Dune: Part Two (2024)

Franciskine schreef:

(quote)

ik dus ook niet......vond er niks aan, ook part 1 vond ik overroepen, niet mijn genre SF, gelukkig voor de makers zijn er veel andere meningen...

Bijzonder. Deel één vond je over roepen en SF is niet je genre. Maar toch maak je de keuze om naar een 166 min. lange SF te kijken, en dan blijkt het dat je hem niks aan vind.

Kun je, je zelf dan niet de pijn en moeite voorkomen een film als dit dan niet te kijken?

Dus je hebt hem nog nieteens gezien, waarom geef je dan een cijfer?????

Dat was toen, maar inmiddels heb ik hem al in de bios gezien en daarna nog thuis op mijn Plex server in 4k.

Top film!

Ah oke dan heb ik niks gezegd

6/10
Beetje gemixte gevoelens over deze film, het eerste deel vond ik beter.
Visueel begon het erg sterk, maar dan begon het mij wat langdradig en eentonig te worden, de relatie tussen Paul en Chani. Het eindgevecht kwam bij mij nogal onlogisch over. Vond het allemaal wat minder.
Daarom een 6/10. Na de hype een teleurstelling? Tja.

Dat de Emperor zelf zo gemakkelijk te verslagen zou zijn... ik vond het wat ongeloofwaardig. De Harkonnen kwamen ook te weinig aan bod imo.

Edit: bij Dune part one had ik het gevoel dat dit een goede verfilming van het verhaal v Dune ging zijn, maar ben echt teleurgesteld na het kijken van het tweede deel. De film van 1984 was misschien iets beter met momenten. Dune (Film, 1984)

Lang getwijfeld of ik zou gaan, hele lange films zijn bij dit soort films vaak niet mijn ding, maar de lovende woorden en het feit dat ik part 1 ook in de bios heb gezien (3,5*) en dat vanavond de laatste keer was dat ie op een handig tijdstip draaide deden mij toch gaan. En inderdaad, visueel groots. Maar het verhaal vond ik langdradig en eentonig. En ik had al na anderhalf uur last van een houten reet. Zware tegenvaller. Duurde veel te lang. Een film van 90 minuten had ik vast hoger gewaardeerd.

Visueel weer erg mooi, maar best een teleurstellend tweede deel. Het plot was me al in grote lijnen bekend door de Dune van Lynch uit 1984, al schijnt Dune Part Two ook af te wijken van de boeken.

Deel 1 kon ik nog wel waarderen om de visuals, maar deel 2 is meer van hetzelfde en daardoor regelmatig vrij saai. Al het acteerwerk en de bekende namen in de cast ten spijt, was het vooral pretentieus, vaag en emotioneel afstandelijk. De meeste acteurs acteren zonder zichtbare passie. Christopher Walken bijvoorbeeld lijkt er totaal geen zin meer in te hebben. Maar dat kan ook aan het schrijfwerk liggen.

Voor het plot hoef je dit ook niet te kijken, dat is flinterdun en voorspelbaar. Alles draait namelijk om Paul Atreides en de profetie van de messias die de Fremen naar vrijheid leidt. En guess what, Paul is die leider en weet de Fremen voor zich te winnen, wordt de Duke van Arrakis en verslaat de Harkonnen.

Mijn grootste bezwaar is dat de film erg fragmentarisch is geëdit, vaak overstemd door stemmige muziek of dramatische slowmotion. Dan lopen ze weer hier, dan weer een gevechtje daar, dan weer naar een of andere tempel om een elixir te drinken. De acties van Paul worden ingegeven door stemmetjes in zijn hoofd (een soort Force), visioenen en een vage 'calling'. Paul is een saai personage, een teen-angsty Gary Stu; worstelt met zijn lot, doet ondertussen alles foutloos, overleeft alles door plot armor, is de held en dan ook eens met nul gevoel voor humor. Zelfs de romance tussen Paul en Chani is dodelijk voorspelbaar.

Dus ja. Een soort humorloze Star Wars met zand. It's coarse, irritating and it gets everywhere.

