Gojira -1.0 (2023)

Bizar, tot een tijdje geleden wist ik niet eens dat deze film eraan zat te komen en nu blijkt het gewoon mijn nummer 1 film van het jaar 2023 te zijn.

Wat een genot was het om dit te bekijken in de bioscoop zeg. Dit is een Godzilla-film zoals ik 'm heel graag wil zien. Een heel tof verhaal, karakters die me zelfs wat boeien en met de meest agressieve, bad ass Godzilla uit misschien wel de hele reeks. Je merkt overduidelijk dat dit een werk uit Japan is, waar ze Godzilla vereren en waar het bronmateriaal vandaan komt. Het verhaal dat linkt met WO II en de nasleep met de wederopbouw en ook de schaamte van de oorlog is hier ontzettend goed verwerkt in een verhaal dat zowel de personages als Godzilla zelf alle kansen geeft om uit te blinken. Dat irriteert me dus altijd in de Amerikaanse versies over Godzilla, het is altijd bekeken vanuit het perspectief van een gezin waar meestal ruzie is tussen pa en zijn kinderen of vanuit de wetenschap die wat ontdekken. Deze Minus One pakt het perspectief dat ik veel boeiender vind, de gewone mens. We volgen een kamikazepiloot die toch geen kamikaze heeft durven plegen in de oorlog en ook nog eens zijn collega's niet heeft geholpen bij een eerste aanval van Godzilla. Hier zit hij erg mee en tot overmaat van ramp moet hij ook nog eens een meisje en een baby helpen. Knap dat dit verhaal me best wist te boeien, omdat ze allemaal gewoon realistische dingen doen en niet de hele film lopen te janken of te zeiken zoals in Amerikaanse titels.

Maar gelukkig krijgt de koning van de film Godzilla meer dan zat aandacht. Wat ik hier zo goed vind is dat er echt een paar keer een hele goede spanningsopbouw aanwezig is en dat Godzilla nog zelden zo indrukwekkend in beeld kwam (zijn blauw blinkende schubben bij zijn Atomic Breath, weergaloos!). En dat terwijl de film maar een budget heeft van 15 miljoen Dollar (!!!!!). Dit is echt niet normaal, want de film oogt echt ongelofelijk mooi en de actie komt weergaloos in beeld. Neem de fantastische scène op zee, maar ook zeker de aanval op de stad die grote indruk maken. En er vallen flink wat doden, er zit zoveel meer lef in deze film dan in de recente Amerikaanse Godzilla's. Plus, ik vind het plan van de Japanners om Godzilla te verslaan ook erg creatief en boeiend uitgewerkt.

Valt er iets te zeuren nog? Nou ja, dat Noriko op het einde nog blijkt te leven voelde niet als een grote verrassing, maar was wel een beetje lame. Zo'n happy end heeft de film niet eens echt nodig gehad. Mooier was het sowieso geweest als zijn kamikazeactie op Godzilla gewoon dodelijk was afgelopen. Nu voelt de film heel Japans, maar het einde toch best wel Hollywoods. En uiteraard is het probleem nog niet helemaal afgehandeld, dus kom maar op met een vervolg. Ik heb er nu al zin in.

4,5*

Zeker The Oceanic Six. Ik kan me ook heel behoorlijk vinden in je stuk, enkel geef ik net een iets lagere score. Maar deze film hoort zeker bij het beste dat dit jaar is uitgekomen.

Het einde is iets te melodramatisch en te veel Hollywood. Dat van de schietstoel zag je al van verre aankomen (waarom wordt een deel van een gesprek anders ineens van veraf getoond zodat je het niet hoort? Waarom zegt men net in een speech dat in de oorlog schietstoelen niet werden ingepast omdat mensenlevens toen niet veel telden?). Dat Noriko nog leeft niet per se maar voelt echt onnodig.

Maar och wat zitten hier verder veel kwaliteiten in. Allereerst de setting in het kapotgebombardeerde Japan van net na de oorlog. Japan met een trauma, ook vanwege de twee atoombommen. Maar ook vol schuldgevoelens van een kamikazepiloot die niet durfde (echt nog de oude cultuur, leef kort en hevig en val snel zoals de Sakura elk jaar doet) en verdriet. Hier hoort Godzilla thuis, hier is die immers uit ontstaan.

En ja, blijkbaar kostte de film een schijntje maar het ziet er echt heel goed uit. Zeker, de Amerikaanse versies zien er net iets beter uit maar deze film doet weinig daarvoor onder en als Godzilla een halve stad opblaast met zijn atomic breath dan zat ik wel vol bewondering te kijken. Vaak ook vol suspense en met op momenten indrukwekkende actie. In ieder geval is de angst goed voelbaar.

Verder helpt mee dat de personages ook goed geschreven zijn. De personages zijn onderdeel van die tijd, van die periode en dus meer dan een zoveelste gezinnetje dat aan een ramp ontsnapt. Dit zijn mensen die it een drama komen, willen opbouwen en opnieuw in en drama komen. Het gaat hier ergens over en je gaat echt om ze geven. Ondanks het Hollywood-einde voelde ik hem wel. Enige echte kleine minpuntjes zijn het bij tijden iets te theatrale acteerwerk en soms loopt de film net iets te stroperig. 4,0*.

