Priscilla (2023)

Coppola bewerkte zelf het autobiografische ‘Elvis And Me’ van Priscilla Presley en Sandra Harmon, maar dat resulteert bepaald niet in revolutionaire inzichten. Het toont het verloop van de relatie tussen Priscilla Beaulieu [Acilee Spaeny] en rockster Elvis Presley [Jacob Elordi] vanaf hun eerste ontmoeting in Duitsland in 1959 tot het moment in 1970 waarop Priscilla haar echtgenoot verlaat. Elvis is vanzelfsprekend vaak van huis om films te maken, de pers verspreidt geruchten over affaires met Nancy Sinatra en Ann-Margret en Priscilla moet altijd maar huis blijven “to keep the home fires burning”. Een nogal saai leven en de film is er ook naar. Natuurlijk zijn er conflicten, maar erg spannend of interessant wil het maar niet worden.

Niet lang na de Baz Luhrmann film Elvis krijgen we nu de kant van Priscilla te zien. Het is niet zo zeer meer van hetzelfde. De stijl van Luhrmann en Coppola ligt ver uit elkaar. Bij de film Elvis krijgen we vooral de magie van de showbizz te zien, de druk van de kolonel en de glitter van Las Vegas. Maar bij Priscilla zien we bewust niet veel van die wereld. Goed dat er geen muziek van Elvis te horen is. Het draait dan ook rond Priscilla, een tiener die verliefd is op één van de grootste sterren ter wereld, maar wel moet leven in een gouden kooi.

De liefde tussen Elvis en Priscilla was ongetwijfeld voor verschillende jaren ook echt, maar de werelden waren zeer verschillend. Vooral omdat Elvis haar niet in zijn wereld toeliet. Voor Elvis was het een vorm van comfort die hij zo probeerde te houden. Door zijn razende succes was de enige plek waar hij zichzelf kon zijn, in Graceland bij Priscilla en zijn vrienden. Maar die groep vrienden, hoe oprecht ook in het begin, vormde gaandeweg de bubbel waarin hij leefde. En het verstikte Priscilla zodra ze ook maar een glimp zag van de buitenwereld.

De film is niet zwart/wit en Coppola zet een film neer over een vrouw die haar weg zoekt tussen liefde, trouw en leven. Hoe mooie momenten tussen het koppel en de spanning van de twee werelden elkaar niet per se afwisselden, maar constant met elkaar botsten. Het doet op één of andere manier denken aan vrouwen (en films) als Jackie (Kennedy) of (Lady) Diana. Visueel mooi aangekleed met tijd voor emoties en karakter.

Tamme, saaie film. Prachtige beelden, waanzinnige soundtrack maar het wordt nergens echt spannend of boeiend.

In Haarlem wordt de release van Priscilla omlijst met een fraai retrospectief van vijf van Coppola's eerdere films, een mooie gelegenheid om haar beeldtaal wat beter te leren kennen. Zeker omdat we elke keer een prima inleiding krijgen. Van vrouwen. Allemaal lopen ze weg met Coppola. Films van een vrouw voor vrouwen, zo lijkt het. Maar waarom?

Waarom zien zoveel vrouwen in de personages die Coppola opvoert een rolmodel? De een lijkt nog leeghoofdiger dan de andere, waarbij de kroon wordt gespannen door de tieners in The Bling Ring, die lijken te leven bij het aantal likes wat ze weten te scoren op social media. De hoofdpersonages zijn consequent antiheldinnen ( in een enkel geval een antiheld), puissant rijk en badend in weelde, omgeven door een schare vrienden en bewonderaars, geen moment alleen. Altijd feest. Altijd seks, drugs en rock en roll.

Alhoewel. Vrienden? Het zijn meer hielenlikkers en hakkenklakkers die een Priscilla en een Marie Antoinette omgeven. De vriendschappen die er lijken verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra de omstandigheden zich wijzigen, de tieners in The Bling Ring verlinken elkaar direct als ze gesnapt zijn, Marie Antoinette gaat slechts vergezeld door haar gemaal die ook het schavot wacht haar dood tegemoet, en Priscilla verlaat moederziel alleen Graceland. Eenzaam, eenzamer, eenzaamst.

En seks? De mannen zijn opvallend steriel, Elvis in Priscilla, Marc in The Bling Ring. Johnny in Somewhere neukt er dan wel op los maar valt erbij in slaap, de ultieme vernedering. Het onderstreept eigenlijk alleen maar meer de eenzaamheid van de -vooral- meiden en vrouwen die Coppola opvoert.