Productie-technisch prima, maar het doet me emotioneel helemaal niks.
3*

Tot mijn verbazing vind ik de voorganger toch de betere film. Ik had verwacht dat deze film veel meer een episch avontuur zou worden. Er is beduidend meer actie en spektakel nu, het weet alleen niet zo binnen te komen als in de vorige film. Net als dit vervolg was ook die film aan de rommelige kant, maar er was ook veel meer mystiek en een wat beter uitgewerkte coming of age-invalshoek waardoor dat allemaal wat beter werkte.

Voor een film die op een interessante manier over macht en religie gaat en Paul en Jessica veel minder als de overduidelijke good guys neerzet dan ik had verwacht is het ook best oppervlakkig en afstandelijk allemaal. Wat young adult-achtige kalverliefde is niet genoeg. Villeneuve verliest zichzelf in de grote ideeën en ontzagwekkende plaatjes, maar vergeet intussen een goedlopend verhaal met personages van vlees en bloed te maken.

Het gekke is dat de film tegelijkertijd zowel te gehaast als te traag is. Er zijn bijvoorbeeld veel personages (Gurney, Feyd-Rautha, Irulan, de keizer) die eigenlijk maar een kleine rol hebben, en de grote actie op het einde voelt zo afgeraffeld dat het gewoon een anticlimax is. Het had net zo goed de finale in een Marvelfilm kunnen zijn. Dat gevoel werd ook een beetje opgeroepen door een gebrek aan bloed. Typerend vond ik ook dat Gurney maar een minuutje voor zijn moment van wraak krijgt. Een betere film had het gevecht gevolgd door de ogen van hem en de andere partijen en dat door middel van schakelen meeslepend gemaakt.

Tegelijkertijd voelen de scènes tussen de actie in vaak traag doordat er van goede dialogen nooit echt sprake is. En over dialogen gesproken, het was zo veel beter was geweest als we niet iedereen vooral Engels hoorden praten. Ik vond Bardem zijn rol als Stilgar in de vorige film al erg matig met dat accent dat hij opzet, en hier is hij zelfs nog flauwer als een soort van goedkope comic relief.

Nu wil ik ook weer niet al te kritisch klinken, want ik heb nog steeds enorm genoten en blijf een groot fan van Villeneuve als regisseur. De visuele pracht en bombast alleen al maken de film meer dan de moeite waard, al helemaal op een groot scherm. De cinematografie, sets en de hele wereld zijn weer om je vingers bij af te likken. Dit is alleen wel mijn minst favoriete werk van Villeneuve sinds zijn grote doorbraak.

Ik vond deel 1 echt goed, dus ik was heel benieuwd naar dit vervolg, maar wat is me deze film toch tegengevallen.

Deel 1 is spannend en mysterieus, maar deel 2 is heel vlak en vrij nietszeggend.

Er zit opvallend weinig verhaal in dit deel, en de motivaties van de personages zijn niet zo duidelijk. Een nogal wijfelende Timothée Chalamet. De acteerprestaties vallen me hier ook tegen. Zendeya is maar een beperkte actrice. Wel leuk om Lea Seydoux te zien, maar ze heeft hier een minimale rol.

Stellan Skarsgård in een dikmaakpak, het ziet er wanstaltig uit.

Het trage tempo doet de film geen goed, integendeel.

De climax maakt nog iets goed, maar ik vind in alles part 1 epischer en mooier gefilmd. Dat is een veel gebalanceerdere film met meerdere hoogtepunten.

Dune: Part Two is net als de voorganger een indrukwekkende film die zich te midden van een indrukwekkende entourage afspeelt. Wederom een geslaagdeverfilming van de epische vertelling naar de zesdelige reeks boeken van Frank Herbert uit 1965. Hoewel een prettige zit, sprankelt dit tweede deel wat mij betreft minder dan de eerste film.

Het duurt tamelijk lang voor er iets gebeurt. Regisseur Villeneuve lijkt zich een hele tijd vooral te verlustigen aan de prachtige exotische wereld waarin de film zich afspeelt. En wel zozeer dat hij lijkt te vergeten dat er ook nog wat verteld moet worden. De camera laat mooie beelden zien en hangt wat rond bij de personages die keuvelen en plannen smeden. Heel sfeervol, maar het duurde me iets te lang. Daarbij komt trouwens nog dat veel karakters helemaal niet erg interessant zijn of gewoon van weinig contouren zijn voorzien.

