The Exorcist: Believer (2023)

Vond het al raar dat de grote première meer dan een week voor de vaste release was,

blijkbaar nu een volledige week première in alle bioscopen.

Over de film:

David Gordon Green (regie) die een nieuwe horror trilogie wilt neerzetten, na Halloween.

Deze film was gelukkig beter dan alle Halloween films samen van hem.

Maar het is zeker nog niet zoals The Exorcist vroeger, wat we ook niet kunnen verwachten.

De 2 meisjes die de hoofdrol spelen in de film doen het uitstekend.

Verhaal zat goed & Ellen Burstyn die terug is, zeer leuk.

Maar tempo in deze film is wat een probleem.

Er zitten zeker goede momenten in, maar iets te veel blablabla...

3 sterren is terecht voor deze film, maar net geen 3,5 sterren omdat ik toch nog dingen mis.

Misschien gaat de volgende minder blabla zijn, maar toch een goede start.

Geweldige film!

Ga er niet vanuit dat het hetzelfde is als de originele.

De twee jonge meiden speelden hun rol zo goed, ze waren echt eng! Ze trokken rare gezichten en de make-up was niet over done.

De vader van Katrine stoorde me echter wel. Gewoon stomme karakter had eruit gemoeten.

De cinematografie was on point.

Sommige stukjes waren te intens voor een exorcist film maar dit maakte het nog enger.

De speelduur was alleen te kort, had zeker 20/30 minuten langer gemogen. Het ging nu veel te gehaast naar mijn idee.

De regisseur heeft het toch wel goed gedaan. Beter dan origineel wordt het nooit natuurlijk maar dit was wel echt op het zelfde niveau. Qua engheid zelfs wel hoger.

Kortom, spel was goed, montage liep goed over in elkaar. Zeker een aardige film!

"What do you think evil is?"

Nadat David Gordon Green zich heeft gewaagd aan een 'Halloween' trilogie, bijt hij zich nu vast aan een nieuwe 'The Exorcist' trilogie.

In deze soft reboot volgen we nu Angela en haar vriendinnetje Katherine die bezeten raken. Dit gebeurt nadat de twee in het bos vermist raken en vervolgens drie dagen later volledig verwilderd weer opduiken. Na een aantal merkwaardige gebeurtenissen is het duidelijk dat er iets niet helemaal in de haak is. Hierop wordt de hulp ingeschakeld van Chris MacNeil en kan het exorcisme riedeltje weer beginnen.

De hele aanloop is jammer genoeg wel gevuld met de nodige pacing issues. Daarvoor springt het gebeuren nogal van de hak op de tak, met name de terugkeer van Ellen Burstyn als MacNeil voelt erg geforceerd aan. Het helpt ook niet dat de personages veelal nietszeggend zijn, alleen Leslie Odom Jr. als vader Victor speelt nog degelijk.

Qua horror bleef ik eveneens op mijn honger zitten. De standaard jump scares werken niet en van enige spanning is er eigenlijk nauwelijks sprake. Het resultaat is dat de uiteindelijke exorcisme vies tegenvalt. Ik weet nog goed dat het angstzweet mij uitbrak bij het origineel, echter is dit gebeuren dat voor een exorcisme moet doorgaan vrij tam te noemen. De twee meisjes zijn simpelweg niet overtuigend genoeg en er zit te veel opzichtige CGI in het geheel verwerkt; het daadwerkelijke onheil ontbreekt.

Al met al is 'The Exorcist: Believer' een ondermaatse soft reboot geworden. Ik hoop niet dat men deze lijn blijft vasthouden, want dan is het wel erg droevig gesteld met nog twee delen onderweg.

Dikke 2,0 sterren.

Laat je niet misleiden door de trailer! Ellen Burstyn verschijnt pas na een uur en verdwijnt vrij snel uit beeld. Wat resteert is een familiedrama met een potsierlijke, religieuze inslag met een warrige ontknoping en een nodeloze epiloog. De opening belooft al weinig goeds. De twee vechtende honden zijn een opzichtige verwijzing naar The Exorcist, maar deze keer zijn het stoeiende hondjes waar geen enkele dreiging van uit blijkt te gaan. Datzelfde geldt voor de rest van deze film, die een half uur verspilt aan het oninteressante achtergrondverhaal van een van de meisjes die spoorloos verdwijnt en pas 3 dagen later weer opduikt. Angela [Lidya Jewett] en Katherine [Olivia O’Neill] gingen het bos in om contact te leggen met de geest van Angela’s moeder, die stierf bij haar geboorte (aldus die langdradige proloog). Het zal geen verrassing zijn dat de meisjes bezeten zijn door een duivelse geest. Maar oei, Angela’s vader [Leslie Odom Jr.] gelooft niet in God. Zouden zijn religieuze vrienden hem kunnen bekeren, zodat hij zijn dochter kan redden? De make-up effecten en het acteerwerk zijn goed, maar de film is bizar en pure waanzin. William Friedkin en William Peter Blatty worden node gemist.

Metacritic: 39/100 (51 stemmen, wat toch veel stemmen zijn voor een horror).

Jammer genoeg hebben ze gelijk, deze film is echt niet goed..