Deze film is idd wereldwijd een beetje onverwachts de bioscopen in gekomen en de hype is terecht. Godzilla is een angstaanjagend monster dat geen genade kent en ook niet echt een geweten kijkt te hebben. Gewoon een oermonster dat op een pad van vernietiging gaat. Wellicht dat de dierlijke instincten wat beter uitgelegd konden worden, want wat doet zo'n monster nou precies op land en waarom specifiek richting Tokio?
Maar dit is maar een klein minpuntje op een verder goed weergegevens monster. Qua screentime valt Godzilla eigenlijk best mee, maar wanneer het in beeld komt is het geen natte scheet en is het full-on vernietiging en brute doden. En als Godzilla met die atomic blast uit zijn lichaam schiet. Fenomenaal in beeld gebracht.

De film neemt vooral veel tijd voor het persoonlijke drama. Persoonlijke trauma's, schuldgevoelens, vergiffenis. Het komt allemaal aan bod in een (militair-) lamgelegd post-WOII Japan. Wat an sich al een interessante film maakt omdat er eigenlijk maar weinig films met dit specifieke thema bekend zijn in het westen. Vooral vanuit historisch oogpunt vind ik dit al een fijne invalshoek. Soms wel een beetje choppy met wat tijdsprongen en wat nieuwsberichtjes. Dat had vloeiender gekund en je moet soms die Japanse manier van emotie tonen wel aankunnen, want het kan soms over de top aanvoelen. Maar wat is dit eigenlijk een verademing ten opzichte van die gescheiden ouders of aan alcohol verslaafde ex-militair verhaaltje die de Amerikaans films altijd kennen. Het voelt veel oprechter, ondanks dat het voor mij geen tranentrekker werd. Wat dat betreft deed de film ook gewaagde dingen, maar durft het op het einde net niet die genomen risico's vol te houden. Dat Noriko nog leeft zat ik niet op te wachten omdat ik echt geschockt was en dat er een schietstoel in het vliegtuig zat voelde ik wel aankomen. Je merkt ook dat ze iets minder gelikt zijn in het Hollywoodiaanse filmen en het spannend maken van scenes. Je voelde toch minder goed die spanning toen Noriko in die trein hing en binnen een minuut had Koichi haar gevonden in de chaos op straat in een grote stad. Zulke dingen voelen te choppy aan en missen subtiliteit. Dus op het gebied van drama scoort de film een dikke plus. Maar de film zelf voelt niet lekker vloeiend aan en dan merk je toch dat er wellicht minder ervaring in de editing kamer zit of bij het schrijversteam.

Waar ik wel echt van ondersteboven ben is het budget. 15 miljoen dollar! Je leest het goed 15 miljoen! Hoe dan? Are you watching Disney? Wellicht dat er meer Godzilla was geweest met meer budget, maar zelfs dan nog is Godzilla zoveel in beeld geweest dat ik het niet kan geloven. Vooral als je het met Godzilla 2014 vergelijkt waar het alleen een paar keer met zeer donkere beelden in beeld kwam. De schaal van deze film voelt alsnog groot. Naoorlogs Tokio, veel slagschepen, veel Godzilla en verwoestingen. Het zou haast niet mogelijk moeten zijn, maar op het bioscoopscherm ziet de film er fenomenaal uit. Ik ben alleen benieuwd hoe het overeind blijft op een scherp 4K scherm met HDR.
Maar jemig... Voor mensen die van rampen houden is dit een must see. Maar tegelijkertijd bedient het ook mensen die van drama en deze historische setting houden.

Gister geweest bij Pathe Ypenburg. Ik zag de trailer en ik dacht deze moet ik zien in de bios waarbij het geluid en de actie toch meer tot zijn recht komen. Ik ben absoluut geen Godzilla fan maar hou wel van goed gemaakte actie/avonturen films. Ik twijfelde wel een beetje toen ik zag dat het vanaf 12 jaar was.. dan denk ik gelijk, hoe gruwelijk kan deze Godzilla echt zijn? En dat viel inderdaad wel tegen.. het trucje van Jurasic park werd een paar keer herhaald (de man in de wc, iedereen kent deze scene wel) en daar bleef het bij..

Ik kon erg moeilijk wennen aan de Japanse acteurs die in mijn ogen toch net wat te overdreven en ''gespeeld'' overkomen. Dat is natuurlijk ook hun steil maar als je al 30 jaar lang naar Amerikaanse films kijkt dan ga je automatisch misschien toch vergelijken en je er aan ergeren.

En dan duurt de film ongeveer 2 uur waarvan je de meeste actie al in de trailer gezien hebt. het is veel (heeeeeel erg veel) Japans gepraat over eigenlijk heel veel onzin waardoor je totaal niet betrokken raakt bij de hoofdrolspelers. De actiescene waarbij Godzilla aan land kwam was gaaf en mooi gemaakt maar dat had van mij echt langer mogen duren en eventueel een tweede keer.

