Dune: Part Two (2024)

Vandaag ook eindelijk gezien in de bios. Lekker rustig was het.

Gisteren nog es geprobeerd deel 1 voor de 3e keer te kijken als voorproefje, maar kwam er niet doorheen. Na een uur afgezet, want het is gewoon heel traag.

Deel 2 heeft hier ook wel wat last van. Er gebeurt niet zo heel veel tot de pauze, en ook daarna is het pas een half uur later dat je wat spanning voelt: er zit wat aan te komen.

Ik vraag me ook af of er niet teveel aandacht is besteed aan het mooi in beeld brengen van alles, daarin slaagt Villeneuve prima, maar het verhaal, wat in principe toch zo rijk is wordt nog steeds oppervlakkig uitgebeeld. En komen we bij de finale, dan is alles toch wel vrij kort en snel afgerond. De vraag is dan ook of er niet wat meer en langere actie in had gemogen, of langere scenes waarin Paul zich ontwikkelt, of verwarrende visioenen die later op hun plek vallen, of de relatie met Chani uitdiept, en minder lange 'sfeer' shots waarin het licht erg mooi is, of het camerastandpunt interessant is, maar niet veel gebeurt.

Ik heb toch een aantal momenten gehad dat ik me een beetje verveelde.

Ook word je niet de wereld ingezogen. Het kleurenpalet is allemaal erg bleekjes. Dune is warm gelig, maar kent nauwelijks kenmerkende plekken. Het is een zand/woestijnplaneet, maar er is werkelijk niks wat enige karakter geeft.

Ook de planeet van de Harkonen krijgen we zowat in zwart wit te zien. Geen idee waarom. Artistiek ja, maar mijns inzien onnodig. Het is jammer dat we ook niks van de planeet van de keizer meekrijgen, of de andere grote huizen die enkel genoemd worden. Leuk dat je wat sabotage successen ziet van het harvesten, maar misschien had men de gevolgen voor het universum kunnen laten zien. De baron en ook de keizer die zich zorgen maken over teruglopende spice. Daarna als Feyd komt kijken zou dit misschien een keerpunt kunnen zijn. Ipv 1 plek opblazen, zou hij degene kunnen zijn die de boel weer recht trekt. Zo had hij meer reputatie kunnen hebben. Nu is hij speelbal van het vrouwengilde.

Ook vond ik het verhaal met Gurney zwak. Dat is al vaker heel zwak uitgebeeld in eerdere films (zo van: hallo ik ben er weer), maar hier laat Villeneuve toch een kans lopen. Het levert allemaal erg weinig emoties op net als het 'wraak' plot.

Die had ik wel bij Paul zijn speech, en een paar kleinere momenten. De acteurs doen het prima, maar niet uitzonderlijk. En waarom die raspende stem van Feyd net als de Baron. Haalde mij een beetje eruit. Zendaya doet eigenlijk de hele film haar: "ik vind het maar niks wat er gebeurt"-look en van diepe liefde voelde ik bar weinig.

Dus voor mij een 7/10 en ik vermoed dat ik eigenlijk nog liever de Dune mini serie en Children of Dune keek. Die hebben ook hun zwakke punten, maar het voelt als geheel meer een verhaal van Paul/ Muad Dib. Dune 2 haalt het totaal niet bij een verhaal als een Neo die transformeert in the One.

Ook niet te kijken zonder oordoppen voor mij(tegenwoordig altijd mee naar de bios). Ik had bijna de decibelmeter op mijn telefoon uitgehaald.

Sterk vervolg maar niet het niveau van deel 1. Het verhaal wordt verder opgepakt maar bij de uitwerking ervan lijkt men soms wat momenten over te slaan. Er is net iets te heftig in geknipt. Verder een overdonderend spektakel waarbij de bijna drie uur omvliegen. De actiescenes zien er fraai uit en de film bevat best een aantal creepy scènes die in menig horrorfilm niet zouden misstaan. Audio en visueel erg genieten met een fraaie soundtrack. Het acteerwerk is dik in orde. Helaas weer even wachten op deel 3. 3.5/4.0

Van Dune: Part One was niet al te veel meer blijven hangen. Daarom heb ik die film eerst herbekeken voordat ik deze film in de bioscoop ging bekijken. Ik kan mij echter goed voorstellen dat ik van deze Dune: Part Two over enkele jaren ook niet zo veel meer weet. Op visueel gebied uitstekend, echt de moeite waard om deze op een groot scherm in de bioscoop te zien. Qua plot en personages blijft het wat mij betreft - net als bij zijn voorganger - behoorlijk afstandelijk. Echt meeslepend wordt het plot niet en de personages missen om de een of andere reden wel wat diepgang. Dat kan niet aan de speelduur liggen, want Villeneuve neemt wel zijn tijd om het verhaal te vertellen. Het acteerwerk is ook in orde en de film beschikt over een zeer behoorlijke cast met gerenommeerde namen. Toch grijpt het mij niet helemaal, al zal ik de opvolger hiervan ook gerust gaan kijken.