Hopelijk herpakken ze zich bij de volgende film.

Na Halloween die niet goed was,...

Als David Gordon Green alle bekende horror films zal verpesten....

Dit is niet meer normaal, zo slecht, kan ik geen sterren onder nul geven, dit is een prul, terecht overal slechte kritieken. Zeer slecht acteren, zeker ook door de bezetene. Deze film had een enorm budget, maar dat was er niet aan te zien, heb het einde niet gehaald....

Weinig mis mee eigenlijk. Vermakelijke film maar de echte Exorcist-vibe ontbreekt een beetje.

Voor de opbouw van de film wordt nogal ruim de tijd genomen. Na een half uurtje begon ik me bijna af te vragen of ik wel in de juiste zaal zat want een Exorcist-film was in de verste verte niet te herkennen. Toch verveelt dit gedeelte niet echt. De spanningsboog is best oké en er zitten enkele licht beklemmende scènes in, al had het allemaal wat korter gekund.

In de tweede helft sluipt het exorcisme erin. Burstyn verschijnt ten tonele, al stelt haar rol uiteindelijk weinig voor. De aanpak om voor twee bezeten meisjes te kiezen is leuk en geeft een extra dimensie. Ook de wijze waarop daar in de ontknoping mee wordt omgesprongen is goed gedaan. De bezetenheid en exorcisme zelf worden prima in beeld gebracht. Het einde is prima, ik vreesde een voorspelbaar eind goed al goed maar dat pakte anders uit.

Volop knipogen naar het verleden, best leuk al was de cameo van Linda Blair een beetje te veel van het goede.

Er miste wat sfeer en de film duurde iets te lang. Maar al met al is hier wel zo'n beetje het maximale van gemaakt wat je anno 2023 nog van een Exorcist-sequel kunt verwachten.

Ik was eigenlijk aangenaam verrast, prima vermaakt met deze film, natuurlijk word het niveau van het origineel nergens gehaald maar zo slecht als men zegt is de film echt niet.

Hoewel de eerst half uur oké was, werd het daarna Green's obsessie met mensen die samen komen om kwaad te verslaan, net als met zijn Halleween reboot. Het werkt gewoon niet bij een horror film en helemaal bij klassiekers zoals The Exorcist.

Totaal geen spanning, beleving, interesse voor de personages. David Gordon Green moet zijn Heil ergens anders zoeken. Hij heeft goede independent films gemaakt. Hij kan het wel, en soms moet je teruggaan naar de dingen waar je wel goed in was.

"The body and the blood... The body and the blood."


Weer zo'n overbodig(e) vervolg/remake van een klassieker. Het eerste uurtje begint erg traag als het koppel Victor Fielding en zijn zwangere vrouw in Haïti in een aardbeving terecht komen. De zwangerschap komt hierdoor in gevaar en dus moet vader Victor kiezen om het leven van zijn vrouw of zijn kind te redden. Dertien jaar later worden dochter Angela en haar vriendinnetje Katherine in het bos vermist. Na een half uurtje dacht ik: zit ik wel naar de juiste film te kijken, is dit horror? Er zit wel enige (psychologische) spanning in de film en je wilt als kijker te weten komen wat er precies in het bos is gebeurd, waar de twee meisjes voor drie dagen vermist waren geraakt.

Maar eens het duidelijk wordt voor de ouders van de meisjes (ook voor de ongelovige vader Victor) dat de meisjes bezeten zijn, heeft de film niet veel meer te bieden dan twee grommende en vloekende tienermeisjes die dan ook snel in een psychiatrisch ziekenhuis worden gestoken. Er wordt niet getoond hoe de meisjes in het bos bezeten geraken, of wat daar sowieso gebeurd is, en behalve het grommen en de griezelige make-up wordt er verder ook niets mee gedaan. We zien geen demonische wezens en krijgen niet te horen wat ze willen of wie ze zijn.

Het enige dat er dan nog opzit is de uitdrijving van de demonische krachten. De hulp van de kerk wordt ingeroepen, maar komt te laat. Dus moeten de plaatselijke kerkleden het maar zien op te lossen, met de hulp van een soort voodoo dokter. De film legt de nadruk op de samenwerking tussen de gelovige kerkhangers die de strijd met het kwaad moeten aangaan. De doopstatus van een van de meisjes wordt even aangehaald, en ook het ongeloof van vader Victor (begrijpelijk aangezien hij z'n vrouw is verloren en dus boos op God is/niet meer in God gelooft).

De meisjes die de rollen van Katherine en Angela vertolken doen het wel goed. En de make-up ziet er ook fraai uit. En leuk voor de fans van de vijftig jaar eerder gefilmde originele film om Ellen Burstyn (Chris) en Linda Blair (Regan) even terug te zien, hoewel hun rol erg minimaal is in deze film. Ik vind The Exorcist: Believer niet eng, ik heb eigenlijk niet een keertje geschrokken. Ik begrijp dat er nog twee delen zullen verfilmd worden. Het tweede deel is gepland voor 2025. Het is blijkbaar een nieuwe rage om van elke film al meteen een trilogie te maken, ongeacht of ze goed ontvangen worden of niet.

