Priscilla (2023)

Vanaf 4 januari 2024 in de bioscoop (Cinéart)

Trailer

Heu, en er is al gestemd op de film? Hoe kan dat?

Gezien op het Leiden International Film Festival

We zien hoe de 24-jarige Elvis de 14-jarige Priscilla ontmoet op een luchtmachtbasis in Duitsland in 1959, het begin van hun relatie. Dat leeftijdsverschil en de dominantie van de opvliegende Elvis maakt het wel ongemakkelijk om te kijken naar deze film. Het zijn wel allemaal mooie plaatjes die je ziet, in pastelkleuren en zachte belichting. Maar er zit geen spanning in het verhaal, het kabbelt allemaal rustig door, terwijl je steeds denkt "ga toch weg bij die vent". Ook helpt het niet dat er geen enkele Elvis song te beluisteren is (rechten waren niet beschikbaar) hoewel de soundtrack wel mooi past bij dat tijdsbeeld.

Acteur at halve kilo spek per dag om Elvis te spelen, overleden dochter Lisa Marie was fel tegen de film | AD.nl

Zwak, door het slechte weer deze film bekeken in een AMC in Florida. Had dan toch mijn tijd nog wat beter kunnen besteden. Ik begrijp ook niet dat iemand met de kwaliteiten van Sofia Coppola deze film heeft willen regisseren. Een film waarbij Priscilla ongetwijfeld in ieder onderdeel van het proces over de schouder heeft zitten meekijken.

Vorig jaar hadden we Baz Luhrmann’s Elvis uiteraard. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Priscilla vond dat haar schermtijd daar nogal beperkt was dus was er blijkbaar een momentum om dit nog te maken.

Elvis wordt hier toch maar grimmig geportretteerd. Niet onaardig, maar ook niet geweldig neergezet door Jacob Elordi. Zijn autoritaire karakter binnen de relatie, zijn drugsgebruik worden sterk benadrukt. Ook moet een keer of vijf aangegeven worden dat Elvis en Priscilla hun relatie zedig hielden tot ze meerderjarig was. De romantiek tussenbeide ontgaat mij eerlijk gezegd ook, een 24-jarige kerel met een 14-jarig meisje. Daar is voor mij weinig romantisch aan. Ook als Priscilla later in de film in de 20 hoort te zijn, zie je nog altijd een 14-jarig meisje. Spaeny overtuigt mij in die rol eerlijk gezegd niet echt.

Daarbij een film die eigenlijk over Elvis gaat, zonder Elvis-muziek. Wat een afknapper.

Men doet aan pindakazen.

Opmerking was op 4 oktober geplaatst.

Toen ik de trailer voor deze film voorbij zag komen was ik aangenaam verrast. Ik wist zelf niet zoveel over het leven van Priscilla dus ik hoopte dat deze film een goed kijkje in haar leven kon geven. De enige echte Priscilla Presley zelf heeft ook meegewerkt aan deze film dus wetend dat zij akkoord was met het verhaal maakte mij erg nieuwsgierig naar deze film.

Als eerste wil ik zeggen wauw, wat een actrice is Cailee die Priscilla haar rol neerzet. Ik hoop dat zij het nog heel ver mag schoppen. Dit is nog maar het begin van haar carriere en ik hoop dat ze nog zoveel meer mooie rollen op haar pad mag krijgen. Ze heeft het zo mooi neergezet naar mijn mening! De emotie, haar gevoel, haar beeld en haar onzekerheid als meisje/ jonge vrouw heeft ze zo mooi neergezet en daarnaast haar makeup en outfits leken erg goed, wat een mooie meid was het!

Ook de sfeer van het film, de jaren 60 vibe, de kranten, kapsalon, huizen, fototoestellen en ga zo maar door alles klopte naar mijn mening aan deze film. Je kan zien hoeveel tijd en aandacht in deze film heeft gezeten. Elrodi kende ik al door zijn eerdere acteerwerk in de serie Euphoria maar hij heeft er op zijn wijze een goede Elvis van gemaakt. Niet heel denderend maar dat maakt niet zoveel uit. Veel mensen roepen dat Elvis gespeeld door Austin Butler erg mooi is neergezet maar deze film heb ik niet bekeken dus kan ik het lastig mee vergelijken maar die wil ging ook puur om Elvis zelf.

Al met al, ik vond het zelf een hele goeie film en ga hem zeker nog een paar keer herbekijken voor mij een 4 van de 5!

