Priscilla (2023)

Gezien op het Leiden International Film Festival

We zien hoe de 24-jarige Elvis de 14-jarige Priscilla ontmoet op een luchtmachtbasis in Duitsland in 1959, het begin van hun relatie. Dat leeftijdsverschil en de dominantie van de opvliegende Elvis maakt het wel ongemakkelijk om te kijken naar deze film. Het zijn wel allemaal mooie plaatjes die je ziet, in pastelkleuren en zachte belichting. Maar er zit geen spanning in het verhaal, het kabbelt allemaal rustig door, terwijl je steeds denkt "ga toch weg bij die vent". Ook helpt het niet dat er geen enkele Elvis song te beluisteren is (rechten waren niet beschikbaar) hoewel de soundtrack wel mooi past bij dat tijdsbeeld.

Zwak, door het slechte weer deze film bekeken in een AMC in Florida. Had dan toch mijn tijd nog wat beter kunnen besteden. Ik begrijp ook niet dat iemand met de kwaliteiten van Sofia Coppola deze film heeft willen regisseren. Een film waarbij Priscilla ongetwijfeld in ieder onderdeel van het proces over de schouder heeft zitten meekijken.

Vorig jaar hadden we Baz Luhrmann’s Elvis uiteraard. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Priscilla vond dat haar schermtijd daar nogal beperkt was dus was er blijkbaar een momentum om dit nog te maken.

Elvis wordt hier toch maar grimmig geportretteerd. Niet onaardig, maar ook niet geweldig neergezet door Jacob Elordi. Zijn autoritaire karakter binnen de relatie, zijn drugsgebruik worden sterk benadrukt. Ook moet een keer of vijf aangegeven worden dat Elvis en Priscilla hun relatie zedig hielden tot ze meerderjarig was. De romantiek tussenbeide ontgaat mij eerlijk gezegd ook, een 24-jarige kerel met een 14-jarig meisje. Daar is voor mij weinig romantisch aan. Ook als Priscilla later in de film in de 20 hoort te zijn, zie je nog altijd een 14-jarig meisje. Spaeny overtuigt mij in die rol eerlijk gezegd niet echt.

Daarbij een film die eigenlijk over Elvis gaat, zonder Elvis-muziek. Wat een afknapper.

Biopic over de vrouw van Elvis, gebaseerd op haar autobiografie. De acteerprestaties van (vooral) Cailee Spaeny en Jacob Elorzi zijn beter dan het verhaal, dat na een veelbelovend, veelzijdig begin (de verkeringstijd) van lieverlee nogal eenzijdig wordt. Ik heb de muziek van “The King” node gemist.

Thematisch heel erg Sofia Coppola. Op een bepaald niveau gaan al haar films over hetzelfde en deze is geen uitzondering. Het komt neer op iets als het zoeken naar zingeving in een oppervlakkig, maar vaak ook bevoorrecht milieu. Het beste kwam dat uit de verf in haar eerste twee lange films, maar inmiddels is de weg een beetje kwijt. Deze duikt nog net onder The Bling Ring en is haar minste film (al heb ik On The Rocks en The Beguiled niet gezien). Ik zit de hele tijd te wisselen tussen 2,5 en 3 sterren. Ik hou het voor nu op een krappe drie. Het issue met Priscilla is dat de film zo binnen de lijntjes kleurt en buiten wat fraaie details echt te weinig identiteit heeft. Om een andere biopic met een vergelijkbaar thema aan te halen. Een film als Jackie is hoe dit meer had gemoeten. Meer lef. Subjectiever. Interessanter. De mij onbekende Cailee Spaeny is overtuigend als actrice, maar het script is overtuigender in de portrettering van Elvis,.

Het lijkt me niet eenvoudig om een balans te vinden als je een biografie maakt van de vrouw van één van de meest iconische zangers aller tijden. Het gevaar bestaat erin dat je te veel afwijkt en je focus tóch weer over The King zal gaan. Dat is hier niet echt het geval. Coppola slaagt erin Priscilla vast te houden en het gebeuren vanuit haar kant te bekijken. Alleen lijkt ze me te weinig interessant om de film boeiend te houden. Opmerkelijk wel en dat lijkt me een bewuste keuze om bij de aanstekelijke soundtrack van de films de songs van Elvis gewoon te negeren.

De film mist body. Het plot is iets te plat terwijl je om de hoek een zoveel meer te rapen valt. Je krijgt dan wel een notie van een Elvis te zien als hij thuis rondloopt, maar veel zijn we daar niet mee. Je hebt behoudens de idee dat hij maar met flarden thuis is nimmer de idee dat Priscilla het leven deelt met een wereldster.