Regisseur David Gordon Green mag zich zo langzamerhand zorgen gaan maken over zijn overgebleven horrorkrediet. Ook de voortzetting van The Exorcist komt namelijk niet ver boven de middelmaat uit, maar niettemin heb ik het meer kunnen waarderen in vergelijking met de algemene opinie van het grote publiek. Met name de opbouw van de eerste helft valt erg mee, waarbij de rust door Green goed wordt bewaard en er meer dan degelijk wordt geacteerd. The Exorcist: Believer lijkt graag in de lijnen van de horrorklassieker te willen vallen zonder dat het precies hetzelfde verhaal overneemt en dat lukt Green conceptueel meer dan aardig. Eenmaal op de helft aangekomen, precies na de (nutteloze en tijdverspillende) intrede van Ellen Burstyn, gaat het plots mis. Het script van Green zelf, Peter Sattler en Scott Teems introduceert steeds meer personages en vliegt in noodtempo door het verhaal heen. Zo zijn de twee meisjes min of meer binnen 10 minuten volledig bezeten. Ik heb recentelijk het boek gelezen, waarin een stuk rustiger en completer werd opgebouwd in vergelijking met deze film. Ook de finale wordt voornamelijk door elkaar gehusseld met zowel Afrikaanse als Christelijke invloeden. Het blijft gelukkig ten alle tijden vermakelijk en boeiend, maar ze hadden zich er beter aan gedaan dit een stuk beheerster af te maken. Ik sluit niet uit dat de makers op hun vingers zijn getikt door een bemoeizuchtige studio, maar het eindresultaat heeft eronder te lijden. Overigens was ik enorm onder de indruk van het acteerwerk van Olivia O'Neill, met de sequentie in de kerk als positieve uitschieter.

In bios gekeken. Het viel mij tegen. Het Verhaal stak wel goed in elkaar, maar spannend werd niet echt. Af en toe paar schrikmomentjes, dan was het weer wel. Ik vond het vooral jammer dat de makers niet creatief waren. In de originele Exorcist film had iedereen over de beroemde Spiderwalk scène op de trap. Nu wordt het visual effects gebruikt tijdens exorcisme.

Niet zo slecht als ik had verwacht, gezien de lage ratings. Oké, de cgi laat wel wat te wensen over maar het verhaal kan er best mee door. Ook de cast doet het niet onaardig en het was leuk dat Ellen Burstyn en Linda Blair meededen, al zijn het slechts minuscule rollen. De film kan natuurlijk niet tippen aan de enige echte The Exorcist, maar ik heb me er toch een beetje mee vermaakt. Een kleine voldoende.

Wat moet je hier nu van zeggen.

Vergelijken met de oude klassieker uit 1973 moet je sowieso niet proberen.

Ik vond de opbouw naar de vermissing een beetje langdradig.

Het stuk tussen de opname in het ziekenhuis en de daadwerkelijke uitdrijving vond ik wel prima.

Maar zodra het exorcisme daadwerkelijk begint vond ik het toch behoorlijk tegenvallen.

Daar was meer uit te halen, en dan bedoel ik niet nog meer rare effecten en CGI.

Maar vooral qua spanning en sfeer.

Damn, wat een zeer langdradige "exorcist" film was me dit sech, eerste uurtje letterlijk geen hol te beleven en daarna ook eerder een slecht komische variant vh exorcisme-genre, wat waarschijnlijk niet de bedoeling was, oa door die twee bezeten kids, ik kmoest steeds groen lachen met die koppen. Nee, dit was overall een zeer povere en spanningsloze film met loze effecten en dan is die speelduur van ca. 1u45min echt ferm nadeel. Max 3/10 fzo.

Na Halloween waagt regisseur David Gordon Green zich aan een andere horror-klassieker, met even treurig resultaat. In het eerste uur van de film gebeurt er vrijwel niets, maar dit gedeelte is in ieder geval nog wel om aan te zien. In de laatste drie kwartier uur komt Green er halsoverkop achter dat er ook nog iets met duiveluitdrijving dient plaats te vinden. Op dat punt gaat de film volledig de mist in en kan het allemaal niet meer serieus genomen worden. Op naar The Exorcist: Deceiver!

The Exorcist Believer

Wat een extreem laag gemiddelde hier op Moviemeter, zo slecht was was hij ook weer niet.

Ik vond deze film best goed te pruimen. Ik zag dat sommige leden de film traag en saai vonden, voor mijn gevoel vloog de film voorbij. In de eerste 30 minuten leren we in een rustig tempo de cast een beetje kennen (dat gebeurt volgens mij in vrijwel alle films) en nadat de meiden eenmaal gevonden zijn gebeurt er van alles en is de spanning soms echt voelbaar. Er zaten een paar toffe scenes in, bijvoorbeeld die in de kerk en de exorcist zelf.

De special effects konden beter, maar over het algemeen was het echt niet slecht. Beide meiden zagen er creepy uit en vooral van Angela kreeg ik soms de kriebels. En net als in het origineel waren ze lekker gebekt. Ook leuk om Burstyn in de film te zien, alleen stelde haar rol niet veel voor.