Jammer, deze film was niet voor mij weggelegd helaas, misschien toch meer voor mensen die echt fan zijn van dit genre en al vaker naar Japanse films kijken

Geduld wordt beloond. Na 25 jaar te zijn blootgesteld aan Godzilla’s en aanverwanten die steden aan puin slaan en dom volk dat niets anders doet dan (tevergeefs) steeds zwaardere wapens in te zetten om het te bestrijden, brengt scenarist en regisseur Takashi Yamazaki eindelijk een film die zich qua insteek en niveau kan meten met Godzilla/Gojira uit 1954. De proloog speelt zich af in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog. Koichi Shikishima [Ryunosuka Kamiki] heeft bevel gekregen om zich als kamikazepiloot op te offeren voor het vaderland. In plaats daarvan levert hij zijn vliegtuig af ter reparatie. Er blijkt echter niets aan de hand te zijn met het vliegtuig. Koichi krijgt onverwacht de kans zijn eer te herstellen wanneer de vliegbasis wordt aangevallen door een monster en hij in de gelegenheid is om het neer te schieten. Hij krijgt het niet voor elkaar en draagt de schande voor zijn tekortkomingen met zich mee. Na de oorlog keert hij terug naar zijn woonplaats en ontdekt dat het is verwoest door brandbommen en dat zijn familie is omgekomen. Koichi krijgt opnieuw kans op eerherstel wanneer het monster, dat inmiddels flink is gegroeid, een tijdje later onderweg is om Japan opnieuw te verwoesten. Goed geschreven personages en verschillende actuele sociaal-maatschappelijke thema’s zijn knap verweven in deze aangename, maar niet geheel logische SF-actiefilm die hopelijk zal inspireren tot meer van hetzelfde.

Het was gisteren mijn eerste keer dat ik een Aziatische film in de bioscoop heb gezien en ik moet zeggen dat ik me prima vermaakt heb met deze "Godzilla Minus One" film, welke een eerbetoon is aan de originele "Godzilla" film. Want is het inmiddels bijna zeventig jaar geleden dat het legendarische monster "Godzilla" in 1954 voor het eerst te zien was op het witte doek in "Gojira (1954)". Om dit te vieren brengen de makers een ode aan dit door radioactieve straling uit de kluiten gewassen dinosaurus-achtig monter in de vorm van deze spectaculaire rampenfilm, welke tevens één van de betere monsterfilms is in tijden. En omdat er parallellen worden getrokken tussen de rol van Japan in de oorlog en het gevecht tegen "Godzilla", is het ook nog eens een film met de nodige diepte en voelt het als veel meer dan een zoveelste monstergevecht.

Deze inmiddels 37e film in de "Godzilla" franchise keert terug naar de dagen waarin het fameuze radioactieve monster voor het eerst opduikt in de Japanse wateren. Het land is net weer een beetje aan het opkrabbelen na de Tweede Wereldoorlog, maar met de komst van "Godzilla" dreigt opnieuw de massavernietiging. Het is aan de voormalige jonge kamikazepiloot Koichi Shikishima (Ryunosuke Kamiki), die eerder wegdook voor zijn oorlogsplicht zodat hij zijn zelfmoordmissie niet hoeft af te maken, en aan wat gewiekste oorlogsveteranen de taak om het monster te stoppen.

Dat deze film met het nodige visuele spektakel is gemaakt, is gelijk al bij de opening te zien als we kamikazepiloot Koichi Shikishima op het einde van de Tweede Wereldoorlog met zijn vliegtuig (waaronder een bom hangt) zien landen op het Japanse eiland Odo, waar hij zogenaamd technische problemen heeft met zijn vliegtuig. Die nacht valt de dan nog bescheiden (qua formaat) "Godzilla" de basis aan, waarbij Koichi de opdracht krijgt om het monster te beschieten met de machinegeweren vanuit het vliegtuig. Als Koichi in het vliegtuig stapt verstijft hij en durft hij niet te schieten, met alle gevolgen van dien. Vrijwel iedereen op de basis sterft en Koichi raakt bewusteloos. Als hij daarna bij daglicht weer ontwaakt, ontdekt hij dat monteur Sosaku Tachibana (Munetaka Aoki) de enige andere overlevende is. Sosaku geeft Koichi de schuld van zijn nalatigheid en die wordt dus opgezadeld met een joekel van een schuldgevoel en dat inclusief de haat van Sosaku.

Dus bij de opening valt er gelijk spektakel te zien, maar de film overtuigt juist ook op de kleinere, meer melodramatische momenten. Die zijn o.a. te zien na de opening, als Koichi min of meer als een lafaard terugkeert naar Tokio (welke zich bevindt zich op het absolute nulpunt door de verwoestende bombardementen van de geallieerden) naar zijn ouderlijke huis (daar ontdekt hij ook dat zijn ouders zijn omgekomen bij de bombardementen op Tokio), waar hij van zijn buurvrouw Sumiko Ota (Sakura Ando) de schuld krijgt van het verliezen van de oorlog.

Geplaagd door de schuld van Sosaku Tachibana, werkt hij als mijnenveger op een krakkemikkige houten boot (die handig is tegen de gemagnetiseerde Amerikaanse mijnen) boot, waar wat nieuwe nieuwe personages worden geïntroduceerd, zoals voormalig marine-ingenieur Kenji Noda (Hidetaka Yoshioka). En ook begint hij een jonge vrouw te ondersteunen, te weten Noriko Oishi (Minami Hamabe), die hij ontmoet op een stadsmarkt (waar mensen wanhopig op zoek zijn naar eten en werk) en wiens ouders ook omkwamen bij het bombardement, en een weeskind, te weten Akiko (Sae Nagatan), die Noriko redde.

Dit levert in de film veel melodramatische momenten op, waar de tranen en snikken geregeld harder zijn dan het gebrul van "Godzilla", maar de verhouding tussen die momenten en de "Godzilla" actie (zowel op het land als op het water) is goed gedoseerd en de actie (het spektakel) mocht er zeker wezen en is visueel gezien een genot om naar te kijken (daarom moet je deze film eigenlijk ook in de bioscoop zien). Zeker als de inmiddels uit de kluiten gewassen (door de kernproeven van de Verenigde Staten in 1946 op het Bikini Atoll) "Godzilla" aan land komt en we auto's, schepen en treinen door het beeld zien vliegen, terwijl "Godzilla" door de straten stampt, waar hij beschoten wordt door tanks, en weer een gebouw met de grond gelijk maakt.