Thuisgekomen moest deze film even bezinken. Wat is dit alweer een schitterend visueel pareltje van Denis Villeneuve!

Wat een soundtrack en geluid! Meesterlijk! Hiervoor ga je naar de cinema.

Na de verhaalsetting en introductie van de belangrijkste personages in Deel 1, is het in Deel 2 o.a. tijd voor revanche voor de dood van Paul's vader.

Bij de romantische fragmenten' tussen Paul en Chani dacht ik even van: "Oh neen, hier gaan we weer...", maar gelukkig krijgt dit niet de bovenhand, maar dient het eerder als duiding in het verhaal.

Dit is geen Star Wars of Star Trek, dit is een prachtig verfilmd sc-ifi-verhaal.

Ik durf bijna te zeggen, even episch als de boeken van Frank Herbert zelf.

Op alle fronten beter dan het eerste deel. Grootser. Epischer. Een betere combinatie van filosofische ideeën over geopolitiek en blockbustergenot. Ook knap hoe zoveel verschillende personages en facties bij elkaar komen, maar zonder dat je het gevoel krijgt dat er iets essentieels mist. Zoveel verschillende tonen. Van de verstillende scènes waarin Paul Atreides (Timothée Chalamet) toenadering zoekt tot de harde woestijncultuur van de Freman of zijn liefde voor Chani (Zendaya) vorm begint te krijgen. Tot de opzwepende grootsheid van woestijngevechten, surfen op reusachtige wormen en de hypermilitaristische overwinningsmoraal van de Harkonnen. Het maakt 'Dune: Part Two' (2024) tot een eigenzinnige spektakelfilm waar je eindelijk weer eens het idee krijgt dat alles lijkt te kloppen.

Uitstekend tweede deel, alhoewel qua spanningsboog en tempo zeker niet perfect. Grootste voordeel is dat alles en iedereen reeds geïntroduceerd is in het eerste deel, zodat regisseur Villeneuve hier direct los kan gaan. Dat plot en gebeurtenissen dan toch pas zo laat op gang komen (na een uur) is teleurstellend, maar eenmaal op stoom is het genieten. Visueel is de film wederom zeer indrukwekkend, met eersteklas special effects en prachtige production design. Qua cast spring vooral Austin Butler als de psychopatische Feyd-Rautha Harkonnen er in positieve zin uit. Ondanks de forse speelduur is het verhaal nog lang niet af en gezien het open einde stevent de film overduidelijk af op een derde deel.

Ik vind Dune: Part 2 niet hét gigantische meesterwerk dat velen er in zien, maar het is zonder twijfel blockbustercinema van een niveau zoals je het niet vaak ziet. Zéker een fantastische, visueel overdonderende cinema-ervaring, en dat is al heel veel waard. Ik vind dat Villeneuve op structureel en verhaaltechnisch vlak wat steekjes laat vallen, maar het voelt bijna onzinnig om te klagen over zo'n dingen in een film als Dune: Part 2, dat duidelijk gepercipieerd is als pure ervaringscinema. Die openingsscène alleen al is zo overweldigend en allesoverheersend mooi; de wereld van Arrakis voelt tegelijkertijd zo herkenbaar en buitenaards, op een manier dat weinig scifi-werelden dat overbrengen in andere films of series. Hier zit een feilloze visie achter, en daar verdient Villeneuve alle lof voor. Ook de manier waarop hij andere zaken en concepten in beeld brengt, zoals de ruimtevaartuigen; het is nét dat tikkeltje anders dan je het gewend bent, en voelt heel uniek en nieuw aan op die manier. Het zwart-wit-stukje op de wereld van de Harkonnens vond ik ook fantastisch, en vormt een aangename afwisseling op de geel-, oranje- en bruintinten in de rest van de film. De film is simpelweg episch en groots en indrukwekkend op visueel gebied en alleen daarvoor al zou ik hem nog een keer willen zien op het grote scherm.

