van een depressie en een comeback plant. Een moeder die haar zingende dochter als een marketingobject behandelt. En een onderdanige en opgewekte assistent die expliciete vrouwelijke trekjes heeft waarmee de spot wordt gedreven zodat de kijker even kan bijkomen van alle horrordreiging. Hoewel de film op het horrorvlak een paar aardige visuele dingen laat zien, valt het met de duistere dreiging trouwens erg mee.

Het is vooral een fijne sinistere sfeer die ontbreekt. Zo’n fijne beklemmende sfeer waarin je wordt ondergedompeld. Zo’n sfeer die samen met boeiend onderliggend drama een fijne bodem vormt waarop de horror kan gedijen. Die sfeer is niet aanwezig. Een boeiend drama evenmin. De film is blijkbaar te kort om de personages van een diepzinniger achtergrond te voorzien. Het trauma waar de zangeres het zo moeilijk mee heeft, wordt in een lawaaiige scène afgehandeld en opgesierd met wat clichématig gedoe omtrent zelfvernietiging en een doodswens. Ook de koele band die bestaat tussen moeder en dochter wordt niet verklaard. De verwaarloosde vriendschap met haar beste vriendin vergaat het evenzo. Laat ik het zo zeggen. Elementaire zaken die bijdragen tot een empathische houding tot de personages ontbreken in de film met als gevolg dat het mij eigenlijk niets kon schelen wie wat overkwam. Ik voelde het niet. Het interesseerde me niet.

Smile 2 doet niet onder voor het eerste deel. Smile 2 is eveneens een teleurstellende film. Zielloos. Sfeerloos. Zonder suspense. Zonder prettige spanningsboog. Het hele gebeuren vindt plaats in een atmosfeer waarin een enge lach amper impact heeft en een jumpscare amper enig schrikeffect sorteert. Een atmosfeer waarin vlak vormgegeven personages leven die strooien met oninteressant tekstmateriaal. Niet boeiend. Een enkele scène boeit. Een enkel horrormoment brengt iets meer teweeg dan een achteloos schouderophalen. Voor een film die ruim twee uren duurt, is dat wel erg weinig.

En wat vond ik er nou van:

Na een trauma van een jaar geleden waar haar vriend (Ray Nicholson, jawel de zoon van Jack Nicholson) om het leven kwam probeert Skye Riley, een wereldberoemde popster (gespeeld door Naomi Scott) weer de weg naar boven te vinden. Het is een psychologische bovennatuurlijke horrorfilm geworden geregisseerd door Parker Finn die ook verantwoordelijk was voor deel 1. Tja het verhaal is niet echt origineel uitgewerkt. Waar deel 1 het klein hield en daardoor een prima sfeer neerzetten faalt deel 2. De angstaanjagende en onverklaarbare gebeurtenissen die Skye te verduren krijgt zijn wel erg voorspelbaar. Ook duurde de film veel te lang waardoor het midden stuk erg langdradig is. En het eind is een anticlimax. Aanrader? Dat je dat nog vraagt! Nee niet echt.

Ik kon me bijzonder weinig herinneren van de vorige Smile-film en ik heb het idee dat ook deze niet lang zal blijven hangen. De film heeft wel wat geslaagde horror-scenes, maar dat zijn op zich de "makkelijke" onderdelen van een horrorfilm, het zijn de tragere stukken die ertussen zitten die het belangrijkst zijn.

Zoals opbouwen naar een volgende horror-apotheose, een band krijgen met de personages, ondergedompeld worden in de sfeer, etc.... al die zaken ontbreken voor mij in deze film. Het interesseerde me geen hol wat er met Skye gebeurde, Skye heeft nauwelijks een character arc en de film is buitengewoon repetitief in de "is het echt of niet" stukjes.

Ik heb het ook wel wat gehad met horror waarbij de antagonist eerder een vaag concept is met even vage regels, die meestal inconsequent worden toegepast. De hoofdrolspelers hebben geen flauw idee wat er gebeurt en zijn in principe kansloos. Er zijn geen regels, er zijn geen fouten die ze hebben gemaakt, er is geen mogelijke uitweg, het loopt allemaal erg rechtlijnig naar een zeer evident einde, maar je ervaart de wanhoop niet als de personages je niet boeien.

