Alien: Romulus (2024)

Als echte fan van de Alien reeks viel deze film me erg tegen. We kennen allemaal Alien, Aliens en daarna Alien 3 en Alien Resurrection. De laatste 2 met Sigourney Weaver was om de reeks in leven te houden maar dat hield ook op. 1 en zeker 2 behoorde bij de top. Verrassend dat vele jaren later de franchise opnieuw leven werd ingeblazen (een reboot) met Prometheus. Een blockbuster van jewelste. Het vervolg was ook zeer goed; Alien: Covenant.

En nu Alien: Romulus. eigenlijk een herhaling van Prometheus. Men gaat op zoek naar iets, vinden het en komen zo in contact met Aliens die iedereen uitmoord (Analoog aan 1) en iemand weet te ontsnappen samen met een synth. Het zit er dik in dat er weer een vervolg komt die gaat achterhalen of diegene die vluchtte goed is aangekomen o.i.d. Zoals in Alien: Covenant zal dat weer jammer maar helaas zijn. Men lijkt vast te zitten in dat concept. Deel 1 was uniek, deel 2 was meesterlijk omdat men doorhad; er moet iets gebeuren en nu is het onze beurt aan onze onoverwinnelijke space marines. De raakvlakken van Alien Covenant met Prometheus was dun. De enige referentie naar de hoofdrol speelster van Prometheus was haar identiteitskaart en haar graf. De film werd gedragen door Michael Fassbender, een fantastische acteur die ook al schitterde in Prometheus.

Ik zou het beter vinden dat er een vervolg kwam op Alien: Covenant. Immers de (slechte) David uit Prometheus gaat met het kolonistenschip er vandoor samen met veel onwetende kolonisten.

Alien Romulus is de nieuwe reboot van de franchise. Tijdlijn? Ergens tussen Alien 4 en Prometheus. De almachtige Weyland-Yutani Corporation wordt weer uit het vet gehaald en mining is hun doel om geld te verdienen terwijl de militaire tak geïnteresseerd is in de Aliens om daar de ultieme soldaat voor oorlogsvoering te creëren. So far so good. Een nieuw verhaal dus.

Het bestaan van Aliens is streng geheim gehouden en de R&D gaat los op de Aliens.

Nu komt in dit verhaal een aantal dingen voor die niet realistisch zijn. Kwam ook voor in andere film maar dat kon men met de tijdlijn dit een beetje verdonkeremanen. Hier dus niet. De ongeloofwaardigheid komt met deze film in gevaar hierdoor.

Aliens. We weten wie ze zijn en wat hun doel is. Voortplanten en overleven. Geen verrassing. Maar in deze film wordt iemand bevrucht, vrij snel baant er een kleine alien uit de borst en vlucht. Men gaat het achterna en men ziet dat het vervelt. Binnen no-time is die ineens een volwassen alien geworden die het voorzien hebt op de indringers. Pas later vinden ze nog meer volwassen aliens wat wel kan kloppen. De vraag met die kleine alien is dan wat eet het om binnen no-time zo groot te worden? Dit stuk is ongeloofwaardig.

Tweede grote afknapper was de her-introductie van Ash (De synth uit Alien 1) Qua tijdlijn kan dit kloppen. Maar de digitale uitvoering van de man (Ian Holm, overleden in 2020) was echt een lachertje. We kunnen met hedendaagse CGI en AI iemand uit de dood laten verrijzen in films. Dit karakter was ronduit slecht gedaan. Als we dit kunnen met b.v. John Wayne waarom niet met Ian Holm? Zet dan een andere acteur in die ook uit dezelfde periode stamt. Hij was daar bewust neergezet om de connectie met Alien 1 te maken. Waarom? Het jongere publiek kent die film misschien niet eens, dus waarom een belachelijke versie inzetten dan een nu levende acteur? Voor de verhaallijn maakt dat toch niet uit. Hij blijft toch de opdracht van de Wayland-Yutani richtlijn volgen zo goed als het kan.

Zoals alles was al bekend lang voor deze reboot. Misschien was dit nodig voor het jongere publiek. De 2 vorige films lieten al zien dat het slecht kerseneten is met aliens, dus spannend werd het dus ook niet. Het crashen in die ring was ook ongeloofwaardig. Ruimtepuin dat op zijn plaats bleef terwijl in werkelijkheid de rotsblokken om je de oren zouden vliegen. Dit was meer een crash op een stuk schuurpapier waardoor het station steeds kleiner en kleiner wordt. Ook ongeloofwaardig.

