Dune: Part Two (2024)

Dune: Part One, was een goede film.

Maar deze is echt fenomenaal!!!

Denis Villeneuve levert dus zijn beste film tot nu toe af.

Voor mij ook de beste sci-fi film in jaren & de beste film van 2024...

Ja ik zeg beste van dit jaar, want geen enkele film zal beter kunnen doen dan dit, onmogelijk.

Opnieuw enorm sterke prestaties van Timothée Chalamet & Zendaya. (top duo).

=> iedereen was zeer goed, maar die 2 brengen de film naar een zeer hoog niveau.

Meer actie, spektakel, emotie dan het eerste deel.

Heerlijk camera werk met fantastische epische beelden.

Gezien in IMAX & nog altijd aan het bekomen.

Deze zal ik absoluut nog eens bekijken in de bioscoop

Ga gaan kijken zou ik zeggen & GENIET van dit spektakel!!

Ik heb al heel veel films in de bioscoop gezien.

Maar dit heb ik toch nog niet veel meegemaakt.

Deze film is pure cinema, waarvoor mensen naar de bioscoop willen gaan.

Veel ga ik niet zeggen, want je moet het gewoon zelf ervaren.

Alles was super: verhaal, cast, actie, spektakel,....

Denis Villeneuve is een krak!!

Laat Dune: Part Three maar komen (hopelijk niet te lang wachten).

Redelijk.

Deel 1 is traag, log en komt maar niet op gang. Men zou dan denken dat deel 2 sneller is, maar niks is minder waar. Ook nu weer kiest Denis Villeneuve voor een zware, logge film. Ook nu weer moeten er te veel pionnen gezet worden. Er worden zelfs een aantal extra personages geïntroduceerd. Weinig verrassend komen de meeste van die personages er bekaaid af.

Bij deze kan de uitgebreide sterrencast gerelativeerd worden. Grootste manco is ook gewoon Timothée Chalamet. Zeer, zeer matige acteur. Ik zie het er écht niet in. Dat Zendaya er voor mij nog redelijk uitkomt is veelzeggend.

Villeneuve kan er wel weer een visueel mooi spektakel van maken. Het budget is duidelijk niet alleen gebruikt aan bekende namen. Ik hou wel van de strakke wereld die hij creëert.

Minder goed is dus zijn pacing. De film vlot twee uur lang gewoon niet. De zwaarwichtige sfeer is vaak ronduit potsierlijk. Het religieuze en profetische gezeik kwam me echt de keel uit. Het is maar goed dat het laatste half uur opeens wel levendig wordt. Eindelijk schiet de vlam in de pan. Er wordt eindelijk geschoven met pionnen, er worden zelfs enkele pionnen geëlimineerd. Zo eindigt dit tweede deel met best wat spanning en opwinding en ga ik binnenkort weer 14 euro betalen om deel 3 op het grote scherm te zien.

3

WAUW,

kan niet anders zeggen....

Daar ik in het 1e deel hoofdpijn kreeg van de alles volproppende muziek van Zimmer,

was die hier veel functioneler en zeker een aanvulling.

Beelden waren prachtig en cast zeer goed.

Echt genoten!!!!

Gisteren speciaal het eerste deel nog eens bekeken om vandaag het tweede deel in de bioscoop te gaan zien. En moet zeggen dat dit vervolg het eerste goede deel in niveau zelfs overstijgt. Echt genoten van de fantastische beelden en de geweldige sound. Het verhaal wordt knap opgebouwd met een paar stijlvolle knappe actiescènes en een heerlijk duister sfeertje. Een must see in de bioscoop ! 9/10

Zojuist in de bios gezien en wat een geweldige bijna 3 uur! Schitterende beelden, goede acteurs, intense muziek en een prachtig verhaal.

Als het goed is mogen we nog hopen op een 3e deel, please, let it be!

"This world is beyond cruelty."

Door de SAG-AFTRA staking in Hollywood was de release helaas uitgesteld, maar het is het wachten meer dan waard geweest.

'Part One' leidde ons al in het politiek spelletje dat gespeeld wordt omtrent grondstof Spice, die louter op woestijnplaneet Arrakis is te vinden. In dit vervolg wordt de draad weer opgepakt bij Paul Atreides en zijn moeder die zich aansluiten bij de Fremen. En zo zie je hoe de eerder geplaatste pionnen eindelijk verschoven worden.

Het is duidelijk dat Denis Villeneuve veel te vertellen heeft. Jammer genoeg wordt niet alles even goed uitgewerkt, waardoor sommige subplots nogal halfslachtig aanvoelen. Zo krijgen de personages van Florence Pugh en Christopher Walken wel erg weinig te doen. Daarentegen is het een verademing om Timothée Chalamet te zien groeien in zijn rol als zogenoemde verlosser.

De wereld is wederom prachtig vormgeven. Als kijker word je getrakteerd op imposante beelden; van de glinsterende woestijnen van Arrakis tot aan de zwart-wit scènes bij de Harkonnen. De sfeeropbouw is werkelijk fenomenaal te noemen en de overdonderende score van Hans Zimmer maakt het helemaal af. Om eerlijk te zijn had ik hier nog wat langer in willen vertoeven, gezien het slot dat zeker naar meer smaakt.

Al met al is 'Part Two' ondanks enkele oneffenheden een fijn vervolg geworden. Wat mij betreft plakt Villeneuve er nog een derde deel achter.

Dikke 4,0 sterren.

Gisteren Dune Part Two mogen aanschouwen in Laser 4K. Na alle recensies gelezen te hebben had ik een overweldigend spektakel verwacht. Helaas is dat niet het geval. Part 1 was naar mijn mening minstens evengoed of misschien zelfs nog wel beter. Het lange geleuter over "de profeet" haalde het tempo uit de film. Actie was zeker aanwezig maar het is altijd kort. Verwacht geen lange actie scenes. En net als je denkt "nu gaat het echt los!" duurt het ook weer te kort om het echt episch te maken.