Die scène (vlak voor de pauze) was visueel fraai en indrukwekkend om te zien en natuurlijk vooral vanwege de "Godzilla" actie, want als "Godzilla" op een gegeven moment heel kwaad wordt en zich gaat opladen, schiet hij vanuit zijn mond een blauwe hittestraal (bedankt Verenigde Staten!) af welke een enorme explosie (vergelijkbaar met een kleine atoombom) veroorzaakt en dat levert dan ook weer een melodramatische moment op als Koichi daarbij Noriko (die Koichi redt door hem in een steegje te duwen) verliest.

Dat het daarna pauze was in de bioscoop kwam goed uit, want dan kan je weer even op adem komen (ik moest ook naar het toilet) en ook weer wat versnaperingen (in mijn geval alleen een latte macchiato) halen voor het laatste uur van de film. Dat laatste uur van de film is misschien ook wel het beste van de film, want daarbij krijg je ook echt een band met de personages en ook vanwege het fraaie einde, waarbij men "Godzilla" op geniale wijze, bedacht door Kenji Noda, uitschakelt op zee.

Dit doet men door "Godzilla" via schepen voorzien van Freon-tanks (waarmee men "Godzilla" omsingelt) eerst diep (circa 1.500 meter) onder water te laten zinken (door het Freon wordt namelijk het drijfvermogen van het water verlaagd), met de hoop dat "Godzilla dan verpletterd wordt door de druk (wat echter niet gebeurt), en daarna weer snel naar boven te brengen (waardoor er dus decompressie ontstaat). Zwaar gewond maar wel nog in leven is "Godzilla" dan woedend en bereidt hij zich voor om alle schepen met zijn hittestraal te vernietigen. Maar Koichi is er dan ook nog en hij vliegt dan met een speciaal militair vliegtuig met bommen, te weten een Kyushu J7W Shinden-jager, in Godzilla's mond (waarbij hij dan wel de schietstoel met paarschut gebruikt). Het vliegtuig explodeert dan, waardoor het hoofd van "Godzilla" vernietigd wordt en de energie van de hittestraal scheurt dan zijn lichaam uit elkaar, waardoor "Godzilla" in stukken in de zee zinkt. Hij krijgt daarbij wel nog een saluut van de bemanning op de schepen.

De film is daarna nog niet afgelopen en heeft nog twee verrassingen in petto, waarvan één mooie en één flauwe. De mooie is namelijk dat Noriko nog in leven blijkt te zijn en in een ziekenhuis ligt, dat levert natuurlijk een zeer melodramatisch moment op als Koichi en Akiko haar daar weer zien, en de flauwe is dat "Godzilla" de vernietiging heeft overleefd (een zinkend stuk van "Godzilla" begint namelijk te regenereren in de zee). Dat laatste vond ik eigenlijk wel jammer (een smetje op de film) en was ook niet nodig geweest. Nu kan er dus alsnog een eventueel vervolg worden gemaakt.

De cast deed het ook goed en met name hoofdrolspeler Ryunosuke Kamiki als kamikazepiloot Koichi Shikishima, die van lafaard naar held verandert. En natuurlijk mocht de CGI "Godzilla" er wezen met zijn peerfiguur en ietwat harkerige loopje. De scènes met "Godzilla" zijn heel effectief in elkaar gezet (o.a. te zien tijdens het gevecht op zee met de zware kruiser Takao), met daarbij goede keuzes in camerahoeken en ook juist omdat het monster verder zonder achtergrondverhaal blijft.

Al met al heb ik goed vermaakt met deze "Godzilla Minus One" film, waarbij regisseur Takashi Yamazaki Hollywood met fluitend gemak laat zien hoe je een Kaiju-film maakt. Omdat de film een 12+ rating heeft (de helft van de zaal was ook gevuld met tieners, ondanks dat de film pas om 21:30 uur echt begon) valt er geen bloed en smerigheden te zien als "Godzilla" zich uitleeft op mensen, maar de grootschalige verwoestende scènes zijn wel een lust voor het oog en het oor. Fans van monsters en drama zullen zeker genieten van deze film, waarbij de balans tussen groot en klein drama, het ritme, de opbouw van de scènes, de actie en de decors perfect (het is twee uur en vijf minuten monsterlijke perfectie) zijn.

P.S. de "-1" uit de titel is een verwijzing naar de Japanse hoofdstad Tokio, die op het punt staat om nog verder verwoest te worden na de Tweede Wereldoorlog.

Zojuist gezien en wat hebben de makers alles uit de kast getrokken bij de kwaliteit van deze film.

Geen spoor van slechte miniatuur.

En een film met imposante aktie en spektakel in deze film.

En humor en ontroering.

En Godzilla heeft de looks van modern ontmoet klassiek.

Het kan niet anders de makers dit met eer hebben gedaan voor de oude klassieke films met het imposante wezen.

Ook de film muziek is fenomenaal.

Alsook de cast is grandioos in hun acteer spellen.

Met speciale lof voor de hoofdrol speler Ryunosuke Kamiki een werkelijk grootse acteur.