Maar ondanks die epische scope, blijft de film tegelijkertijd ook vrij 'kleinschalig'. Veel focus op karaktermomenten en kleine scènes, worldbuilding en scènes waarin de film even kan en mag ademen. De personages zijn niet dé meest interessante figuren die ooit op een scherm hebben rondgewandeld, zeker niet, maar de acteurs doen wel allemaal fijn hun ding. Chalamet - wat je verder ook van hem mag vinden - zet een sterke Paul Atreides neer. Zijn transformatie tegen het einde van de film komt een beetje bruusk over, maar daar kan Chalamet niets aan doen. De cast zit zo boordevol met bekende acteurskoppen dat sommigen er wat bekaaid vanaf komen, maar vooral Austin Butler wil ik nog wel benoemen. Fantastische rol en acteerprestatie, en hij brengt wat nieuwe energie in de film na zijn intrede. Uiteindelijk had ik wel het gevoel dat er wat snel-snel naar een climax moest toegewerkt worden en het einde verloopt ook snel, terwijl er voor sommige zaken in het middenstuk veel tijd wordt uitgetrokken. Hélemaal perfect vind ik de pacing van de film dus niet, en ook in het plot worden af en toe wel wat sprongen genomen. Waarom sommige personages doen wat ze doen of wie wat precies denkt is niet altijd even duidelijk. Dat had beter gekund in een film die zo lang duurt.

Maar goed, het zijn kleine smetjes waar ik ook niet te lang bij stil wil staan. Villeneuve blijft één van de interessantste huidige regisseurs en zo'n mainstream-succes als dit kan hem hopelijk alleen nog maar meer ruimte en vrijheid in zijn toekomstige projecten geven. Nu over een paar jaar nog een geslaagd afsluitend deel en dan heeft hij toch een hele sterke trilogie afgeleverd. Maar ook als tweeluik kan het al wel tellen voorlopig. De inhoud is in beide films niet op het niveau van het audiovisuele, maar dat laatste aspect steekt dan wel ook gewoon perfect in elkaar.

4*.

Meer van hetzelfde? Bloedstollend, meeslepend, hypnotiserend: het is sci-fi op z’n best. Met als interessante morele onderstroom, de latente vraag naar de werking van macht. Verandert gezag, zelfs als het wordt opgedrongen, mensen in geweldenaars. Is autoriteit verslavend, en werkt heerschappij een intrinsieke neiging tot tirannie in de hand? Daarvoor is de trilogie nog niet ver genoeg gevorderd, maar Paul Atreides’ worsteling wordt meer en meer voelbaar. Kan hij compasieus humaan blijven in omstandigheden die van hem het tegendeel lijken te verlangen? Of leeft ook hij naar het dictaat van zijn illusoire dwingelandij?

Intrigerend is bovendien dat er naast Pauls quasi opgedrongen positie als messias andere machtsspelletjes in beeld komen. Dat zelfs het keizerlijke gezag onderhevig is aan gekonkel in de coulissen, stelt de verhoudingen op scherp: het uitbreiden van de invloedsfeer is een proces van stelselmatige strategische consideratie, door uiteenlopende allianties gelijktijdig te overwegen. Daarmee wordt ‘Dune’ misschien een metafoor voor het gevaar van ondoorzichtige geopolitieke dynamieken: als vriend en vijand niet vanuit een morele afweging doch vanuit het eigenbelang worden bepaald, in wat voor wereld komen we dan terecht? (Lees: de VS steunt Israël?)

Tegenover de schijnbaar obligate terreur van Paul, plaatst Chani echter de puurheid en oorspronkelijkheid van het geloof in verbinding en naastenliefde. Benieuwd hoe dat spoor zich in het derde luik zal ontwikkelen…

En verder? Vakwerk, uiteraard. Veel geweld, alle toeters en bellen, bombarie tot en met…wat je noemt, guilty pleasure?

3,5*

Beter dan deel 1. Iets duidelijker wordt het allemaal al blijft het behoorlijk vaag allemaal vind ik. Ik heb geen idee waar het naartoe zal gaan, dus dat is op zich wel goed. Het intrigeert, het is prachtig in beeld gebracht, de acting is geloofwaardig en goed, Austin Butler maakt ook in deze film weer een geweldige impressie. Ik vind Chalamet wel ok, maar ik denk dat Austin hem in het echte leven zo zou afmaken in een gevecht dus erg geloofwaardig was dat niet. Nog 1 film en dan eens heel de trilogie herzien denk ik. Van mij mag Villeneuve dan nog eens een film maken zoals Prisoners, meer thrillergericht ipv steeds te neigen naar sci-fi.