Klopt, en nu is het 18 december.

Juist, je denkt dat die op 4 oktober al te pindakazen was?

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk...

Ik daarentegen ben wel van de Calvé in dit geval, en vond Coppola's nieuwe film helemaal niet verkeerd. Het hoort niet bij haar beste werk, maar Cailee Spaeny is een innemende Priscilla. Memorabel is het misschien niet, maar wat mij betreft wordt deze titel wel wat ondergewaardeerd op MovieMeter

3,3*

Snap ik, maar hij was zeker niet te pindakazen terwijl die tegelijkertijd op Venetië zijn debuut maakte.

Dit is toch totaal overbodig na de recente film Elvis?

Van wat ik ervan weet heeft deze film een totaal andere insteek.

John Milton schreef:

(quote)

De titel is een hint, op dat vlak

Ja, je kunt Jackie ook niet over een kam scheren met JFK

Sofia Coppola: ‘Ik toon Elvis zoals hij was, de verborgen dark stuff incluis’ - HUMO

Biopic over de vrouw van Elvis, gebaseerd op haar autobiografie. De acteerprestaties van (vooral) Cailee Spaeny en Jacob Elorzi zijn beter dan het verhaal, dat na een veelbelovend, veelzijdig begin (de verkeringstijd) van lieverlee nogal eenzijdig wordt. Ik heb de muziek van “The King” node gemist.

Dit is zo'n beetje de tegenpool van dat misbaksel dat Baz Luhrmann vorig jaar over Elvis maakte. Al is een vergelijking misschien niet helemaal eerlijk, want waar Luhrmann uiteindelijk een typische biopic afleverde is deze film veel meer een typische Sofia Coppola-film die toevallig over Priscilla Presley gaat. Het is ook wel echt een onderwerp dat thematisch helemaal bij haar oeuvre aansluit. Dat dromerige sfeertje en het sterke gevoel van isolatie zijn weer ruimschoots aanwezig. Ook weer erg interessante keuzes in de soundtrack, waarbij opvallend genoeg Elvis zijn werk compleet genegeerd wordt.

Misschien past dat ook wel bij de film, want dit is wel echt Priscilla haar verhaal. Elvis en zijn mannelijke aanhang komen er niet zo heel best vanaf. Het beste gedeelte van de film is het eerste deel waarin we Elvis de dan pas 14-jarige Priscilla zien ontmoeten en inpakken. Spaeny speelt haar rol met veel overtuiging, vol onschuld, verveling en met de naïeve verliefdheid die je van een kind van haar leeftijd verwacht. De film maakt het allemaal erg ongemakkelijk en maakt duidelijk hoe weerloos Priscilla eigenlijk was, zonder van Elvis een kwaadaardige karikatuur te maken.

Aardig zijn ook de vele kleine dingetjes waarmee Coppola het ongemak versterkt, zoals bijvoorbeeld in hoe het verschil in lengte tussen de acteurs sterk wordt benadrukt. Dat is dan nog een van de minder subtiele hints waar de film vol mee zit. De film is een stuk subtieler dan waar het credits voor krijgt in de meeste recensies. Hulde ook voor de erg sterke production value.

Richting het einde toe verliest de film wel wat van zijn stoom. Spaeny komt als haar personage wat ouder is niet zo overtuigend over als eerder in de film, en op een gegeven moment gaat het ook wat aan de snelle kant met de gebeurtenissen. Maar goed, middelmatig wordt de film geen moment, en Priscilla en Elvis worden nooit karikaturen. Dat vermijden is al een uitdaging op zich. Elordi vond ik ook heel behoorlijk spelen.

Poeh, depressieve film zeg. Wist eigenlijk weinig van haar, maar geen pretje allemaal.

Ik had net op tijd ( op 1 minuut na ) een persoonlijke top 10 2023 kunnen samenstellen voor deze site .

Als filmmaker vind ik Sofia Coppola zeker niet bijzonder , maar er is elk jaar wel een film die mij op een positieve wijze weet te verrassen .

Deze gevoelige en intelligente ' coming-of-age ’ was voor mij de grootste verrassing van het jaar . Het nummer van Dolly Parton tijdens de aftiteling was een meesterzet .

Priscilla (2023) heb ik op #4 geplaats in mijn eindejaarslijst !

Deze "Priscilla" geeft wel een nieuw beeld van legende Elvis weer.