Toch al bij al graag naar gekeken. De setting zat goed en het acteerwerk van Priscilla sloeg wel aan. Een bang schuchter meisje aan de zijde van een erg charismatische zelfverzekerde man en dat merk je af en toe wanneer hij voor haar bepaalt wie ze moet zijn en wanneer ze er moet zijn. Twijfel tussen 3,0* of 3,5*, maar het coming of age verhaal van Priscilla werd goed neergezet met de meest overtuigende scènes in het begin, later kabbelende het iets te veel voort.

Sofia Coppola is door de jaren toch wel een chroniqueur van de levens en gevoelens van jonge vrouwen geworden. Of meisjes, zoals in dit geval. Ik vind sowieso dat het inhoudelijke punt wel goed gemaakt wordt en vooral de rol van Priscilla binnen de relatie (althans, zoals Coppeola deze wil brengen) komt sterk over. Aan het eind snap je echt waarom ze weg wil. En ook sterk door de film volledig te concetreren op haar en haar relatie met Elvis. De film begint op de dag van de ontmoeting en eindigt op de dag dat ze Graceland verlaat. Maar ook in die twee uur is dat altijd het centrale deel.

Het pijnpunt is vooral de matte uitwerking. Allereerst in de vertolkingen, zowel van Priscilla als van Elvis. Hun relatie gaat nooit leven en de acteurs zijn wat kleurloos ook. Ook visueel zit er weinig bijzonders in, de jongere Coppola had een stuk meer betere en leukere ideeën en voerde deze ook uit. Zo saai als The Beguiled is deze film niet en af en toe zit er wel een fijne scène in, maar zeker in het tweede uur gaat dit ding wel slepen. 3,0*.

Coppola bewerkte zelf het autobiografische ‘Elvis And Me’ van Priscilla Presley en Sandra Harmon, maar dat resulteert bepaald niet in revolutionaire inzichten. Het toont het verloop van de relatie tussen Priscilla Beaulieu [Acilee Spaeny] en rockster Elvis Presley [Jacob Elordi] vanaf hun eerste ontmoeting in Duitsland in 1959 tot het moment in 1970 waarop Priscilla haar echtgenoot verlaat. Elvis is vanzelfsprekend vaak van huis om films te maken, de pers verspreidt geruchten over affaires met Nancy Sinatra en Ann-Margret en Priscilla moet altijd maar huis blijven “to keep the home fires burning”. Een nogal saai leven en de film is er ook naar. Natuurlijk zijn er conflicten, maar erg spannend of interessant wil het maar niet worden.

Niet lang na de Baz Luhrmann film Elvis krijgen we nu de kant van Priscilla te zien. Het is niet zo zeer meer van hetzelfde. De stijl van Luhrmann en Coppola ligt ver uit elkaar. Bij de film Elvis krijgen we vooral de magie van de showbizz te zien, de druk van de kolonel en de glitter van Las Vegas. Maar bij Priscilla zien we bewust niet veel van die wereld. Goed dat er geen muziek van Elvis te horen is. Het draait dan ook rond Priscilla, een tiener die verliefd is op één van de grootste sterren ter wereld, maar wel moet leven in een gouden kooi.

De liefde tussen Elvis en Priscilla was ongetwijfeld voor verschillende jaren ook echt, maar de werelden waren zeer verschillend. Vooral omdat Elvis haar niet in zijn wereld toeliet. Voor Elvis was het een vorm van comfort die hij zo probeerde te houden. Door zijn razende succes was de enige plek waar hij zichzelf kon zijn, in Graceland bij Priscilla en zijn vrienden. Maar die groep vrienden, hoe oprecht ook in het begin, vormde gaandeweg de bubbel waarin hij leefde. En het verstikte Priscilla zodra ze ook maar een glimp zag van de buitenwereld.

De film is niet zwart/wit en Coppola zet een film neer over een vrouw die haar weg zoekt tussen liefde, trouw en leven. Hoe mooie momenten tussen het koppel en de spanning van de twee werelden elkaar niet per se afwisselden, maar constant met elkaar botsten. Het doet op één of andere manier denken aan vrouwen (en films) als Jackie (Kennedy) of (Lady) Diana. Visueel mooi aangekleed met tijd voor emoties en karakter.

In Haarlem wordt de release van Priscilla omlijst met een fraai retrospectief van vijf van Coppola's eerdere films, een mooie gelegenheid om haar beeldtaal wat beter te leren kennen. Zeker omdat we elke keer een prima inleiding krijgen. Van vrouwen. Allemaal lopen ze weg met Coppola. Films van een vrouw voor vrouwen, zo lijkt het. Maar waarom?