Ik vond een andere film Long Distance spannender. Had raakvlakken met Alien, The Chronicles of Riddick. Hier crashed een mining spaceship door een meteoor inslag op een onbekende en vijandige planeet. (Gekenmerkt al Comedy. Ik vond niks in die film om om te lachen. Men refereert naar Leonard een ingebakken AI die de hoofdrolspeler moet helpen om te overleven. Doet dingen die zijn gebruiker niet wilt. Dat is even maar niet genoeg om de film dat stempel te geven.)

Aanvankelijk bijzonder fijn, met een heerlijk old school-sfeertje en werkelijk prachtige sets en special effects. Eenmaal op stoom is de film ook nog wel te doen, al gaat de fanservice wel heel erg ver op bepaalde momenten en is de vrij jonge cast weinig bijzonder. In de finale gaat de boel helaas de mist in. Er wordt te veel afgeweken van het concept en spannend wil het dan ook niet meer worden. Jammer, want deze Alien: Romulus heeft tot dan toe veel sterke momenten en is visueel behoorlijk imposant.

Matig deel in de reeks. Het verhaal is vrijwel een herhaling van eerdere delen. De uitwerking heeft ook weinig nieuws te bieden. Het is weer veel van hetzelfde met een geknutseld en geforceerd einde, als of men dacht er toch snel even wat origineels tegenaan te gooien. . Niet dat de film slecht is. Er is voldoende spanning en actie en de film kijkt prima weg. Het enige verschil is de jonge cast, die het niet heel slecht doet, maar weinig opvalt. Klein lichtpuntje is de rol van Jonsson. Visueel verder dik in orde. 2.5/3.0

Hoe krijgen we een groepje jongeren in een ruimteschip met aliens? De film moet het in ieder geval niet van het verhaal en de vernieuwingen binnen het genre hebben, maar vooral van de sfeer en de spanning. Ik ken de diverse regels niet van de 'facehuggers' en de eieren, maar iets zegt me ook dat dat ook niet meer de intentie is van deze film. Datzelfde geldt voor het groeien van de mini-aliens in volgroeide monsters. Binnen luttele minuten gaan we van 20 centimeter naar 200 centimeter. Daar had ik zo mijn vraagtekens bij, en deed een beetje afbreuk aan de film.

Gelukkig maken de effecten en de sfeer wel weer veel goed. Een groot, donker en futuristisch verlaten schip, met hier en daar retro-aankleding, is natuurlijk een perfecte setting om dit soort beesten rond te laten lopen. Neem daarbij de jonge cast die het ook wel leuk doet, en je hebt een prima film.

Fede Alvarez heeft met de remake van Evil Dead bewezen dat hij een oude franchise met verve kan doen herrijzen uit de dood. Met Don't Breathe cementeerde hij zichzelf als een bekwaam regisseur die ook goede box office-resultaten kan behalen. Zo was ik wat voorzichtig hoopvol dat hij met Alien Romulus een nieuwe richting kan opgaan in een franchise die de laatste jaren slachtoffer werd van overambitieuze ideeën die door het publiek rijkelijk geridiculiseerd werden.

Alien: Romulus stelt zeker niet teleur en is een enorm solide toevoeging aan de welbekende sci-fi/horror-reeks. Op veel punten is het een herhaling van zetten maar er is voldoende nieuw materiaal om de kijker puur horrorplezier voor te schotelen. Er is uiteraard fan-service. Zoiets wordt inmiddels verwacht van sequels die decennia na het origineel worden uitgebracht. Gelukkig wordt er niet te hard geteerd op nostalgie waardoor het allemaal fris overkomt.

Met deze film is ook een primeur gebeurd: Alvarez is erin geslaagd om, voor de allereerste keer, de facehuggers oprecht eng te maken. Ik heb meermaals geschreeuwd om de spinachtige monstertjes die overal opduiken. Enorm effectieve scènes en jump scares die verdiend zijn geven de spanning nog een extra boost. Ook de Xenomorph zelf stelt helemaal niet teleur met een familiaire look en geweldige effecten wordt hij zeer dreigend in beeld gebracht. Jammer dat sommige keuzes hem hinderen over te komen als het zogenaamde "perfecte organisme".