De actiescènes zijn dun gezaaid. In de loop van de drie uur durende film wordt opvallend weinig gevochten. En als het dan eindelijk zover is, zijn de actiescènes kort en weinig exceptioneel. Zo is ook de finale grote slag erg snel voorbij terwijl de strategie die gevolgd gaat worden voorafgaande aan de strijd voldoende verbale aandacht krijgt. Ik vroeg me af wat het nut is van alle dialoog over dat onderwerp terwijl je de praktische uitwerking niet terug ziet op het scherm. Nogal onbevredigend.

Met de speciale effecten is dan weer helemaal niets mis. De weergave van de exotische planeet is overweldigend. De beelden van de woestijn en zijn bewoners zijn mooi. En de weergave van de actie is weliswaar kort maar wel mooi ingekleed met effecten. Intrigerend zijn de inkijkjes in de inheemse cultuur met zijn religieuze ondertonen en rites. Met name daardoor ontstaat soms een sfeer die in een horrorfilm niet zou misstaan.

De kostuums en de diverse locaties zijn weer prachtig vorm gegeven. Uitstekende cast ook. Timothée Chalamet en Zendaya zijn prima op dreef, hoewel door de ietwat vlakke invulling van de karakters de echte inleving uitblijft. Kleine maar significante rollen zijn er voor Christopher Walken, Florence Pugh en Léa Seydoux. Mooie scènes zijn er tussen Rebecca Ferguson en Charlotte Rampling. Ondanks de minpunten valt er weer genoeg te genieten in Dune: Part Two.

Net als deel 1 een waar meesterwerk, het zij nog zelfs een tandje beter dan de 1ste. Het verhaal naar het boek van Frank Herbert is een complex verhaal en is niet voor iedereen dus kijk hem in alle rust en jij krijgt een sterk verhaal. De cast speelt erg goed en is groots, ook de CGI is om van te smullen en de muziek maakt het geheel af. Rest mij alleen nog te zeggen van kijk dit meesterwerk je zult genieten zeker als echte scifi liefhebber.

Mooie huls van glazuur, maar helaas om een vrijwel leeg vat. En wat er wel in zit, heeft een hoge wokewaarde. Ellenlange seieuze gesprekken zonder een sprankje humor. Voor de liefhebber!

Wat bedoel je precies met wokewaarde?

Woke als in: goed en verantwoord omgaan met de hulpbronnen van de planeet, dappere rebellen die vechten tegen het grootkapitaal, en dat dan met een keur aan zweverige rituelen.

Volgens mij weet je niet helemaal waar de term woke voor staat

Zou kunnen. Wikipedia geeft me in de bredere betekenis gelijk, maar misschien vergis ik me. Maakt niet veel uit.

Woke is natuurlijk een vaag container begrip vandaar mijn vraag. Hoe jij het interpreteert is mij nu wel duidelijk. Bedankt.

Visueel en auditief overdonderd maar ik vond dat de vertelling toch wel de wensen overliet. Geen spanning, geen dreiging, het gaat allemaal veel te gemakkelijk zoals het eindduel tussen Paul en Feyd-Rautha. Ook veel off screen gebeurtenissen (de aanval tegen de Fremen, de tocht naar Zuiden) waardoor er gaten vielen. Personages die verwaarloosd werden (de vriendin van Chani die uit het niets haar moment krijgt maar die ene minuut is veel te kort om er iets bij te voelen). De cinema beleving was best OK maar echt in het verhaal zat ik niet en wat er met de personages ging gebeuren liet me een beetje koud. Maar als ik die dreunende drums hoorde dan veerde ik recht en riep : joepie, daar komen de wormen ...

Mwah. Aardig, maar niet meer dan dat. Mooi gemaakt, beetje langdradig, niet helemaal mijn ding.

Een pracht van een film. Een visueel verbluffende hervertelling van de boeken van Frank Herbert. Waarbij ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat de wijlen schrijver dik in zijn nopjes zou zijn geweest, met hoe er met zijn nalatenschap is omgegaan door Villeneuve en co.

En dat voor een verhalenserie die meer dan eens onverfilmbaar is genoemd.