Waarom zien zoveel vrouwen in de personages die Coppola opvoert een rolmodel? De een lijkt nog leeghoofdiger dan de andere, waarbij de kroon wordt gespannen door de tieners in The Bling Ring, die lijken te leven bij het aantal likes wat ze weten te scoren op social media. De hoofdpersonages zijn consequent antiheldinnen ( in een enkel geval een antiheld), puissant rijk en badend in weelde, omgeven door een schare vrienden en bewonderaars, geen moment alleen. Altijd feest. Altijd seks, drugs en rock en roll.

Alhoewel. Vrienden? Het zijn meer hielenlikkers en hakkenklakkers die een Priscilla en een Marie Antoinette omgeven. De vriendschappen die er lijken verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra de omstandigheden zich wijzigen, de tieners in The Bling Ring verlinken elkaar direct als ze gesnapt zijn, Marie Antoinette gaat slechts vergezeld door haar gemaal die ook het schavot wacht haar dood tegemoet, en Priscilla verlaat moederziel alleen Graceland. Eenzaam, eenzamer, eenzaamst.

En seks? De mannen zijn opvallend steriel, Elvis in Priscilla, Marc in The Bling Ring. Johnny in Somewhere neukt er dan wel op los maar valt erbij in slaap, de ultieme vernedering. Het onderstreept eigenlijk alleen maar meer de eenzaamheid van de -vooral- meiden en vrouwen die Coppola opvoert.

Het is een eenzame wereld waarin de vrouw alleen een look-alike moet zijn, moet lijken op iets wat niet bestaat maar alleen projectie is. Van ons mannen.

Dat is het! Jung, het maatje van good-old Freud, noemde het de anima-projectie. Van de man. De vrouw verknipt tot een sjabloon. Variërend van een femme fatale zoals een Rebecca tot een heilige moedergodin zoals Priscilla of een Cleo uit Somewhere.

Quatsch natuurlijk. Vrouwen zijn geen beeldschone poppetjes die of de duivel of god verbeelden maar gewoon iets ertussen in. Mens. Menselijk, al te menselijk.

Top, die Coppola.

Goeie film over een tienermeisje die de beroemde Elvis Presley ontmoet en verliefd worden op elkaar. Een film over de scheve, maar boeiende verhouding tussen Elvis en Priscilla. En zoals de titel al doet vermoeden vanuit het perspectief van laatstgenoemde. Een goed bijpassende soundtrack, ondanks dat er geen nummer van Elvis voorbij komt. Een tikkeltje eentonig, en daarom net geen 4.0 sterren.

Deze film heb ik bekeken op het vliegtuig bij terugreis van mijn trip in de USA. Dat was een goeie timing na bezoek aan o.a. Memphis en Graceland dat hier goed aan bod komt. Het is het verhaal van Priscilla - zij is ook producer - en dat kan je natuurlijk alleen maar respecteren. Het is mooi in beeld gebracht door Sofia Coppola en daarvan verwacht je dat natuurlijk ook wel. Dat er geen Elvis muziek op de soundtrack speelt, vind ik eigenlijk een goeie zaak of keuze. Het is het verhaal van Priscilla en de muziek van Elvis is (uiteraard) verweven met de man zelf. Dus het is goed om daar even afstand van te nemen aangezien het om haar standpunt gaat.

Het verhaal van de film is natuurlijk bekend maar het blijft toch boeien dankzij de goeie acteerprestaties. Op het eind krijgen we een waar kippenvelmoment wanneer Priscilla Graceland verlaat op de tonen van Dolly Parton’s I Will Always Love You. Dat nummer heeft Elvis voor haar gezongen nadat de scheiding officieel uitgesproken werd. Het is ook een mooi testament van de kant van Priscilla dat ze zoveel jaren later haar gevoelens voor de man duidelijk maakt bij de aftiteling, na het verhaal van een huwelijk met ups en downs.

Het vertelperspectief vanuit Priscilla is wel verfrissend, maar verder is deze Elvis film aardig, maar niet meer dan dat. Coppola maakt geen artistieke keuzes. Ze registreert maar op een vrij plichtmatige en saaie manier.

Jacob Elordi doet maar zeer beperkt aan Elvis denken. Hij is ten eerste te lang en een houten klaas. Cailee Spaeny is te klein voor haar rol, waardoor het stel er komisch uit ziet.

Elvis komt hier overwegend onsympathiek over. Een narcistische en egoïstische man die zijn eigen leven leidt en zijn vrouw steeds op afstand houdt. Hij komt hier wat eenzaam over.

In deze film valt de entourage op die rond Elvis rond hangt. Wie al die mensen zijn wordt niet helemaal duidelijk. Medewerkers van Graceland neem ik aan, maar wellicht ook vrienden.