Eentje die niet bepaald in de rock ster zijn voordeel is en gezien ( en mede geproduceerd) vanuit de ogen van zijn ega. Het is eigenlijk best een deprimerend verhaal wat zich voornamelijk afspeelt op Elvis zijn domein Graceland. Wat voor de meeste fans een bedevaart is lijkt dit voor Priscilla vooral een gevangenis te zijn. De manier waarop Elvis met Priscilla omgaat doet je met regelmaat met de wenkbrauwen fronsen.

Het is een op zijn zachtst gezegd nogal opmerkelijke verstandhouding.

Een bijzonder verhaal.

4*

Echt niet? Sofia Coppola's werk staat bol van de personages die gevangen zitten in een bevoorrechte positie. Zegt waarschijnlijk wel iets opgroeien met een van de grootste filmregisseurs als je vader...

Thematisch heel erg Sofia Coppola. Op een bepaald niveau gaan al haar films over hetzelfde en deze is geen uitzondering. Het komt neer op iets als het zoeken naar zingeving in een oppervlakkig, maar vaak ook bevoorrecht milieu. Het beste kwam dat uit de verf in haar eerste twee lange films, maar inmiddels is de weg een beetje kwijt. Deze duikt nog net onder The Bling Ring en is haar minste film (al heb ik On The Rocks en The Beguiled niet gezien). Ik zit de hele tijd te wisselen tussen 2,5 en 3 sterren. Ik hou het voor nu op een krappe drie. Het issue met Priscilla is dat de film zo binnen de lijntjes kleurt en buiten wat fraaie details echt te weinig identiteit heeft. Om een andere biopic met een vergelijkbaar thema aan te halen. Een film als Jackie is hoe dit meer had gemoeten. Meer lef. Subjectiever. Interessanter. De mij onbekende Cailee Spaeny is overtuigend als actrice, maar het script is overtuigender in de portrettering van Elvis,.

Het lijkt me niet eenvoudig om een balans te vinden als je een biografie maakt van de vrouw van één van de meest iconische zangers aller tijden. Het gevaar bestaat erin dat je te veel afwijkt en je focus tóch weer over The King zal gaan. Dat is hier niet echt het geval. Coppola slaagt erin Priscilla vast te houden en het gebeuren vanuit haar kant te bekijken. Alleen lijkt ze me te weinig interessant om de film boeiend te houden. Opmerkelijk wel en dat lijkt me een bewuste keuze om bij de aanstekelijke soundtrack van de films de songs van Elvis gewoon te negeren.

De film mist body. Het plot is iets te plat terwijl je om de hoek een zoveel meer te rapen valt. Je krijgt dan wel een notie van een Elvis te zien als hij thuis rondloopt, maar veel zijn we daar niet mee. Je hebt behoudens de idee dat hij maar met flarden thuis is nimmer de idee dat Priscilla het leven deelt met een wereldster.

Toch al bij al graag naar gekeken. De setting zat goed en het acteerwerk van Priscilla sloeg wel aan. Een bang schuchter meisje aan de zijde van een erg charismatische zelfverzekerde man en dat merk je af en toe wanneer hij voor haar bepaalt wie ze moet zijn en wanneer ze er moet zijn. Twijfel tussen 3,0* of 3,5*, maar het coming of age verhaal van Priscilla werd goed neergezet met de meest overtuigende scènes in het begin, later kabbelende het iets te veel voort.

Sofia Coppola is door de jaren toch wel een chroniqueur van de levens en gevoelens van jonge vrouwen geworden. Of meisjes, zoals in dit geval. Ik vind sowieso dat het inhoudelijke punt wel goed gemaakt wordt en vooral de rol van Priscilla binnen de relatie (althans, zoals Coppeola deze wil brengen) komt sterk over. Aan het eind snap je echt waarom ze weg wil. En ook sterk door de film volledig te concetreren op haar en haar relatie met Elvis. De film begint op de dag van de ontmoeting en eindigt op de dag dat ze Graceland verlaat. Maar ook in die twee uur is dat altijd het centrale deel.

Het pijnpunt is vooral de matte uitwerking. Allereerst in de vertolkingen, zowel van Priscilla als van Elvis. Hun relatie gaat nooit leven en de acteurs zijn wat kleurloos ook. Ook visueel zit er weinig bijzonders in, de jongere Coppola had een stuk meer betere en leukere ideeën en voerde deze ook uit. Zo saai als The Beguiled is deze film niet en af en toe zit er wel een fijne scène in, maar zeker in het tweede uur gaat dit ding wel slepen. 3,0*.