Dune: Part Two (2024)

Dit is alsof je in seizoen 2 van een serie instapt. Je zal het verhaal in grote lijnen wel kunnen volgen maar je mist een hoop achtergrond informatie waardoor het simpelweg een mindere ervaring word. Daarbij komt dat part 1 minstens net zo goed is als part 2 dus die zou ik zeker eerst kijken om ook van deze film zo volledig mogelijk te kunnen genieten.

Zo simpel is het helemaal niet.

Doe het niet, kijk deel 1 komende dagen en ga volgende week naar Dune 2.

Anders snap je geen bal van het achtergrondverhaal.

Heb jij 2 al gezien dan? Staat prima op zichzelf. En zo moeilijk is het allemaal toch niet? Het is niks anders dan Srar Wars, de rebellen met hun messias vs de evil empire. Ik heb deel 1 ook niet herzien. Kan me er ook weinig van herinneren.

Maar goed, ken wel Lynch zijn versie.

Ik hoef twee nog niet te hebben gezien om te zeggen dat je deel 1 gewoon eerst moet kijken, om een beetje te snappen wie wie is. Je kijkt ook niet The Two Towers zonder The Fellowship te kennen.

Lees minstens het eerste boek (eigenlijk 1e drie) en krijg er nóg meer plezier en diepgang bij! Maar als je dat uit hebt is de film alweer de bios uit

Maar je kunt Aliens prima zien zonder Alien te kennen. Zoveel geneurt er niet in het eerste deel. Nogmaals het is in weze gewoon een simpel verhaal dat al 100 keer verteld is. De kracht zit ook niet in het verhaal maar in de beelden en het geluid.

Alien en Aliens zijn dan ook gewoon twee losse verhalen in hetzelfde universum. Maar Dune probeert volgens mij een doorlopend verhaal te vertellen. Daarom mijn Lord of the Rings vergelijking.

Maar goed, die betreffende user moet doen wat 'ie wil, maar volgens mij weet iedereen wel wat de beste keuze zou zijn.

Het is een beetje alsof je de tweede helft gaat kijken van een voetbalwedstrijd waar het al 3-3 staat. Je kan het restant best uitkijken maar je hebt geen idee van de vibe van de wedstrijd. Wie was beter? Wat was het scoreverloop?

Verkeerd voorbeeld. Bij een voetbal wedstrijd telt toch enkel de eindstand.

Maar goed. Villeneuve heeft de film bewust zo gemaskt dat je m ook op zichzelf kan zien. Verhasl stelt sowieso nauwelijks iets voor.

En tuurlijk kun je deel 1 zien om erin te komen en geeft dat iets meer achtergrond info mee. Maar het is niet nodig. Kritiek op deel 1 was ook vooral dat er niks gebeurde.

In de bioscoop werd Dune: Part Two een machtige belevenis. Deel één was destijds al gaaf, maar qua beeld en geluid is dit werkelijk subliem gemaakt. Fijn was ook dat de bombast goed gedoseerd werd en dat de intieme scenes niet even snel tussen al het geweld in zijn geplakt. Er komen natuurlijk veel thema's aan bod en die zijn zeker niet allemaal even origineel. Het aantal verhaallijnen is wat aan de hoge kant, maar het bleef nog goed te volgen allemaal. Al heb ik toch ook de indruk dingen te missen doordat ik de boeken niet las. Dat gaat ook niet gebeuren, met deze ervaring ga ik de volgende keer gewoon weer.

Ik had deel 1 niet gezien, maar dankzij een marathon voorstelling heb ik deel 1 en 2 in de bios kunnen zien. Audiovisueel subliem en het verhaal van Dune is goed verwerkt in de film. Wel is alles episch en over the top. Groots en meeslepend. Zwaar geromaniseerd en op en top Amerikaans. Ook het acteerwerk is niet subtiel te noemen. Dieptepunt is wel de scene in het arena wat een willekeurige scene uit de b-serie Spartacus had kunnen zijn.. Hoogtepunt in deel 2 is weer de soundtrack en geluidseffecten waar de makers terecht oscars voor gewonnen hebben voor deel 1.