Ik hoop hij ook een kans krijgt voor bij de beroemde Amerikaanse top producenten.

Want hoe deze man kan acteren met aangrijpende emoties is zo sterk.

Wat je zeer goed ziet in twee momenten in de film.

Is op het hoogste niveau zo ongelooflijk bijzonder en sterk.

Een zeer geslaagde en block buster van de grootste orde.

Applaus voor de makers en cast en musici's een masterpiece.

Okay dan. Waar de film van 2023 al wel leek beslist (Oppenheimer), komen de Japanners op de valreep van 2023, nog even als een konijn uit de hoge hoed, met deze film.

Ik moet zeggen, ik denk dat ik voor iedereen spreek dat deze film op niemand zijn radar stond. Ineens stond mijn social media er vol mee, dat deze film een must-see was. Terwijl ik totaal niet fan ben van Godzilla. Heb namelijk nog nooit een goede film gezien. ‘98 was lachwekkend, 2014 was okay, 2019 bagger en 2021 ‘raar’.

Maar deze film, heeft mijn beeld van Godzilla veranderd. En dat, met een budget, van 15 miljoen!? Kunnen we in Nederland niet eens zo’n project gaan schieten dan? Of zijn die Japanners gewoon te talentvol op gebied van VFX?

Goed, het begin was wel écht even inkomen. Japans vind ik persoonlijk al niet echt een lekkere taal en dan komt daar ook nog bij, dat zij een compleet andere manier hebben van acteren. Waar wij (westers) vooral de filosofie leggen op zo ‘natuurlijk’ en overtuigend mogelijk, zijn de Aziaten qua emoties iets meer op Bollywood stijl. Hysterie, chaos en rust in emoties. Draait allemaal in nog geen 0,1 seconde om. Dat is wel wennen, want is niet mijn stijl van acteren. Maarrr, dat neemt niet weg, dat die Riyonosuke erg goed was.

Buiten dat, was natuurlijk de echte held ‘Gojira’ zelf. Want wat een menace was hij zeg in deze film. En die atomic breath… just perfect! Alles aan deze Godzilla is gewoon zoals ik hem altijd inbeelden.

Voor mij is Oppenheimer toch nog wel net wat beter, maar deze Japanners kwamen heel dicht in de buurt.

Na het zien van deze Godzilla film uit japan moet je toch tot de pijnlijke conclusie komen dat hollywood al een tijdje niet meer in staat is om een goede big budget blockbuster film te maken .

En als je dan ook nog eens weet dat deze film nog niet eens 10% nodig heeft gehad qua budget van bijv de laatste marvel mislukking dan staat hollywood toch flink voor schut .

Bijna elk aspect in deze film is superieur , de karakters die goed uitgewerkt zijn en waar je als kijker echt om geeft ,de spanningsopbouw die goed is gedaan , het verhaal dat redelijk solide in elkaar zit , ja zelfs de special effects zijn op momenten superieur ( cgi is relatief minimaal gehouden , hier zie je ook goed dat practische effecten mits vakkundig gedaan gewoon veel beter zijn ) , vergelijk dat met bijv de laatste ant man film waarin de cgi effecten gewoon genant slecht zijn .

En hoera eindelijk een film zonder woke boodschap , geen gescheiden moeder , geen diversiteit , geen feminischtische mannenhaat , en geen politiek correct gepredik .

Leuke film, had er alleen gezien het gemiddelde misschien net iets meer van verwacht. Alle actiestukken met Godzilla zijn erg goed gedaan en heel vermakelijk. Vond alleen de scènes tussendoor, en dan vooral die waar de tactiek besproken werd net wat te lang doorgaan en te traag. Het 'menselijk drama' had ik dan weer wat minder moeite mee.

Erg verbaasd te lezen dat het zo'n laag budget heeft, was er absoluut niet aan af te zien.

3,75*

Ik vond het wel verfrissend om te zien hoe in een Japanse blockbuster veel intensiever wordt gefocust op het menselijk drama, en soms zelfs even de actie en spektakel 'on hold' wordt gezet om het verhaal wat diepgang te geven. Natuurlijk is het geen complete karakterstudie of bijzonder diepgravend, bij vlagen zelfs melodramatisch, maar het voelt al meteen tien keer beter dan een gemiddelde Hollywood-rampenfilm.
Ik heb zelf weinig tot niets van de Godzilla-films gezien, dus geen idee hoe Gojira -1.0 zich verhoudt tot zijn broertjes.

De actie en special effects zijn prima te pruimen, als je bekijkt met welk budget ze moesten werken is het onderste uit de kan gehaald. De film is verder redelijk voorspelbaar omdat -tot vervelens toe- dat hele battle plan wordt uitgelegd en we ook Shikishima's schuldgevoel en bewijsdrang niet bepaald subtiel krijgen doorgespeeld.
Dus het kakte hier en daar wel even in, maar overall was het zeker een leuke kijkervaring.

De plottwist op het eind (dat Noriko toch nog leefde) had niet gehoeven, iets te feel-good naar mijn smaak.

3.5*

Om te beginnen is het razendknap hoe met een budget van minder dan 15 miljoen dollar je zulke VFX kunt presenteren (Hollywood, letten we even op?). Daarnaast geeft het naoorlogse getraumatiseerde Japan, worstelend met schuldgevoel, de film wat meer body. Alle schaamteloze melodrama gaat wel wat ten koste van de actie. Dat mag de pret echter niet drukken. Hoewel Gojira -1.0 niet in alles verpletterend is, heb ik me prima vermaakt met deze zoveelste adaptatie.

