Anora (2024)

Pretty Woman, maar dan met knotsgekke Russen.

Heel goed kunnen lachen, maar kon makkelijk 20 min korter.

Stripper en sekswerker Ani [Mikey Madison] laat zich door een klant Ivan [Marek Eidelshtein] overhalen om voor $ 15.000 een week te doen alsof ze een relatie hebben. De week eindigt zowaar in een huwelijksaanzoek en Ani maakt gebruik van deze kans op een levens als miljonairsvrouw. Maar dan begint Ivans familie zich met de zaken te bemoeien. De eerste 45 minuten bestaat volledig uit seks, drank, drugs en feesten en is ronduit saai. Wanneer Toros [Karren Karagulian], Garnick [Vache Tovmasyan] en Igor [Yura Borisov] ten tonele verschijnen neemt het verhaal een Tarantinoeske wending die op vaak hilarische wijze de clichés van de Russische zware jongens op de hak neemt. Helaas eindigt deze onevenwichtige mix van komedie en drama met een vage en overbodige epiloog waarmee Baker plotseling probeert sympathie op te wekken voor een opportunistische jonge vrouw voor wie geld tot dan toe de enige drijfveer is geweest voor haar soms ronduit onuitstaanbare gedrag.

Prachtig. Derde pareltje van Baker en de lijn blijft verder omhoog gaan deze is weer nog nipt beter dan de vorige die ik zag en dus ga ik van een dikke 4 naar een kleine 4.5. Starlet en Red Rocket zag ik nog niet. In essentie een film over een ongelijkwaardige relatie, over de leegheid van levens die alles krijgen aangereikt. Over klassenongelijkheid en over hoe dat uitnodigt tot exploitatie.

Tegelijk een verrassend geslaagde ietwat dik aangezette komedie die ook nog eens wrang de draak steekt met het milieu van extreem rijke mensen die de wereld in hun zak denken te hebben. Maar met een zeer overtuigende dramalaag. Lang geleden dat ik een nieuwe Amerikaanse film zag waar die wisselwerking tussen komedie en drama zo goed werkte. In die zin heeft de film soms wat weg van een screwbalkomedie dacht ik gisteren. vandaag las ik dat ik niet de enige was met die gedachte. Juryvoorzitter Greta Gerwig trok in Cannes een vergelijking met Ernst Lubitsch en Howard Hawks.

Baker heelt bijna briljante prestaties uit vooral zijn twee hoofdacteurs. Mikey Madison is soms berekend, soms gevoelig, soms heel kwetsbaar en soms streetwise en soms zowat alles tegelijk. De Russische acteur Mark Eydelshteyn schakelt ook zo mooi tussen een jongen in een snoepwinkel, een ontwapenend sympathiek kereltje in een gestoorde wereld en een entitled brat en een heel geile maar manipulatieve en verwende jong volwassene. Het zijn beide complexe personages die echt fantastisch worden neergezet.

Zal in vele jaarlijstjes (waaronder de mijne) staan en als dit Oscar beste film wint is dat ongelofelijk terecht.

De film is een merkwaardige drie-akter: het eerste deel is een romantische Pretty Woman, het tweede deel is een slepende misdaadkomedie (met natuurlijk veel te aardige en klunzige boeven) dat veel te lang duurt waarna het derde dramatische deel afrondt met plotclimax en een einde dat je laat nadenken over de boodschap van de film. De plot gaat over een sekswerker (eigenlijk geen sekswerker maar een lapdancer welk typisch Amerikaans fenomeen echte seks lijkt te moeten vervangen in de preutse VS), maar lijkt te staan voor de huidige amoreuze affaires überhaupt: in ons kapitalisme dat alsmaar ‘fun’ wil verkopen, is ook liefde een inwisselbaar pleziertje geworden dat we daarom heel makkelijk geven en aannemen maar dat geen diepte of duurzaamheid heeft zodat degene die echt verliefd wordt de verliezer is op dit eeuwig durende feest. De volmaakte oppervlakkigheid van de hedendaagse liefde – het verschil met sekswerk is slechts dat bij dat laatste direct moet worden afgerekend in cash – staat zo in scherp contrast met de romantische liefde waar de 19de eeuw (maar ook de Hollywood-film van de 20ste eeuw) zo vol van was en dat werd nagestreefd als de diepste, volste ervaring die je als mens kunt beleven waartoe je zelfs je leven voor opofferde. Waar bij de romantische liefde het individu mystiek één wordt met het object van zijn liefde, is er bij de hedendaagse liefde de paradox van intimiteit op afstand waarvan het kijken van porno slechts de meest manifeste vorm is. De hedendaagse maatschappij is zo individualistisch en koud geworden dat zelfs onze geliefde een vreemde voor ons blijft waarnaar mijns inziens de titel verwijst: zoals de sekswerker onder een artiestennaam opereert, blijft onze echte identiteit geheim waardoor we ten diepste alleen en eenzaam – onbekend voor de ander – achterblijven. De film is zo uiteindelijk een anti-Pretty Woman dat vanwege de Hollywood-clichés eenvoudig de kijker op het verkeerde been zet.

