The Pale Blue Eye (2022)

The Pale Blue Eye vertelt door zijn mengeling van persoonlijk drama en occult mysterie uiteindelijk twee verhalen. In theorie moeten die verhalen elkaar naadloos aanvullen, maar de praktijk is gekunsteld, omdat de dwarsverbanden het verhaal uiteindelijk opbreken en overdreven uitleggerig maken. De verzorgde beeldregie (met voldoende adempauzes tussen de scènes door) en het sfeerrijke aanzicht van een winters sneeuwlandschap houden de eerste grote Netflix-film van 2023 toch ruim twee uur boeiend.

Lees hier mijn volledige recensie

Goeie film waarin een detective gevraagd wordt de dood van een cadet te onderzoeken. Een vrij standaard opbouw voor dit moordmysterie dat zich afspeelt in de 19de eeuw en dat onderhoudend genoeg blijft. Sfeervol met ook een mooie soundtrack. Een goeie cast waarbij Harry Melling de meeste indruk weet te wekken in de rol van Edgar Allen Poe.

Vertaling van Pale is o.a flets, flauw, mat, dit is bij mij ook de juiste beschrijving van deze veel te lang durende film. Een rist aan bekende acteurs is geen garantie op een goede film dat is wel duidelijk. Het is gewoon te saai en heeft mij geen moment kunnen boeien. Ik stoor mij ook altijd aan kleine details in een film, ik kan het niet helpen. Twee vrouwen hadden duidelijk spierwitte kronen op hun tanden, in de 19de eeuw? Is het teveel gevraagd om die een beetje vuil en geel te maken. Muggenziften, ik weet het. Nog één ding, ik vond Anderson bijzonder zwak presteren, en ook Bale vond ik niet fantastisch....

Subliem.

Ik kon deze film enorm waarderen. Een waar schouwspel. Het decor/film locatie, cinematografie, setting, acteerprestaties, verhaal, plot en subplot. Alles klopte voor mij.

Ik laat alles nog een avond rusten en verhoog mogelijk morgen mijn score.

"Every heart tells a tale.”

Ik vond er om eerlijk over te zijn niet zo veel aan. En dat ligt denk ik persoonlijk meer bij mij omdat de film voor het algemeen erg goed scoort, ik kon er vrij weinig mee. En dat is misschien omdat het algemene verhaal van de film me niet zoveel boeide. Voor de rest buiten de acteerprestaties is de film wel degelijk goed om te zien. Ik was zelf echt hyped over dit project, toch wel omdat één van mijn meest gewaardeerde acteurs er ook in mee speelt maar, het verhaal trok me vanaf het papier heel erg. Toen hij was uitgekomen kwamen er al niet veel positieve berichten naar buiten, en dat blijkt ook zo doorgaan ben ik bang want ik vond het achteraf toch een hele langzame zit en ik vond er eigenlijk niet zo spannend.

Wat ik al zei en waar ik even op door wil gaan is het (in mijn ogen) enige positieve wat deze film te bieden heeft, en dat is toch wel het regiewerk. Niet alles is fantastisch, zo vond ik het verhaal dus vrij saai maar, de omgeving was prachtig. De film kent een onwijs mooie setting, zo is de omgeving erg mooi in de dichte bossen van Amerika en uiteraard het sneeuwige landschap heeft ook zo zijn charmes. Daarnaast vond ik het sfeertje in de film niet altijd even goed maar, qua setting kent de film dan wel weer een prima sfeer. De donkere momenten in de film geven ook een duister en kille sfeer af, was er toch voor zorgde dat er enigszins spanning was, al werd daar maar vrij weinig mee gedaan. Ik denk ook wel dat de decoratie van de film prima is, uiteraard het '1830’ gevoel kwam wel naar voren met de soldatenpakjes etc. maar, ook de dingen in de omgevingen en sommige details waren goed.

Over details gesproken daar las ik hier in de reacties ook al iets over en daar was ik het wel mee eens, want als je verder gaat kijken in de details dan is de film heel slordig. Neem bijvoorbeeld de tanden inderdaad die er allemaal net iets te goed uitzagen (qua witheid, niet qua gebit), en dat zijn vaak wel details die een films als dit konden redden, wat het nu dus ook niet heeft gedaan.

De cast vond ik ook niet heel boeiend. Ja, ‘Christian Bale’ zit er in maar, het is allemaal niet zo bijzonder ook niet van zijn kant. Zijn rol als ‘Augustus Landor’ was prima hoor maar, het was allemaal niet zo spannend. ‘Harry Melling’ vond ik direct al een slag lager spelen, en dus ook minder boeiend. Hij heeft de rol als ‘Edgar Allan Poe’ die ik alleen van naam ken, zijn werken ken ik niet en ik denk ook niet dat ik dat ooit ga lezen. Voor de rest vond ik de cast niet zo héél boeiend.