3,5 * Beestachtig jubileum

"Godzilla?"

Heel even was ik bang dat ik deze film op het witte doek zou gaan missen, maar ik heb toch nog een voorstelling kunnen meepakken. En ik moet zeggen dat het meer dan de moeite waard is geweest.

Dit is blijkbaar alweer de zevenendertigste film over deze uit de kluiten gewassen monster. Hiervoor gaan we terug naar de afloop van de Tweede Wereldoorlog. In deze opzet krijg je te maken met Kōichi, een gefaalde kamikazepiloot die worstelt met schuldgevoelens. Bij terugkeer naar zijn geboortestad stuit hij op de jonge Noriko en een baby, waarmee hij een geïmproviseerd gezin vormt. Lang kan hij niet genieten van het gezinsleven, want Godzilla zorgt al gauw weer voor veel chaos en destructie.

Het is duidelijk te merken dat men meer inzet op de personages en hun trauma's. Ten opzichte van de - gelikte - Amerikaanse films werkt dat wonderwel; als kijker ga je ook daadwerkelijk om hen geven. Hier en daar had het qua verloop wel iets gedurfder gemogen, maar alleen een kniesoor die daarop let. Daarvoor zijn deze karakters ontzettend goed geschreven.

Je zou daardoor bijna het monster der monsters vergeten. Gelukkig zorgt Godzilla voor lekker veel vernietiging. De actie wordt uitstekend in beeld gebracht en gaat gepaard met de nodige spanning en een overdonderende score, heerlijk! Het is simpelweg genieten geblazen als je Godzilla in zijn volle glorie tekeer ziet gaan. En dan te bedenken dat er slechts een budget van 15 miljoen dollar(!) voorhanden was. Een klein minpuntje is soms wel de editing die bepaalde momenten niet al te lekker in elkaar laat overlopen.

Al met al is 'Godzilla Minus One' een sterke masterclass voor Hollywood geworden, want zo maak je namelijk wel een toffe Kaiju-film. Ik ben nu al benieuwd naar het vervolg.

Dikke 4,0 sterren.

Wtf? 8,3 rating op imdb! Voor een Godzillafilm!? Dat moet ik zien, ondanks dat ik niet veel heb met de Godzillafranchise. Maar ik moet toegeven dat ik meer dan aangenaam verrast was. Een blockbuster die adem en speelruimte geeft aan de acteurs, prachtige en spannende actiescènes en een werkelijk fabuleuze soundtrack. En dat gemaakt met een schamele 15mio? Dit is gewoonweg een Japanse middelvinger uitsteken naar het half in puin liggende Hollywood. Toho rules, bitch!

De speciale effecten zijn goed maar daar stopt het bij mij.

Acteurs spelen slecht en emotieloos of juist weer erg overdreven, om moe van te worden.

Meestal doet de muziek ook iets met de film maar deze muziek geeft me het gevoel alsof ik naar een B-film zit te kijken.

Uitstekende japanse Godzilla-film met een verrassende dramatische lading, zich afspelend vlak na de tweede wereldoorlog. De innemende personages en de beladen thematiek zorgen voor een frisse en vooral interessante insteek, met precies de juiste combinatie van emotie en spektakel. Natuurlijk staat of valt een dergelijke film met de kwaliteit van de special effects en ook op dat vlak stelt de film zeker niet teleur.

Gojira -1.0

Fuck, had ik hem maar in de bios gezien, want het was een visueel spektakelstuk.

Ik kijk dit soort films natuurlijk vooral om Godzilla, want ik ben wel fan van zulke grote monsters. En normaal gesproken draait het ook grotendeels om het monster, maar in deze film draait het ook veel om de hoofdpersonen. En dan vooral om Koichi, een voormalig kamikazepiloot van de Japanse luchtmacht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na een confrontatie met Godzilla op Odo island, waarin hij zijn collega's vermoord ziet worden, keert hij terug huiswaarts. Daar komt hij erachter dat ook zijn ouders het niet overleefd hebben. Eenmaal thuis leert hij een vrouw kennen die eigenlijk ook alles heeft verloren. Maar ze is niet alleen, want ze heeft ook aan baby gered. Met zijn drieën proberen ze het leven weer op te bouwen. Maar hij blijft met schuldgevoel zitten, omdat hij zichzelf verantwoordelijk stelt voor het overlijden van al zijn collega's. Even later, wanneer hij werk heeft gevonden, komt hij weer in confrontatie met het beest. Gelukkig komen zijn nieuwe collega's/vrienden met een plan om Godzilla eens en voor altijd uit te schakelen, maar of dit genoeg is, is maar de vraag.

Ik heb vooral genoten van de geweldige beelden van Godzilla en de verwoesting die hij aanbracht met o.a. zijn Atomic Breath. Met een budget van slechts 15 miljoen dollar hebben ze echt iets prachtigs neergezet. Daar kan Hollywood nog wat van leren. Qua acteerprestaties kon het ermee door. Ik heb me aan geen enkel personage gestoord, dus dat is goed. De muziek had wat mij betreft in sommige scenes wel wat bombastischer mogen zijn.

Al met al is dit gewoon een hele indrukwekkende blockbuster. En mocht hij ooit nog een keer in de bios draaien, dan ga ik er zeker weten heen.

4 sterren.

"We sunk Godzilla!”
“Did it succeed?”