Verder is het een visueel wel een spektakel, acteer prestaties subliem (snap de kritiek op Thimothe ergens hierboven totaal niet). Maar toch knaagt het wat. De Harkonen lijken opeens veel minder imposant dan in deel 1 en wat er met die miljoenen aan harkonen legers zijn gebeurt is mij ook een raadsel. Een mooi voorbeeld is:

Zodra de harkonen Rabban aan de kant hebben gezet doen ze een aanval op Vesting Tabr. Dit wordt even kort in beeld gebracht met wat vliegtuigen die de boel aan gort schieten en that's it. Terwijl Gurney nog expliciet noemt dat ze zeker terug komen omdat ze moeten reloaden. Rabban verandert van enorme baas in deel 1 naar een slappe verschijning in deel 2. Kan opeens helemaal niks in zijn gevecht met Gurney en is binnen 2 seconden dood...

Tijdens het eind gevecht komt de Emperor er aan en gooit zijn hele leger op de grond. Waar zijn de miljoenen aan harkonnen gebleven?

Groots, wijds, filmtechnisch van een heel hoog niveau. De kanshebbers op Oscars voor het technische deel mogen Dune Part Two dankbaar zijn om pas in 2024 uit te komen. Het plot hier is ook dankbaar : universele, diepe thema's zijn makkelijk te benaderen binnen een eigenzinnig toekomstbeeld.

Alleen... Het wordt nergens echt beklijvend of verrassend. Als Villeneuve zegt dat deel 1 het voorgerecht was en deel 2 het hoofdgerecht, hoop ik dat hij voor het derde deel een dessert (desert) in elkaar flanst waarbij hij ver buiten de lijntjes zal gaan. Maak het maar extra zoet! De maagjes zijn gevuld, nu moet de bloedsuikerspiegel nog omhoog.

Ik hou er hetzelfde gevoel als bij deel 1 van The Human Condition aan over. Dus dat is misschien een aanrader voor al wie hier ten volle van heeft genoten.

Eindelijk is het eerste boek 'Dune' van Frank Herbert compleet verfilmd waarbij geen concessies zijn gedaan op budget, filmlengte én andere onvoorziene beperkingen. De eerste helft in 2021 was al een piekfijne sciencefictionfilm die we tegenwoordig van dit kaliber helaas te weinig zien. Gelukkig viel het wachten van bijna 2,5 jaar op de tweede helft mee. De complete verfilming was met de Canadese meesterregisseur in trefzekere handen, waardoor we ons geen zorgen hoefden te maken of de film een goede voortzetting zou zijn.

Met een gecombineerde lengte van circa 5,5 uur smacht je uiteindelijk voortdurend naar een langer verblijf op de planeet Arrakis en ben je benieuwd hoe bepaalde intriges een verder verloop kennen. Je voelt als kijker de verschroeiende warmte, de continue dreiging en de mystieke dynastieën van diverse huizen. Tel daarbij op de enorme sterrencast om u tegen te zeggen, waarbij diverse topacteurs genoegen namen met zeer kleine rollen. Uiteraard mag de overweldigende muziek van Hans Zimmer eveneens niet ontbreken.

Esthetische grandeur van zeldzame en bij vlagen rauwe schoonheid. 'Dune: Part Two' imponeert visueel, intrigeert politiek maar is emotioneel kil en afstandelijk. Dat laatste is geen zwakte en het past totaal bij het karakter van de film én ook de ogenschijnlijke verfilmingen van de vervolgdelen. Juist dat beetje extra emotionele binding had de film nog effectiever gemaakt waarbij de finale gerust wat meer gerekt had mogen worden met tevens een minder abrupt-achtig einde. Ondanks de kleine (persoonlijke) kanttekeningen is 'Dune: Part Two' een absolute must om te aanschouwen op het grote bioscoopscherm. Een film die met veel passie, detail en authenticiteit is gemaakt. En natuurlijk op film geschoten en nagenoeg volledig op locatie opgenomen.

Behalve dat deze film weinig opbouw kent en nog wel wat boeiende thematiek aansnijdt, veel meer dan deel 1, is deze film qua stijl, sfeer en toon gewoon vergelijkbaar met dat deel 1. Alleen nog wat langer en vooral saaier.

Allereerst zijn het de personages, die wisten me maar weinig te interesseren en ook die hele wereld ging voor mij nergens leven. Veel vlakke vertolkingen (ook al mogen ook Christopher Walken en Florence Pugh nog opdraven) en tussen Chalamet en Zendaya heerst ook nul chemie; wat hen verder overkomt kon me weinig schelen. Er zaten ook te veel personen in die allemaal hun tijd moesten krijgen maar meer dan wat trage stille beelden krijgen ze vaak niet, her en der afgewisseld met bombastische scènes tussendoor.

Visueel ook weinig bijzonder. Saai vooral met hier en daar nog wel een aardig abstract shot van een woestijn of van die mensenmassa van boven, maar dat is het dan ook wel. Momenten die glorieus moeten zijn worden vooral ondersteund door een harde score eronder, maar de beelden zelf maken geen indruk. De actie is veelal zwak in beeld gezet, onoverzichtelijk en nergens spetterend en de cgi valt soms zwaar tegen (vooral van het publiek in die Arena).

Inhoudelijk zitten er echt wel inhoudelijk sterke punten in. Over politiek en hoe men soms handelt, wie er aan de touwtjes zit en vooral de blinde adoratie voor een profeet. Jammer alleen dat die wording van Chalamet nergens getoond wordt. Anderhalf uur roept hij niets te willen, ineens is hij een soort messias en spoort mensen aan te strijden. Waar kwam die ommezwaai vandaan? Nergens wordt getoond laat staan invoelbaar gemaakt hoe hij zo wordt. Allicht door het nemen van die spice, maar dan is het gewoon zwak geschreven en nog steeds niet invoelbaar. Aragorn in Lord of the Rings, Snow in die prequel op de Hunger Games, Peter O'Toole in Lawrence of Arabia: ook zij allen maakten een verandering door in hun manier hoe zij tegen de wereld aankijken maar daar liet men dat wel zien en voelen. En zo is deze hele Dune: je ziet vooral de gevolgen, nooit is dit eigenlijk echt een film maar eerder een verzameling losse scènes die ook niet altijd lekker op elkaar volgen. Voorbeeld, die eerste aanval op zo'n miner (?) komt echt ineens vanuit het niets zetten.

Enfin, 5,5 uur film voor dit verhaal en aan het eind is het verhaal niet eens ten einde. Allicht conform het boek, maar voor mij nog een laatste tegenvaller. 1,0*.

