Monsieur Aznavour (2024)

Vanaf 12 december in de bioscoop (Paradiso Entertainment Nederland)

Deze film had ik niet zien aankomen, maar een artiest als Aznavour heeft uiteraard recht op een eigen biopic. Dat de film dit jaar uit kwam is ook bijzonder. Hij werd 100 jaar geleden (1924) geboren en hoe vier (herdenk) je hem beter dan met een eigen film.

Monsieur Aznavour is een mooie warme film geworden. Nog meer dan bij veel andere biopics staat de muziek centraal en zien we de invloeden op zijn nummers. De strijd en wilskracht om groot te worden, met de offers die hij er voor moest opgeven. De sterkte van de film ligt dan ook bij het begin van de film, al kan de film dat wel lang genoeg vasthouden. Tegen het einde aan komen we in de fase dat hij bekend is. Dat is uiteraard logisch, maar op zich minder interessant dan de aanloop naar dat succes. Met verschillende andere artiesten die mee in beeld komen. Van Trenet en Piaff tot Sinatra en Johnny Hallyday.

Tahar Rahim in de titelrol zet meteen zijn carrière terug op het rechte spoor na zijn rol in Madame Web. Het is een mooie film met een boeiende tijdsgeest. Verplichte kost voor de fans en een ideale manier om hem te leren kennen voor wie minder van Aznavour kent.

Veel muziek, maar geen enkele diepgang in de Wikipedia-biografie van één van Frankrijks culturele iconen van de 20e eeuw. Rahim doet een verdienstelijke imitatie van Aznavour, maar de belangrijkste levensgebeurtenissen worden afgeraffeld. De invloed van de Armeense cultuur waar hij mee opgroeide, de Tweede Wereldoorlog, zijn samenwerking met Pierre Roch en later Édith Piaf en zijn liefdesrelaties passeren de revue, maar de regisseurs (die ook het scenario schreven) vonden het blijkbaar een goed idee om vooral zoveel mogelijk liedjes van Charles Aznavour de revue te laten passeren. Daarvoor is Spotify uitgevonden, mannen! In de bioscoop komen we voor een boeiend verhaal en daar is geen sprake van.

Ik onderschrijf de woorden van mrklm volledig. Een rode draad mist gewoon. Er is niet eens een bevredigend einde te bekennen. De film houdt simpelweg op, laat ons weten dat Aznavour overleed in 2018, maar heeft geen enkele dramatische spanningsboog. Monsieur Aznavour is puur gemaakt ter meerdere eer en glorie aan het onderwerp, en dat nog slordig ook.

Lees hier mijn recensie.

Mooie film met schitterende muziek die het extra leuk maakt.

Alhoewel niet iedereen dat zo ziet zo te lezen.

Verhaal is volgens mij redelijk waarheidsgetrouw verteld.

Zelf dacht ik onbewust aan Aznavour als een iets introverte man, maar dat was bepaald niet zo

O, aan de muziek ligt het inderdaad ook niet. Voor mij is het grootste euvel dat een verhaal ontbreekt.

Ik heb onlangs een optreden van Philippe Elan gezien, dan waardeer je de muziek van Aznavour opnieuw. Nu de film en ik begrijp de kritiek over oppervlakkigheid, maar het is een vakkundig gemaakte film, goed geacteerd en de muziek is schitterend en krijgt ook wat meer kleur doordat je het nu meer een plek kunt geven. Ik kan 'm iedere liefhebber van chansons aanbevelen. Enne... als je de kans krijgt Elan te zien, doen! Krijg je geen spijt van .

Ik begrijp de kritiek op "het verhaal"niet helemaal.

De grote lijnen worden genoemd.

Aznavour kwam m.i. pas echt tot leven in zijn chansons.

Zoals bij meer artiesten het geval is geven zij hun diepste belevingen daarin prijs.

Ieder lied is een verhaal op zich.

Dat is de interessantste kant van Aznavour voor mij.

Wat wil je nog meer?

Ik vind de laatste zin van het plot toch wel wat overdreven. Vooral met "zangers" maar zelfs met chansonnier zijn er al veel Chansonnier - Wikipedia - nl.wikipedia.org