Het is een eenzame wereld waarin de vrouw alleen een look-alike moet zijn, moet lijken op iets wat niet bestaat maar alleen projectie is. Van ons mannen.

Dat is het! Jung, het maatje van good-old Freud, noemde het de anima-projectie. Van de man. De vrouw verknipt tot een sjabloon. Variërend van een femme fatale zoals een Rebecca tot een heilige moedergodin zoals Priscilla of een Cleo uit Somewhere.

Quatsch natuurlijk. Vrouwen zijn geen beeldschone poppetjes die of de duivel of god verbeelden maar gewoon iets ertussen in. Mens. Menselijk, al te menselijk.

Top, die Coppola.

Ik keek erg uit naar deze film maar vond hem saai en kon mijn aandacht er niet bijhouden. Wel goede rollen van Priscilla en Elvis.

Goeie film over een tienermeisje die de beroemde Elvis Presley ontmoet en verliefd worden op elkaar. Een film over de scheve, maar boeiende verhouding tussen Elvis en Priscilla. En zoals de titel al doet vermoeden vanuit het perspectief van laatstgenoemde. Een goed bijpassende soundtrack, ondanks dat er geen nummer van Elvis voorbij komt. Een tikkeltje eentonig, en daarom net geen 4.0 sterren.

Deze film heb ik bekeken op het vliegtuig bij terugreis van mijn trip in de USA. Dat was een goeie timing na bezoek aan o.a. Memphis en Graceland dat hier goed aan bod komt. Het is het verhaal van Priscilla - zij is ook producer - en dat kan je natuurlijk alleen maar respecteren. Het is mooi in beeld gebracht door Sofia Coppola en daarvan verwacht je dat natuurlijk ook wel. Dat er geen Elvis muziek op de soundtrack speelt, vind ik eigenlijk een goeie zaak of keuze. Het is het verhaal van Priscilla en de muziek van Elvis is (uiteraard) verweven met de man zelf. Dus het is goed om daar even afstand van te nemen aangezien het om haar standpunt gaat.

Het verhaal van de film is natuurlijk bekend maar het blijft toch boeien dankzij de goeie acteerprestaties. Op het eind krijgen we een waar kippenvelmoment wanneer Priscilla Graceland verlaat op de tonen van Dolly Parton’s I Will Always Love You. Dat nummer heeft Elvis voor haar gezongen nadat de scheiding officieel uitgesproken werd. Het is ook een mooi testament van de kant van Priscilla dat ze zoveel jaren later haar gevoelens voor de man duidelijk maakt bij de aftiteling, na het verhaal van een huwelijk met ups en downs.

Het vertelperspectief vanuit Priscilla is wel verfrissend, maar verder is deze Elvis film aardig, maar niet meer dan dat. Coppola maakt geen artistieke keuzes. Ze registreert maar op een vrij plichtmatige en saaie manier.

Jacob Elordi doet maar zeer beperkt aan Elvis denken. Hij is ten eerste te lang en een houten klaas. Cailee Spaeny is te klein voor haar rol, waardoor het stel er komisch uit ziet.

Elvis komt hier overwegend onsympathiek over. Een narcistische en egoïstische man die zijn eigen leven leidt en zijn vrouw steeds op afstand houdt. Hij komt hier wat eenzaam over.

In deze film valt de entourage op die rond Elvis rond hangt. Wie al die mensen zijn wordt niet helemaal duidelijk. Medewerkers van Graceland neem ik aan, maar wellicht ook vrienden.

Ik vraag me na het zien van deze film af waarom Elvis zo lang een acteercarrière ambieerde.

Bij Sofia Coppola lijkt de magie al jaren weg. Het niveau van Lost in Translation heeft ze nooit meer gehaald, verre van.

Beetje leeg portret dat gezien de inhoud niet anders kan, over de ongelijke verhouding tussen Elvis en zijn ‘kindbruid’. Bij vlagen best ongemakkelijk. Altijd fijne regie van Sofia Coppola brengt het verhaal erg naturel.