In tegenstelling tot velen vind ik deel 2 niet beter dan deel 1. Eerder gelijkwaardig maar deel 2 moet het duidelijker hebben van de actie en liefdesverhaaltje en deel 1 de introductie en opbouw.

Je wordt op je wenken bediend als het gaat om special effects en audio visualiteit.

Het acteerwerk was ook wel aardig, maar waar ik dacht dat deel 2 het einde van de reeks zou betekenen, word je gewoon weer gezogen in een blocksoapbuster die geen einde kent. Paar cliffhangers op het einde moeten dan weer deel 3 gaan inluiden. Ben er eerlijk gezegd wel een beetje klaar mee.

Deel 2 is langdradig en gaat vaak te traag. Het was een lange zit met spannende en indrukwekkende momenten, maar die waren helaas wel erg spaarzaam.

Magnifiek. Dit is voor mij alles wat ik in een film zoek. De opbouw (deel 1), verhaallijn, gevechten en het geluid. Ik kijk uit naar de heilige oorlog (part three).

Eindelijk is het eerste boek 'Dune' van Frank Herbert compleet verfilmd waarbij geen concessies zijn gedaan op budget, filmlengte én andere onvoorziene beperkingen. De eerste helft in 2021 was al een piekfijne sciencefictionfilm die we tegenwoordig van dit kaliber helaas te weinig zien. Gelukkig viel het wachten van bijna 2,5 jaar op de tweede helft mee. De complete verfilming was met de Canadese meesterregisseur in trefzekere handen, waardoor we ons geen zorgen hoefden te maken of de film een goede voortzetting zou zijn.

Met een gecombineerde lengte van circa 5,5 uur smacht je uiteindelijk voortdurend naar een langer verblijf op de planeet Arrakis en ben je benieuwd hoe bepaalde intriges een verder verloop kennen. Je voelt als kijker de verschroeiende warmte, de continue dreiging en de mystieke dynastieën van diverse huizen. Tel daarbij op de enorme sterrencast om u tegen te zeggen, waarbij diverse topacteurs genoegen namen met zeer kleine rollen. Uiteraard mag de overweldigende muziek van Hans Zimmer eveneens niet ontbreken.

Esthetische grandeur van zeldzame en bij vlagen rauwe schoonheid. 'Dune: Part Two' imponeert visueel, intrigeert politiek maar is emotioneel kil en afstandelijk. Dat laatste is geen zwakte en het past totaal bij het karakter van de film én ook de ogenschijnlijke verfilmingen van de vervolgdelen. Juist dat beetje extra emotionele binding had de film nog effectiever gemaakt waarbij de finale gerust wat meer gerekt had mogen worden met tevens een minder abrupt-achtig einde. Ondanks de kleine (persoonlijke) kanttekeningen is 'Dune: Part Two' een absolute must om te aanschouwen op het grote bioscoopscherm. Een film die met veel passie, detail en authenticiteit is gemaakt. En natuurlijk op film geschoten en nagenoeg volledig op locatie opgenomen.

[quote]MosquitoSmasher schreef:

deel 1 meer ingetogen / imposante soundtrack/muziek meer aanwezig, intense one on one gevechten.

Qua impact / combi van beeld met muziek en geluidseffecten (maar verder niet qua verhaal natuurlijk) deed het me denken aan Blade Runner 1 (dus niet gemaakt door Villeneuve) met muziek van Vangelis, dit soort films komen tot hun recht op groot scherm en met super bass geluid systeem.

deel 2 meer actie en spektakel, Paul en Chani, de veranderingen bij Paul / zijn moeder door spice, meer verhaallijnen maar bij elkaar zeer knappe verfilming van het eerste boek. Kan niet wachten op deel 3 (zal er ongetwijfeld komen) waar we opnieuw zullen kennismaken met iemand uit deel 1 en een veel grotere rol voor iemand die je nu heel kort zag (geen spoilers haha). Benieuwd hoe de rol van Chani dan ingevuld gaat worden (je ziet nu al verschillen met het boek)

Behalve dat deze film weinig opbouw kent en nog wel wat boeiende thematiek aansnijdt, veel meer dan deel 1, is deze film qua stijl, sfeer en toon gewoon vergelijkbaar met dat deel 1. Alleen nog wat langer en vooral saaier.