Zoals de spanning van de film er vooral uit bestaat of de liefde wel of niet echt is, zo is de film zelf ook een dubbeltje op z’n kant voor mij: de film heeft een interessante boodschap maar de plot is onevenwichtig met een zwak, al te kluchtig middendeel, maar ook met een sterk einde.

Zoals wel meer films van Baker: goed op momenten, visueel soms verrukkelijk (die roze zonsondergangen, de kleuren in clubs en nachtelijke straten, het losse camerawerk dat goed past), op een bepaalde manier intrigerend maar ik mis ook een beetje de wow-factor. De eerste 40 minuten (tot de inval) vond ik zelfs wat mak en de film gaat op een bepaald manier wel over oppervlakkigheid maar stiekem is de film dat ook en de centrale relatie komt ook nooit echt tot leven (vergelijk dat met Gere en Roberts in Pretty Woman waar er wel duidelijk chemie te zien is). Dat ligt niet zozeer aan Madison maar eerder aan haar tegenspeler die te vlakjes is. Nou brengt Madison wel heel veel energie en draagt ze de film met gemak maar echt de diepte in lukt haar ook niet. Aan het eind heb ik geen idee wie ze nu vertolkte.

Maar goed, dan ineens vanaf die inval verandert de prent in een absurdistische zwarte komedie die vaak enorm geestig is. Vooral omdat scènes maar duren en duren en grappen echt worden uitgerekt en dat werkt. De acteurs hebben ook allemaal een sterke komische timing waardoor de grappen leuk blijven. Het einde is dan wel weer wat serieuzer maar komt niet echt binnen omdat de toon van de film net 80 minuten daarvoor behoorlijk anders was. 3,5*.

Tja film zonder inhoud met wat platte seks af en toe en wat tienerfeestjes en boze ouders. Het verhaal in een notendop. Waarom dit zulke lovende recensies krijgt geen idee.

Heerlijke film hoor. Anora is het ene moment een tragikomedie, het andere moment een misdaadkomedie. Met op het laatst ook nog de reflectie en realisatie van Ani dat alles een boze droom was (waar ze wel met veel geld uitstapt). Screwball-achtig zie ik hierboven staan, en daar kan ik me ook wel in vinden. Absurde situaties, dialogen die als een mitrailleur worden afgevuurd, en een hoog tempo. Met geweldig acteerwerk van alle acteurs. Madison gaat als een orkaan te keer, en Eydelstein en de niet onderschatte Karagulian als Toros doen niet voor haar onder. Borisov is in het tweede gedeelte de stille kracht en hoeft weinig te doen om de aandacht op te eisen.

De chemie tussen Madison en Eydelstein ontbrak voor mij een beetje, maar toen ik er na de film over na ging denken kwam ik tot de conclusie dat dit juist de bedoeling kan zijn geweest van Baker. Zelfs de seks is opzettelijk klungelig en vluchtig. Door het gebrek aan chemie is het einde ook logisch en weinig verrassend. Ani droomt van een beter leven en ziet de rijkdom waarmee Ivan zich omringt. Ivan ziet in Ani vooral een leuke metgezel voor zijn laatste week in Amerika. Een laatste herinnering aan de US of A.

Anora is voor de rest weer een echte Sean Baker film. Personages aan de onderkant van de samenleving. seks, absurde situaties, flitsend camerawerk en audiovisueel schitterend. Alleen al de beginscene met het nummer van Take That is een plaatje. En niet alleen door de vele appetijtelijke borst- en bilpartijen. Het eerste gedeelte is Pretty Woman on steroids, en het tweede gedeelte is een absurde misdaadkomedie en een screwball-achtige zoektocht naar Ivan. Zelfs van een scene in een saaie rechtszaal weet Baker een komische klucht te maken. In het laatste gedeelte komt Baker met de introspectie, hoewel Ani zelfs voor Igor lang de schijn probeert op te houden. De laatste scene lijkt een vreemde kant op te gaan, maar uiteindelijk knakt zelfs Ani. Waarschijnlijk komt ze met meer zelfvertrouwen en een goede levensles uit deze waanzinnige week (zeker met meer geld). Maar pijnlijk blijft het.