Niet alles is perfect want de film had wel wat korter gemogen. Het laatste kwartier is enorm sterk maar voelt aan als een soort van "we kunnen het, dus we doen het". Velen zijn lyrisch over die ene no-gravity scène maar die vond ik net het meest tacky van de hele film en leek me nogal overbodig of en helemaal niet spannend. Dat de cast wordt bekritiseerd omdat ze "woke" zouden zijn kan me geen moer schelen want het zijn stuk voor stuk goede acteurs die elk een moment krijgen om eruit te springen (bij sommigen springt er letterlijk wat uit hen.)

Een erg solide film die in de toekomst wel nog eens zal opgezet worden thuis, al zij het zonder mijn man. Die vond het maar hersenloos gedoe.

4*

Vroeger namen mijnwerkers een kanarie in een kooitje mee naar beneden. Het vogeltje is veel gevoeliger voor giftige gassen dan mensen. Als het vogeltje opeens dood in zijn kooitje lag, wees dat erop dat men maar beter rechtsomkeert kon maken. Het ouderwetse alarmsysteem wordt in de verre toekomst blijkbaar nog steeds gebruikt op de planeet die door Weyland Industries is gekoloniseerd om zijn bodemschatten te exploiteren. In het begin van de film is zo’n kooitje kortstondig te zien. In de eerste plaats doet het mij goed dat in de verre toekomst kanaries niet zijn uitgestorven. In de tweede plaats is het verheugend te constateren dat deze ouderwetse methodiek heeft standgehouden en niet in handen is gegeven van een of andere kunstmatige intelligentie.

Protagoniste Rain en haar androïde kameraadje Andy, die is gezegend met wat programmeerfoutjes, zal het worst zijn. Het enige dat zij willen is de planeet verlaten waarop zij een soortement wurgcontract uitdienen in dienst van Weyland Industries. Samen met een groepje dat er net zo over denkt, komen zij na wat gedoe terecht in een ruimtestation dat om de planeet cirkelt. Daar treffen zij een destructieve levensvorm die ons natuurlijk al bekend is uit andere films uit de Alien franchise.

De film is gesitueerd tussen het eerste en het tweede deel van de Aliencyclus. Het is dus te verwachten dat regisseur en schrijver Fede Alvarez het destructieve monster niet definitief het loodje laat leggen. De spanning zit ‘m dan ook in de vraag wie van het groepje de strijd met het monster zal overleven. Met het claustrofobische Don't Breathe (2016) bewees Alvarez dat hij goed in staat is om een spannende film te maken die zich in een beperkte ruimte afspeelt. Hier en daar is de film inderdaad beklemmend. Over het algemeen valt het allemaal wat tegen.

Het treffen met het monster is voor het groepje een nieuwe en spannende ervaring. Niet voor de kijker. Die weet al wat er gaat komen. Het groepje heeft echter geen idee welke bedreiging zich in het ruimtestation bevindt. Bij hen komen de langzame opbouw van de spanning, de schrikmomenten en de vertwijfeling veel harder aan dan bij de kijker. Voor hem is het gesneden koek. Het aangezicht en de werkwijze van het monster kunnen dan enkel nog enerverend werken als die in een beklemmende sfeer gebeuren. Die sfeer lukt zo nu en dan. Maar eerlijk gezegd werkt de entourage van het ruimtestation over het algemeen niet die spanning op die de eerste films uit de reeks wel opriepen. Alvarez houdt zich met Alien: Romulus strikt aan de regels die Ridley Scott heeft opgelegd en die zijn uiteraard bekend en leveren weinig verrassingen op.

Niet echt heel bijzonder, maar wel spannend en mooi om naar te kijken. Beeld en geluid zijn subliem. Schrok wel van de 'teenages' die kennelijk de film moesten dragen. Ze zijn twee keer 27 weliswaar en David is 31 maar toch veel te jong voor zo'n trip. Beetje terug bij af al speelt David Jonsson wel een puike rol vooral als zijn pubermaatje moest indammen.

De film begint wat zwak en chaotisch, maar als hun tocht gaat beginnen zit de spanning er gelijk in. Vernieuwend is hij zeker niet en zodoende ook vrij voorspelbaar. Toch heb ik me prima vermaakt en ziet alles er gelikt uit. Ook mooi is de terugkeer van Holm die een paar jaar geleden overleed. Met toestemming van zijn familie keert hij wonderbaarlijk terug. Erg fraai gedaan!