Dat gebrek aan empathie is nog acceptabel als het een barrage van horror is, maar als de creepy momenten ver uit elkaar liggen omdat de film het van sfeer moet hebben en alles wat er tussen zit, is steeds weer meer van hetzelfde, dan wordt het wat vervelend. De film probeert ook wel iets te vertellen over mentaal welzijn en over bekendheid, maar weet zelf niet goed wat, dus ook die stukken redden de film niet.

Alles wat ik geweldig vond aan It Follows, vind ik hier ergerlijk. Ach ja, op naar Smile 3 voor nog meer van hetzelfde. Parker Finn legt zeker de nodige flair in zijn regie, maar de volgende keer mag hij heel, heel ver weg blijven van het script.

nee, dit is het niet, te saai en te langdradig, kan niet tippen aan de eerste films

Na het zien van de eerste Smile enkele weken geleden, keek ik echt uit naar het moment dat de blu-ray van Smile 2 uitkwam. Wederom een sterke film. Sterke hoofdrolspeelster, speelde de rol van popster die worstelt met een verleden van drugs, drank en stress overtuigend.

Er zitten zeer goeie momenten in de film, maar ook soms heel saaie lange momenten....

Dit is een goede film, maar met 2 kanttekeningen.

Ten eerste is deel 2 niet meer origineel, vanwege het sterke eerste deel.

Het einde gaat een beetje te 'over de top'. Dat is jammer.

Verder speelt Naomi geweldig goed. Ook is de film soms creepy en eng.

De lengte van de film stoort niet, omdat het interessant blijft, tot het einde......

Het einde is echt jammer, dat had beter gekund.

Man man man wat is dit een slechte film geworden. Het eerste uur ging nog wel. Nergens origineel of spannend maar nog te behappen. Het tweede uur wordt alsmaar slechter met een hoop gegil en een belachelijk einde.

Film 2,0

Beeld (4K) 5,0

Geluid 4,5

Smaken verschillen nu eenmaal want mijn beleving is toch redelijk positief. Dat de film minder sterk zou zijn dan het het eerste deel stond eigenlijk al in de sterren geschreven want het origineel gegeven is weg. Je weet als kijker wat je kan verwachten wat de spanningskracht sowieso al zal verminderen. Maar toch zijn er heel wat positieve punten in de film aanwezig. Om te beginnen ligt de focus vooral op de beleving en de wereld rondom het hoofdpersonage in een glamourwereld en niet zozeer constant op de kwade identiteit. Deze is wel voortdurend aanwezig, maar de focus ligt ook op het hoofdpersonage wat betreft de glamour, de druk, gebruik van drugs en constante begeleiding van haar moeder. Goed opgebouwd en vooral prima gespeeld door Naomi Scott. Ook de locaties, de knappe beelden en het camerawerk zijn pluspunten. Er is constant een naargeestige sfeer aanwezig in de film. Het monster wordt naar het einde toe ook prima in beeld gebracht. Er zitten ook heel wat gore scènes in de film en ook een paar zeer effectieve creepy scènes. Hoe meer ik nu over de film schrijf, hoe meer de film in waardering lijkt te stijgen. Maar het overwegend gebruik van fantasie en werkelijkheid is er wat teveel aan. Vooral in het laatste half uur krijg je daardoor wel een paar verrassingen, maar het werkt niet helemaal. Vooral wanneer ze toch besluit neemt om zich te laten opnemen door een vreemde man die het idee heeft om haar in te slapen en kort nadien terug levend te brengen. Het slot zelf is wel goed en eigenlijk niet verrassend want dit zie je toch ook van ver komen gezien de bedoeling van de kwade identiteit. 7,5/10

Verrassende en zeker een waardige opvolger. Beter uitgewerkt dan zijn voorganger.

De openingsscene beloofde veel goeds. Af en toe wat traag. Het achtergrond verhaal van Skye word prima verteld. Je zag het trauma en de worsteling daarmee , iets dat wel ontzettend goed en sterk is neergezet.

Dit deel voelde soms wat lang. Ondanks dat was er een creepy sfeertje en moet deze film het meer hebben van de jumpscares en gore dan echt spanning of engheid. Maar eerlijk is eerlijk, er zaten gekke scenes tussen.

deze was veel beter dan de 1e.

Mooie tijdsduur, bouw mooi op, en toch een verassend eind..

en zeker goed acteerwerk van Naomi.