Verwacht niet dat deze film kan tippen aan het origineel, maar hij verdient in mijn ogen zeker wel een kleine voldoende.

3 sterren.

Spijtig dat ze ruim een halve eeuw na de filmklassieker The Exorcist zo'n middelmatige opvolger af weten te leveren zonder enige sfeer of spanning. Ik vond het origineel overigens ook niet erg eng, maar wel sfeervol en met een paar iconische momenten. In deze Believer zit eigenlijk vrij weinig. Het tempo ligt laag, de aanloop duurt veel te lang en er zit geen enkel angstig moment in wat je toch wel zou vervangen bij een film als deze. Je hoort wat getier en helemaal op het einde volgt nog een beetje vuurwerk, maar dan is de interesse van mij als kijker allang weg.

Blijft over dat het aangenaam was om de hoogbejaarde Ellen Burstyn nog eens haar rol opnieuw te zien vertolken. Haar bijdrage is niet zo groot, maar toch was het wel mooi. En de klassieke theme komt ook af en toe nog even voorbij in bewerkte versie. En volgens mij was de scène met het 360 graden draaiende hoofd nog wel een duidelijke knipoog naar het origineel, maar ze hadden de franchise beter met rust kunnen laten. David Gordon Green leverde een paar jaar terug nog wel een stevige Halloween reboot af, maar de vervolgen waren zwakker en het publiek was niet tevreden. Hij heeft niet geleerd van zijn fouten.

2*

David Gordon Green begint toch langzaam een oude horror specialist te worden, waar hij voorheen flauwe comedy's regisseerde heeft hij nu al 4 redelijke horror prenten achter elkaar gemaakt. Halloween 1 van David Gordon Green vond ik fantastisch zelfs beter dan het origineel. Dat kan ik van deze niet zeggen. Het steekt allemaal wel redelijk in elkaar, maar ik mis de suspense uit het eerste deel. De inleiding vond ik prima, maar de tweede helft van de film vond ik wat overdreven en naar mijn idee raakte de film daar het spoor bijster. Wel leuk om die oude actrice uit het origineel weer te zien.

De sfeer werd in feite goed opgebouwd, tot de vermissing. Daarna viel het geheel behoorlijk terug en was het een stuk minder interessant dan de oude versie. Leuk geprobeerd om die te evenaren maar helaas niet gelukt en dat gaat ook nooit lukken. Een paar redenen: destijds was dit nieuw en toen was de cast een stuk beter. Als je de oude film nooit hebt gezien, dan zal deze versie best goed overkomen, echter komt hij niet in de buurt van de oude film. Zelfs met Ellen Burnstyn inclusief de bekende tune gaat dit niet lukken.

"De Verenigde Naties van Christelijke spiritualiteit"

Onontkoombaar moet je het hebben over de film van William Friedkin uit 1973 Over die film was voordat het in de bioscoop verscheen, al een hoop over te doen. De trailer werd zelfs verboden. Dat is nu haast niet meer voorstellen, maar mensen hadden toen nog nooit zoiets gruwelijks gezien. Na vijftig jaar is het publiek natuurlijk wel iets meer gewend Het is bijzonder moeilijk (zelfs misschien zinloos) om een film die als het ware de regels opzette proberen te evenaren.

Maar als je, je film de naam laat dragen van die 1973-film leg je de lat hoog! Natuurlijk waren er in de loop van de jaren al meerdere sequels, prequels maar hoe slecht deze ook zijn, ze hebben in ieder geval risico's genomen. Daarnaast zijn duiveluitdrijving en bezetenheid een regelmatig terugkerend onderwerp geworden. Het is dus niet verstandig om met een alledaags film aan te komen. En laat deze nu net helemaal op veilig draaien. Het is ongelooflijk schokkend hoe weinig risico's deze film neemt...vloeken, braken en kruisbeeldmisbruik, Green's film biedt niets wat hiermee te vergelijken is.

De eerste pakweg 40 minuten kijk je naar het drama van Victor Fielding die zijn zwangere vrouw verlies bij een aardbeving in Haïti en dertien jaar later als alleenstaande vader voor hun dochter Angela zorgt. Op een dag verdwijnen Angela en haar vriendin Katherine en blijven drie dagen weg. Hm...voor wie de metafoor niet opvalt....geen nood, het wordt uitgelegd, sterker de halve Bijbel werd opgedreund. Kortom als je terugkeert naar het geloof, komt alles goed...

Om toch een connectie of om nostalgie bij het publiek op te wekken, keert Ellen Burstyn als Chris MacNeil terug. (en er is nog een cameo aan het eind) Ook dit is geen goede toevoeging want als haar rol er niet in was opgenomen, zou dit het verhaal in het geheel niet beïnvloeden. Het detail dat bij de demonische bezetenheid ook andere religieuze praktijken en perspectieven te betrekken was niet slecht. (voodoo-priesteres, tv-achtige dominee) Helaas gaat het daar ook mis omdat je niet al deze mensen leert kennen. De climax is dan ook totaal niet zo spectaculair aan als zou moeten.