Volgende Alien(s) graag een beter plot zonder 'teenages'

Film 4,0

Beeld 5,0 (4K)

Geluid 5,0

Mijn review is blijkbaar verdwenen, dus hou ik het maar hierbij: Alien met tieners,... not good!

Teenagers from Dimension X

Gemist in de bios, maar nu thuis op 4K gekeken met DolbyVision&Atmos.

Laten we eerst maar met het goede nieuws beginnen, het was een vermakelijke film. Visueel zag het er prachtig uit, alleen al dat opening shot tussen de ruimtebrokken. De titel die op dezelfde manier als in 1979 werd weergegeven. Ook die mijnkolonie zag er gaaf uit. Special en practical effects waren ook dik in orde. De Atmos track was echt bizar, de muren trilden hier in de woonkamer. Sfeer werd goed opgebouwd in de desolate donkere gangen van het verlaten ruimteschip. Ook qua gore komen de liefhebbers aan hun trekken.

Grootste minpunt voor mij was de jonge cast. Ze straalden gewoon niks uit, geen charisma, geen chemie. Dialogen waren niet boeiend, en dan ook nog gecombineerd met straattaal, overal moest ‘fuck’ of ‘fucking’ bij. Enige die ik er echt uit vond springen was Andy (Johnson) als androïde. Rain (Spaeny) deed het aardig, maar meer niet. Ook irritatiepuntje was de overduidelijke diversiteit van de cast, je kon zo weer 5/6 rassen afvinken. Voor de film zelf was het gelukkig verder niet storend, maar het viel me gewoon weer direct op. Verder ook weer gekozen voor een hoop fan please momenten, zo zie je regelmatig verwijzingen naar eerdere delen, met als dieptepunt: “Get away from her. You bitch!” Alleen Ripley mag dit van mij zeggen. Ian Holms zien we ook door middel van A.I terug, ditmaal onder de naam Rook. Zijn verhaal was verder wel aardig uitgewerkt, maar het had niet gehoeven van mij. Ook de blauwe mist van deel 1 zien we terug. Het word verder nergens eng en een hoop scenes zijn voorspelbaar. Vanaf minuut 20, toen ze over die gravitatie generatoren begonnen, wist ik al dat ze dat later gingen gebruiken. Finale was ook teleurstellend. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar dit deel komt niet in de buurt van de eerste twee legendarische films.

Goeie film waarin een groepje vrienden probeert te ontsnappen van een werk-kolonie. Chronologisch valt deze Alien-film tussen Alien en Aliens en ook qua sfeer en aankleding sluit het naadloos aan. Onderhoudend van begin tot eind en het ziet er ook allemaal goed en lekker donker uit. Een paar spannende en actievolle scenes. Met gemak 3.5 sterren.

Vergeten tijden

In zijn algemeenheid kan ik de Alien reeks zondermeer waarderen. Hoewel ik pas in 2017 voor de allereerste keer aan de reeks begonnen was begreep ik goed waar alle hype vandaan kwam. Met Romulus probeert men een nieuw publiek te porren voor het Alien universum, en ik moet zeggen dat dit aardig geslaagd is.

Met name de opzet vond ik minder sterk. Het verhaal komt traag op gang en zonder voorkennis heb je werkelijk geen flauw idee waar je in terecht gekomen bent. Bij mij was er ook vrij veel informatie weggezakt, waardoor ik er zelf ook echt even in moest komen. De retro aankleding voelt voor een productie uit 2024 behoorlijk gedateerd aan, al is dit laatste onoverkomelijk wanneer je dit nieuwe deel tussen twee films uit de jaren 70 en 80 af wilt laten spelen.

Eenmaal op gang valt er voor zowel nieuwkomers als oudgedienden genoeg te genieten. Het verhaal is spannend en vlot genoeg, met een goede mix aan sciencefiction, actie en horror. Ook lof voor de vele praktische effecten! Daarnaast zijn er ook voldoende referenties met betrekking tot het origineel. Er wordt daarnaast niet alleen voor herkenning gegaan. Zo wordt er bijvoorbeeld ook nog een nieuwe monsterlijke verschijning in het verhaal (pun intended) geïnjecteerd.

Een korte recap van het eerste deel zou niet misstaan hebben om nieuwkomers in de reeks wat zachter te laten landen. Ik zou iedereen dan ook adviseren om Alien, Romulus, en Aliens in chronologische volgorde te gaan zien. Zelf sta ik er niet direct om te trappelen om dit na het zien van Romulus voor een tweede keer te doen, kijkende naar mijn beoordelingen van Alien en Aliens. Zó goed vond ik de films namelijk ook weer niet. Maar wie zal het zeggen: wellicht stijgt mijn waardering voor dit deel nog net wat meer indien ik dit op een later moment alsnog besluit te doen.