Allereerst zijn het de personages, die wisten me maar weinig te interesseren en ook die hele wereld ging voor mij nergens leven. Veel vlakke vertolkingen (ook al mogen ook Christopher Walken en Florence Pugh nog opdraven) en tussen Chalamet en Zendaya heerst ook nul chemie; wat hen verder overkomt kon me weinig schelen. Er zaten ook te veel personen in die allemaal hun tijd moesten krijgen maar meer dan wat trage stille beelden krijgen ze vaak niet, her en der afgewisseld met bombastische scènes tussendoor.

Visueel ook weinig bijzonder. Saai vooral met hier en daar nog wel een aardig abstract shot van een woestijn of van die mensenmassa van boven, maar dat is het dan ook wel. Momenten die glorieus moeten zijn worden vooral ondersteund door een harde score eronder, maar de beelden zelf maken geen indruk. De actie is veelal zwak in beeld gezet, onoverzichtelijk en nergens spetterend en de cgi valt soms zwaar tegen (vooral van het publiek in die Arena).

Inhoudelijk zitten er echt wel inhoudelijk sterke punten in. Over politiek en hoe men soms handelt, wie er aan de touwtjes zit en vooral de blinde adoratie voor een profeet. Jammer alleen dat die wording van Chalamet nergens getoond wordt. Anderhalf uur roept hij niets te willen, ineens is hij een soort messias en spoort mensen aan te strijden. Waar kwam die ommezwaai vandaan? Nergens wordt getoond laat staan invoelbaar gemaakt hoe hij zo wordt. Allicht door het nemen van die spice, maar dan is het gewoon zwak geschreven en nog steeds niet invoelbaar. Aragorn in Lord of the Rings, Snow in die prequel op de Hunger Games, Peter O'Toole in Lawrence of Arabia: ook zij allen maakten een verandering door in hun manier hoe zij tegen de wereld aankijken maar daar liet men dat wel zien en voelen. En zo is deze hele Dune: je ziet vooral de gevolgen, nooit is dit eigenlijk echt een film maar eerder een verzameling losse scènes die ook niet altijd lekker op elkaar volgen. Voorbeeld, die eerste aanval op zo'n miner (?) komt echt ineens vanuit het niets zetten.

Enfin, 5,5 uur film voor dit verhaal en aan het eind is het verhaal niet eens ten einde. Allicht conform het boek, maar voor mij nog een laatste tegenvaller. 1,0*.

Vervolg op Dune waarin Paul Atreides [Timothée Chalamet] worstelt met de verdeeldheid onder de Freeman over wie hij nu is. Voor de een is hij de langverwachte verlosser, voor de ander is hij charlatan die uit is op alleenheerschappij. Om wraak te kunnen nemen op de keizer [Christopher Walken] en Baron Harkonnen [Stellan Skarsgård], moet Paul een manier vinden om de Freemen te verenigen. Chani [Zendaya] doet wat ze kan om te voorkomen dat Paul ten onder gaat aan machtswellust. Villeneuve worstelt met de omvang van Frank Herberts oorspronkelijke verhaal en het resultaat is vergelijkbaar met dat van Dino De Laurentiis’ Dune (1982). Een overdaad aan personages en een scenario dat het ene na het andere incident er doorheen jast, veelal zonder spanningsopbouw en zonder duidelijk te maken is wat het nut is van de zoveelste aanval. Maar Chalamet en Zendaya zijn voortreffelijk en voorkomen dat ze overschaduwd door de hopen gebakken lucht (lees: CGI) die Villeneuve over ons uitstort. Hans Zimmer vult de leemtes verder met epische muziek.