Na afloop van de film vraag ik mij af of David Gordon Green The Exorcist wel begrijpt want ik heb horrorfilms gezien die meer met het origineel van William Friedkin van doen hebben dan deze film. Alsof hij eerder het geloof wil promoten en dit doet met een erg doorsnee horrorfilm. Nu is dat eerste trouwens ook iets wat de 1973-film werd verweten, maar Believer doet het zo oppervlakkig, opzichtig en belerend, dat het gewoon tenenkrommend was!

Matige horror film. Het verhaal is redelijk voorspelbaar en brengt weinig nieuws. De uitwerking valt wat tegen. Het eerste deel is best aardig. De spanning en mysterie worden goed opgebouwd. De sfeer is ook redelijk creepy. Maar wanneer eenmaal duidelijk is dat de meiden bezeten zijn, is de lol er eigenlijk al af. De film zakt als een pudding in elkaar want wat volgt is voorspelbaar en totaal niet origineel. Dat gaat ten koste van de spanning. De film is eigenlijk ook niet echt griezelig. Het acteerwerk is wat wisselend en de meiden weten nergens zo overtuigend te zijn als Blair toentertijd. 2.0/2.5

Gewoon een goede film. De meisjes speelden echt wel goed. Maar dat de film zoveel heeft gekost zag ik er niet helemaal vanaf. Maar zeker wel een aanrader en gewoon niet vergelijken met The Exorcist.

"God played a trick on you!”

Bij de release van deze film, was ik best nieuwsgierig. Het eerste deel uit de jaren zeventig heb ik een paar jaar geleden gezien, ik meende voor de horrorchallenge in dat jaar. Eigenlijk heb ik daarna nooit meer echt teruggekeken naar de franchise, en alle vervolgdelen heb ik dus ook nooit gezien. Wellicht ook een keer rijp voor een herziening trouwens, en dan pak ik gelijk de hele franchise even mee. Goed dat is een plan voor de toekomst, gisteravond hebben wij dan dit nieuwe deel gezien en ik ben heel eerlijk als ik zeg dat ik het nogal vond tegenvallen. Tuurlijk, het is allemaal héél cliché en je ziet vrij wel alles aankomen, regiewerk is van niet al te hoog niveau en het verhaal was misschien nogal chaotisch. Het possessed gedeelte van de film vond ik juist best tof. Alleen roept de film best veel vraagtekens over zichzelf heen.

Echter werd voor mij de film pas echt interessant genoeg wanneer de twee meisjes eigenlijk gevonden zijn, en dus ook verschillend vreemde dingen doen door dat ze possessed zijn. De kerkscene was eentje waar veel meer uitgehaald mocht worden van mij part maar, best prima te kijken. En ook het ritueel waar ‘The Exorcist’ films om bekend staan was wel oké, al werd het gewoon nergens echt spannend voor mijn gevoel. Het was ook niet echt eng om te noemen dat die meisjes over genomen waren want, er wordt maar héél weinig mee gedaan vond ik.

Maar ik snap waar het negatieve vandaan komt, ik denk als je fan bent van het origineel je daarna gewoon achter wordt gelaten met niks anders dan een teleurstelling. Want nergens wordt deze film ook maar bijzonder genoeg om écht te genieten, de film is vooral erg sfeerloos te noemen en het einde is vrij abrupt en vreemd. Dat alles maakt deze film toch gewoon geen goeie film.

Redelijke film waarin twee jonge meiden een aantal dagen vermist worden. Na Halloween probeert regisseur David Gordon Green opnieuw leven te blazen in een andere horror-reeks. De vraag is wel een beetje waarom. De film heeft niets nieuws te bieden. Maar de opbouw is verder prima en de uitdrijving zelf ook. Vervelend wordt het niet en de korte scene op het eind met Ellen Burstyn en Linda Blair is natuurlijk wel leuk en daarom nog net 3.0 sterren.

Deze film is een heleboel dingen maar het is zeker geen Exorcist-film.

In plaats van er een 'oké' niet-IP-project van te maken, hebben ze besloten om er een vervolg van te maken dat de genialiteit van het origineel volledig onderschijt. Waarom ze Ellen Burstyn hebben gebruikt is mij een raadsel. Ze voegt niets toe aan het verhaal, behalve om de speelduur op te vullen en kaartjes te verkopen.

Dit is ook een visueel onsamenhangende film. Ze hebben niet echt nagedacht over hoe een Exorcist film eruit moet zien: is het korrelig, gepolijst, vintage, wazig, bruin, grijs, donker? Er zijn een paar shots die laten zien dat de filmmakers iets visueels interessants wilden doen, maar het is vergeefs want als kijker kan het je nu toch al niet meer boeien.

De casting van de twee meisjes is echter bijna perfect. Ze wisten me volledig te boeien wanneer ze op het scherm waren, ondanks het middelmatige script. De dialogen zijn potverdorie slecht. Degene die deze beledigingen voor de bezetenen mocht schrijven, is er duidelijk helemaal voor gegaan. Het was overbodig en lachwekkend willekeurig.

De opening was wel best cool en het exorcisme zelf had een paar leuke trucjes in petto. Dus dat behoedde de film een beetje voor totale shit.

Ik wil deze film 2,5* geven, maar ik weet gewoon dat ik tegen het einde van het jaar bijna alles van deze film vergeten zal zijn.