3,5*

Voor een film in de Alien reeks vind ik deze geslaagd. Moderne versie van de originele eerste Alien uit de filmreeks. Hou ook van SF, maar moet zeggen dat het thriller-effect mij minder boeit dan vroeger. Heb het meer op pure SF, met actie of humor.

Grafisch ziet het er goed uit en komt zekerlijk niet low-budget over. Inhoudelijk is wat je er mag verwachten zoals in de eerdere films: een groep mensen, een robotachtige, setting een ruimteschip en de tegenstander de Alien die zoals vanouds een per een van de groep elimineert. Weinig verrassend en vernieuwend, maar blijft entertainend voor de liefhebbers. Als je houdt van de eerdere films zal deze niet teleurstellend.

Voor mij geen wauw-effect, maar de twee uren waren zo voorbij. 3,5*

Vandaag voor het eerst bekeken op blu-ray en moet zeggen dat dit wel weer een geslaagd deel was in de Alien films.

Vanaf het begin zit je al in het verhaal en het plan wat ze willen uitvoeren is al vrij snel te zien, een groep mensen komt op een andere ruimtestation om weg te komen van waar ze nu zitten (gevangen), maar dat hadden ze beter niet kunnen doen.

Na een rustige opbouw zien we al snel een aantal Aliens voorbij komen en naarmate de film vordert zien we er steeds meer.

Spannende actie scenes volgen zich in rap tempo op, en wat voor mij nog een leuke verassing was dat de film de laatste 20 minuten (de finale) nog een wat andere wending geeft (het wezen).

Het was allemaal erg mooi gemaakt en ook spectaculair, enige minpunt was misschien wel de cast zelf die het moest hebben van de vrouw (hoofdrolspeler) en de donkere man, de rest van de cast was vrij matig.

Voor de rest heb ik ervan genoten!

Mijn top 9 van de Alien films:

1. Alien Vs Predator

2. Aliens (2)

3. Alien 3

4. Alien resurrection (4)

5. Alien Romulus

6. Alien Covenant

7. Alien 1

8. Alien Vs. Predator: Requiem

9. Prometheus

Technisch is de film in mijn ogen dik in orde: het set-design is prachtig, het camerawerk en de belichting zijn fraai, de montage is goed agressief maar niet hectisch, en het extra monster (met zijn echo van de Engineers) en de confrontatie daarmee zijn de moeite van het wachten waard. Daarnaast zijn de knipogen naar eerdere afleveringen uit de franchise (de muziek, de vogel in het bekertje, de Ian Holm-lookalike, het bitch-citaat, de slotmonoloog) vermakelijk en levert David Jonsson een uitstekende vertolking af, maar afgezien daarvan... wat is deze film anders dan Alien 1 met een YA-cast? Ik heb alle Alien-films inclusief de twee AvP's trouw bekeken en meerdere malen herzien, maar wat mij betreft is het onderhand wel mooi geweest -- ik haak af.
        Al dat tijdens de gewichtloosheid ronddwarrelende xenomorph-bloed-zuur – hoe groot is de kans wel niet dat op z'n minst een páár vlokken daarvan tegen de wand van het schip aanzweven en alsnog onderdruk en een vacuüm creëren? Nou ja, maar niet over nadenken.

Kijk, laten we eerlijk zijn......

Deze film is totaal niet vernieuwend.

Alles is al eerder voorbij gekomen. En dan 10 x sterker, enger, krachtiger, mooier en beter!

Maar ja, we leven nu eenmaal in een tijdperk waar eigenlijk alles al gemaakt is. Qua muziek bijvoorbeeld ook.

De mensheid is inspiratieloos aan het raken op heel veel vlakken.

Vooral sneu voor de jeugd, die nooit meer eens verrast wordt door een nieuw genre of nieuwe muziek.

Als je dit allemaal accepteert, dan krijg je best een leuke Alien film te zien.

Alles zit erin. Actie, spanning, gore, special effects. Alleen we hebben het allemaal al eens gezien.