Vervolg op Dune waarin Paul Atreides [Timothée Chalamet] worstelt met de verdeeldheid onder de Freeman over wie hij nu is. Voor de een is hij de langverwachte verlosser, voor de ander is hij charlatan die uit is op alleenheerschappij. Om wraak te kunnen nemen op de keizer [Christopher Walken] en Baron Harkonnen [Stellan Skarsgård], moet Paul een manier vinden om de Freemen te verenigen. Chani [Zendaya] doet wat ze kan om te voorkomen dat Paul ten onder gaat aan machtswellust. Villeneuve worstelt met de omvang van Frank Herberts oorspronkelijke verhaal en het resultaat is vergelijkbaar met dat van Dino De Laurentiis’ Dune (1982). Een overdaad aan personages en een scenario dat het ene na het andere incident er doorheen jast, veelal zonder spanningsopbouw en zonder duidelijk te maken is wat het nut is van de zoveelste aanval. Maar Chalamet en Zendaya zijn voortreffelijk en voorkomen dat ze overschaduwd door de hopen gebakken lucht (lees: CGI) die Villeneuve over ons uitstort. Hans Zimmer vult de leemtes verder met epische muziek.

Dune: Part Two

Ja dit was gewoon simpelweg geweldig. Een naadloze aansluiting met Part One, waardoor het wel van meerwaarde is om deel een eerst te bekijken.

De hele sfeer en de vibe van de film pakte me de volle lengte door. Alle verwachtingen die ik al maanden had zijn echt uitgekomen. Episch qua opzet, pakkend in verhaal en geweldige effects. Om over de absolute sterrencast nog maar te zwijgen. Uitblinkers zijn voor mij Chalamet, Zendaya en Bardem, maar eigenlijk doen ze het allemaal geweldig. Echt een meerwaarde om in de bios te zien. De projecten van Denis Villeneuve blijven films om naar uit te kijken!

De film heeft de 166 minuten echt nodig. Er wordt veel tijd besteed aan de opbouw van het verhaal en het uiteenzetten van Pauls reis tot messiah, maar ook zit er regelmatige actie tussendoor. Juist doordat de actie zo gedoseerd is werkt het simpelweg. Er zitten meerdere epische scènes in, zoals het berijden van de zandworm, het aanvallen van de Harkonnen-harvester en natuurlijk de gehele laatste driekwartier.

De visuals en sound effects zijn echt geweldig. Sowieso is science fiction naar mijn idee hét genre om echt de ontwikkelingen die er qua filmtechnieken worden doorgemaakt echt op waarde te kunnen schatten, deze film laat dat maar weer eens blijken. Qua sfeerschetsing is dit gewoon perfect.

Er werd naar mijn idee veel afgewisseld tussen de donkere grotten en het felle licht van de zon in de buitenwereld van Arrakis. Daarnaast zat er in het midden van de film nog een zwart-wit scene van ongeveer een kwartier waarin het arena-gevecht bij de Harkonnens werd getoond. Dit blonk ook uit in visuele stijl. In totaal zit er, ondanks de gigantische zandplaneet, veel kleurgebruik verwerkt in de film!

In dat kader wil ik ook de soundtrack van Hans Zimmer apart noemen. Deze man laat wederom zien hoe hij de final touch kan geven aan een film. De beelden van de hele planeet Arrakis gecombineerd met zijn muziek is simpelweg geweldig. Het moment waarop de soundtrack A Time of Quiet Between the Storms (voor de liefhebbers: de timestamp is 2:49) wordt ingezet met sfeerscheppingen van de planeet, heb je mij binnen! Hoe doet die vent het toch

Als ik dan toch een punt van kritiek moet noemen; de rol van de Emperor en zijn dochter zijn minimaal, al kan ik ook niet zeggen wat ik er dan echt aan heb gemist. Ook vond ik het richting het einde wel allemaal erg snel gaan. Tussen de speech van Paul en het gevangen nemen van de Emperor zit volgens mij maximaal een kwartier, dat had iets langer gemogen. Het open einde heb ik niet zozeer een probleem mee, zolang er maar een derde deel komt . Dit is ook echt zo'n film waarbij de algehele vibe van de film de kleine punten van kritiek doen relativeren, denk dat ie mede daarom ook zo hoog scoort. En terecht!

Ik ga nu voor een 9, maar wie weet gaat dit in de toekomst na herzieningen nog wel hoger uitvallen bij mij. Voor nu blijft mijn algehele gevoel dat het een one of a kind topfilm is!

4,5*

Dune: part two vind ik een lastig te plaatsen film. De film wordt door alleen en iedereen op handen gedragen en dit is nu al voor velen een meesterwerk en overduidelijk beter dan part one. Ik ben zelf ook fan van het oeuvre van Villeneuve en ook part one vind ik briljant. Wat maakt dit dan een lastig te plaatsen film voor mij?

Misschien komt het toch door te hoge verwachtingen en door overenthousiaste mensen. Persoonlijk verwacht ik dan dat alles klopt en eigenlijk had ik dit gevoel ook na de film. Alles leek te kloppen, de film vloog voorbij. Het gaat verder waar part one ophield en het was vanaf begin tot eind genieten van het audiovisuele spektakel. Er zitten zoveel kippenvel momenten in en het is gewoon zo'n enorm genot voor het oog om te zien wat Villeneuve weer op het scherm tovert. Ik heb van begin tot eind zitten genieten en alles leek te kloppen. Toch zat me iets dwars en ik heb echt het gevoel dat ik de enige ben die dit zo heeft ervaren. Part one voelt aan als een film waarin alles fout kon gaan en veel ook fout ging. Er staat iets op het spel en je leeft in spanning over de afloop. Als je naar part two kijkt mis ik dit gevoel enorm.

