Kneecap (2024)

Vanaf 24 oktober 2024 in de bioscoop (September Film Distribution)

Heh, klinkt wel tof.

Nice! Laatst een keer ontdekt via mijn spotify release radar, your snifferdogs are shite

EDIT: vanaf 21 november 2024 in de bioscoop

Ik kende de band niet, maar ik vond Kneecap bijzonder vermakelijk. Het is een nogal gefictionaliseerde biografie over en met de Ierstalige hiphoppers Kneecap, en gelukkig een biografie die óók leuk is als je nooit eerder van de band gehoord hebt. Veel drugs, veel geslaagde grappen, en, hoe kan het ook anders in een film over Noord-Ierland, meer dan een snuifje politiek. Niet alle aspecten werken even goed, een paar van de verhaallijnen waren soms wat aan de flauwe kant (bv de politiedame en haar dochter Georgia, en de soms wat voorspelbare drama-elementen tegen het einde), maar het gros werkte voor mij wel. Het is een tijd terug dat ik zo gelachen heb in de bios. Af en toe wel even opletten om de Noord-Ierse accenten zonder ondertiteling te volgen, maar ik ga sowieso onze Belfastse vrienden eens opzoeken op Spotify. Erg tof dit.

KNEECAP - Fast Forward review

De film wordt wel vergeleken met Trainspotting en dat lijkt terecht qua energie van de montage – waardoor de film aldoor vaart en iets explosiefs heeft – en qua de jeugdige aldoor feestende en drugsgebruikende ‘low-lifes’ en hun eeuwige strijd tegen de autoriteiten als helden van de film. Het onderwerp is echter de Ierse taal die dreigt uit te sterven: de vorige generatie probeerde door middel van aanslagen tegen de Britse bezetter de Noord-Ierse identiteit te behouden maar deze jongens doen dat door middel van rap in de Ierse taal die tekstueel wel rebels – er wordt vooral gezongen over ongebreideld drugsgebruik – maar niet strafbaar is en “elk Iers woord een kogel is”. Het verhaal met de strijd tussen politie en de Ierse jongeren en uiteindelijk de onvermijdelijke verzoening tussen de Ierse generaties in hun strijd tegen het verlies van de Ierse taal en identiteit – de oude generatie zag drugs en hiphop als ontaarding en ondermijning van hun nationalistisch doel maar ziet nu in dat het de strijd juist levend houdt doordat het eigentijds is – is weinig bijzonder maar levert het skelet waarop de actiebeelden kunnen worden geplakt om het levend te maken. Deze energieke komedie is nergens briljant maar vermaakt wel aldoor.

Lekker filmpje hoor (en muziek), idd een beetje trainspotting-stijl. Meteen het album maar eens opgezet. Goede humor ook, al zal het een en ander nog wel langs mij heen zijn gegaan gezien de roots van de film.

4,5*

Leukste film van het jaar voor mij tot nu toe. Ook lekkere film als je nauwelijks iets met rapmuziek hebt. *4,5

Haha ja! Dit is zeker nice.

Het is eigenlijk een geniaal concept. De rauwe hiphop stijl a la Public Enemy gekoppeld aan de Ierse revolutie en dan in het bijzonder het belangrijke wapen van de eigen taal.

Ja er is genoeg lol en onzin maar de onderliggende politieke urgentie en rebelsheid geeft echt precies de goede sfeer gekoppeld aan de muziek.

Muzikaal kan ik niet echt zeggen dat het de beste rappers zijn of zo (doen me in de verte wel wat aan oude Osdorp Posse denken) maar dit zal het vast wel heel goed doen in het festivalcircuit komende zomer door de pure energie.

Leuk!

Alleen debiel late speeltijden hier in Forum, had 'm toch op Noordelijk Filmfestival moeten kijken blijkbaar

De muziek is beter dan de film. Vooral in het begin had het wat van een kwajongensfilm, beetje kinderachtig eigenlijk. De film ademde heel hard uit dat hij op Trainspotting wilde lijken, maar op momenten leek hij meer op Bassie & Adriaan.