Dune: Part Two

Ja dit was gewoon simpelweg geweldig. Een naadloze aansluiting met Part One, waardoor het wel van meerwaarde is om deel een eerst te bekijken.

De hele sfeer en de vibe van de film pakte me de volle lengte door. Alle verwachtingen die ik al maanden had zijn echt uitgekomen. Episch qua opzet, pakkend in verhaal en geweldige effects. Om over de absolute sterrencast nog maar te zwijgen. Uitblinkers zijn voor mij Chalamet, Zendaya en Bardem, maar eigenlijk doen ze het allemaal geweldig. Echt een meerwaarde om in de bios te zien. De projecten van Denis Villeneuve blijven films om naar uit te kijken!

De film heeft de 166 minuten echt nodig. Er wordt veel tijd besteed aan de opbouw van het verhaal en het uiteenzetten van Pauls reis tot messiah, maar ook zit er regelmatige actie tussendoor. Juist doordat de actie zo gedoseerd is werkt het simpelweg. Er zitten meerdere epische scènes in, zoals het berijden van de zandworm, het aanvallen van de Harkonnen-harvester en natuurlijk de gehele laatste driekwartier.

De visuals en sound effects zijn echt geweldig. Sowieso is science fiction naar mijn idee hét genre om echt de ontwikkelingen die er qua filmtechnieken worden doorgemaakt echt op waarde te kunnen schatten, deze film laat dat maar weer eens blijken. Qua sfeerschetsing is dit gewoon perfect.

Er werd naar mijn idee veel afgewisseld tussen de donkere grotten en het felle licht van de zon in de buitenwereld van Arrakis. Daarnaast zat er in het midden van de film nog een zwart-wit scene van ongeveer een kwartier waarin het arena-gevecht bij de Harkonnens werd getoond. Dit blonk ook uit in visuele stijl. In totaal zit er, ondanks de gigantische zandplaneet, veel kleurgebruik verwerkt in de film!

In dat kader wil ik ook de soundtrack van Hans Zimmer apart noemen. Deze man laat wederom zien hoe hij de final touch kan geven aan een film. De beelden van de hele planeet Arrakis gecombineerd met zijn muziek is simpelweg geweldig. Het moment waarop de soundtrack A Time of Quiet Between the Storms (voor de liefhebbers: de timestamp is 2:49) wordt ingezet met sfeerscheppingen van de planeet, heb je mij binnen! Hoe doet die vent het toch

Als ik dan toch een punt van kritiek moet noemen; de rol van de Emperor en zijn dochter zijn minimaal, al kan ik ook niet zeggen wat ik er dan echt aan heb gemist. Ook vond ik het richting het einde wel allemaal erg snel gaan. Tussen de speech van Paul en het gevangen nemen van de Emperor zit volgens mij maximaal een kwartier, dat had iets langer gemogen. Het open einde heb ik niet zozeer een probleem mee, zolang er maar een derde deel komt . Dit is ook echt zo'n film waarbij de algehele vibe van de film de kleine punten van kritiek doen relativeren, denk dat ie mede daarom ook zo hoog scoort. En terecht!

Ik ga nu voor een 9, maar wie weet gaat dit in de toekomst na herzieningen nog wel hoger uitvallen bij mij. Voor nu blijft mijn algehele gevoel dat het een one of a kind topfilm is!

4,5*

Persoonlijk vind ik dit altijd vermoeiende vragen van mensen. Of het kijkbaar is of niet doet er dan niet toe. Kijk gewoon deel 1 als je een overduidelijke vervolg in de bios hebt. Dat is voor mij niets eens een discussies waard. Deel 1 is op genoeg plekken te kijken. Dus daar hoef je het ook niet voor te laten.