3,5

Redelijk saaie film over een eenvoudig niet al te slim meisje dat ineens terecht komt bij een grote ster die haar vooral wil gebruiken als iemand die er altijd voor hem is thuis, maar niet al teveel vragen stelt als hij weer eens niet thuis komt, omdat hij zit te foefelen met andere vrouwen. Het is natuurlijk het verhaal van Priscilla, maar als dit klopt werd Elvis na verloop van tijd een vreselijke narcist. Vond Spaeny wel niet de uitstraling hebben om deze rol te spelen, en ik vond ook het verschil in grote echt teveel. Deze Elvis was 1,96m en Priscilla was 1,62m, vond dit echt een belachelijk zicht. Ben ooit in Bad Nauheim geweest waar Elvis verbleef en afsprak met Priscilla. Het huis staat er nog, ook een mooi stambeeld waar er ooit een foto van hem is genomen, de Elvis bank, en elk jaar is er nog een groot Elvis festival.We zijn daar gaan kijken tijdens een citytrip in Frankfurt, vond er niets aan, maar de vrouw is grote fan van Elvis dus.....

De vrouw van Elvis heeft er dus aan meegewerkt.

Ze liet zien dat het niet makkelijk was om met de man samen te leven & dat mag getoond worden, drugs heeft er toch veel mee te maken denk ik want Elvis heeft ook nog met een geweer geschoten en op tv's en dergelijke meer, dat is toch den drugs en/of slaappillen en dergelijke meer die je ook zo gek maken & ook zo nen dokter vindk onverantwoord bezig, zelfde met Michael Jackson, puur omwille voor het geld.

Ook de song op het einde was wel interessant vond ik: zijn ex vrouw liet met die song ook weten dat Elvis altijd in haar hart zit & ze die ondanks alles graag heeft blijven zien, vergeet niet dat ze 14j was toen ze samen waren, ook dat is toch iets die wat vragen oproept toch?

Mijn vader is fan van Elvis, ikzelf ben van 78 & door mijn vader ook de muziek & films van Elvis gehoord & gezien en hoe kan je er niet naar opkijken? (Zijn gedrag en drugs gedoe even achterwege gelaten). Het is de King Of Rock'N Roll.

Een geschift leven hebben ze toch, ook niet te onderschatten, je kan nergens nog normaal buiten komen.

Toch bleef ik een beetje op mijn honger zitten, het was een beetje ééntonig en ik vond dat er nog meer details ofzo mochten getoond worden.

Daarom een 3.5

De acteurs deden het gelukkig wel goed maar..... de hoofdacteur is te lang, Elvis was 1m82 en bv geen 1m96 ofzo. Dat zag er toch raar uit vondk.

Acteerde wel goed maar toch, vond het een raar zicht.

Elvis en MJ mogen nooit vergeten worden, je kan discussiëren over hun gedrag en of ze al dan niet bepaalde zaken hebben gedaan die we niet oke vinden het gaat me vooral om hunne muziek.

Je moet beide zaken uit elkaar kunnen houden.

Jacob Elordi lijkt helemaal niet op Elvis tegenover Austin Butler die in de film Elvis speelt. Die was top.

Een mooi gemaakte film over het tragisch lege leven van Priscilla Presley.

De romantiek van het popsterren bestaan wordt flink onderuit gehaald in deze film. Uiteraard kiest deze film het uitgangspunt van Priscilla, en krijgen we dus een tragisch verhaal te zien van een vrouw die aan de zijlijn staat van de iconische zanger. Altijd dienstbaar, en in de schaduw.

De vernederingen die ze ondergaat van Elvis, maar ook van haar omgeving, draagt ze lijdzaam omdat ze van haar man houdt. Maar waarom is een raadsel. De relatie begint als een kalverliefde en wanneer ze bij hem intrekt is al direct duidelijk dat hij zijn carrière op de eerste plek zet, en zij een kleinere rol zal vervullen in zijn leven.

Dan hangen er ook nog continu een aantal kinderachtige mannen om Elvis heen die hem aanbidden, om elke grap lachen en hem daardoor ook in zijn vrije tijd telkens op een podium zetten. Elvis lijkt hier meer een brallerige jock dan de gevoelige zanger zoals we hem vaker zien in films.

Dat is even wennen, maar ik wil dit best geloven.

De film geeft een inkijk in de gouden kooi die roem met zich mee kan brengen. Want aan luxe geen gebrek, maar dat je met geld geen geluk of liefde koopt wordt steeds maar weer duidelijk. Alle mooie kleding en auto’s te spijt.