Eindelijk deel 2 kunnen zien na een technische storing in de bioscoop bij een eerste poging. Ik zie films vooral graag in de bioscoop natuurlijk, maar vooral een film als Dune komt tot haar recht op een groot doek. Ik had deel 1 niet opnieuw gezien. Het verhaal is dan ook niet echt mijn ding en te zweverig. Ik heb de originele film uit de jaren '80 ook niet gezien en het boek nooit gelezen. Dus blind in deze Villeneuve versies gegaan. Ik ga geen huiswerk maken voor ik een film wil zien, het moet maar goed zijn van de eerste keer. En visueel is dat wel de moeite.

Deel 2 is iets minder en doet denken aan Star Wars, terwijl dat bij het origineel minder het geval was naar mijn gevoel. Maar visueel is dit wel weer een pareltje. Wat een effecten en decors met een wereld die indruk maakt. De acteerprestaties vallen nog wel mee, al zijn dit niet hun beste rollen. En vooral Florence Pugh en Léa Seydoux zijn zo sterk onderbenut.

Dune is een typische Villeneuve film met een zeer gestileerde droomwereld. Sci-fi in een droomwereld, of toch een droom uit de hel. Er wordt al direct gesproken over een vervolg, spinoff of serie. Het uitmelken is al begonnen. Van mij had Dune gerust 1 mooie film geweest. Hier en daar er iets uithalen en uitbrengen als een opgepoetste klassieker.

Part One was een waar spektakelstuk. In Part Two doet Villeneuve het met de bombastische soundtrack, weelderige cinematografie en verbluffende special effects nog eens dunnetjes over. Klein puntje van kritiek is dat richting het einde de lopende zaken wel erg snel afgehandeld worden, terwijl er qua verhaal eigenlijk nog wel wat vraagtekens resteren. Maar vooruit, zand erover. Ook het tweede deel van Dune is genieten geblazen.

4,0 * Dikke duin omhoog

Een overtuigende eerste helft maar het einde voelt erg afgeraffeld.

Het gedeelte met het worm rijden (ik vraag me alleen af hoe ze afstappen...) en de verdere inwijding in de gebruiken van de Vrijmans is de moeite waard. Deze scenes zijn ook mooi geschoten. Net als de guerilla aanval op de Harkonnen oogst.

Ik was wat minder onder de indruk van Geidi Prime, de planeet van de Harkonnen, veel te kunstmatig en dat zwart-witte werkte niet voor me. Feyd Rauta ook niet, Ik vond Feyd te jong eruit zien en niet eng genoeg. Walken als keizer Shaddam IV vond ik ook niet genoeg autoriteit uitstralen.

Timothee Chalamet blijft de uitstraling hebben van lekker uitslapen en daarna nog even een tukkie doen.

De sterkste rol blijft die van Rebecca Ferguson. Maar waarom ze opeens allemaal tattoos had snapte ik niet.

Dan het einde. Ik vond dit eigenlijk beter gedaan in het origineel van Lynch. Die had in ieder geval de memorabele oneliners (fear is the mindkiller en I will bend like a reed in the wind). Het was hier allemaal erg snel geregeld.

Het spijt me voor de Villeneuve fanboys, maar de ultieme Dune verfilming bestaat gewoon niet. Elke heeft zijn eigen gebreken. Het is moeilijk verfilmbaar omdat er veel verteld moet worden. Villeneuve heeft de zevenmijlslaarzen aangetrokken door zijn keuze het bij twee delen te houden. Een derde filmdeel, of een miniserie van 10 delen was niet raar geweest. Nu is er ook een (kortere) miniserie geweest en die was best aardig maar helaas beperkt budgetteerd met een doek als achtergrond waarop de woestijn was geschilderd. Net zoals de film van Lynch bepaalde dingen toch beter deed, bijvoorbeeld het tonen van de monsterlijke navigators.

Hele magere film.

Snap de heisa dus niet.

Moeilijk voor mij. Ik was al geen fan van de eerste film en liet dit tweede deel bewust achterwege in de bioscoop. Mijn mening is nog steeds onveranderd. Ik blijf het ontzettend langdradig vinden. Los van het feit dat dit tussenstuk wellicht moet lijden naar een apotheose in de slotfilm.