In de film verloopt alles volgens plan. Er zijn geen tegenslagen. Dit is funeste voor de spanningsboog. Chalamet/Paul Artreides integreert heel makkelijk bij de Vrijmans, even later ligt ie al te vrijen met Zendaya en Ik betrapte mezelf erop dat ik bij de terugkeer van Brolin's personage mezelf begon af te vragen of hij geen dubbele agenda had. Maar dat bleek allemaal compleet rechtlijnig te zijn. De grote eind battle met de wormen duurde ook erg kort en ging van een leien dakje. Had hier ook een grootser en epischer gevecht verwacht. Ik mis een Gandalf molentje bij Helmsdiepte. Een moment dat er geen hoop meer is en de slag alsnog in het voordeel beslist wordt van de goeden. Brolin slachtte Bautista ook in 2 klappen af. Enzovoort enzovoort. Het is een grote goed nieuws show. Pas toen Butler en Chalamet tegen elkaars vochten dacht ik voor het eerst, dit kan een bewust opoffermomentje a la Dr. Strange worden. Buiten dat om mis ik een conflict, een tegenslag, iets dat overwonnen moest worden.. Dat alles zit in part one , maar mis ik hier. Maar voor de balans had deze film ook meer spanningsboog verdiend.

En het gekke is. Tijdens het kijken was dit geen bewuste ervaring. Ik heb gewoon genoten van alles en af en toe ook flink moeren lachen om Bardem. Maar ik mis net die X factor waardoor dit niet het meesterwerk is die ik bij de eerste ervaring had verwacht. Part One is voor mij vooralsnog beter. Dit is natuurlijk alsnog een ontzettend goede film. Maar zo'n Messias achtige status voelt toch iets te overdreven.

Nu regisseur Denis Villeneuve zijn woestijnwereld drie jaar geleden heeft geïntroduceerd werd het tijd voor de escalatie, maar het levert een soortgelijk eindresultaat op waarbij ik regelmatig de neiging had in lachen uit te barsten. Het is werkelijk ongelooflijk hoe men met zoiets bezopen aan kan komen zetten en dat vervolgens uiterst serieus nemen, voor mij blijft het in ieder geval dure en knap versierde onzin. Het hoofdpersonage van Timothée Chalamet werkt gelukkig wat aanstekelijker en overige castleden zoals Zendaya, Christopher Walken en Austin Butler zijn prettige toevoegingen. Op visueel vlak is Dune: Part Two verder tot in de puntjes verzorgd met indrukwekkende effecten, gigantische setpieces en grootse spektakelscenes, maar nog altijd een gehaast gebeuren op inhoudelijk vlak. De sentimentele scenes zijn in ieder geval zelden zo idioot naar voren gebracht (Wat bezielde Rebecca Ferguson toch om zo'n rol aan te nemen), waardoor het voor mij moeilijk is om een oprechte interesse in deze wereld te tonen. Al helemaal wanneer de "goede" kant al voor de plotse negatieve spiraal overkomt een stel achterlijke gladiolen. Mocht het boekmateriaal dat zo hebben bedoeld, dan vind ik het vooral erg onovertuigend. Overigens zal Dave Bautista zijn stem na de filmproductie vast en zeker zijn kwijtgeraakt. Een voldoende voor het machtige audiovisuele aspect, maar ik heb niettemin met verbazing gekeken naar het gemiddelde.

Weergaloos!

Afgelopen weekend in de bioscoop gezien en ik werd helemaal overdonderd door het (audio)visuele spektakel. Dune 1 was wel aardig, maar slechts een ietswat langdradige inleiding op wat zou komen en dat deel heb je nu kunnen aanschouwen. De werelden zijn schitterend, het camerawerk is geregeld indrukwekkend en de actie spetterend. Vooral het gevoel van schaal vond ik tof, zeker met die enorme machines in beeld. De wormen vond ik ook weer heel tof.

Inhoudelijk was het ook allemaal een stuk beter te volgen en ook al is het plot niet al te diepgaand, het werkte wel. Chalamet en Zendaya (kijk alleen niet altijd zo boos!) hebben een prima niveau om de hoofdrollen te dragen en de diverse bijrollen van bijvoorbeeld Butler, Bardem en Bautista waren ook goed. Het leverde de film ook nog een beetje broodnodige luchtige humor op, wat ik in deel 1 wel miste.

De film is wel wat aan de lange kant, maar weet toch wel van begin tot eind te boeien. Hopelijk is dit niet de laatste Dune film van Denis Villeneuve.

4*

Zeer goeie blockbuster, vrij trouw aan het bronmateriaal. Maar ik was toch meer begeesterd bij het eerste deel.

Hier leek het precies alsof het verhaal een checklist van achievements aan het afvinken tot het terug tot de essentie van het verhaal kon komen.

Daarnaast vond ik bepaalde arch's minder goed uitgewerkt.

Zo was Jessica's verhaal geforceerd (voorbeeld: ze zegt op een bepaald moment dat ze moet beginnen bij de zwakken om het verhaal van Paul te verspreiden. Dit zie je op geen enkel moment gebeuren. Je moet er wat later in de film gewoon in meegaan dat het blijkbaar gelukt is).

Het einde van ik ook wat gerusht, er kon gerust wat geknipt worden in het midden tijdens Paul's z'n evolutie als muad'dib.

En de lof voor Austin Butler vind ik niet geheel terecht. Leek me eerder een rip off van Jared Leto's Joker. (En bij de scene in de arena op Giedi Prime is het precies alsof het publiek uit Fifa 98 komt...)

Nu lijkt het precies alsof ik de film niet goed vond, maar het is echt wel sci-fi van de beste kwaliteit.

Let wel op in de cinema, het volume is soms echt wel ondraaglijk luid.