2*

Je weet bij dit soort films wel een beetje wat je kan verwachten en soms zit er een bij die net iets beter is dan de rest. Maar bij deze was dat helaas niet zo. Simpel verhaal wat ook nog slecht uitgewerkt word. Tussen het ritueel en de uitdrijving hadden ze meer moeten laten zien. Maar goed zat nog te denken aan een 5 maar nee dat is egt te hoog.

Om te beginnen ben ik geen fan van horror. Waarom heb ik deze film dan gekozen? Los van de movieclip Thriller van Michael Jackson zijn er drie films die mij als kind zijn bijgebleven waar ik echt schrik van had: Poltergeist, Return of the living dead en The Exorcist. Deze laatste ooit later terug gezien en mede door een parodie hierop vond ik deze nooit meer zo eng als zoals ik deze heb ervaren als kind… Maar toen The Exorcist: Believer op Netflix uitkwam was mijn nieuwsgierigheid wel geprikkeld. En deze film was best goed te doen. Niet zozeer als horror maar als ode aan de tijd dat The Exorcist echt griezelig was. Heden ten dage zijn we niet meer zo snel getriggerd door horror. Het is geen blood and slash en ook geen film met schrikmomenten. Eerder een verhaal met heel wat linken naar het origineel.

Ronddraaiende hoofd, kots, ogen en littekens zoals in origineel. Regisseur zei zelf in een interview dat hij gebruik maakte van enkele zaken uit het origineel maar dat hij ook enkele vernieuwende zaken wilde toevoegen. Vond deze film totaal niet eng, maar bij momenten wel beklijvend. En ‘origineel’ in die zin dat het deze keer om twee meisjes gaat. En toegegeven de twee jonge actrices doen het wat mij betreft zeer goed. Leuk om ook Ellen Burstyn terug te zien en nog een kleine cameo op einde.

Zoek je een echte horror dan zal je hier wat op je honger blijven. Is een soort ‘soft-horror’. Maar door mijn herinneringen als kind aan The Exorcist heb ik mij met deze niet verveeld. Meeste negatieve kritiek zal wel komen door zij die hoopten op een horror zoals de originele film. Maar zoals eerder gezegd zal volgens mij nooit nog het echte niveau van rond de jaren 80 gehaald worden omdat we teveel gewoon zijn. 3*

Het is dat ik de streamingdienst "SkyShowtime" gratis heb bij mijn "Ziggo" televisieabonnement, want anders had ik deze "The Exorcist: Believer" nooit gekeken, want man man man, wat was dit slecht. Ik had er van te voren al geen hoge verwachtingen van, maar dat het zo slecht zou zijn had ik niet verwacht. Komt daarbij dat ik het bekeken heb via een streamingdienst en dan zijn de mogelijkheden m.b.t. vooruitspoelen niet zo handig. Want als ik een film pindakaas, kan ik tenminste handig en snel steeds 30 seconden vooruit springen met één druk op de knop van de afstandsbediening en dat kan dus bij "SkyShowtime" niet. Als je daar gaat vooruitspoelen, dan gaat het eigenlijk veel te snel en dus heb ik dat helaas niet kunnen doen en heb ik de volle 103 minuten moeten uitzitten.

"The Exorcist" uit 1973 van regisseur William Friedkin is een klassieke horrorfilm en was absoluut baanbrekend voor zijn tijd. Die film was niet alleen spannend en eng (o.a. met een hoofd dat 360 graden draait, groene derrie die met de kracht van een hogedrukspuit wordt uitgekotst en grommende geluiden), maar ook behoorlijk vulgair (zeker voor die tijd) met teksten als:

"Your mother sucks cocks in Hell", "Stick your cock up her ass" en "Let Jesus fuck you, let Jesus fuck you. Let him fuck you"

De laatste tekst is natuurlijk van de beruchte scène waar een bezeten Regan zich op bed aan het masturberen is met een kruisbeeld Dit werd circa 40 jaar later nog eens dunnetjes overgedaan door Hope Likens in de horrorfilm "Slow Torture Puke Chamber (2010)", wat eveneens een klassieker is

Tegenwoordig is dat echter anders en zeker m.b.t. tot horrorfilms afkomstig uit Hollywood, die vaak veel te braaf en te "clean" zijn. Daarbij komt dat we overspoeld worden met films over exorcisme (vorig jaar nog met "The Pope's Exorcist"), demonen en mensen die bezeten zijn. Het produceren van een direct vervolg op een klassieker exact vijftig jaar later is natuurlijk leuk, maar werkt alleen als je echt iets unieks levert. En dat is bij "The Exorcist: Believer" zeker niet geval, ondanks het terughalen van de inmiddels 91-jarige Ellen Burstyn en de 65-jarige Linda Blair, die destijds twee van hoofdrolspelers waren in "The Exorcist" als moeder Chris MacNeil en tienerdochter Regan. Maar zij kunnen deze film ook niet redden en hun aanwezigheid is ook maar zeer beperkt. Zo zie je Linda Blair pas in de laatste seconden van de film (van te voren moet je het doen met oude foto's van haar).