Dit was inderdaad een hele vette film. Eindelijk heb ik hem ook kunnen zien, ik denk dat ik hedendaags niet meer zo lang heb gewacht tot een bioscoop release te verkrijgen was al was dat het wachten wel echt waard. Ik moet toegeven, ik had misschien de film toch in de bioscoop moeten kijken en daar had ik al wel eerder spijt van dan na deze zit. Maar, daar kom ik later nog wel bij. Toch ben ik héél blij dat er nog een fatsoenlijke film over Godzilla (Gojira) uit komt, die rotzooi uit Hollywood valt me toch de laatste tijd behoorlijk tegen, en voor de release van dit jaar voel ik ook niet héél veel. Ik ga die ook kijken maar, ik verwacht toch niet dat die film maar een beetje in de buurt kan komen van deze film.

De film start met een onwijs leuke introductie voor de film, waar we eigenlijk vrij direct in aanraking komen met Godzilla, die enkele Japanse soldaten vermoord (zowel verscheurd als gewoon op gaat staan). Daarna vliegt de film vrij snel verder in zijn verhaal en leren wij Koichi Shikishima en zijn familie beter kennen. Maar, Yamazaki neemt ook de tijd om toch een verwoest land in beeld te brengen, en de kijker hiermee toch te confronteren waar de Japanse bevolking in zat voor de kennismaking met Godzilla. Opzich vond ik de aanval van Godzilla op de stad daarna toch best vet en precies zoals mijn verwachtingen waren.

Daarna kiest Yamazaki ervoor toch iets meer rust te brengen in de film, en had ik misschien gehoopt dat in de tussentijd (en dan noem ik het moment van de aanval op de stad, tot het slot stuk) Godzilla iets vaker voorbijkwam maar, dat was helaas niet echt het geval. Het verhaal kon me wat dat betreft gelukkig genoeg boeien, en ik vond het bedenken van een plan om Godzilla uit te schakelen best interessant omdat het monster toch onsterfelijk lijkt te zijn. Toch kakte ik hier en daar wel iets in, en dat stoorde me wat, al vond ik het slot stuk wel weer héél tof. En dan toch het gene wat ik al eerder zei: ik had misschien beter deze film toch in de bioscoop moeten bekijken. Want ik denk dat de film dan nog meer indruk op me wist te maken als de scenes kwamen waar Godzilla in voor kwam. Het deed het wat dat betreft goed, aangezien mijn set-up erg goed is met een goede geluidsinstallatie, zoals de bioscoop krijg ik het ook niet voor elkaar.

De speciale effecten waren om te smullen, hoewel ik Godzilla zelf niet altijd even gelikt eruit vond zien. Al stoorde dat me niet, en keek ik daar makkelijk om heen. Ik kan gewoon wel zeggen dat ik een erg leuke filmavond heb gehad, en dat krijgen de Amerikaanse versies van deze films nauwelijks voor elkaar, dus daar ben ik blij mee. Zeker een spektakel en zeker het kijken waard!

Leuke Zilla film. Het verhaal is wel weer van het zelfde maar de insteek dat het net na WOII afspeelt maakt het toch iets origineler. De uitwerking is redelijk geslaagd. Er zitten wel een aantal wat saaie momenten in, maar verder is het een prima film waar ook zeker wat emotie in zit. De actiescenes zijn goed geslaagd. Visueel ziet de film er fris en kleurrijk uit. Godzilla ziet er soms wel wat ouderwets geknutseld uit, maar dat heeft ook zijn charmes en doet ook denken aan het origineel. 3.5

Hollywood take notice. Na een aantal abominabele Marvels (en DC kan er ook wat van) die rustig het tien of twintigvoudige kosten, is het bijna onvoorstelbaar wat Toho doet met grofweg 10 miljoen. En dan nog met een coherent verhaal ook. Een Godzilla fan ben ik overigens niet, en er vallen bij deze film op het vlak van melodrama en acteerwerk eveneens wel wat kritische kanttekeningen te maken.

Maar als je Spielberg drie keer naar de bios weet te krijgen en Gareth Edwards wat jaloers laat opmerken dat dit is hoe een Godzilla film hoort te voelen, dan doe je wel iets goed. Ook in de fatsoenlijke thuisbioscoop was dit zeer genietbaar!

3,8*

Gemist in de bioscoop, maar nu gelukkig opgehaald. Ik weet niet hoeveel Gozillafilms er intussen bestaan, Japans of Amerikaans. Ik zag ze verre van allemaal, maar naar deze was ik wel benieuwd omwille toch van de positieve recensies.

Prima setting van zo net na WOII waarbij Japan met een heus trauma zit opgezadeld. De atoombommen waren materieel en psychisch verwoestend. Fijn ook om even het algemene gevoel rond kamikazepiloten te ervaren. Dat waren helden van en voor het vaderland.

Die Godzilla blijft maar een houterig creatuur met dat stijf rechtop lopen, maar die actiescènes zagen er erg goed uit. Zowel aan land als in de oceaan nota bene. Voor mij ook interessant waren de meer rustige stukken waarbij het personage van Shikishima verder werd uitgelicht. Beetje dramatisch, maar heus onderhoudend. Prima sfeersetting alvast. De moeite om te zien.

Monsterachtige film. Alle voorgaande Godzillas zijn door mij niet zo best beoordeeld, maar deze Japanse Gojira is geweldig. Zeer vermakelijk en visueel indrukwekkend spektakel. Heb genoten.