Tja, wat zullen we zeggen van een film die naar mijn mening zit te zweven tussen fantasy en sciencefiction. De recensies al lezende, heb ik besloten om ook maar eens een account aan te maken hier en me de teleurstelling even van me af te schrijven in de hoop dat het me oplucht. De film wordt namelijk zo de hemel in geprezen dat ik begin te twijfelen of ik nog wel van films hou en er plezier uit kan halen, terwijl ik deze vol ergernissen heb zitten te kijken.
De film zit, net als deel 1, vol profetisch gewauwel waar geen touw aan vast te knopen is. Het inheemse volk van Arrakis kijkt op tegen een jonge adolescent die in zijn tienerjaren beter wat Bambix groei ontbijt had moeten eten om enigszins op gewicht te komen. Het hooguit 65 kilo wegende ventje, waarvan je de ribben kan tellen, hakt er zo nu en dan rustig op los en verslaat zijn brute opponenten in enkele oogwenken. Jaja, want hij is de ene en dat moet de gehele film benoemd en bewezen worden, want zo staat het in de profetie beschreven. Dit kennen we al van The Matrix, maar wat maakt het uit. Ze maken het hier origineel om er wat Arabische benamingen tegenaan te gooien wat wel past bij de setting van het woestijnlandschap in combinatie met de toepasselijke klederdracht van de inheemse bevolking.
Het schattige woestijnmuisje, die je zo als huisdier zou willen opnemen en aaibaar is, staat in schril contrast met de reusachtige allesverwoestende woestijnwormen die afkomen op trillingen bij beweging aan het grondoppervlak. Een grondoppervlak wat bestaat uit geluiddempend los zand. Maar goed. Er blijkt ook trommelzand te zijn, waarvan het bestaan ervan niet te vinden is op google. Ach ja, op een andere planeet is alles mogelijk. De Vrijmans hebben schijnbaar een methode gevonden om de geluiden van de wind al lopende na te bootsen, zodat ze onopgemerkt bepaalde gebieden van de woestijn kunnen doorkruisen en zich zo van A naar B kunnen verplaatsen. Hoe dom is dat volk uit Tremors dan wel niet als we die eens een keertje terug gaan kijken. Doe gewoon de Australian Shuffle en alles komt goed!!! Dan hebben we ook nog de ''band'' (Avatar), waarbij de Vrijmans het grote gevaarte gaan berijden en gebruiken bij de aanval op op hun vijand de Harkonnen. Allemaal erg origineel.
De hoofdrolspeler Paul Atreides en diens moeder krijgen een blauw extract, toegeëigend van een baby woestijnwormpje die het met de dood moet bekopen, toegediend die ze als enige overleven. Zo staat het ook beschreven in de profetie. Hier krijgen ze, net als de Vrijmans, ook blauwe ogen van en kunnen ze zich aansluiten bij hen en als één van hen beschouwd worden. Dit terwijl de Vrijmans blauwe ogen hebben gekregen door de continue blootstelling aan specie en hun genen als zodanig hebben veranderd. Maar dat terzijde. Specie......het goedje waarvan de regisseur schijnbaar zelf teveel tot zich heeft genomen, speelt een belangrijke inkomstenbron voor de Harkonnen op Arrakis. Men(de Keizer) moest om één of andere reden van de familie Atreides af en kregen om die reden de planeet onder hun regie, waarbij het ze niet lukte de speciewinning op pijl te houden, zoals de Harkonnen dat deden. In mijn ogen een zwaar omslachtige reden, waarbij het winnen van specie en de inkomsten ervan opzettelijk zijn gedwarsboomd. Alhoewel ook helemaal niet duidelijk wordt wie de afnemers ervan zijn en wat het precies met je doet dan alleen een levensverlengende werking. Ondanks de winning ervan is me de transportlijn naar buiten de planeet niet eens opgevallen.
Timothée Chalamet haalt het bij mij niet als degene die de film zou moeten dragen als hoofdrolspeler. Ik voel 'm gewoon simpelweg niet. Ook Christopher Walken, eentje die ik hoog in het vaandel heb staan, redt het gewoon niet in een handje vol scenes als Keizer.
Zeer zeker is niet alles af te kraken van de film. De veldslagen zijn prima in kaart gebracht en overzichtelijk. De CGI, decors en camerashots zijn indrukwekkend en maakt het zeker de moeite waard om de film te kijken. Door alle ergernissen heen kom ik toch uit op een ruime voldoende. Mede beslist op het voorgaande.

Deze onzin is niet mijn soort film maar ik probeer te begrijpen waarom de onzin interessant of leuk zou zijn. Met de ‘onzin’ bedoel ik vooral de hybride, postmoderne fantasiewereld die in 10.191 n.C. zou afspelen maar vooral aan oeroude beschavingen, waarvan het Romeinse Rijk de laatste was, doet denken: men zoeft weliswaar met ruimteschepen door het universum maar men bestrijdt elkaar met dolken en zwaarden, er is adel en er zijn zegelringen en alles draait om religie, eer en macht. Nu is dat tegelijk niet persé onzinnig: de moderne wereld waar dat allemaal verdween is waarschijnlijk ook een tijdelijke aberratie maar de situering in de toekomst is waarschijnlijk alleen een excuus om een fantasiewereld te scheppen, al is dat halfslachtig want men kan beter net als de oude Grieken een fantastische mythische tijd ver in het verleden scheppen in plaats van in dit opzicht toch mee te gaan met het moderne denken dat de geschiedenis heeft gedemythologiseerd zodat men fantaseert over de toekomst waarnaar de moderne tijd immers de verbeelding heeft gericht.

Hoe dan ook, het idee van dit soort verhalen of films is denk ik die van de oude mythen zoals die van de Ilias waar goden, titanen en mensen met elkaar strijden (met buitenaards leven en door technologie geleverde superkrachten in de plaats van goden, al is dat misschien meer het stramien van Star Wars) om de helden ervan te eren, al lukt dat denk ik beter met helden uit het verleden dan met helden uit de toekomst. Doordat het een strijd om de macht betreft, heeft het net als de Ilias al snel de vorm van een epos want aan zo’n strijd komt nooit een einde zoals ook aan de echte geschiedenis geen einde komt (al was het moderne project een poging er een eind aan te maken): de verliezer of zijn zoon zoekt wraak, er is verraad, er ontstaan nieuwe vijandschappen, men ontdekt nieuwe bondgenootschappen door bloedverwantschap etc. De Amerikanen kunnen echter nooit zonder het christendom, dat toch een einde aan de geschiedenis (de eeuwige cirkel van eerwraak) door middel van liefde en vergeving belooft, zodat er altijd een Jezus-figuur de wereld (hier: het universum) moet redden van haar spiraal naar destructie, al projecteert men dat hier heel ‘woke’ op de islam die immers ook een Messias kent in de vorm van de verwachte Mahdi (met name in het Perzische sji’isme speelt die een grote rol, geloof ik), resulterend in een een strijd om een essentiële grondstof op de planeet Arrakis waar een islamitisch, ietwat donker Afghaans-achtig woestijnvolk leeft dat in een onverwachte, blanke Engelssprekende held (die aldus erg Amerikaans overkomt; uiteraard is de Messias van de toekomst een Amerikaan) de Messias (Mahdi) ziet die de strijd leidt tegen de schurken van het universum welke griezels op een kruising tussen een alien en graaf Dracula lijken en waarvan de leider Vladimir heet (kortom, de Russen) waarmee het avontuur toch ook akelig hedendaags of zelfs gedateerd voelt.