Het hele cinemagebeuren is dit jaar een beetje langs mij heengegaan. Anora heeft blijkbaar de Gouden Palm gewonnen, krijgt unaniem goede kritieken en wordt nu zelfs getipt voor de Oscars. Dit is normaal een soort film waarbij ik nodeloos zou vitten en ik merk dat er inderdaad een aantal gekende cinefielen dwangmatig tegendraads doen over Anora. Ik ben er blind in gegaan en heb mij gewoon laten betoveren. Wat een meeslepende, bevredigende ervaring. Het is een film die de kijker blijft verrassen en steeds in overtreffende trap gaat. De openingssegmenten in HQ zijn zeker amusant te noemen. Baker heeft zich in het stripclubgebeuren verdiept en je merkt dat hij voeling heeft met de dynamiek van zo'n plek: het soort klanten, de rivaliteit tussen de meisjes, de grapjes van het métier. De HQ gentleman's club blijkt tot mijn verbazing ook gewoon echt te bestaan, wat bijdraagt tot de authenticiteit en het ontologisch realisme van de film. In de lokale stripclub hier in Brussel zouden ze zo geen pottenkijkers dulden vermoed ik, maar Amerikaanse ondernemers zijn natuurlijk meer business savvy en begrijpen dat zelfs de beperkte publiciteit van een arthouse film enkel maar meer omzet kan genereren. Baker zou evenwel moeten weten dat 15k voor een week escortwerk in New York rookie numbers zijn, maar we zullen in suspension of disbelief maar aannemen dat Anora vooral erg gecharmeerd was door Ivan en daarom zich laat lowballen.
Na de bacchanalen van de openingsscènes, krijgt de film een plots screwball wending wanneer Toros en zijn handlangers verschijnen. De scène waar ze Anora proberen te bedwingen en ondertussen een telefoongesprek moeten voeren met de ouders van Ivanheeft effectief iets weg van de drukke capriolen uit het oeuvre van Hawks of Lubitsch - zoals Greta Gerwig na de première in Cannes opmerkte.
Het is pas hierna dat de film echt in overdrive gaat met een wilde tocht door Brighton Beach in Brooklyn. Deze momenten hebben effectief iets weg van Good Time of Uncut Gems, met het verschil dat ik de blik van Baker veel waarachtiger en humanistischer vind dan het gemakkelijke cynisme van de Safdies. Wanneer hij op het einde van de film, op een moment van totale catharsis, plots 'All the Things She Said' van t.a.t.u. laat weerklinken, geeft hij hiermee blijk van een oprechte sensibiliteit met een wat vulgaire onderwereld die de zijne mogelijks niet is, maar waar hij wel de schoonheid van inziet. Vergelijk dat met de luie arrogantie van de Safdies die in de eind credits van Uncut Gems kozen voor L'Amour Toujours van Gigi D'Agostino, wel beseffend dat ze met deze eurodance kitsch lekker edgy overkomen, maar onmachtig om iets betekenisvol te doen met een voor hun wereldvreemd object.

Winnaar van de Gouden Palm in Cannes. Een Amerikaanse productie ook en dat is toch eerder een zeldzaamheid in Cannes de laatste decennia. Een film die me ook lijkt te zullen aanslaan bij het ruimere mainstream publiek. Al heb ik niet de indruk dat de film echt doorbreekt. Moeilijk om een echt genre op de film te kleven. Ik vond hem noch romantisch, drama of komedie, al is het in de tweede scène best een grappige bedoening.

Een film die eigenlijk op te delen is in drie grote hoofdstukken. Een Russisch rijkeluiszoontje die dag in dag uit gamet en feest wordt verliefd op een escorte en trouwt met haar in Vegas. Veel naakt en erotische scènes zijn het vervolg. Maar onze vriend stond niet vooraan de rij toen er moest nagedacht worden. Zijn ouders zijn hoegenaamd niet akkoord en zijn zijn zoveelste fratsen kotsbeu. Baker slaagt erin de sociaaleconomische verschillen tussen beiden subliem en subtiel weer te geven. Het tempo is hoog in het eerste deel en is een aaneenschakeling van feestjes, tripjes en seks.

In het tweede deel wordt het een stuk grappiger met de drie schoothondjes. Ze zien er uit als gevaarlijke maffiosi, maar veel dreiging komt er niet uit en ze kunnen een ontketende gierende Ani nauwelijks de baas. De zoektocht is vervolgens lang uitgespannen, blijft onderhoudend, maar het valt toch wat in herhaling. Gelukkig heb je nog het duo Igor en Garnick met daarboven de ontredderde Toros. Prima acteerwerk, dito grappen en dialogen.

In het laatste deel besef je dat de ouders nog erger zijn dan het zoontje. Door zulke lui zou je nog hopen dat de mens zichzelf uitroeit. De gehele film bewandelt Ani de dunne lijn of ze haar Vanya graag ziet of bij hem is voor het geld. Die houding wisselt af en toe of blijft hangen in het ongewisse. Sowieso uitstekend acteerwerk van de nog jonge Mikey Madison! Het acteerwerk in het algemeen is sowieso gewoon top. Erg van genoten van deze rollercoaster die misschien hier en daar een paar minuten korter kon.

Lastig om hier iets over te zeggen zonder alles te spoilen. Ik heb er in mijn recensie m'n best op gedaan om dat te vermijden, maar ik kan je zeggen dat ik zeer onder de indruk ben. Ook al was ik me bewust van zijn eerdere titels, is dit m'n eerste Baker. Maar absoluut niet de laatste als 't aan mij ligt!