Ook liet ik mij teveel leiden door de tag ‘horror’, waardoor ik toch een aardige horrorfilm had verwacht. Het enige wat de film qua horror te bieden heeft was het lijk in het begin wat het meeste horror was in deze film, omdat het hart was uitgekarft en dat een flinke wond opleverde. Buiten dat heeft de film weinig met horror te maken, jammer dat hij zichzelf dus verkoopt met die tag, want ik vond het nogal slapjes.

Dus nee, ik heb best een saaie zit gehad, de film voelde echt heel lang aan waardoor het allemaal niet zo heel bijzonder was, dit trage gedoe daar zat ik niet zo op te wachten. Ik heb me dus niet zo erg vermaakt, en dat kan gebeuren. Helaas dus ook niet als ik had verwacht.

Scott Cooper kan geen slechte film maken, dat bewijst hij hier wederom. Al tikt deze The Pale Blue Eye niet het uitzonderlijk hoge niveau aan van de eerdere samenwerkingen tussen Cooper en Bale. Toch weten de acteerprestaties, locaties, sfeer en cinematografie gewoon een hoge kwaliteit aan te tikken.

Ik ben blij dat Netflix nog de portemenee trekt voor dit soort projecten en regisseurs al vraag ik mij wel steeds vaker af of dit houdbaar is in de toekomst. En dan is dit nog veel toegankelijker dan bijvoorbeeld Inarritu's Bardo.

Christian Bale en Harry Melling zijn beiden prima in dit onderhoudende, zij het iets te voor de hand liggende en nogal trage moordmysterie. Het ziet er allemaal sfeervol uit, maar personages en plot weten lang niet altijd te boeien. Het venijn zit 'm echter in de staart; net wanneer je denkt dat het verhaal is afgerond trekken de makers het tapijt onder je vandaan en volgt nog een verrassend sterke, emotioneel beladen toegift.

Degelijk.

Ik vind Scott Cooper een goede regisseur en de combo met Christian Bale heeft voor z'n beste films Out of the Furnace en Hostiles gezorgd. Ook voor The Pale Blue Eye werd een interessante setting gekozen om het duo te laten excelleren, maar dat is niet gebeurd. Samen met Black Mass vind ik dit de minst goede van Cooper, maar dan nog klinkt dat veel erger dan het uiteindelijk is.

Dit is gewoon een degelijke film zonder meer. Toffe setting, mooi aangekleed en sfeervol in beeld gebracht. Bale acteert wederom op niveau en ook enkele kleinere bijrollen zoals die van Toby Jones of Timothy Spall zijn doorgaans leuke toevoegingen. Van Harry Melling ben ik minder onder de indruk. Interessant uiterlijk voor diverse, creepy rolletjes, maar z'n theatrale delivery bekoort mij hier niet.

Blijft vooral een stemmig detectiveverhaaltje over. Het had hier en daar wat spannender gemogen. Ik had ook meer horrorelementen verwacht, maar dat blijkt geenszins het geval te zijn. Het plot vordert zich iets te plichtsbewust naar een weinig verrassende finale, al blijkt er ook nog een finale twist te zijn, eentje die ik weliswaar niet had zien aankomen maar verder ook niet echt veel toevoegt.

3

Degelijke tot prima film over een detectivefilm ergens rond 1830 in de staat New York, VS. Wat sowieso opvalt is die mysterieuze sfeerrijke beelden van de uitgestrekte bossen en kronkelende riviertjes. En de mist, sneeuw of regen is dan nooit ver weg. Laat staan de donkere nachten die het een unheimlich gevoel geven. Met de setting en het decor zat het dus prima en dat is dan ook één van de grote troeven van de film. Doet zo wat denken aan Sleepy Hollow (Film, 1999) , zelfde periode, zelfde plaats ongeveer, andere film weliswaar ...

Ook Bale doet het voortreffelijk, niet uitmuntend zoals in andere van zijn films, maar meer als gedegen. Harry Melling duikt geregeld op als opvallende bijrol en dat is hier niet anders. Die blik in zijn ogen heeft steeds iets geks en als je het bijsminkt, dan valt het extra op. Prima casting dus voor Edgar Allen Poe, lapzwans en talentvol dichter tegelijk. Ik vond het wel vreemd om een bestaande figuur te gebruiken in deze fictieve film. Bijzonder, maar wel geslaagd.

Het mysterie zelf was niet altijd even boeiend, maar wel onderhoudend. Ik vond dat er soms nogal snel tot bepaalde conclusies getrokken werden om tot een oplossing te komen. Het einde is sterk. In zijn geheel een prima onderhoudende en kwalitatieve film, zeker wat acteerprestaties en sfeer betreft.