Geen idee waar de film heen wilt. Weinig of geen momenten gekend, ook niet in het eerste deel, waar ik in de flow zat. Ik werd dus zelden geïntrigeerd door de film. Maar dat is een gevoel dat ik niet kan aanpassen.

Maar ik was wél onder de indruk van de visuele ervaringen. Zeer knap hoe Villeneuve je meeneemt naar die woestijnwereld. Ook qua sound haalt hij hoge scores. Technisch dus zeker erg sterk, inhoudelijk bleef ik dan weer iets te veel op mijn honger zitten.

Visueel weer erg mooi, maar best een teleurstellend tweede deel. Het plot was me al in grote lijnen bekend door de Dune van Lynch uit 1984, al schijnt Dune Part Two ook af te wijken van de boeken.

Deel 1 kon ik nog wel waarderen om de visuals, maar deel 2 is meer van hetzelfde en daardoor regelmatig vrij saai. Al het acteerwerk en de bekende namen in de cast ten spijt, was het vooral pretentieus, vaag en emotioneel afstandelijk. De meeste acteurs acteren zonder zichtbare passie. Christopher Walken bijvoorbeeld lijkt er totaal geen zin meer in te hebben. Maar dat kan ook aan het schrijfwerk liggen.

Voor het plot hoef je dit ook niet te kijken, dat is flinterdun en voorspelbaar. Alles draait namelijk om Paul Atreides en de profetie van de messias die de Fremen naar vrijheid leidt. En guess what, Paul is die leider en weet de Fremen voor zich te winnen, wordt de Duke van Arrakis en verslaat de Harkonnen.

Mijn grootste bezwaar is dat de film erg fragmentarisch is geëdit, vaak overstemd door stemmige muziek of dramatische slowmotion. Dan lopen ze weer hier, dan weer een gevechtje daar, dan weer naar een of andere tempel om een elixir te drinken. De acties van Paul worden ingegeven door stemmetjes in zijn hoofd (een soort Force), visioenen en een vage 'calling'. Paul is een saai personage, een teen-angsty Gary Stu; worstelt met zijn lot, doet ondertussen alles foutloos, overleeft alles door plot armor, is de held en dan ook eens met nul gevoel voor humor. Zelfs de romance tussen Paul en Chani is dodelijk voorspelbaar.

Dus ja. Een soort humorloze Star Wars met zand. It's coarse, irritating and it gets everywhere.

Productie-technisch prima, maar het doet me emotioneel helemaal niks.
3*

Ik vond deel 1 echt goed, dus ik was heel benieuwd naar dit vervolg, maar wat is me deze film toch tegengevallen.

Deel 1 is spannend en mysterieus, maar deel 2 is heel vlak en vrij nietszeggend.

Er zit opvallend weinig verhaal in dit deel, en de motivaties van de personages zijn niet zo duidelijk. Een nogal wijfelende Timothée Chalamet. De acteerprestaties vallen me hier ook tegen. Zendeya is maar een beperkte actrice. Wel leuk om Lea Seydoux te zien, maar ze heeft hier een minimale rol.

Stellan Skarsgård in een dikmaakpak, het ziet er wanstaltig uit.

Het trage tempo doet de film geen goed, integendeel.

De climax maakt nog iets goed, maar ik vind in alles part 1 epischer en mooier gefilmd. Dat is een veel gebalanceerdere film met meerdere hoogtepunten.

Dune: Part Two is net als de voorganger een indrukwekkende film die zich te midden van een indrukwekkende entourage afspeelt. Wederom een geslaagdeverfilming van de epische vertelling naar de zesdelige reeks boeken van Frank Herbert uit 1965. Hoewel een prettige zit, sprankelt dit tweede deel wat mij betreft minder dan de eerste film.

Het duurt tamelijk lang voor er iets gebeurt. Regisseur Villeneuve lijkt zich een hele tijd vooral te verlustigen aan de prachtige exotische wereld waarin de film zich afspeelt. En wel zozeer dat hij lijkt te vergeten dat er ook nog wat verteld moet worden. De camera laat mooie beelden zien en hangt wat rond bij de personages die keuvelen en plannen smeden. Heel sfeervol, maar het duurde me iets te lang. Daarbij komt trouwens nog dat veel karakters helemaal niet erg interessant zijn of gewoon van weinig contouren zijn voorzien.