Met weinig budget gewoon een goede film op het doek brengen. Het acteerwerk is totaal anders dan wij als Westerlingen gewend zijn, daar moet je even aan wennen. De film is echt Japans op alle vlakken. Het mierzoete einde daarintegen had van mij niet gehoeven.

Toch 3***

Goeie film over een Japanse kamikazepiloot die terugkeert na de oorlog. NIet alleen een film over een groot monster, maar ook een film over het na-oorlogse Japan. Het ziet er allemaal goed uit (zowel de hele aankleding als de actie-scenes en het monster). Op dramatisch vlak wel wat dik aangezet.

Mwa.

Het verslagen Japan na WO2 is een toffe setting en de ouderwetse soundtrack is ook wel leuk, maar verder is dit toch te veel opgeklopt, ietwat schreeuwerig drama, bovendien matig geacteerd ook nog.

Godzilla himself zorgt gelukkig wel voor een handjevol geslaagde scènes, en z'n hittestraal komt er visueel ook goed uit. De CGI van het monster zelf daarentegen kan mij niet overtuigen.

2,5

Met de soundtrack van deze film kwam mijn 7.2.4 Atmos setje eens even goed uit de verf. Misschien nog wel beter dan het visuele deel. Met name de overgang van de oorlogsschepen naar de zee was redelijk amateuristisch, net zoals de bewegingen van Godzilla. Maar afgezien van die minpuntjes, was dit een schitterend spektakel, met daarnaast zelfs nog wat drama. Best goed geacteerd alhoewel de meeste acteurs toch wel last moeten hebben gehad van hun stembanden, want normaal praten is er zo goed als niet bij. Ik ben niet zo van dit soort science fiction cq. actiefilms maar vanwege de vele positieve berichten toch maar eens gekeken... en het viel niet tegen.

Krachtige film over de gevolgen van WO II voor Japan. In desolate gebieden van vernietigde steden wordt een beeld geschetst van hoe de desperate bevolking aan wederopbouw begon. Binnen dit gegeven vinden 3 mensen elkaar, waarbij de man in kwestie een behoorlijk salaris kan verdienen door zeemijnen te ruimen. Godzilla, aanvankelijk een prehistorisch monster blijkt door de aanvallen steeds meer energie te genereren, zodat hij een nucleaire kracht wordt met een enorme vernietiging. De metafoor van een wezen als Godzilla als nucleaire kracht in vernietiging staat goed in de verhouding van de laatste dagen van WO II in augustus 1945. Sterk spel echt Japans met gereserveerde afstand zelfs bij 2 mensen die van elkaar houden

Dat deze film een Oscar kreeg voor de beste visuele effecten kan ik me voorstellen.

Dat het dan ook een nominatie kreeg voor de beste niet-Engelstalige film verbaast me.

Een razzie was eerder op zijn plaats, iig voor het acteerwerk, regie en nog wat dingen.

De jankerige, als idioten gedragende, boordkartonnen karakters vond ik ergerlijk. Tegen het racistische aan.

Helaas is dat wel een beetje symptomatisch voor veel Aziatische films en series..

'Godzilla - Minus One' uit 2023 is het 33ste deel in de Godzilla-reeks van Toho. Een toepasselijke titel ook, want in 2024 viert de reeks haar 70-jarig bestaan. Dit deel is niet alleen een cadeau maar ook misschien wel de beste film in de gehele reeks - met uitzondering van het origineel - én geeft gelijk de Amerikaanse evenknie met het MonsterVerse het nakijken.

Wat maakt 'Godzilla - Minus One' zo bijzonder? Het blijft dicht bij de kern; een kaiju-film met spektakel én ook menselijk drama en schittert juist door de uitstekende visuele effecten die voor een appel en een ei zijn vormgegeven en Godzilla oogt voor het eerst in decennia weer angstaanjagend en dreigend. De scène met het vissersbootje en een naderende Godzilla met die woeste ogen is hiervan een treffend voorbeeld. Het klopt gewoon. Daarnaast weten de makers ook wie het hoofdpersonage is en verliezen daarmee geen tijd. Logica mag dan ver te zoeken zijn, het geeft de naoorlogse sfeer iets dystopisch en beklemmend waarin de menselijke personages bivakkeren tussen hernieuwde hoop en oprechte wanhoop.

Deel nummer 34 en mogelijk het directe vervolg mag dan misschien al in preproductie zijn, maar het zou geen schande zijn als dit een ‘standalone’ deel zou blijven. Een historisch deel om te koesteren en blauwdruk voor alles wat nog mag komen. De lat is nu erg hoog gelegd en dat is maar goed ook. Liever een voltreffer!

Ben geen fan van monsterfilms zoals deze, maar was in de juiste stemming om toch maar te kijken, merendeels door de vele positieve recensies hier.

Speciale effecten alvast ok, al vond ik Godzilla zelf wat stijf en statisch overkomen en zekerlijk zijn hoofd was vrij bewegingsloos en kwam daardoor bij mij te gemaakt over. Los van dit vond ik het wel aangenaam kijken. Want er zat een verhaal achter en de personages werden ook goed uitgewerkt. Hoewel ik wel graag af en toe naar een Aziatische film kijk, vind ik de Japanse acteerprestaties altijd iets over de top, met name de overdreven emoties bij geluk en verdriet. Hoewel dit zo in hun cultuur en filmbeleving zit, vind ik dat soms lachwekkend overkomen. Maar goed, los van dit, toch goede film. 3,5*