Op zich geinig dat ze hun biografie vervlechten met verzonnen verhaaltjes, maar van mij had het niet gehoeven. Ik had denk ik liever een docu gezien. Ik zet de plaat maar weer eens op.

Had er heel wat van verwacht, (Trainspotting 1 en 2 zijn favoriete films en boeken) maar viel me toch wat tegen. Leuke film maar nergens zo goed als de Trainspottings. Maar niet teveel vergelijken, dan blijft er een leuke film over.

Komend jaar zullen ze te zien zijn op Best Kept Secret. Ben benieuwd ...

Goede film voor mensen die van drukke vermoeiende films houden. Soms echt grappig, maar na een uur vond ik eigenlijk wel weer mooi geweest.

Als je dit nog een biopic mag noemen is de meest frisse en energieke die ik heb gezien zo'n beetje. De op zich best opmerkelijke mix van rauw drama, gepolijste feelgood en politiek geladen film werkt op een of andere manier. De film heeft ook een beetje een Trainspotting-achtige stijl soms, ook al voelt dat wat minder authentiek.

Ik vond vooral de personages ook erg sympathiek. Door hun verschillende verhaallijntjes worden meerdere kanten van de situatie in Belfast belicht. Verbazingwekkend ook dat de bandleden zichzelf spelen. Je zou het niet zeggen dat ze nooit eerder hebben geacteerd. Echt een heel fijne film, en misschien wel de verrassing van het jaar.

Mja, je moet er echt voor zijn.

Jammer genoeg was het niets voor mij.

Uit Kneecap - ikruikversemosterd:

"Kneecap, afkomstig uit Ierland, maakt opgefokte en gefrustreerde hiphop. Mo Chara en Móglaí Bap rappen over hedonisme, hun rotzakkenstatus en liefde voor Ierland, DJ Próvai verzorgt goed in het gehoor liggende en prikkelende beats. Er zit een stevige attitude in, een dikke fuck you naar iedereen die zich beledigd of gekwetst voelt door de teksten of muziek. Uiteraard krijgen ook (en vooral) de Britten ervan langs.

Kneecap, de film over het drietal, probeert met bijtende humor en visuele tierelantijntjes (denk Trainspotting) diezelfde recalcitrante energie over te brengen. Bij vlagen lukt dit ook, met hoogtepunten die goed ontvangen werden in de bioscoopzaal.

Maar nog vaker kleurt de film opvallend binnen de lijntjes. Als het net te ruig, grimmig of sexy wordt dirigeert Rich Peppiatt de film naar veiliger territorium en volgt hij braaf het gebaande pad van “bandje-wordt-niet-serieus-genomen-en-weet-zich-alsnog-te-bewijzen”. Het is voorspelbaar. Een beetje eendimensionaal zelfs.

Eigenlijk heeft het veel weg van zelfpromotie. Dat de band zichzelf in de markt wil zetten. Misschien dat Kneecap daarom nooit helemaal over de rand gaat. Geweld en seks verkopen, het moet wel leuk blijven. Beschaafd genoeg voor het brede publiek.

Op zich is Kneecap best een vermakelijke film, mijn voorkeur gaat toch uit naar de nerveuze hiphop. Met hun teksten en beats klinken de mannen overtuigender dan hoe de film hun opkomstverhaal presenteert."

Fuck dit was een aangename verrassing, thanks Woland voor het duwtje (door je waardering) deze nog mee te pakken, dat zou ik anders niet hebben gedaan en dan had ik deze Boyle-achtige traktatie moeten missen.

Lekker!

4,3*

Toch nog op 't scherm gezien, in Utrecht onderweg naar n concertje in A'dam Leuke frisse film en qua narratief en spanningsboog dikke prima, editing ook leuk gedaan. Echt ff lekker en charmant filmpje

Film heeft een beetje weg van Trainspotting. Niet dat hier de focus op drugs ligt, maar ik ervoer eenzelfde sfeer daar in één of andere achtergestelde Britse (Noord-Ierse) wijk. Dezelfde aanpak ook wat van een ruige harde wereld die parallel loopt met de flitsende gerushte beeldmontages. Niet in het minst met een grappige noot temidden van gevloek en harde woorden. Het zijn geen doetjes, maar ergens diep in de grond zijn het goede gasten.