Kortom, het verhaal is een doldwaze mix van elementen maar is niet grappig: het oogt bloedserieus en beoogt denk ik een nieuwe mythologische epos te geven en dat dat een commercieel succes is geeft denk ik aan dat het moderne project ten einde is (de geschiedenis is hervat). Ik kan er niet veel mee, maar dat ik de lange duur van de film toch heb uit kunnen zitten zonder me echt te vervelen geeft aan dat de film in ieder geval goed is gemaakt.

Beste tweede film van een trilogie ooit!

"I am Paul Muad'Dib Atreides, Duke of Arrakis. The Hand of God be my witness, I am the Voice from the Outer World! I will lead you to PARADISE!”

Zaterdagavond deze film maar eens bezocht in de 4DX zaal van de Pathé in Zwolle, en wat een magistrale avond. Eind vorige maand had ik de voorganger weer eens herzien omdat we wisten dat we naar deze film wouden gaan in de bioscoop. Echt een prachtige verschijning was dit zeg, holy shit. Ik heb denk ik misschien in de afgelopen tien jaar een film niet zo gaaf als dit gevonden, en heb echt zitten wegdweilen in de bioscoopstoel, waar je vervolgens helemaal door elkaar wordt geschud, al was dat onze keuze dan wel . Nee maar oprecht, deze film heeft me echt overdonderd en ik had eigenlijk niet verwacht dat ik zo erg kon gaan genieten gisteravond: dus wel.

Maar, ik ben wat dat betreft ook een grote fan van het eerste deel en heb die twee kijkbeurten ook kunnen genieten, alleen dit tweede deel is in mijn ogen echt nog beter. De bombastische wereld van Arrakis weet gewoon weer te imponeren, en hoewel het vorige deel voornamelijk gebruikt werd voor introducties van verschillende hoofdpersonages is er nu daadwerkelijk tijd voor de vele actiescènes. ‘Villeneuve’ wisselt namelijk deze scenes leuk af alleen is het allemaal wel voorspelbaar, de film heeft soms iets te lang nodig om op gang te komen maar eenmaal bezig is het ook niet te stoppen. Ik vond bijvoorbeeld verschillende actiescènes echt heel gaaf. Wanneer ze de eerste graver gaan aanvallen maar, al helemaal het eind gevecht waar Paul toch de keizer onder handen neemt en zich tegen de groot geschapen vaders keert. Daarnaast vond ik de komst van Feyd-Rautha echt heel tof en daar verwachtte ik ook echt heel veel van, dan vind ik het zonde dat ‘Villeneuve’ er toch maar weinig uit haalt in mijn ogen. Ik hoopte toch wel op een stuk meer scénes waar je hem in zag of misschien toch een uitgesteld gevecht. Dat gevecht was overigens spectaculair, al was het vrij kort.

Timothée Chalamet is een prachtige acteur, samen met Zendaya vormt hij een heel mooi en leuk koppel. Daarnaast zit de hele film vol met leuke acteurs hoor, moest een paar keer goed lachen om ‘Javier Bardem’ al was dat meer zijn manier van expressie en hoe die zich aan het uitlaten was over de profeet die volgens hun geloof naar die planeet kwam. Waarvan je achter de schermen mee krijgt dat niet alles voorspeld is maar gewoon gespeeld wordt. Goed dat zulke dingen ook worden toegevoegd en het was echt een hele fijne toevoeging, ik ga daar vaak heel goed op, op dit soort ideologieën in films.

In mijn ogen toch echt wel een film waarvan ik zeg dat je die sowieso in de bioscoop gezien moet hebben, daar komt hij tot zijn recht. Waanzinnig gaaf om gezien te hebben en zwaar genoten, deze beschouw ik echt als één van de topfilms van de laatste tijd en komt hoog in mijn lijstje te staan. Ik vond zo'n beetje alles gaaf maar, de waanzinnige beelden spreken gewoon voor zich. Helemaal mijn ding dit. En in mijn ogen een stukje beter dan het eerste deel.

Villeneuve doet er nog een paar tandjes bij qua sci-fi noir setting en dat wordt uitbetaald. Na een toch vrij kalm eerste half uur raakt de film in een intense overdrive die vooral qua (visuele) ervaring overweldigt. Moet er wel bij zeggen dat ik mede hierdoor niet echt altijd kon vaststellen of het verhaal een beetje hout snijdt, maar dat komt een volgende keer dan wel weer. Naast de audiovisuele productie ook gewoon een fijne cast, ik zou het niet erg vinden als dit gebeuren nog een paar films door zou gaan, als men dezelfde kwaliteit een beetje kan behouden.

Vanmiddag deel 2 in de bios bekeken.

Dune Part 1 heb ik inmiddels een keer of vier gezien.
Dit genre spreekt mij dan ook erg aan, ook als Star Wars fan en Sciencefiction in het algemeen.
Dune is wel een stuk volwassener uiteraard.
Ik ben niet bekend met het volledige Dune universum en/of de boekenreeks dus ik zal mij beperken tot dit tweede deel en mijn bevindingen daarvan:

Allereerst een fantastisch audiovisueel spektakel, echt prachtig wat Villeneuve ons voorschotelt. Meerdere scènes met kippenvel i.c.m. brok in mijn keel of met pure euforie bekeken, er zijn nog maar heel weinig films dit gevoel bij mij kunnen oproepen.
Chapeau.

Het acteerwerk is prima in orde, voor mij steken Chani en Lady Jessica er bovenuit. Aan Chani zie je in de hele film dat het uiteindelijk de verkeerde kant op gaat met Paul. Erg sterk geschreven en geacteerd. Ik voelde echt met haar mee.
De transformatie van Lady Jessica idem dito: na het drinken van het blauwe goedje voel je direct dat er iets veranderd is aan haar. Iets onheilspellends. Dit blijft de hele film hangen.