De actiescènes zijn dun gezaaid. In de loop van de drie uur durende film wordt opvallend weinig gevochten. En als het dan eindelijk zover is, zijn de actiescènes kort en weinig exceptioneel. Zo is ook de finale grote slag erg snel voorbij terwijl de strategie die gevolgd gaat worden voorafgaande aan de strijd voldoende verbale aandacht krijgt. Ik vroeg me af wat het nut is van alle dialoog over dat onderwerp terwijl je de praktische uitwerking niet terug ziet op het scherm. Nogal onbevredigend.

Met de speciale effecten is dan weer helemaal niets mis. De weergave van de exotische planeet is overweldigend. De beelden van de woestijn en zijn bewoners zijn mooi. En de weergave van de actie is weliswaar kort maar wel mooi ingekleed met effecten. Intrigerend zijn de inkijkjes in de inheemse cultuur met zijn religieuze ondertonen en rites. Met name daardoor ontstaat soms een sfeer die in een horrorfilm niet zou misstaan.

De kostuums en de diverse locaties zijn weer prachtig vorm gegeven. Uitstekende cast ook. Timothée Chalamet en Zendaya zijn prima op dreef, hoewel door de ietwat vlakke invulling van de karakters de echte inleving uitblijft. Kleine maar significante rollen zijn er voor Christopher Walken, Florence Pugh en Léa Seydoux. Mooie scènes zijn er tussen Rebecca Ferguson en Charlotte Rampling. Ondanks de minpunten valt er weer genoeg te genieten in Dune: Part Two.

Een pracht van een film. Een visueel verbluffende hervertelling van de boeken van Frank Herbert. Waarbij ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat de wijlen schrijver dik in zijn nopjes zou zijn geweest, met hoe er met zijn nalatenschap is omgegaan door Villeneuve en co.

En dat voor een verhalenserie die meer dan eens onverfilmbaar is genoemd.

Aangename film voor de SF liefhebbers. Terug mooie grafische beelden en een diepgaand verhaal. Geen ruimte-epos met laserstralen ed, maar zoals in deel I, vooral woestijndecors, zandstormen en epische gevechten met messen. Heeft me geen minuut verveeld. Vond hem zelfs beter dan deel I. Maar feitelijk is het een verderzetting van het verhaal uit deel I. Komt niet als een goedkope productie over, maar degelijk afgewerkt.

Toch een van de betere films die ik dit jaar heb gezien.

Kijk al uit naar derde vervolg…

4*

Aangeschaft en klaargelegd voor de vakantie en hier had ik echt heel veel zin in, dus kom maar op dacht ik zondagavond. Maar aangezien deel 1 alweer 2,5 jaar geleden was en ik geen idee meer had van de ontwikkelingen, verhoudingen en afloop viel me dit toch allemaal koud op mijn dak, werd het net geen sof en schreeuwt de film zelfs al voordat ik er klaar mee was al om een herkijk samen met het eerste deel.

Afijn, Dune, Villeneuve, de cast, Hans Zimmer, het is allemaal weer van hetzelfde laken en pak en toont vanaf het begin de visuele spierballen die in het eerste deel op het betoverende af was. En in part 2 is dat dus niet anders. Sterk is de sfeer waarin Paul zich onder het volk van Stilgar gevoegd heeft, toch begint dat zoals het geëindigd is in part 1 want in die fase begon de eerste ook een beetje stroperig te worden en zijn intensiteit een beetje te verliezen, en dat is in part 2 niet anders waar alleen rumoer en discussie even een kwestie is van doorkomen en uitfilteren. De opleiding die volgt van Paul biedt soelaas en doel met het ritje op de worm toch wel als bruut hoogtepunt in combinatie met muziek. Daarna volgt de switch naar andere families, volk en hatelijke beslommeringen waar ik toch regelmatig de weg even kwijt ben wie ook alweer wie is en wat ze met de zaak te maken hebben. Het was toch beter geweest om deel 1 eerst te herzien.

Maar heel erg veel schade lijdt de film daar niet onder met de wetenschap dat me vast duidelijker zal zijn en meer zegt met een dubbele herkijk. Want buiten dat allemaal is Dune 2 toch weer een film die buitengewoon genietbaar is. De artwork, ontwerp, muziek, sfeer, visueel, CGI, de actie, het is allemaal om van te smullen met de aanval op de harvester, slagvelden en ringgevecht van Feyd-Rautha als hoogtepunten. Uiteraard is de cast sterk, zit er een goede opbouw in richting een intens ontknoping, wil ik ook nog zeker even de geluidsmix en montage benoemen en loopt het geheel over van de lading en sfeer. Zoals duidelijk mag zijn smaakt het, maar heeft het niet de 'swept of my feet' indruk die ik vooraf had gehoopt en dat is mijn eigen schuld. Maar daar komt te zijner tijd wel verandering in verwacht ik zo. En nu is het wachten op deel 3 Messiah waarop ik vast niet weer dezelfde fout maak onvoorbereid erin te stappen.