Zeg dat wel.

En Villeneuve brengt het ook allemaal zo gewichtig. Terwijl je uiteindelijk naar kinderen zit te kijken die surfen op grote zandwormen. Niet dat ik een grote Star Wars fan ben, maar daar begrijpen ze in ieder geval nog wel wat soort kitsch ze in de kuip hebben.

Eerste film was nog OK, omdat je als kijker geïntroduceerd werd in een duur vormgegeven wereld die vers was. Dat zit er hier niet meer in, dus rest gewoon 160 minuten langrekte onzin, op een zeer strikte en serieuze manier gebracht.

Dune: part two vind ik een lastig te plaatsen film. De film wordt door alleen en iedereen op handen gedragen en dit is nu al voor velen een meesterwerk en overduidelijk beter dan part one. Ik ben zelf ook fan van het oeuvre van Villeneuve en ook part one vind ik briljant. Wat maakt dit dan een lastig te plaatsen film voor mij?

Misschien komt het toch door te hoge verwachtingen en door overenthousiaste mensen. Persoonlijk verwacht ik dan dat alles klopt en eigenlijk had ik dit gevoel ook na de film. Alles leek te kloppen, de film vloog voorbij. Het gaat verder waar part one ophield en het was vanaf begin tot eind genieten van het audiovisuele spektakel. Er zitten zoveel kippenvel momenten in en het is gewoon zo'n enorm genot voor het oog om te zien wat Villeneuve weer op het scherm tovert. Ik heb van begin tot eind zitten genieten en alles leek te kloppen. Toch zat me iets dwars en ik heb echt het gevoel dat ik de enige ben die dit zo heeft ervaren. Part one voelt aan als een film waarin alles fout kon gaan en veel ook fout ging. Er staat iets op het spel en je leeft in spanning over de afloop. Als je naar part two kijkt mis ik dit gevoel enorm.

In de film verloopt alles volgens plan. Er zijn geen tegenslagen. Dit is funeste voor de spanningsboog. Chalamet/Paul Artreides integreert heel makkelijk bij de Vrijmans, even later ligt ie al te vrijen met Zendaya en Ik betrapte mezelf erop dat ik bij de terugkeer van Brolin's personage mezelf begon af te vragen of hij geen dubbele agenda had. Maar dat bleek allemaal compleet rechtlijnig te zijn. De grote eind battle met de wormen duurde ook erg kort en ging van een leien dakje. Had hier ook een grootser en epischer gevecht verwacht. Ik mis een Gandalf molentje bij Helmsdiepte. Een moment dat er geen hoop meer is en de slag alsnog in het voordeel beslist wordt van de goeden. Brolin slachtte Bautista ook in 2 klappen af. Enzovoort enzovoort. Het is een grote goed nieuws show. Pas toen Butler en Chalamet tegen elkaars vochten dacht ik voor het eerst, dit kan een bewust opoffermomentje a la Dr. Strange worden. Buiten dat om mis ik een conflict, een tegenslag, iets dat overwonnen moest worden.. Dat alles zit in part one , maar mis ik hier. Maar voor de balans had deze film ook meer spanningsboog verdiend.

En het gekke is. Tijdens het kijken was dit geen bewuste ervaring. Ik heb gewoon genoten van alles en af en toe ook flink moeren lachen om Bardem. Maar ik mis net die X factor waardoor dit niet het meesterwerk is die ik bij de eerste ervaring had verwacht. Part One is voor mij vooralsnog beter. Dit is natuurlijk alsnog een ontzettend goede film. Maar zo'n Messias achtige status voelt toch iets te overdreven.

Wat een film.

De 2 films achtereen gezien tijdens een marathon. Sterke film. De Dune films transporteren je als het ware naar een ander universum zoals maar weinig films kunnen (bv. Lord Of The Rings). Ga hem zeker nog eens herkijken.

Grappig dat bij een instant classic als deze de oude troll weer even naar boven komt