Kneecap (2024)

Ik kende de band niet, maar ik vond Kneecap bijzonder vermakelijk. Het is een nogal gefictionaliseerde biografie over en met de Ierstalige hiphoppers Kneecap, en gelukkig een biografie die óók leuk is als je nooit eerder van de band gehoord hebt. Veel drugs, veel geslaagde grappen, en, hoe kan het ook anders in een film over Noord-Ierland, meer dan een snuifje politiek. Niet alle aspecten werken even goed, een paar van de verhaallijnen waren soms wat aan de flauwe kant (bv de politiedame en haar dochter Georgia, en de soms wat voorspelbare drama-elementen tegen het einde), maar het gros werkte voor mij wel. Het is een tijd terug dat ik zo gelachen heb in de bios. Af en toe wel even opletten om de Noord-Ierse accenten zonder ondertiteling te volgen, maar ik ga sowieso onze Belfastse vrienden eens opzoeken op Spotify. Erg tof dit.

De film wordt wel vergeleken met Trainspotting en dat lijkt terecht qua energie van de montage – waardoor de film aldoor vaart en iets explosiefs heeft – en qua de jeugdige aldoor feestende en drugsgebruikende ‘low-lifes’ en hun eeuwige strijd tegen de autoriteiten als helden van de film. Het onderwerp is echter de Ierse taal die dreigt uit te sterven: de vorige generatie probeerde door middel van aanslagen tegen de Britse bezetter de Noord-Ierse identiteit te behouden maar deze jongens doen dat door middel van rap in de Ierse taal die tekstueel wel rebels – er wordt vooral gezongen over ongebreideld drugsgebruik – maar niet strafbaar is en “elk Iers woord een kogel is”. Het verhaal met de strijd tussen politie en de Ierse jongeren en uiteindelijk de onvermijdelijke verzoening tussen de Ierse generaties in hun strijd tegen het verlies van de Ierse taal en identiteit – de oude generatie zag drugs en hiphop als ontaarding en ondermijning van hun nationalistisch doel maar ziet nu in dat het de strijd juist levend houdt doordat het eigentijds is – is weinig bijzonder maar levert het skelet waarop de actiebeelden kunnen worden geplakt om het levend te maken. Deze energieke komedie is nergens briljant maar vermaakt wel aldoor.

Haha ja! Dit is zeker nice.

Het is eigenlijk een geniaal concept. De rauwe hiphop stijl a la Public Enemy gekoppeld aan de Ierse revolutie en dan in het bijzonder het belangrijke wapen van de eigen taal.

Ja er is genoeg lol en onzin maar de onderliggende politieke urgentie en rebelsheid geeft echt precies de goede sfeer gekoppeld aan de muziek.

Muzikaal kan ik niet echt zeggen dat het de beste rappers zijn of zo (doen me in de verte wel wat aan oude Osdorp Posse denken) maar dit zal het vast wel heel goed doen in het festivalcircuit komende zomer door de pure energie.

Leuk!

De muziek is beter dan de film. Vooral in het begin had het wat van een kwajongensfilm, beetje kinderachtig eigenlijk. De film ademde heel hard uit dat hij op Trainspotting wilde lijken, maar op momenten leek hij meer op Bassie & Adriaan.

Op zich geinig dat ze hun biografie vervlechten met verzonnen verhaaltjes, maar van mij had het niet gehoeven. Ik had denk ik liever een docu gezien. Ik zet de plaat maar weer eens op.

Film heeft een beetje weg van Trainspotting. Niet dat hier de focus op drugs ligt, maar ik ervoer eenzelfde sfeer daar in één of andere achtergestelde Britse (Noord-Ierse) wijk. Dezelfde aanpak ook wat van een ruige harde wereld die parallel loopt met de flitsende gerushte beeldmontages. Niet in het minst met een grappige noot temidden van gevloek en harde woorden. Het zijn geen doetjes, maar ergens diep in de grond zijn het goede gasten.

Een film met de focus op de eigen identiteit waarbij de eigen taal het meest tot uiting komt. Geweldig dat kat en muisspel met de stijve Engelse ambtenaren. Heerlijk authentiek was het zeker wel.

Fijn ook met die introductie met de hiphop. Geslaagde film en prima geacteerd ook. Leuk!