Denis Villeneuve is een regisseur die ik bewonder om zijn visuele stijl, maar een goed, coherent verhaal vertellen gaat hem toch minder goed af, en een écht goede film heb ik hem mede om die reden nog niet zien maken. Dune blinkt vooral uit in production design, sound design, de hele schepping van de woestijnplaneet met al die details. En de vrij ongezouten kritiek op religie en daaruit voortkomende massahysterie vond ik best gedurfd, al begon het op een gegeven moment ook wel te vervelen dat domme gescandeer.

De losse segmenten waarin wormen worden bereden, oogstmachines worden uitgeschakeld- die scenes waren tof gemaakt. Maar het verhaal verloopt vaak stroef, met nogal wat gezwollen dialogen die niet heel veel meerwaarde hebben, en het was geregeld ook gewoon spanningsloos. En helaas was Chalamet dit deel niet helemaal geloofwaardig, noch als gevechtsmachine, noch als tirannieke verlosser, het gedraai aan de volumeknop als hij boos uitvalt ten spijt. De rol van Ferguson was nogal eendimensionaal, wat jammer was na deel 1, waarin haar personage interessanter was, en Bardem kwam een beetje over als een clown, die legde het er echt veel te dik bovenop.

Verder wat onnodige kleine rolletjes van Taylor-Joy, Seydoux (tenzij ze in het derde deel terug mogen keren en hier alleen geïntroduceerd worden), en een wat flauwe "back from the dead"-terugkeer van Brolin. Butler sprong er wel positief uit, al vond ik het steeds maar weer doorsnijden van de keel van hun eigen mensen omdat ze een weerwoord geven ook wat flauw worden- de Harkonnen zijn sowieso onsympathiek, ook zonder dat ze hun zombieslaven mensenvlees voeren.

Booooring

Een week na deel 1, gisteren deel 2 gekeken. Op sommige punten beter dan deel 1 en op andere punten minder, wat me - gezien de scores hier en op imdb - ietwat teleurstelde. Ik lees hier en daar dat men deel 1 wat traag vond en ik kan me voorstellen dat je deze dan beter bevalt. Hier gebeurt meer, maar ik vind het wel minder to the point. Waar in deel 1 geen zin of shot, laat staan scène, overbodig is en er behoedzaam maar gestaag ergens naartoe wordt gewerkt, kent deel 2 meer afwisseling maar zitten er ook dingen tussen die van de interessantste plotlijnen afleiden. Zo kon de introductie van die Na-Baron me weinig interesseren en ervoer ik juist dit deel als enigszins traag. Na ongeveer een uur snapte ik echt niet waarom dit deel zo goed scoort ten opzichte van deel 1 en zelfs überhaupt. Maar toen moest het beste duidelijk nog komen, namelijk de ontwikkeling van Paul himself. En dan openbaart zich ook het acteertalent van Chalamet. Ik ga daar niet te veel woorden aan wijden, maar dit is wel precies wat deze films onderscheidt van andere epische scifi actiefilms. De manier waarop Paul het zuiden getransformeerd het zuiden binnenstormt, de vertwijfeling bij Chana, het niet kunnen duiden van moederlief (gek of wijs?); het zijn deze elementen die meer dimensie geven aan het drama en wat mij betreft de grootste spanning veroorzaken. Het slotspektakel is ook om van te smullen; geen eindeloos uitgesponnen vechtscènes waarvan je al weet hoe het (heel heel waarschijnlijk) af gaat lopen, maar kort en krachtig en daarmee o zo doeltreffend. Dus ja, uiteindelijk doet deel 2 niet of nauwelijks onder voor deel 1 en ik kijk reikhalzend uit naar deel 3 .

Uitstekend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Prachtig 4K HD kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend achtergrond muziek/geluid...

Uitstekend camerabeweging...

Heerlijk genoten...

Top!

Eigenlijk kan ik mijn review van deel 1 kopiëren. Dus kortweg; verhaallijn van niks en visueel oogstrelend.