Het is knap en gedurfd dat Coppola een film durft te maken waarin juist de leegheid en verveling van Priscilla’s leven centraal staan. De film ziet er fantastisch uit, maar laat je me een leeg gevoel achter. Precies zoals het keven van Priscilla met Elvis was.

3*

Er gebeurt niet zo veel, een beetje bedeesde film.

er had wel iets meer vaart in gekund.

Ik heb niet begrepen waarom zij verliefd op hem werd.

het was een andere tijd, maar hoe dociel kun je zijn als vrouw, mijn hemel...

De film is wel mooi gemaakt maar ik vond hem nogal vlak. Ik miste de echte emotie en soms de diepgang van het stel. En ook vond ik hem te traag en triest tegelijk. Toch vond ik het wel fijn om de kant van het leven van Priscilla Presley te hebben gezien.

Goed geacteerde, maar eenzijdige biografische dramafilm waarin het personage van Cailee Spaeny centraal staat. Het verhaal wordt exclusief vanuit haar kant verteld, waarin Jacob Elordi nadrukkelijk negatief en impulsief wordt afgeschilderd. Het is vanuit regisseuse Sofia Coppola een nogal makkelijke manier om dit verhaal in te kleuren, maar het maakt niettemin op soms pijnlijke manier duidelijk dat het leven van Priscilla Presley beslist geen pretje was. Spaeny en Elordi acteren uitstekend en geregeld zitten er een aantal indrukwekkende momenten tussen, maar het grootste (inhoudelijke) gedeelte van Priscilla voelt leeg, kaal en ietwat doelloos aan. Het gebrek aan spanning doet de film integraal de das om, maar de visuele regie van Coppola oogt niettemin ervaren. Ik mis persoonlijk wat diepgang in het kader van waarom Spaeny's personage al die miserie zonder pardon laat toestaan.

Minste van Sofia Coppola. Grootste probleem: de relatie van Priscilla met Elvis Presley boeit nauwelijks. Elvis is in deze film een groot kind, Priscilla een bakvis die heel snel van haar roze wolk aftuimelt. De casting helpt ook niet mee: het verschil in lengte was veel te groot en leidt af. Elordi heeft daarnaast ook niks van Elvis, vind het een merkwaardige keus van de casting director. Spaeny deed het niet slecht in de titelrol maar kan de boel niet redden.

Aan de vrouwen misschien wel ja, aan de films over hen niet. Want waar Larraín er in slaagt je helemaal bij de protagoniste te betrekken, kan Coppola haar film geen richting of betekenis geven. Het woord plichtmatig kwam hierboven voorbij en dat is precies hoe ik Priscilla ook ervoer. Elordi daarbij een miscast.

Ja wil me toch niet zeggen dat jij een spannende film had verwacht over het Biografie van Priscilla Presley?? Bij zulke films weet je toch wel zo ongeveer wat je kunt verwachten. In ieder geval niet een spannende film.

vond de beelden wel mooi geschoten, en het acteerwerk prima, maar het verhaal is ongelofelijk saai.

Schiet nergens uit, en loopt van de ontmoeting tot de scheiding van dit koppel, ( vanuit Pricilla's oogpunt) en stopt dan ook abrupt.

Had beter geweest als het nog met paar regels tekst was uitgelegd hoe het verder afliep met de personages, of wat originele foto;'s maar helaas.

Tijdens de film zelf zijn er ook niet echt uitblinkende scenes wat gewoon vreselijk jammer was, en ik achteraf wel een tijdsverspilling van 113 min vond.

Kortom , niks wijzer geworden wie Pricilla destijds was, dan wat ik via internet zie en lees..)

Ik heb destijds dat boek gelezen, zo'n 35 jaar geleden, Mijn Leven Met Elvis. Dat vond ik wel een aardig boek wat ik me er zo nog van herinner. Deze film heb ik niet gezien en ga er ook niet naar kijken omdat het me niet aanspreekt.

Kenmerkende sfeerfilm van de hand van Sofia Coppola, waarin eigenlijk niet zo gek veel gebeurt. De beelden zijn weer om door een ringetje te halen en de zachtaardige pure onschuld van Priscilla komt fantastisch uit de verf. De treurige eenzaamheid van het tienermeisje Priscilla wordt op een gouden presenteerblaadje uitgeserveerd, met een bijbehorend triest einde, begeleid door de dromerige klanken van Dolly Parton's I Will Always. Kortom, ik verlang naar een nieuw meesterwerk van Sofia, iets waarmee ze Lost In Translation overtreft.