Madison kende ik alleen nog van Once upon a Time in... Hollywood, maar die zet echt een powerhouse van een spel neer, zeg! Ik bleef als gehypnotiseerd naar het scherm staren, en nee, dan heb ik het niet eens over de naaktscènes – hoe stijlvol die ook geschoten zijn. Maar wat hier gebeurt, is gewoonweg oneerlijk. Telkens zagen we hoe Ani de controle had, en je wilt dat ze die hoe dan ook terugkrijgt. Een flinke portie van de film bestaat uit een vruchteloze zoektocht door New York City, maar saai werd het alsnog nooit. Da's knap!

Ik had grote moeite om in deze film te komen. Van de irritante en oppervlakkige soundtrack tot de onsympathieke personages. Ik had moeite om wakker te blijven.

Maar dan komt de tweede akte en die kwam binnen. Vanaf het moment dat het verhaal bergafwaarts begint te gaan, begon ik echt steeds meer te genieten. Het schrijfwerk is ongelooflijk slim en grappig, terwijl de vertolkingen uitmuntend zijn.

Maar dan eindigt de film... en blijft maar doorgaan. Jammer, want dit had zeker een solide 4* film kunnen zijn.

Meest toegankelijke (en helaas ook langste) film van regisseur Sean Baker tot nu toe, voorzien van een opgefokt plot dat wel wat overeenkomsten vertoont met Pretty Woman. De cast is uitstekend (met een vuilgebekte Mikey Madison in een verrassend sterke hoofdrol) en de film is zeer onderhoudend, maar de lange speelduur doet het geheel bijna de das om. Vooral in het onnodig opgerekte (en nogal hysterische) middenstuk begint de boel echt te slepen. Jammer, want afgezien daarvan valt er veel te genieten en ook te lachen. Vooral de drie armeniërs die komen opdraven om orde op zaken te stellen zijn hilarisch.

Anora lijkt haast een mengelmoes te zijn van veel wat we al gezien hebben. Toch hoeft een film niet origineel te zijn om genietbaar te zijn. Heb me er absoluut mee vermaakt. Ik vond vooral Ivan erg goed in zijn rol zitten.

Vrij uniek en onbijzonder.

Als dat klinkt als een tegenstelling, dan komt dat in ieder geval overeen met de gevoelens die ik had bij deze film.

Enerzijds bewandelt het een eigenzinnig pad temidden van allerhande bekende, haast clichématige elementen. Zo is de tegenstelling tussen het welvarende, onbezorgd hedonistische leventje van Vanya en het door het leven geharde pragmatisme van sekswerker Ani een weinig origineel startpunt voor het aanvankelijke boy-meets-girl uit verschillende klassen verhaal. Ook als de rijke ouders van Vanya het verse samenkomen van de twee willen dwarsbomen, lijkt dat een geijkt pad te plaveien. Maar Baker kiest duidelijk voor een ander narratief, wat definitief in beeld komt wanneer Vanya het hazenpad kiest en Ani achterlaat bij zakelijke voogd Toros en diens onbeholpen hulpjes Igor en Garnick. Wat volgt is een verrassend ludieke en constant geladen zoektocht naar Ani's laffe echtgenoot.

Anderzijds zijn deze ontwikkelingen, hoewel ongebruikelijk, niet altijd even boeiend, een beetje repetitief en neemt de hysterie af en toe teveel ruimte in beslag als meer dan één scene veeleer in gekrijs of fysieke schermutselingen blijft hangen, zonder dat het verhaal vooruitgaat. Realistisch voor dergelijke momenten misschien, maar ik zal tempo altijd verkiezen boven volume.

Het laatste half uur brengt verlossing als er, na de vondst van Vanya, vooral door Ani weer werkelijk keuzes gemaakt moeten worden en het verhaal weer momentum krijgt. De ijzersterke laatste scene met Igor en Ani levert de film een extra half punt op als Ani voor het eerst, na twee uur lang te schipperen tussen verdachte naïviteit en berekenend opportunisme, beiden gecamoufleerd met streetwise grofgebektheid, eindelijk een veilige plek vindt voor haar kwetsbaarheid en verwrongen emoties.

Een aandoenlijk slottafereel, zonder welke deze film was blijven hangen op wat oppervlakkige charme, die de blauwprint van films als Pretty Woman een behandeling à la Uncut Gems oplegt. Op de valreep krijgt Ani (en daarmee de film) alsnog de menselijkheid die ze verdient - en vooruit: ook ietwat verheft. 3,5*

In de films van Sean Baker hebben de personages bijna steevast een connectie met de seksindustrie. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de film Anora hierop geen uitzondering is. De film vertelt over een episode in het leven van de stripper Anora (kortweg Ani) die in ruil voor wat extra geld niet onwillig is om iets meer te doen dan een simpele lapdance. Baker richt zich wederom niet zozeer op de inhoudelijke kant van het sekswerk, maar richt zijn aandacht op de personages die in dit schimmige wereldje werkzaam zijn of er op een andere manier in bivakkeren.