Tuurlijk, ik ben niet van dit soort megalomane films. Dat gedoe met oorlog, macht, profetie, volkeren en weet ik wat kan me aan mijn reet roesten. Als je gewoon met de mindset van vermaak erin gaat, zit je prima. Visueel wordt je namelijk enorm verwend. CGI/SFX is prachtig. Dat is ook, wederom, waar zo'n film het van moet hebben. De rest is echt oppervlakkige, flinterdunne, clichématige kul.

Deze weer opnieuw gezien op de 4k uitgave.

En met Dolby Vision beeld en Dolby Atmos geluid wat deze film echt nodig heeft, en zodat je de bioscoop ervaring ook thuis kan beleven.

En deze film blijft een imposante film op alle fronten.

Een visueel hoogstandje behalve de film is ook de film muziek meesterlijk.

Ook de acteer prestaties in deze film zijn uitmuntend.

Weer van genoten.

To be continued,prachtige spektakelfilm die moet bekeken worden op een plaats waarvoor hij bedoeld is:de BIOSCOOP,ben één van de laatsten van mijn generatie die met zulke films opgroeide in de jaren '50 & '60,deze film is niet bestemd om te bekijken op een "Smartphone" of aanverwanten,zoals steeds weer op dit "forum" worden films als deze afgebroken en vraag ik me steeds af waarom zij films bekijken,zoek dan iets anders,dit is een platform voor "filmliefhebbers niet het omgekeerde!Het ergste van al is dat deze "snotneuzen"denken dat ze "experts" zijn op gebied van film,jeezes!

Goed gemaakte film, maar nergens meeslepend.

Al met al een tegenvallend deel 2. Natuurlijk is er het fantastische decor met idem beelden. Prachtige kostuums. Spectaculaire scenes(niet veel). De GCI overtuigd ook niet steeds. De scenes wanneer de neef van de Baron in een arena soort van gladiator gevecht aangaat slaan de makers zelfs door met de GCI. De diverse verhaallijnen zijn niet helemaal duidelijk, laat staan de wat de motivaties zijn van de hoofdpersonages. Veel politiek gekonkel en en nog meer mystieke profetie. Het was soms taai. Het acteer werk was er nauwelijks, het leek wet of iedereen maar oneliners riep. Er was nauwelijks ruimte voor dialogen.

Maar toch is film wel goed. Want wat een beelden af en toe en WAT EEN GELUID en muziek. Jammer dat ik dit in de bioscoop gemist heb. Maar ook thuis imponeerde het geluid wat uit de speakers kwam.

Dus goede film, maar wel meer van verwacht.

Toen ik deze film indertijd in de bioscoop had gezien heb ik er bewust geen bericht over geschreven, want dat was zó'n overdonderende ervaring dat ik niet goed wist waar te beginnen of wat te zeggen. Na de herziening op Blu-ray blijft de film even indrukwekkend, maar ik heb nu in ieder geval het idee dat ik alles beter kan plaatsen. Het belangrijkste blijft voor mij toch dat dit superieure world building is met een impact die ik sinds LOTR niet meer heb meegemaakt, met werkelijk verbluffende visuals (de Oscar die cameraman Greig Fraser voor deel 1 heeft gekregen was voor dit tweede deel nog veel verdiender geweest) en opnieuw even sterke als ingetogen muziek van Hans Zimmer. Austin Butler is heerlijk onaangenaam als Feyd, Chalamet "nagelt" zijn rol definitief bij zijn boze toespraak tijdens de bijeenkomst in de grot, maar de beste acteerprestatie is toch van Zendaya bij wie je de twijfel van haar gezicht zou kunnen schrapen – niet voor niets krijgt zij de eer van de slotframe.

        Naast Austin Butler bevat de cast nog vier andere nieuwe namen, maar daarvan krijgen de drie actrices eigenlijk veel te weinig te doen, en Christopher Walken komt wat mij betreft als keizer te broos over, maar ik weet niet of dat aan de acteur ligt (die inmiddels ook al de 80 is gepasseerd) of aan de rol. Maar dat zijn slechts kleine minpuntjes in wat verder een meesterlijke film is met een visuele pracht die ik maar zelden heb gezien.

Beeld en soundtrack zijn absoluut top! Helaas wist het verhaal mij nu veel minder te boeien. Saai en soms wat onsamenhangend. Verder weinig spanning en nietszeggende dialogen. Tam maar wel fantastisch gemaakt.

Film 3,0

Beeld 4k 5,0

Geluid 5,0

Soundtrack 5,0