"One of his eyes resembled that of a vulture -- a pale blue eye, with a film over it. Whenever it fell upon me, my blood ran cold"

De titel van deze film komt uit bovenstaand citaat van het kortverhaal van Edgar Allan Poe's "The Tell-Tale Heart" (1843) Echter had deze film niets met een verhaal van Poe te maken maar is gebaseerd op een in 2003 verschenen roman van Louis Bayard. Als een horror-fan, heb ik zeker interesse in Edgar Allan Poe en een goed mysterie gaat erbij mij altijd wel in! Maar hoewel ik de roman niet heb gelezen, heb ik sterk het vermoeden dat alleen maar een handige verkoopbaar uitgangspunt was want elke willekeurige aflevering van "Inspector Morse" is beter uiteengezet, beter geschreven en aangrijpender.

Helaas is de deelname van de griezelschrijver Poe dus vooral een gimmick, om de boel wat smaak te geven, want het personage had net zo goed elke andere naam kunnen hebben Voor de hand liggend is dat er een paar verwijzingen naar Poe zijn. Echter deze zijn vaak lui en zo te herkennen; uiteraard opent het met een citaat (‘The Premature Burial’) Bale's naam is van het korte verhaal, "Landor's Cottage" En het gedicht "Lenore" wat Harry Melling (die unheimisch goed, zelfs bijna eng, op de échte Poe lijkt) opeens citeert voor Lea Marquis.

Gek genoeg benadrukt hij dat het over haar gaat...maar dit klopt helemaal niet want de naam "Lenore" was niet in het gedicht opgenomen in de tijd dat het zich afspeelt.(pas in 1843) Ja hallo...makers doe je huiswerk eens! Oké dat is misschien mij als kniesoor maar geef wel weer dat Poe er met de haren bij wordt gesleept.

Ook als de film zich toespitst op het moordintrige; is dat voorspelbaar met maar weinig spanning en als mosterd na de maaltijd draait het ook nog uit op een ontgoochelende twist. Daarnaast was het occulte ook maar verschrikkelijk summier. Visueel wil het ook niet echt vlotten. Ik zeg dit vooral omdat de gotische sfeer erg beperkt aanwezig was. Daarnaast is het tempo te langzaam, en de film te lang, Meer dan een weinig betrokken kostuumdrama in de sneeuw met een stel goede acteurs, werd het voor mij dus niet.

Is dan alles kommer en kwel Nee dat ook niet het is dat Christian Bale een sympathieke 19e-eeuwse detective is en dat Harry Melling een zeer geloofwaardige Edgar Allan Poe portretteerde. (ondanks men hem wel degradeert als slappe sidekick) Leuk was het om naast Bale en Melling ook oudgedienden als Toby Jones en Timothy Spall acte de présence zien geven. Vrij onopvallend en een gemiste kans was de aanwezigheid van Charlotte Gainsbourg en tja Gillian Anderson lijkt zich met haar lachwekkend karikaturale vertolking van film te vergissen...

Ergens zijn er glimpjes van een historisch stuk, Gothic-novelle of film-noir maar de hele sfeer van het verhaal is zo eentonig in hoe het wordt gepresenteerd. Het sleept zich voort en het verhaal doet niet veel om het moordmysterie te verrijken of te versterken. Naar mijn mening ligt de grootste fout bij het schrijven van Scott Cooper! Tja en als je als regisseur eveneens op een fantasieloze manier van filmen weinig doet om scènes te verbeteren, werd deze film niet veel meer dan een eenvoudig thriller dat loom wordt verteld.

Een zeer sfeervolle setting en dat maakt deze film aangenaam om naar te kijken. Het plot is onderhoudend genoeg, zeker de eerste anderhalf uur. Dan neemt het verhaal een wending die ik niet zo sterk vond, om zich vervolgens weer enigszins te herstellen. Bale speelt prima en het overige acteerwerk is veelal ook in orde. Alleen Anderson valt uit de toon met een nogal zwakke acteerprestatie. Daarnaast is Mellings rol ook net wat te theatraal om echt serieus te kunnen nemen. Al met al best degelijk, maar geen bijzondere film.