Een uurtje minder was beter geweest, kon m'n aandacht er niet 100% bijhouden de hele film waardoor ik het aantal sterren lager houdt. Beelden zijn goed en special effects ook een voldoende. Minpuntjes: een uur te lang en wat mij betreft had de taal gewoon de hele film Engels mogen zijn. O ja, en waar ik me ook heel erg aan ergerde was het feit dat de ruimteschepen geweldig zijn met de meest moderne apparatuur, maar op het moment dat de mensjes met elkaar moesten vechten kwamen ze aankakken met zwaarden en messen.....Zou er dan niemand op het idee zijn gekomen tijdens het bouwen van de ruimteschepen die denkt: "Hey joh, weet je wat, misschien kunnen we die messen en zwaarden uit het jaar Oliebol vervangen door een draagbare versie van het schiettuig wat we in onze ruimteschepen en helikopters hebben".?

Aangename film voor de SF liefhebbers. Terug mooie grafische beelden en een diepgaand verhaal. Geen ruimte-epos met laserstralen ed, maar zoals in deel I, vooral woestijndecors, zandstormen en epische gevechten met messen. Heeft me geen minuut verveeld. Vond hem zelfs beter dan deel I. Maar feitelijk is het een verderzetting van het verhaal uit deel I. Komt niet als een goedkope productie over, maar degelijk afgewerkt.

Toch een van de betere films die ik dit jaar heb gezien.

Kijk al uit naar derde vervolg…

4*

Aangeschaft en klaargelegd voor de vakantie en hier had ik echt heel veel zin in, dus kom maar op dacht ik zondagavond. Maar aangezien deel 1 alweer 2,5 jaar geleden was en ik geen idee meer had van de ontwikkelingen, verhoudingen en afloop viel me dit toch allemaal koud op mijn dak, werd het net geen sof en schreeuwt de film zelfs al voordat ik er klaar mee was al om een herkijk samen met het eerste deel.

Afijn, Dune, Villeneuve, de cast, Hans Zimmer, het is allemaal weer van hetzelfde laken en pak en toont vanaf het begin de visuele spierballen die in het eerste deel op het betoverende af was. En in part 2 is dat dus niet anders. Sterk is de sfeer waarin Paul zich onder het volk van Stilgar gevoegd heeft, toch begint dat zoals het geëindigd is in part 1 want in die fase begon de eerste ook een beetje stroperig te worden en zijn intensiteit een beetje te verliezen, en dat is in part 2 niet anders waar alleen rumoer en discussie even een kwestie is van doorkomen en uitfilteren. De opleiding die volgt van Paul biedt soelaas en doel met het ritje op de worm toch wel als bruut hoogtepunt in combinatie met muziek. Daarna volgt de switch naar andere families, volk en hatelijke beslommeringen waar ik toch regelmatig de weg even kwijt ben wie ook alweer wie is en wat ze met de zaak te maken hebben. Het was toch beter geweest om deel 1 eerst te herzien.

Maar heel erg veel schade lijdt de film daar niet onder met de wetenschap dat me vast duidelijker zal zijn en meer zegt met een dubbele herkijk. Want buiten dat allemaal is Dune 2 toch weer een film die buitengewoon genietbaar is. De artwork, ontwerp, muziek, sfeer, visueel, CGI, de actie, het is allemaal om van te smullen met de aanval op de harvester, slagvelden en ringgevecht van Feyd-Rautha als hoogtepunten. Uiteraard is de cast sterk, zit er een goede opbouw in richting een intens ontknoping, wil ik ook nog zeker even de geluidsmix en montage benoemen en loopt het geheel over van de lading en sfeer. Zoals duidelijk mag zijn smaakt het, maar heeft het niet de 'swept of my feet' indruk die ik vooraf had gehoopt en dat is mijn eigen schuld. Maar daar komt te zijner tijd wel verandering in verwacht ik zo. En nu is het wachten op deel 3 Messiah waarop ik vast niet weer dezelfde fout maak onvoorbereid erin te stappen.

Denis Villeneuve is een regisseur die ik bewonder om zijn visuele stijl, maar een goed, coherent verhaal vertellen gaat hem toch minder goed af, en een écht goede film heb ik hem mede om die reden nog niet zien maken. Dune blinkt vooral uit in production design, sound design, de hele schepping van de woestijnplaneet met al die details. En de vrij ongezouten kritiek op religie en daaruit voortkomende massahysterie vond ik best gedurfd, al begon het op een gegeven moment ook wel te vervelen dat domme gescandeer.