Ik vraag me na het zien van deze film af waarom Elvis zo lang een acteercarrière ambieerde.

Bij Sofia Coppola lijkt de magie al jaren weg. Het niveau van Lost in Translation heeft ze nooit meer gehaald, verre van.

Redelijk saaie film over een eenvoudig niet al te slim meisje dat ineens terecht komt bij een grote ster die haar vooral wil gebruiken als iemand die er altijd voor hem is thuis, maar niet al teveel vragen stelt als hij weer eens niet thuis komt, omdat hij zit te foefelen met andere vrouwen. Het is natuurlijk het verhaal van Priscilla, maar als dit klopt werd Elvis na verloop van tijd een vreselijke narcist. Vond Spaeny wel niet de uitstraling hebben om deze rol te spelen, en ik vond ook het verschil in grote echt teveel. Deze Elvis was 1,96m en Priscilla was 1,62m, vond dit echt een belachelijk zicht. Ben ooit in Bad Nauheim geweest waar Elvis verbleef en afsprak met Priscilla. Het huis staat er nog, ook een mooi stambeeld waar er ooit een foto van hem is genomen, de Elvis bank, en elk jaar is er nog een groot Elvis festival.We zijn daar gaan kijken tijdens een citytrip in Frankfurt, vond er niets aan, maar de vrouw is grote fan van Elvis dus.....

Een mooi gemaakte film over het tragisch lege leven van Priscilla Presley.

De romantiek van het popsterren bestaan wordt flink onderuit gehaald in deze film. Uiteraard kiest deze film het uitgangspunt van Priscilla, en krijgen we dus een tragisch verhaal te zien van een vrouw die aan de zijlijn staat van de iconische zanger. Altijd dienstbaar, en in de schaduw.

De vernederingen die ze ondergaat van Elvis, maar ook van haar omgeving, draagt ze lijdzaam omdat ze van haar man houdt. Maar waarom is een raadsel. De relatie begint als een kalverliefde en wanneer ze bij hem intrekt is al direct duidelijk dat hij zijn carrière op de eerste plek zet, en zij een kleinere rol zal vervullen in zijn leven.

Dan hangen er ook nog continu een aantal kinderachtige mannen om Elvis heen die hem aanbidden, om elke grap lachen en hem daardoor ook in zijn vrije tijd telkens op een podium zetten. Elvis lijkt hier meer een brallerige jock dan de gevoelige zanger zoals we hem vaker zien in films.

Dat is even wennen, maar ik wil dit best geloven.

De film geeft een inkijk in de gouden kooi die roem met zich mee kan brengen. Want aan luxe geen gebrek, maar dat je met geld geen geluk of liefde koopt wordt steeds maar weer duidelijk. Alle mooie kleding en auto’s te spijt.

Het is knap en gedurfd dat Coppola een film durft te maken waarin juist de leegheid en verveling van Priscilla’s leven centraal staan. De film ziet er fantastisch uit, maar laat je me een leeg gevoel achter. Precies zoals het keven van Priscilla met Elvis was.

3*

Goed geacteerde, maar eenzijdige biografische dramafilm waarin het personage van Cailee Spaeny centraal staat. Het verhaal wordt exclusief vanuit haar kant verteld, waarin Jacob Elordi nadrukkelijk negatief en impulsief wordt afgeschilderd. Het is vanuit regisseuse Sofia Coppola een nogal makkelijke manier om dit verhaal in te kleuren, maar het maakt niettemin op soms pijnlijke manier duidelijk dat het leven van Priscilla Presley beslist geen pretje was. Spaeny en Elordi acteren uitstekend en geregeld zitten er een aantal indrukwekkende momenten tussen, maar het grootste (inhoudelijke) gedeelte van Priscilla voelt leeg, kaal en ietwat doelloos aan. Het gebrek aan spanning doet de film integraal de das om, maar de visuele regie van Coppola oogt niettemin ervaren. Ik mis persoonlijk wat diepgang in het kader van waarom Spaeny's personage al die miserie zonder pardon laat toestaan.

Kenmerkende sfeerfilm van de hand van Sofia Coppola, waarin eigenlijk niet zo gek veel gebeurt. De beelden zijn weer om door een ringetje te halen en de zachtaardige pure onschuld van Priscilla komt fantastisch uit de verf. De treurige eenzaamheid van het tienermeisje Priscilla wordt op een gouden presenteerblaadje uitgeserveerd, met een bijbehorend triest einde, begeleid door de dromerige klanken van Dolly Parton's I Will Always. Kortom, ik verlang naar een nieuw meesterwerk van Sofia, iets waarmee ze Lost In Translation overtreft.