Een film met de focus op de eigen identiteit waarbij de eigen taal het meest tot uiting komt. Geweldig dat kat en muisspel met de stijve Engelse ambtenaren. Heerlijk authentiek was het zeker wel.

Fijn ook met die introductie met de hiphop. Geslaagde film en prima geacteerd ook. Leuk!

Fijne tip JM. Nog een 3.5*, maar kan zomaar bij herziening omhoog gaan. Echt genoten van deze energieke, doldwaze, hilarische, maar ook gedenkwaardige film.

John Milton schreef:

(quote)

Echt zo'n titel die rondgaat via-via, volgens mij

Zeker. Jij van Woland toch? Waren geen ideale kijkomstandigheden, dus ik wil hem nog een keer herzien. Dat was ik sowieso van plan, want dit is ook een film met een geweldige herzieningswaarde.

Heel af en toe, tussen het American Honey dissen door, roept die jongen soms ook nog iets zinnigs.

Je kent mij John Milton, een toonbeeld van goede smaak. Inclusief een volkomen terechte ruime voldoende (maar niet meer dan dat) voor American Honey

Rap wordt vaak geassocieerd met gewelddadige en seksistische teksten zonder veel diepgang. Door de film Kneecap leerde ik dat rapteksten meer inhoud kunnen hebben dan obligaat geblèr over geweld en seks. In de film draait het om de band Kneecap waarvan de leden teksten in de Ierse taal rappen. Kneecap werd in 2017 opgericht en maakt alleen al door gebruikmaking van de Ierse taal een politiek statement. Inhoudelijk doen de teksten dat ook. Hoog in het vaandel staan republikeinse thema’s als de hereniging van Noord-Ierland met Ierland en spelen anti-Britse sentimenten een rol. De Ierse jeugd vindt in het raptrio een spreekbuis waarmee men zich kan identificeren.

Regisseur en schrijver Rich Peppiatt maakt met de film Kneecap een fijne biografie. Peppiatt is fan van de band maar maakt van de film geen kritiekloze fanfilm. Ook de minder vleiende onderdelen uit de geschiedenis passeren de revue. Dat is toch wel opmerkelijk vooral als je weet dat de bandleden hun medewerking aan de film verlenen en zichzelf spelen. Aan zelfingenomenheid doet men niet. Aan charisma en energie doet men wel. De manier waarop het trio vol woede en vol levensvreugde tegen de paternalistische staat aanschopt is vermakelijk en soms zelfs erg grappig. De film is echter meer dan puur vermaak. Naast het serieuze vraagstuk of Noord-Ierland deel moet blijven uitmaken van het Britse Rijk beklemtoont de film het belang van de Ierse taal als vertrouwd en vanzelfsprekend middel om je uit te drukken en als factor van belang als het om culturele en politieke identificatie gaat.

Kneecap is een vermakelijk muzikaal drama met de nodige humor. Een film over drie underdogs die vechten tegen alle mogelijke lui die hun muziek met verboden en radioboycots uit de publieke aandacht proberen te houden. De pogingen van de band om door middel van recalcitrante acties het burgerlijk fatsoen te kijk te zetten en de autoriteiten te omzeilen is bijzonder vermakelijk. Dat gebeurt met veel lol en zonder enige vorm van respect. Kneecap is leuk, chaotisch, energiek, meeslepend en bevat ook wat stof tot nadenken. Nog steeds geen fan van rap en hiphop, maar ook zonder veel affiniteit te hebben met de muziek is Kneecap een prima film.

Denk dat Kneecap het meer over seks en geweld (en drugs) heeft dan menig andere rap-act haha.

Diepgang?

Ik heb weinig tot niets met hiphop. Kan niet echt vergelijken, maar zit wel schandalig vol met vooroordelen.

Ik had me ingesteld op seks, geweld en drugs, maar ik hoorde ook andere onderwerpen voorbijkomen. Daar ga ik dan met mijn vooroordelen. Diepgang is ironisch bedoeld.