De soundtrack is magistraal en maakt sommige scènes nog sterker dan ze al zijn.
De actie scènes zijn verbluffend mooi in beeld gebracht, echt overweldigend.
Wat betreft alle politieke lijntjes, belangen en achtergronden zit ik nog met een aantal vragen en onduidelijkheden maar die laat ik maar even voor wat ze zijn, misschien wordt dit bij een tweede kijk beurt nog iets duidelijker.
Ik heb wel het idee dat er ondanks de 165 minuten toch hier en daar flink geknipt is in de film waardoor zeker naar het laatste half uur toe een aantal zaken te gehaast en te gemakkelijk over komt. Naar mijn smaak best zonde want het eerste deel van de film neemt juist heerlijk de tijd voor alles.

Een paar zaken waar ik mij toch een beetje aan stoorde:
- De plotselinge verschijning van Gurney, hij verteld wel even snel hoe en wat maar toch voelde dit erg geforceerd aan.
- Paul wil in de eerste twee uur van de film onder geen beding naar het zuiden maar in pakweg vijf minuten besluit ie wel te gaan, komt daar aan, drinkt ook het blauwe goedje en is daarna ineens een compleet ander persoon. Deze transformatie ging veel te snel en te makkelijk. Juist in dit gedeelte kreeg ik erg het idee dat er flink in de film geknipt is. Minpuntje.
- De verandering in het personage van Beast Barran: van bruut in deel 1 naar angsthaas in deel 2.
- De CGI van het publiek tijdens de arena scènes op de planeet van de Harkonnen zagen er wat knullig uit.
- De rol en casting van Christopher Walken als keizer vond ik niet passen.
Er ging geen enkele dreiging van hem uit, slechts een trekpop van de Bene Gesserit.

Naar het eventuele derde deel heb ik geen idee wat ik moet verwachten.
De ontwikkeling en de keuzes van Paul aan het einde waren nu niet bepaald de mijne en ik had dan ook echt te doen met Chani in deze.
Prachtig shot ook van haar aan het eind...
Er wordt nu een heilige oorlog gestart tegen de "andere huizen" in het Dune universum alleen is op geen enkel moment in beide films voorbij gekomen wie of wat die andere huizen nu zijn.

4****

Serieuze Star Wars.

Star Wars is hierop gebaseerd en daar hoef je niet Sherlock Holmes voor te zijn, dat merk je al heel snel aan verschillende zaken uit de films. Star Wars is een soort Carnavals versie van Dune. Nu ben ik nooit echt een fan van Star Wars geweest want vond het altijd een rare, bonte verzameling van figuren in een ruimteschip. Dune is dus veel serieuzer van aard en langzamer maar ook episch. Soms misschien te serieus. Soms onbedoeld grappig vooral als er bij de bad guys, the Harkonnen na goed advies van een slaaf de keel meteen wordt doorgesneden. Er worden zo wel meerdere kelen doorgesneden om bijvoorbeeld alleen al een mes te testen. Dat is ergens onbedoeld grappig of ben ik een van de weinige die hierom moet lachen in de bioscoop. Het is nogal over de top.

Zo heb ik beide Dune's in de bioscoop gezien en dat bevalt gewoonweg goed. Goede ervaring. Het is immersief en je wordt wel een wereld ingezogen waar je eigenlijk in wil blijven. Ik kan de kritiekpunten ook wel begrijpen (het is te serieus, soms niet helemaal duidelijk wat er nu gebeurt) maar voor de rest geweldige sfeerbeelden en een episch verhaal.

Goeie film die de verhaallijn na het eerste deel direct weer op pakt. Een groots opgezet sci-fi epos met een overdonderende soundtrack. Het wordt allemaal zeer gewichtig gebracht en de woestijn-wereld waarin de film zich afspeelt is uitstekend neergezet (prachtige kostuums ook). Het is dan ook jammer dat dit niet altijd geldt voor het hoofdpersonage (zijn 'transformatie' ging me te snel). Net geen 4.0 sterren. Laat het derde deel maar komen.

Zintuiglijke stimulatie tot in de perfectie. Wat heb ik genoten van deze film zeg.

Dit deel doet zijn naam eer aan (zand, zand en nog eens zand). De omgeving is beknopt, maar dat lijkt Villeneuve allerminst te deren. Hoe minder hij kan uitwijken, hoe subliemer de details. De openingsscene bijvoorbeeld, het gespeel met geluid, de fits van de Harkonnens, de dreiging,, het vult elkaar zo naadloos aan.

De uitstapjes naar andere plekken zijn weer schaars, maar daarom blijven ze erg fijn aanvoelen. Verfrissende onderbrekingen op het juiste moment.

Afijn, ik begrijp dat het type film/genre wel je ding moet zijn. Maar áls het je ding is.. dan nadert dit toch wel perfectie.

Wauw, dit is oprecht DE film van 2024. Een fantastisch gevolg op deel 1 wat al geweldig was maar deel 2 zit daar ver boven.

Een fantastisch verhaal, goede actie en alles was gewoon perfect, niks op aan te merken

Op naar deel 3!

5.0/5.0

Omdat ik "Dune: Part One (2021)" destijds ook in de bioscoop heb gezien en goed vond, moest ik dit vervolg natuurlijk ook in de bioscoop zien en dat heb ik gisteravond gedaan.

"Dune: Part Two" gaat verder waar het eerste deel eindigt, namelijk met Paul Atreides (Chalamet) en zijn moeder Jessica (Rebecca Ferguson) kunnen net op tijd ontkomen aan de barbaarse aanval van de Harkonnens, die de ondergang van familie Atreides betekent. Ze voegen zich bij de Fremen, de slimme woestijnbewoners op planeet Arrakis, met wie Paul plannen beraamt om zijn familie te wreken, en hem verwelkomen als hun langverwachte messias.

Net als zijn voorganger is "Part Two" een prachtig vormgegeven, groots en zintuiglijk filmspektakel (regelmatig trilde mijn bioscoopstoel). De futuristische technologie en kostuums, de reusachtige zandwormen, echte en nagebootste locaties zijn allemaal prachtig om te aanschouwen. Maar desondanks vond ik film wel minder dan "Part One" en soms had ik ook het idee dat ik naar een moslimfilm (vanwege het geloof en de taal in de film) aan het kijken was. De film begon gelijk goed met wat actie, maar daarna draait het om de ontwikkeling van Paul en dat vond ik behoorlijk langdradig en saai. Zou ik de film thuis gekeken hebben, dan zou ik zeker regelmatig wat vooruit hebben zitten te spoelen.