Het duurt een tijdje voordat de kijker het personage Ani beter leert kennen. De film schetst in eerste instantie situaties en gebeurtenissen die haar werk met zich meebrengen. Haar relatie tot haar werk is puur zakelijk. Voor haar is haar werk een middel om geld te verdienen. Van enig geromantiseer is geen sprake. Ani is een zelfbewuste vrouw die zonder scrupules haar lichaam inzet om rijkdom te vergaren. Ani is geen uitgesproken sympathiek of uitgesproken onsympathiek personage, maar wekt vanwege haar sterke gevoel voor eigenwaarde voldoende positieve vibraties op om met haar mee te leven. Over haar achtergrond vertelt de film amper iets. Dat ze nooit haar volledige geboortenaam Anora gebruikt maar de naam Ani verkiest, zegt iets over haar band met haar verleden. Liever geen verleden. Zoveel is duidelijk.

Ani die graag het rijke leven van een prinsesje wil leiden maar zich bepaald niet als een prinsesje gedraagt, is een intrigerende persoon. De kennismaking met de verwende rijke Russische nietsnut Ivan, biedt haar perspectief. Twee werelden vloeien samen. Ani leeft opeens in een weldadige droom die betaalt wordt met het geld van Ivans vader. De realiteit is ver weg. De kijker wordt vergast op een lange enerverende aaneenschakeling van de feestende, seksende en gebruikende activiteiten van het paartje. In dit deel van de film vroeg ik me af hoe lang het zou duren alvorens Ani net als ik de betrekkelijkheid van de droom zou inzien terwijl ik naarstig zocht naar scheurtjes in de deklaag die de illusie bedekte in de hoop dat Ani de scheurtjes ook zou waarnemen.

Het verhaal bereikt een keerpunt met de introductie van nieuwe personages die zich in opdracht van Ivans rijke familie opwerpen als verstoorders van de droom. De confrontaties met de weerspannige Ani leveren vervolgens heerlijke chaos en verrukkelijke hilariteit op. Twee werelden botsen en de film raakt te midden van feestgedruis, commotie, hilariteit en gebakkelei op dat moment wel degelijk een paar serieuze snaren. Het is sowieso tragisch om te zien hoe de doelgerichte stripper zich heel gepassioneerd aan een droom vastklampt, waarvan de kijker al meteen de uitzichtloosheid inziet. Baker laat vervolgens niet na een scherpe en harde blik achter de fantastische façade te werpen en als gevolg daarvan een sfeer van verbittering, desillusie en ongeluk de film binnen te laten. Er ontstaat een grijpbare emotionele laag die in de rest van de film slechts sudderend aanwezig was of zelfs verborgen bleef.

Hoewel het feestende middenstuk hier en daar niet steeds even interessant was, lukt het Sean Baker opnieuw om een prachtfilm te maken. Een film die op een tragikomische manier op zoek is naar menselijke waarden juist door de mens te laten zien zoals hij is. Door zijn personages daar waar mogelijk met warmte te bekleden zelfs als ze worden meegezogen in de bittere kou van de wereld om hen heen. Door te pogen de harde schil te breken en te zoeken naar de zachtzinnigheid die er hopelijk onder verborgen ligt. Die confronterende blik levert een heerlijke tragikomische film op.

Hoog in filmlijstjes, al op voorhand geprezen bij de Awards en zelfs Greta Gerwig was lovend over deze film. Tja, ik zie het helemaal niet. Het begin duurt vrij lang en is met momenten zelfs lelijk en te schreeuwend. Dan komt er een wending in het verhaal en lijkt het even te beteren met de nodige humor. Maar het blijft een hoop irritante figuren die druk doen en de echte chemie of plotwending bleef helaas uit. Van de door de media uitgeroepen favorieten van 2024 is dit toch wel de meest overroepen.

Best geinig en zeker goed kijkbaar, maar had echt véél meer verwacht van een gouden palm winnaar van Sean Baker.

Met name zijn best karakteristieke sfeer is eigenlijk nauwelijks herkenbaar.

Bij vlagen verzandt de film zelfs in een soort karikaturaal blijspel. Echt niet waar ik op zat te wachten. Snap de hype niet echt helemaal.

Goed, vooral heel overtuigend geacteerd maar ook sterk geschreven.
Eigenlijk werd ik diep triest van deze film. Ik zag het vooral als een meelijwekkend portret van de millenial generatie. Anora is in het begin redelijk romantisch gekleurd. Ze ziet een kans om aan haar escort baantje te ontsnappen door te trouwen met de infantiele zoon van een Russische oligarch. Het sprookje duurt niet lang, en daar was ik niet op voorbereid want ik wist verder niet veel van de film af. Ik gunde dit meisje wel haar geluk, maar anderzijds kan je achteraf alleen maar huilen om haar naiviteit. Ivan "Vanya" is een ander soort millenial, de verwende etter die denkt met geld alles te kunnen kopen en krijgen, en voor wie Ani de gril van de week is. Verschrikkelijk kereltje bleek later.