In Haïti zijn fotograaf Victor Fielding (Leslie Odom Jr.) en zijn zwangere vrouw Sorenne (Tracey Graves) op huwelijksreis. Hun geluk wordt verstoord als er een enorme aardbeving plaatsvindt. Sorenna raakt ernstig gewond en de artsen vertellen Victor dat hij de keuze moet maken om of zijn vrouw of zijn kind te redden. Dertien jaar later voedt Victor hun dochter Angela (Lidya Jewett) alleen op in Georgië. Op een dag na schooltijd waagt Angela zich met haar vriendin Katherine (Olivia O’Neill) in het bos om een seance te houden, in een poging om contact te krijgen met Angela’s overleden moeder. De meisjes raken echter vermist en er volgt een driedaagse klopjacht.

Als de meisjes worden gevonden zijn de meisjes getraumatiseerd, maar verder redelijk in orde al hebben ze geen idee wat er met hen is gebeurd en denken ze dat ze pas een paar uren zijn weggeweest i.p.v. drie dagen. De volgende dag gebeurt er echter een reeks gebeurtenissen waarbij Victor al snel vermoed dat de twee bezeten zijn en hij de confrontatie met het kwaad aan moet gaan. Hij zoekt daarbij hulp van de enige nog levende persoon die ooit iets dergelijks heeft meegemaakt, namelijk Chris MacNeil (Ellen Burstyn), wiens vermiste dochter Regan (Linda Blair) in 1973 bezeten was door een demon.

De film begint opzicht nog best aardig met de aardbeving Haïti, maar daarna komt het verhaal traag op gang. Zo neemt regisseur David Gordon Green veel teveel tijd om de personages van Victor Fielding en zijn dochter Angela uit te diepen. Het maakt mede dat de spanning uitblijft en dat is natuurlijk een kwalijke zaak voor een horrorfilm. Het is werkelijk lang wachten tot er iets gebeurt dat je doet opveren, maar dat blijft eigenlijk uit. Alleen de scène na circa 45 minuten met Katherine in een kerk was vanwege haar gedrag nog een heel klein beetje verontrustend in het eerste gedeelte van de film, maar ook niet meer dan dat.

Dan is het nog hopen dat het tweede gedeelte van de film nog wat goedmaakt met de introductie van Ellen Burstyn na circa 60 minuten en dan krijgen we ook nog een verneukte versie te horen van de iconische muziek "Tubular Bells" van de Brits popmusicus Mike Oldfield en dat was natuurlijk de spannende soundtrack van de film "The Exorcist".

Maar het houdt allemaal niet over en Ellen Burstyn doet eigenlijk niet meer dan opdraven (ze is eerst even te zien in een televisieprogramma) en wat advies geven, waarna ze na enkele minuten alweer letterlijk mag afdruipen nadat ze blind is gemaakt door Katherine met een kruisbeeld. Het is eigenlijk een belediging en dat ze meedoet lijkt vooral gedaan te zijn voor marketingdoeleinden, want inhoudelijk heeft ze geen meerwaarde. Ze is daarna overigens wel nog een paar keren eventjes te zien in ziekenhuis / verzorgingshuis en daar zien we dan na circa 103 minuten (oftewel de laatste seconden van de film) ook nog eventjes Linda Blair die haar opzoekt en waarbij er dan gezegd wordt:

Chris: Victor, is that you?
Regan: No, Mom.
Regan: It's me.
Regan: Regan.

Daarvoor krijgen we nog een flauwe duivelsuitdrijving te zien op Angela en Katherine, die samen in een ruimte op een stoel zijn vastgebonden en daarbij zien we o.a. zweven en kotsen (wat overigens niet veel voorstelt), maar het is verder veel te braaf en niet spannend of eng. Het enige leuke daarbij was dat de nek van een priester, te weten Maddox (E.J. Bonilla), 360 graden werd omgedraaid en hij dat natuurlijk niet overleeft. Net zoals op Haïti moet er nu ook weer een keuze gemaakt worden, namelijk wie van de twee meisjes mag blijven leven. En wie dat is laat zich natuurlijk makkelijk raden en was ook zeer clichématig. Het enige niet clichématige in deze film is de werkelijke keuze van Victor op Haïti die je dan ook te horen krijgt (dus Victor koos voor zijn vrouw Sorenne i.p.v. voor zijn ongeboren dochter Angela).

Verder volgt er op het einde nog een banale monoloog van verpleegster / zuster Ann Brooks (Ann Dowd) over de helende krachten van het geloof en dat was wat mij betreft het dieptepunt van de film. "The Exorcist: Believer" is gewoon een dertien in een dozijn doorsnee horrorfilm die de titel "The Exorcist" onwaardig is en waar simpelweg de titel "The Exorcist" op is geplakt om mee te liften (en dus geld te verdienen) op het succes van deze bekende naam.

De twee meisjes, te weten Lidya Jewett (als Angela) en Olivia O'Neill (Katherine), die bezeten zijn acteren opzicht niet slecht, zeker in de onderlinge connectie, maar ze kunnen beiden absoluut niet tippen aan een jonge Linda Blair in "The Exorcist" uit 1973. Dat ze het een goed idee vinden om in een bos geesten op te roepen zodat Angela in contact kan komen met haar overleden moeder, is natuurlijk nooit een goed idee en was ook behoorlijk clichématig. De meisjes vragen er dus zelf om wat er daarna met hen gebeurt.