Natuurlijk zit er ook actie in en de meeste actie die vertoond wordt is ook gewoon zeer fraai om te zien, maar het is wel te weinig aanwezig aanwezig en de actie duurt ook vaak te kort en zeker wat betreft het eindgevecht (waarbij ook kernraketten worden ingezet). En natuurlijk is het ook leuk om de vele Hollywood-sterren te zien, maar daarvan vielen me ook een aantal tegen zoals Dave Bautista (als Beast Rabban), dat was een held op sokken, Javier Bardem (als Stilgar), die alleen maar eindeloos deed praten en constant met het geloof bezig was, en Zendaya (Chani), die ik vooral irritant vond (zoals ik dat ook vaak heb met Michelle Rodríguez). Aan die hele Zendaya vind ik sowieso niet veel aan.

Wel heb ik genoten van Florence Pugh (als Princess Irulan) en Léa Seydoux (als Lady Margot Fenring), maar dat heeft ook te maken omdat ik dat twee leuke en mooie vrouwen vind om naar te kijken. Beiden hebben weliswaar geen grote rol en zeker Léa Seydoux niet. Ook kan ik altijd wel genieten van Josh Brolin (Gurney Halleck), die gelukkig weer van de partij is. Men zag in hem ook een grote voorraad water Dat was overigens ook het enige grappige moment in de film, want voor de rest zat er nul komma nul humor in. Ook Stellan Skarsgård (als Baron Harkonnen) is altijd wel te pruimen en hetzelfde geldt voor Christopher Walken (als de stokoude keizer van het universum) en Charlotte Rampling (Reverend Mother Mohiam).

En natuurlijk deed ook hoofdrolspeler Timothée Chalamet (als Paul Atreides) het gewoon goed en hetzelfde geldt voor Rebecca Ferguson (als de zwangere moeder Jessica) die ook soms creepy en Sméagol-achtig deed praten. Maar de echte sterren in deze film zijn eigenlijk de reusachtige zandwormen.

Als met al vond ik "Dune: Part Two" tegenvallen. De film leunt iets teveel op zijn religieuze boodschap, het verhaal bevat weinig vernieuwing en er is te weinig actie te zien is. Hopelijk bevat "Dune: Part Three" meer actie, want anders ga ik die niet meer in de bioscoop bekijken.

He who controls the spice, controls the universe...

Een quote uit de Dune film van Lynch weliswaar maar die kort samenvat waar deze lijvige boekenreeks over gaat. Dune is niet meer dan een SF vertaling van het feodale machtssysteem. Grondstoffen en bloedlijnen als basis voor macht en heerschappij. Ik vond Dune part 2 niet beter dan de eerste film, wel van gelijkwaardige kwaliteit maar inhoudelijk vrij verschillend van zijn voorganger. Dit tweede deel werkt het mystieke aspect ruim uit, waarin Paul Atreides stilaan ontwaakt als de Kwisatz Haderach, Lisan al Gaib, Muad'Dib, de bevrijder. Vele namen voor eenzelfde symbolische figuur. Niet enkel een politieke leider, maar ook een spirituele gids. Door de Arabische referenties begrijp je dat de auteur ideeën putte uit de opkomst van de profeet Mohammed destijds.

Het eerste uur is allemaal wat zwaar om te slikken en eigenlijk zit je halverwege de film nog nergens. Toen de pauze kwam na 75 minuten zei ik toch aan mijn kameraad dat er nu wel wat vaart in mocht komen. Gelukkig komt de actie met volle kracht opzetten. Kwam het ook goed uit voor de rebellen dat er nog een voorraadje kernwapens verborgen zat in de woestijn.

Maar de Dune wereld is knap vormgegeven door Villeneuve. Visueel erg sterk gebracht en dat maakte dat ik goed in de film zat. Het sleept je met gemak mee. Chalamet mist het nodige charisma voor zijn rol als verlichte leider, op één imposante scène na waar hij een vurige speech aflevert tijdens de samenkomst van de Fremen stammen. Meer van dat had ik willen zien. Geef me dan maar Stellan Skarsgard als een heerlijke baron Harkonnen, en zelfs Zendaya valt nu eens positief op, al moet de spankracht van haar rol in het geheel nog blijken. Het einde is opvallend somber en laat je achter met de open vraag of de komst van de leider een vloek of een zegen is. En dat is waar deel drie zal moeten over gaan, de verfilming van Dune : Messiah.

Van Part One was ik best wel onder de indruk, maar Dune: Part Two is een stapje terug. De film is constant episch en bombastisch en daarmee over-the-top. Het ontbreekt aan momenten van verstilling. De fase waarin Paul alleen de woestijn zou moeten doorkruisen is een mooi voorbeeld: het wordt aangekondigd maar eigenlijk laat Villeneuve vervolgens helemaal weg hoe dit verloopt, omdat er geen actie aan vast te knopen valt. Sommigen vinden de film traag, maar ik vind eigenlijk dat er teveel gebeurt. De montage is ook te snel, en die combinatie maakt het rommelig. In deel één kon je een paar lange sequenties onderscheiden met hun eigen spanningsboog. Bijvoorbeeld Paul die van zijn moeder 'The voice' moet leren, of de hand in the box, dat soort momenten. In deel twee zag ik dat niet echt terug. Misschien alleen het moment van het berijden van de zandworm door Paul en de eindaanval, maar dat is te weinig en te laat. Verder ben ik ook niet te spreken over de score, die nu echt overheersend is en veel te zwaar aangezet.

Toch nog een goede beoordeling (3,5*), omdat Villeneuve er met het duinepos wel glorieus in slaagt om deze wereld helemaal op te roepen. Het production design is om van te smullen. Lekker veel shots door een zoeker ook, helaas telkens wat te haastig, maar toch. De zandworm-scenes zijn fantastisch. Chalamet en Zendaya ook goed op dreef, in de ondersteunende cast zitten mijns inziens teveel bekende gezichten (Seydoux en Pugh bijvoorbeeld, waarom niet een onbekend iemand voor zulke simpele rolletjes, beter voor de world-building).

Hopelijk komen er vervolgdelen en hopelijk neemt Villeneuve hierin gas terug, stuurt hij Zimmer de laan uit en krijgen we meer sfeerbeelden, want dan is de filmwereld Dune op zijn best.