De losse segmenten waarin wormen worden bereden, oogstmachines worden uitgeschakeld- die scenes waren tof gemaakt. Maar het verhaal verloopt vaak stroef, met nogal wat gezwollen dialogen die niet heel veel meerwaarde hebben, en het was geregeld ook gewoon spanningsloos. En helaas was Chalamet dit deel niet helemaal geloofwaardig, noch als gevechtsmachine, noch als tirannieke verlosser, het gedraai aan de volumeknop als hij boos uitvalt ten spijt. De rol van Ferguson was nogal eendimensionaal, wat jammer was na deel 1, waarin haar personage interessanter was, en Bardem kwam een beetje over als een clown, die legde het er echt veel te dik bovenop.

Verder wat onnodige kleine rolletjes van Taylor-Joy, Seydoux (tenzij ze in het derde deel terug mogen keren en hier alleen geïntroduceerd worden), en een wat flauwe "back from the dead"-terugkeer van Brolin. Butler sprong er wel positief uit, al vond ik het steeds maar weer doorsnijden van de keel van hun eigen mensen omdat ze een weerwoord geven ook wat flauw worden- de Harkonnen zijn sowieso onsympathiek, ook zonder dat ze hun zombieslaven mensenvlees voeren.

Waar ik part one een 3,5 / 5 geef.

Geef ik dit 2e deel een 3 / 5.

Part One pakte me en had me.

Part Two deed dit niet.

Zonde had er meer van verwacht.

Op gegeven moment heb je het truukje van de mega wormen wel gezien en gehad.

Deed me denken aan Tremors.

Jammer, leuk voor een keer.

Booooring

Langdradig en oervervelend. Gelukkig staat er een doorspoelknop op mijn systeem. Mocht volgens mijn mening maar 1u40 geduurd hebben.

Vrijheid en fantasie is ok maar hier twijfel ik wel of men de boeken heeft gelezen. Want de vrije interpretatie vd stiltpakken enz ????? Toch respect om dit meesterlijk verhaal opnieuw te vertellen. Hopelijk stopt dit niet bij het eerste boek.

En The Empire Strikes Back dan?

Een week na deel 1, gisteren deel 2 gekeken. Op sommige punten beter dan deel 1 en op andere punten minder, wat me - gezien de scores hier en op imdb - ietwat teleurstelde. Ik lees hier en daar dat men deel 1 wat traag vond en ik kan me voorstellen dat je deze dan beter bevalt. Hier gebeurt meer, maar ik vind het wel minder to the point. Waar in deel 1 geen zin of shot, laat staan scène, overbodig is en er behoedzaam maar gestaag ergens naartoe wordt gewerkt, kent deel 2 meer afwisseling maar zitten er ook dingen tussen die van de interessantste plotlijnen afleiden. Zo kon de introductie van die Na-Baron me weinig interesseren en ervoer ik juist dit deel als enigszins traag. Na ongeveer een uur snapte ik echt niet waarom dit deel zo goed scoort ten opzichte van deel 1 en zelfs überhaupt. Maar toen moest het beste duidelijk nog komen, namelijk de ontwikkeling van Paul himself. En dan openbaart zich ook het acteertalent van Chalamet. Ik ga daar niet te veel woorden aan wijden, maar dit is wel precies wat deze films onderscheidt van andere epische scifi actiefilms. De manier waarop Paul het zuiden getransformeerd het zuiden binnenstormt, de vertwijfeling bij Chana, het niet kunnen duiden van moederlief (gek of wijs?); het zijn deze elementen die meer dimensie geven aan het drama en wat mij betreft de grootste spanning veroorzaken. Het slotspektakel is ook om van te smullen; geen eindeloos uitgesponnen vechtscènes waarvan je al weet hoe het (heel heel waarschijnlijk) af gaat lopen, maar kort en krachtig en daarmee o zo doeltreffend. Dus ja, uiteindelijk doet deel 2 niet of nauwelijks onder voor deel 1 en ik kijk reikhalzend uit naar deel 3 .