Daarna moeten de echte volwassenen de hele zooi oplossen. Vanaf dan schakelt de film over van een redelijk romantische film ---inderdaad een beetje Pretty Woman achtig zoals iemand hier opmerkte--- , naar een hysterische niet meer te overziene situatie. Dat stuk sleepte nogal aan met veel geschreeuw, maar langzaamaan landt de jonge vrouw terug met een harde smak in the real life. Een film die uiteindelijk toch een veel diepere laag heeft dan verwacht, en een bitterzoete blik werpt op de schrale normen en waarden van de nieuwste generatie vroege twintigers

Nope... Dit viel me nogal tegen. Het is de eerste 45 minuten best goed en het begon hoopvol à la Pretty Woman (1990) maar minder preuts en dan lopen er een paar Russen het huis binnen en begint het geschreeuw. Uiteindelijk zal het meisje uit haar droom moeten ontwaken, maar ze nemen een ellenlange omweg langs irritant luide komedie. Moet geschreeuw en gescheld tegen elkaar en iedereen grappig zijn? Het was het gewoon ronduit irritant geblèr. Hmmm...en waarom heet dit eigenlijk Anora? Een film die twee uur en twintig minuten besteedt aan een poging ons kennis te laten maken met hoofdpersoon Ani. Het is niet echt knap als je erin slaagt om haar van hoofdpersonage naar een ondersteunend personage te brengen? Je kwam zelfs meer te weten van Ivan en zijn hele familie. Eerlijk gezegd sloeg bij mij de verveling toe naar een uur want het bleef maar doorgaan. Film-technisch geen slechte film maar de tijdsduur, geschreeuw en platte muziek (bleh...gadver regelmatig dat nummer Greatest Day van Robin Schulz en Take That)

Uitstekende film waarin een erotische danseres heel snel in het huwelijk treed met een jongen met rijke ouders. Deze film past weer prima in het straatje van Sean Baker. Redelijk druk, maar op een fijne manier. Onderhoudend van begin tot eind en goed gecast en goed geacteerd met wat mij betreft een carrière makende rol van Mikey Madison.

Ben nu ik hem heb gezien wel een beetje verbaasd dat dit de Oscar heeft gewonnen, maar blijkbaar zet de Academy de lijn voort na Parasite en EEAAO (toch geen typische ‘Oscar-films’), wat een mooie ontwikkeling is.

Het eerste deel trekt je meteen al helemaal de film in. Je bent eigenlijk meteen ‘mee’ met het personage Anora (Ani) en de kennismaking en omgang met ‘Vanya’ gaat erg natuurlijk en is echt een plezier om te kijken. De film neemt daarna een andere wending. Soms lijkt het bijna de klucht-komedie kant op te gaan, maar niet zodanig dat het storend wordt of de serieuze ondertoon verliest. (Er wordt trouwens wel zoveel geschreeuwd dat ik er zelf bijna keelpijn van kreeg).

Ook al staan de personages en hun levens ver van je af (schatrijke Russen, schimmige Armenen, een sekswerker uit New York), je snapt en voelt toch precies van alle kanten aan wat er gebeurt en waarom en dat is erg knap gedaan.

Enige wat voor mij aanvankelijk niet helemaal klopte is hoe onredelijk en vreselijk ze bleef toen tegen Igor, ik dacht die gast moet wel een masochist zijn dat hij alles zo blijft pikken. Ik hoopte maar dat ze zou ontdooien en bij elkaar zouden komen. Het gebeurde uiteindelijk niet op een manier die ik had verwacht, maar die wel een erg mooi einde opleverde. Ani kan blijkbaar niet echt op een normale manier liefde en kwetsbaarheid uiten en ontvangen, maar weet helemaal op het einde (in een auto die steeds besneeuwder raakt), dan toch eindelijk haar noodzakelijke tough girl-kant los te laten. Een van de mooiste eindes die ik in lange tijd heb gezien. En wat een lief en mooi personage speelde Yura Borisov, met eigenlijk nauwelijks tekst maar met alleen zijn zachte blikken.

Erg goede, originele en plezierige film. Wel erg ‘hectisch’, maar heb er wel van genoten. Mooi ook dat Mikey Madison de Oscar heeft gewonnen (en Sean Baker drie. Ik zie nu pas dat hij ook van The Florida Project is, ook al zo’n bijzondere film met een originele sfeer. Mooi, het is hem gegund).

4,5*

Nou, de grote winnaar van de 2025 Oscars eindelijk gezien.