Alien: Romulus slaagt er redelijk in om de sfeer van de originele films te vertalen naar nu zonder dat er aan het originele idee al te veel geweld gedaan wordt. Maar helaas komt daarbij ook mee dat het plot af en toe vol gaten en onlogische of natuurkundig onmogelijke rommel zit. Al dat hoort er tegenwoordig kennelijk bij, en het door superpowers murwgeslagen publiek vreet het toch wel.

Spaeny is natuurlijk geen partij voor de Ripley van Weaver, maar dat kon ook niemand echt verwacht hebben. Toch, er zijn momenten waarop ze er best dicht bij zit, en dat redt de film meer dan een van de andere elementen - hoewel de scenes in de control room met de PET-achtige computers me ook positief verrasten. Aan geld voor de vormgeving overduidelijk geen gebrek. Maar dat daar dan zo'n hybrid uit komt, bleeh, wat een zwaktebod is dat geval.

Leuk om weer even terug te zijn in het Alien universe, maar ook deze film voegt eigenlijk maar weinig nieuws toe wat de moeite is. Het idee bekroop me dat ik eigenlijk net zo goed naar een rerun van Alien of Aliens had kunnen gaan - enerzijds is dat een compliment, met dat de sfeer kennelijk goed getroffen is, anderzijds zegt het ook iets over hoe overbodig deze film precies is.

Op de vroege zaterdagavond opzoek naar een filmpje waar ik echt zin in had en dat werd deze Alien Romulus die wellicht niet het beste van het beste is maar waar ik wel erg geïnteresseerd in was.

En zoals te verwachten is het zoeken in de beginfase met een kort retro beeld van oude apparatuur waar meteen duidelijk is dat het visueel goed in elkaar gaat zitten. Desondanks is het de vraag waar we zitten met dit clupje volk waarvoor een aanvankelijk weinigzeggende en onbekende cast is opgetrommeld en het net zo de vraag is hoe dit in de Alien reeks gaat passen. En uiteindelijk doet het verhaal er amper toe met de reis naar een andere planeet waar men eerst nog de cryo-pods willen halen/stelen uit een verlaten en rondzwevend ruimteschip of station. Hoe komen ze zelf aan dit ruimteschip? Hoe weten ze dat dit andere vaartuig daar drijft? Hoe weten ze dat die apparatuur daar in zit? Waarom komt niemand anders op dat ding af? Waarom wordt dat niet opgeruimd of weggesleept want daar zit toch altijd geld in? Het verhaal rammelt wat dat betreft aan alle kanten of ik heb dingen gemist, maar laten we eerlijk zijn dat het er amper toe doet.

Wat er wel toe doet? Dat men eenmaal in die ene cryo ruimte iets laat ontwaken wat beter in slaap had kunnen blijven. Het is deze fase waar we op zitten wachten en het feest kan beginnen en dat doet het dan ook wel goed met een sterke soundtrack en goed opbouw rond de twee opgesloten mannen. Want de sfeerschepping is meer dan goed, zijn de settings mooi duister en naargeestig, is de soundtrack wat mij betreft ook 'top notch' en wordt het simpelweg interessant wanneer de creepy crawlers in actie komen. En het moet gezegd dat Romulus dan toch best wel genietbaar is een sterke visuele stijl, de aanwezigheid van Ash in die zin een leuke verrassing is, Rain zeker niet voor de poes is en wat mij betreft en überhaupt lekkerder dan Weaver en vooral de hybride op het einde best wel next level is. En een aantal dingen zijn echt wel knap gemaakt zoals de scène met al het rondzwevende zuur.

Minpunt is dan toch wel weer dat de film eindelijk niet zo heel veel nieuws toont en voor het gevoel een kwartiertje te lang duurt. Vermakelijk is het desondanks best wel ook al komt hij niet in de buurt van de eerste en de tweede Alien of Prometheus wat dat betreft.

Deze pas geleden voor mijn vakantie aangeschaft en bekeken.

Aardige nieuwe versie van de reeks, die vooral veel terugvalt op wat we al eerder in de originele eerste film hebben gezien. De look van de film is erg mooi, met erg goede speciale effecten, maar het verhaal en de uitvoering kan niet tippen aan het origineel en zijn eerste vervolgen.

De karakters -buiten hoofdrolspeelster Spaeny- spreken je niet echt aan en of ze het nu wel of niet halen tot het einde is dan ook niet iets waar ik mij druk over maakte. Spaeny was ok en vervulde de "Ripley/Weaver rol beter dan verwacht en zij weet de film dan nog behoorlijk te dragen en is zeker een meerwaarde, maar dat kan niet verhullen dat je toch twee uur zit te kijken naar iets wat je allemaal al hebt gezien en dan uiteraard ook nog stukken beter.