Rap wordt vaak geassocieerd met gewelddadige en seksistische teksten zonder veel diepgang. Door de film Kneecap leerde ik dat rapteksten meer inhoud kunnen hebben dan obligaat geblèr over geweld en seks. In de film draait het om de band Kneecap waarvan de leden teksten in de Ierse taal rappen. Kneecap werd in 2017 opgericht en maakt alleen al door gebruikmaking van de Ierse taal een politiek statement. Inhoudelijk doen de teksten dat ook. Hoog in het vaandel staan republikeinse thema’s als de hereniging van Noord-Ierland met Ierland en spelen anti-Britse sentimenten een rol. De Ierse jeugd vindt in het raptrio een spreekbuis waarmee men zich kan identificeren.

Regisseur en schrijver Rich Peppiatt maakt met de film Kneecap een fijne biografie. Peppiatt is fan van de band maar maakt van de film geen kritiekloze fanfilm. Ook de minder vleiende onderdelen uit de geschiedenis passeren de revue. Dat is toch wel opmerkelijk vooral als je weet dat de bandleden hun medewerking aan de film verlenen en zichzelf spelen. Aan zelfingenomenheid doet men niet. Aan charisma en energie doet men wel. De manier waarop het trio vol woede en vol levensvreugde tegen de paternalistische staat aanschopt is vermakelijk en soms zelfs erg grappig. De film is echter meer dan puur vermaak. Naast het serieuze vraagstuk of Noord-Ierland deel moet blijven uitmaken van het Britse Rijk beklemtoont de film het belang van de Ierse taal als vertrouwd en vanzelfsprekend middel om je uit te drukken en als factor van belang als het om culturele en politieke identificatie gaat.

Kneecap is een vermakelijk muzikaal drama met de nodige humor. Een film over drie underdogs die vechten tegen alle mogelijke lui die hun muziek met verboden en radioboycots uit de publieke aandacht proberen te houden. De pogingen van de band om door middel van recalcitrante acties het burgerlijk fatsoen te kijk te zetten en de autoriteiten te omzeilen is bijzonder vermakelijk. Dat gebeurt met veel lol en zonder enige vorm van respect. Kneecap is leuk, chaotisch, energiek, meeslepend en bevat ook wat stof tot nadenken. Nog steeds geen fan van rap en hiphop, maar ook zonder veel affiniteit te hebben met de muziek is Kneecap een prima film.

Het vrij vertaalde ware verhaal van Kneecap is een heerlijke film geworden. De mannen spelen zichzelf, maar nergens had ik het gevoel naar amateurs te kijken. Het acteerwerk is naturel en oogt geloofwaardig. Rapmuziek is voor deze jonge mensen een manier om hun taal, hun identiteit te uiten én om een middelvinger te maken naar de autoriteiten.

Kneecap heeft een lekkere energiek vaart die, zoals vaker genoemd, enigszins doet denken aan Trainspotting. Geen probleem voor mij, want dat is een persoonlijke favoriet. De vlotte montage, de humor, drugs, het geweld en de pompende muziek zijn er allemaal en maken deze film tot een feestje.

4*

Biografische films over artiesten zijn meestal een terugblik op een carrière. Als tenminste de artiest in kwestie relatieve bekendheid heeft verworven. Echter deze biografische vertelling gaat over het ontstaan van de band Kneecap. Een hiphop-band die bestaat uit Móglaí Bap (ook wel: Naoise), Mo Chara (ook wel: Liam Óg) en Dj Próvai (ook wel: JJ) en die tot voor het uitbrengen van deze film eigenlijk alleen in Noord-Ierland bekendheid bezat.

De film zelf doet eigenlijk veelal hetzelfde als elke andere muziek-biopic. Het is hier het bekende verhaal van de opkomst van een Ierse groep. Twee jongens uit een moeilijke buurt en een muziekleraar vinden elkaar in hiphop mede doordat de Ierse taal onder vuur ligt. Dit anarchistische trio uit Belfast wordt het onwaarschijnlijke boegbeeld van een burgerrechtenbeweging die de moedertaal wil redden. Die culturele strijd, de humor, overmatig drugsgebruik en een energieke montage maken van deze film net wat meer, dan de standaard. Dat en de bereidheid om het visueel iets vreemder te doen (zoals een klei-animatie). Muziek van The Prodigy, Bicep , Fontaines DC Obital en nummers van Kneecap zelf maken de film op smaak. Erg leuk, rebels en onbeschaamd zichzelf!