Qua plot heeft de film niet bijzonder veel om het lijf; een NY escort komt in contact met een Russisch rijkeluiszoontje dat een luxueus leventje leidt en het feestbeest uithangt. Feesten, zuipen, gokken, drugs, gamen, stripclubs bezoeken, veel meer doet hij niet. Anora, of "Ani", gaat bij hem langs en ziet haar kans schoon om geld te verdienen aan hem, helemaal als hij haar vraagt een weekje lang zijn vriendin te zijn voor 15k en daarna haar zelfs ten huwelijk vraagt.
Als zijn ouders in Rusland hier lucht van krijgen, wordt kersvers getrouwde Anora meegesleurd in een familieconflict en wordt ze van hot naar her gesleept om de situatie ongedaan te maken.

Wat dan volgt is een bij vlagen komisch, soms wat kluchterig, maar vooral hectische tocht door NY.
Het is een aardige film en (op een wat inkakkend middenstuk na) 135 minuten lang boeiend. maar of dit nu echt 5 Oscars waard is? Best Picture, Best Director, Best Editing én Best Original Screenplay? Nee, dat vind ik wat teveel van het goede.

De personages zijn vaak irritant (vooral dat rijkeluiszoontje), maar van iedereen snap je wel waarom ze doen wat ze doen, en dat ze liever ergens anders hadden willen zijn dan in deze situatie.
Wel alle lof voor Mikey Madison, die als relatief onbekende actrice het titelpersonage sterk neerzet, ze is een overtuigende sassy escort die lekker fel uit de hoek kan komen.

3,5*

Een teleurstellende Oscar winnaar dit jaar. Deze film is een oppervlakkig portret van een jonge Rus en een Amerikaanse escort die een kortstondige relatie aanknopen (en de pogingen van de entourage van de Rus om onder een tussen de hoofdpersonages gesloten huwelijk uit te komen). Het eerste uur viel door het hoge tempo nog wel enigszins te doen, maar het tweede uur was niet al te boeiend. De personages worden veelal nogal stereotype neergezet en de film is bij momenten wel erg schreeuwerig. Van al te boeiende ontwikkelingen qua verhaal of personages is geen sprake. De pogingen om er wat humor in te stopppen komen niet erg van de grond. Een heel matige film, die ook wel iets te lang duurt.

Redelijke komedie drama. Het verhaal is eenvoudig maar maatschappij kritisch. De uitwerking is wat wisselend. Het eerste uur is ijzersterk. De karakterontwikkeling is goed en er zitten een aantal heerlijke humoristische scènes in. Daarna daalt het niveau iets en valt de film in herhaling met weinig boeiende scènes en veel, heel veel geschreeuw wat het best vermoeiend maakt. Richting het eind krabbelt het weer wat op maar niet meer naar het hoge niveau van het eerste uur. Het acteerwerk is prima met een onderlinge sterke chemie. 3.5/4.0

Erg vermakelijk,

Of het een Oscar waardige film is, laat ik in het midden, maar ik heb me er wel kostelijk mee vermaakt. Sean Baker weet prima af te wisselen tussen dramatische en komische momenten. Het eerste deel concentreert zich op de groeiende relatie tussen de Russische rijkeluiszoon Ivan en de sekswerker Ani. Buiten hier en daar wat seks en feestjes gebeurt er niet zoveel tot de familie erachter komt dat Ivan getrouwd is met Ani. Vanaf dan krijgen we een erg leuke screwball comedy te zien. De situatie begint volledig te escaleren en de zoektocht naar Ivan verloopt met het nodige gestuntel door de Russische handlangers, die heerlijk op de hak worden genomen. Mikey Madison weet zeker en vast te overtuigen. Ze weet haar personage Ani op een erg kwetsbare, soms grofgebekte manier neer te zetten.

Vermakelijk filmpje, dat drama en komedie goed weet af te wisselen, maar toch mis ik iets om er echt iets speciaals van te maken.

3.5*

Vrij oppervlakkig, schreeuwerig, kluchtig, schreeuwerig, voortreffelijk geacteerd met uitzonderingen (de Russische moeder), schreeuwerig... en een prachtig slot! Maar eer je daar bent aanbeland...

Anora begint meteen goed, maar neemt wel wat lang de tijd om de lifestyle van rijkelui's ventje Zakharov in flitsende beelden te vangen. Daarmee voelt de start uiteindelijk aan als een soort uitgerekte videoclip. Ook de opbloeiende gevoelens van de lekker ordinaire titelpersoon had wat compacter gemogen.

Maar wanneer de kak de ventilator raakt, veranderd de smoel van de film. En ik kan me best voorstellen dat niet iedereen dat kan waarderen, want een beetje onevenwichtig is het allemaal wel. Maar persoonlijk vond ik de klucht en slapstick delen erg vermakelijk. Wat lichte absurditeiten en het niet volgen van de standaard stramienen zorgde bovendien voor wat verrassing hier en daar, zodat het geheel interessant bleef.

Naar het einde toe neemt Anora weer wat gas terug. Om vervolgens nog een sterke laatste scene voor te schotelen.

En van Mikey Madison gaan we vast nog veel zien de komende tijd.