De gastrol van Holm als Ash was verassend en leuk, maar ik neem aan dat dit louter uit de computer was getoverd, daar Holm al een paar jaar geleden is overleden (en geen ongebruikt materiaal is gebruikt).

Dit zoveelste deel is niet slecht, maar ook nergens bijzonder of onderscheidend.

Een zes, ofwel drie sterren.

Goh, alwéér een Alien-film? Na Prometheus en Alien: Covenant vond ik het eigenlijk wel mooi geweest. Regisseur Fede Álvarez denkt daar echter duidelijk anders over en haalt de franchise abrupt uit zijn cryoslaap.

Visueel ziet het allemaal er verdomd gelikt uit. De Xenomorphs zijn grotendeels tot leven gebracht met mechanische poppen en acteurs in pakken, terwijl de actierijke scènes subtiel zijn opgepoetst met digitale effecten. Ondersteunende in plaats van overdadige CGI – zo kan het dus ook.

Ook de canon is met opvallend veel zorg behandeld. Direct bij de eerste retrofuturistische bliepjes en lichtjes aan boord van de USCSS Romulus druipt de vertrouwde Alien-sfeer er vanaf. Met onder meer de Pulse Rifle, android Rook en de welbekende bitch-quote zit de film boordevol knipogen naar zowel de eerdere films als de game(s). Álvarez heeft zijn huiswerk wat dat betreft keurig gedaan.

Maar juist dat respect voor de franchise is tegelijkertijd ook zijn valkuil. Romulus doet heel veel dingen goed, maar weet nergens echt te verrassen. Het evenaart niet de beklemmende spanning van Alien, de satirische onderlaag van Aliens, of de existentiële thematiek van Prometheus. Het lijkt erop dat de Uruguayaanse regisseur net iets teveel aan het handje van ome Ridley meeloopt, waardoor een duidelijke eigen stempel ontbreekt.

Alien: Romulus knoopt de elementen van de eerste twee delen vaardig aan elkaar. Met de overvloed aan referenties kun je het gerust een soort greatest hits-compilatie noemen. Daar kom je één keer prima mee weg. Maar voor een écht waardige toevoeging aan de reeks moet er straks bij een vervolg – net als in Aliens destijds – toch wat meer buiten de lijntjes gekleurd worden.

3,5 * Facehugged door nostalgie

[Horrorfilm Challenge 2025]

Zo, ik was toch wel erg gecharmeerd van de stijl van deze Alien film. Als je nagaat dat dit ondertussen het zoveelste Alien verhaal is, vind ik dat regisseur Fede Alvarez het goed heeft aangepakt.

Kijk, de extreme spanning die je bij Alien (1979) hebt, daar komt deze film niet bij in de buurt. Maar laten we wel even realistisch wezen, dat is ook onmogelijk. Puur door het feit dat het niet meer nieuw is. Toch vind ik dat de sfeer heel goed is neergezet en vanaf de geweldige scène met de "kruipers (Facehuggers)" zat ik er volle bak in. Heerlijk!

Ik moest wel lachen om de comments waarin stond dat ze deze film langzaam vonden opbouwen. Ik weet nog dat er bij deel 1 in het eerste uur letterlijk geen ene reet gebeurde, dus dan vond ik het bij deze film nog wel meevallen.

Was dit deel nodig? Nee eigenlijk niet. Maar dat heb je bij zoveel films, reboots, prequels, sequels etc. etc. Wat dan voor mij vooral belangrijk is. Is de film een eerbetoon aan de oudere delen of wordt de naam puur als franchise gebruikt? En ik denk dat daar iedereen het wel mee eens is. Deze film neemt je toch qua beelden, actie, gore en spanning mee naar toen.

Door de wat tegenvallende cast heb ik hem 3,5 gegeven. Ik vond Android Andy trouwens wel echt goed gecast. Als nou heel de cast op dat niveau was geweest dan had die van mij 4 sterren gekregen.

Tot slot. Ik ben het wel eens met anderen die het jammer vinden dat ze niet verder zijn gegaan op het mysterieuze verhaal van Prometheus (2012) en Alien: Covenant (2017).

Wie weet…. Misschien komt daar ook nog een vervolg op