De belangrijkste rol in de film is overigens voor Leslie Odom Jr. als de alleenstaande vader Victor Fielding, die zijn horizon als acteur duidelijk wat verder probeert te verbreden. Toch ontstijgt het de degelijkheid amper. De overige cast stelt niet veel voor, maar wel vond ik Jennifer Nettles (als de moeder van Katherine) een mooie vrouw om naar te kijken. De meest tenenkrommende rol is overigens weggelegd voor Norbert Leo Butz als Tony, die de vader is van Katherine. En verder was het natuurlijk leuk om Ellen Burstyn en Linda Blair weer eens te zien, maar zoals eerder gezegd stellen hun rollen weinig tot niets voor. Dat Linda Blair alleen op het einde heel even is te zien, kan misschien wel betekenen dat er nog een vervolg zal komen, maar hopelijk haalt men dat uit hun hoofd.

In de film worden ook de gebruikelijke horrorclichés uit de kast getrokken, met valse jump scares, het vervormen van stemmen en een snelle montage om verontrustende beelden in rap tempo af te wisselen. Als je de filmtitel "The Exorcist" gebruikt, verwacht ik meer angstaanjagende kippenvelmomenten of unieke wendingen binnen het verhaal. Daar wordt hierin onvoldoende gebruik van gemaakt en daarom is "The Exorcist: Believer" niet meer dan een overbodige film, die niet eigen, anders, bijzonder of memorabel is.

In het voetspoor van The Exorcist (1973) ontstonden vele vervolgen. De meeste niet goed. The Exorcist: Believer is de jongste aanwinst in de reeks en is de eerste film in wat een trilogie moet gaan worden. De regisseur heet David Gordon Green, die zich al eerder bemoeide met horrorklassiekers. Met wisselend succes regisseerde hij wat opvolgers van Halloween (1978). Met The Exorcist: Believer maakt hij een middelmatige film die nu niet direct veel enthousiasme opwekt voor het tweede deel in de trilogie.

Met de terugkeer van Ellen Burstyn in de rol van Chris MacNeil is er een directe en nostalgische link met het origineel. Het is alleen jammer dat Burstyn niet krachtig in het verhaal wordt geïntegreerd en niet in het middelpunt van de gebeurtenissen staat. Dat deed Green met zijn Halloweenfilms waarin hij Jamie Lee Curtis terughaalde, toch een stuk beter. Curtis deed meer dan het spelen van een nostalgisch nevenrolletje. Burstyn is gewoon een van de velen.

Hoewel de film sfeervolle en spannende momenten kent, zijn grote delen ietwat saai te noemen. Bovendien laat Green in The Exorcist: Believer niets zien dat niet al in de eersteling werd vertoond. En daarin ook beter werd vertoond. De film is niet revolutionair maar ook niet per se slecht of vervelend. De film is zelfs wel redelijk onderhoudend en heeft een aantal lekkere scènes, maar is daarnaast vooral een film die op veel momenten ongeïnspireerd overkomt. The Exorcist: Believer is middelmaat.

Geen beste film. Aan het begin leek het nog een goeie richting op te gaan, maar de film werd nergens echt spannend. Het meest beklemmende gevoel bekroop mij over het feit dat de kids drie dagen van de aardbodem verdwenen waren. Dat was het wel. Voor een Exorcist-film had ik meer verwacht.

En dan die cameo's van de 'originelen', die écht niets bijdroegen aan het verhaal. Zucht...

Oh wow, die lage score had ik niet verwacht. Vond 't zelf wel aardig hoe 'The Exorcist: Believer' (2023) het thema 'exorcisme' weghaalt van de katholieke kerk. De duiveluitdruiving als iets wat zo fundamenteel is voor verschillende geloofsstromingen. Elke geloofsovertuiging heeft zich immers uiteindelijk te verhouden tot het absolute kwaad. (Al moet ik eerlijk zeggen dat het slotduel met Satan een beetje dezelfde vibes had als 'Super Best Friends' uit 'South Park'.) Overigens zijn de twee bezeten meisjes ook puik gecast. Het levert toch een paar intense scénes op als zij scheldkannonades afvuren of de grootste geheimen van de volwassenen op tafel leggen.

David Gordon Green probeert het weer met een klassieke horrorfilm, en hij slaagt er wat mij betreft dit keer nog minder in dan bij Halloween. Ik heb de twee lager gewaardeerde sequels daarop niet gezien, dus ik was op deze film met een nòg lager gemiddelde (hij duikt nog onder de 2,42* gemiddels van Halloween Ends) niet helemaal voorbereid. Maar ik snap wel waarom. Als je Leslie Odom Jr. en Ann Dowd in de cast hebt, en zelf Ellen Burstyn hebt weten te strikken, dan moet je wel met een sterk verhaal komen. En dit slappe aftreksel dat wat doelloos ronddwaalt doet de mijlpaal die Friedkin's film is, geen eer aan.

2,4*

-Bij de Horrorchallenge 2024