Teleurstellende Oscarwinnaar, ondanks de vlotte benadering vanuit regisseur Sean Baker. Het fijne aan Anora is dat de balans tussen komedie en drama best aanstekelijk werkt en de film vooral luchtig genoeg weet te houden. Jammerlijk is het volstrekt onsympathieke figuur van Mikey Madison. 139 minuten lang wordt er door haar voornamelijk getierd, gevloekt en geschreeuwd en de relativering vanuit Baker daarop komt veel te laat. Het maakt van Anora met enige regelmaat een onuitstaanbaar geheel dat vooral veel te uitgesponnen uitpakt en te weinig laat zien om zo'n duur te rechtvaardigen. Zo had zeker het eerste uur flink ingekort mogen worden, maar de cinematografie is gelukkig netjes en het acteerwerk zeer degelijk.

The unbearable lightness of being with an oligarch

En dat pakt op zich wel leuk uit, al is de tweede helft wat te lang en stapelen de verwikkelingen zich wat langdradig op. Toch blijft het wel fijn kijken, de balans tussen komedie, ranzigheid en familiegezeur is fraai getroffen - en wellicht is dat ook in grote mate aan Madison’s karakter te danken, want ook daar zit een vergelijkbaar knap getroffen balans in.

Voor zover ik het tussen de regels door begrijp speelt het verhaal in de vroege jaren -00, maar dat komt er wat weinig duidelijk uit dus. Maar zoja dan verklaart dat in ieder geval het ontbreken van verwijzingen naar de oorlog in Oekraine en de sancties tegen Russische oligarchen. Toch eigenlijk wel wat slordig om dat te laten hangen.

Een wel erg atypische mix tussen tragedie en komedie, deze ‘Anora’. Sean Baker brengt het hele relaas in beeld zoals Ivan het leven ervaart: als een langgerekt feest, waar pas een einde aan komt als pa en ma de rekening komen vereffenen – oeps!

Het narratief komt neer op een klassieke tweestrijd tussen David en Goliath, waarbij het grote kapitaal een eigen werkelijkheid creëert waar de modale mens geen verweer tegen kent. Toch heeft Ani al verloren nog voor ze ontdekt dat niemand met haar wensen rekening zal houden: het feit dat ze gelooft in het fata morgana van Ivans puberale en geseksualiseerde voorstelling van liefde, is typerend voor haar sociale positie. Haar wensdroom van een beter leven is haar achilleshiel, een tere en zere plek waarvan ze zich aan het slot ineens bewust lijkt te worden.

Ani probeert finaal via haar oude gewoonten (met de erotische taal van haar lichaam) uitdrukking te geven aan zoiets oorspronkelijk als genegenheid, maar dat authentieke gevoel is ze in de loop van haar nog prille leven al kwijtgeraakt. Met haar lijf kan ze geen toewijding meer uitdrukken, al helemaal niet omdat Ivan haar het meest fragiele menselijke bezit afhandig heeft gemaakt: het geloof in onvoorwaardelijkheid, in puurheid, in iemand die voorbij sociale structuren en morele bezwaren heen kijkt om lief te hebben.

Ani’s uiteindelijke tranen zijn niet alleen de waterlanders van een uit elkaar gespatte zeepbel, een gehuil om onherroepelijk verlies, niet alleen gesnik omdat het bestaan zo oneerlijk is, maar ook en misschien nog het meest van alles: gejammer dat uitdrukt dat haar niets meer rest, dat zij nergens meer voor te leven heeft…al kunnen de armen van Igor, die Ani wel ziet zoals zij is, daar misschien verandering in brengen. Ondanks de alomtegenwoordige ellende: een hoopvolle noot?

En dan…Ivan, zeg maar De Verschrikkelijke: een verwende snotaap die nimmer tot de volwassenheid is doorgedrongen, omdat hij nooit rekenschap hoefde af te leggen voor zijn daden. Het zijn paradoxaal genoeg zijn furieuze ouders die verantwoordelijk zijn voor de gewetenloze nietsnut die hij geworden is, en willens nillens houden ze zijn amorele en infantiele attitude in stand. Ook hij is slachtoffer, want product van een jetset die opvoeding uitbesteedt, en door uit te blinken in afwezigheid geen idee heeft van hoe veilige hechting er precies zou moeten of kunnen uitzien. Tegelijk is hij uiteraard dader, het verlengstuk van een ongelimiteerd kapitalisme dat de begrippen goed en kwaad niet kent, kortom een wezen waar niets menselijks van te verwachten valt.

Met de glimlach portretteert Baker hoe Anora en Ivan, elk aan het andere uiteinde van het maatschappelijke spectrum, ten val komen. En aan het slot? Er blijkt niets veranderd, wat de dramatische teneur extra onderstreept. Mooi is dat de regie dit allemaal vanuit een quasi lichtvoetige, soms gênant hilarische en toch authentiek aangrijpende toon laat zien en voelen. Misschien geen verdiende Oscarwinnaar – ‘Anora’ als speciale hybride die nou ook weer niet overrompelt – doch een eigenzinnige en absoluut kijkenswaardige film.

3,25*