Absoluut niet perfect, maar uiteindelijk wel een vrij fijn filmpje zonder meer. The Pale Blue Eye moet het, zoals meerdere gebruikers hier al aangeven, voornamelijk hebben van de prima cinematografie van de duister besneeuwde en mistige bossen en omgevingen, en de gothische sfeer die hierdoor wordt opgeroepen. Er had wat mij betreft zelfs nog wat meer ingezet mogen worden op beeld en sfeer, want nu ligt de focus wel nog steeds vrij fel op het plot. En laat nu net dat het minste aspect van de film zijn. Nergens slecht, en bij tijd en wijle nog wel een beetje boeiend, maar het hoofdmysterie is niet interessant genoeg, of wordt in ieder geval niet interessant gebracht. De personages springen iets te vaak ongefundeerd naar conclusies, wat op den duur begint op te vallen. Op zich niet erg, maar het schrijfwerk is dus wel niet van een enorm hoog kaliber. Al is de twist op het einde wel een leuke. Bale speelt een beetje op de automatische piloot - wat bij hem betekent dat je nog steeds naar een prima prestatie zit te kijken -, maar Harry Melling is de perfecte keuze voor een figuur als Edgar Allan Poe en doet dat dan ook naar verwachting heel goed. De wisselwerking tussen beide had beter gekund, maar levert niettemin enkele goede momenten op.

Maar vooral is het dus visueel genieten, waardoor de film echt nog wel een mooie 3.5* verdient. Het heeft niet enorm veel om het lijf, maar het is een geweldig in beeld gebrachte gothic period piece met een hele hoop sfeer, en dan heeft de film bij mij al een streepje voor.

Opnieuw een goede Netflix-film (na The white noise, The wonder, BigBug, The hand of God, The lost daughter, The harder they fall en nu vergeet ik er vast nog een paar van de afgelopen twee jaar). Niks heel speciaals maar gaat ook nergens de mist in, het Poe-karakter is leuk, de montage is erg fijn en al met al kan je hier gewoon een goede vrijdagavond mee hebben.

Trouwens Charlotte Gainsbourg in een piepklein rolletje. Heb ik al een tijd niet meer gezien, maar ze lijkt geen spat verouderd ten opzichte van 10 jaar geleden in de films van Von Trier.

Mwaaah, als het een hele dag regent en je hebt niks beters te doen dan is het nog wel vermakelijk.

Niet heel slecht gemaakt, maar de trucendoos met 'hoe maak ik een film spannend' (cameravoering, muziek en zo) is vrijwel dicht gebleven. Acteerwerk was ook allemaal wat bleekjes. Vooral Christian Bale. Als ik er over nadenk dan is Bale hier voor de hoofdrol gewoon niet de juiste acteur. Emotieloos, plat en hoekig. Harry Melling redt de boel hier nog.

Wel een aardig verhaaltje, maar de setting leidt ontzettend af.

Ik weet weinig van het Amerika van rond 1830. Bekender is de periode rond 1865, waarin de burgeroorlog plaatsvond. Wel leuk om een keer iets nieuws te zien. Het verhaal speelt zich af rond West Point, de bekende militaire academie. Maar de uniformen zijn raar, het gedrag van de 'kadetten' is vreemd, Gillian Anderson ziet er niet uit en stopt veel teveel Margaret Thatcher uit The Crown in haar personage, typecasting van Toby Jones geeft veel van het verhaal weg en de dialogen met dichter Poe zijn vreselijk gekunsteld en onnatuurlijk.

Voeg daar een continu mistroostig kijkende Christian Bale aan toe en het is een vreemd allegaartje van gekke kostuums en raar gepraat.

Niet mijn film.

2,5 sterren

Kan toch wel stellen dat ik een mega grote fan ben van Christian Bale, welke rollen deze acteur allemaal al heeft verwezenlijkt en dat zijn films vaak tot de sublieme top vd cinema behoren.

Maar na het ophemelen van Bale, nu naar deze 'The Pale Blue Eye'. En ja, ik kan al meteen zeggen, dat deze niet bij de betere van Bale behoort. Ik vond het geheel gewoon niet spannend genoeg en Bale als gepensioneerde detective Augustus Landor, was sowieso goed in zijn rol en maakte het voor mij zeker boeiend genoeg om te kijken. Maar ik miste zeker een wow gevoel, bij Bale, zoals ik anders wel vaak ervaarde. De film, het verhaal is gewoon té traag en nooit echt spannend genoeg, wel beviel mij de periode en de setting, waarin de film zich afspeelde wel. Maar nope, geen film die zal blijven hangen, daarom is deze té pover en gewoontjes.

Goed misdaaddrama, ik hou wel van dit soort film zelfs als ze kwalitatief iets minder zijn. Met een eindtwist die alleen maar in films kan maar nooit in de werkelijkheid.
1830. Een detective wordt door de militaire academie ingehuurd om de moord op te lossen op één van de kadetten. Een bijzonderheid is de toevoeging van Edgar Allan Poe als personage, briljant vertolkt door Harry Melling. Het blijft allemaal wazig en mysterieus tot diep in de film, en het kon ook vele kanten op, want je verwacht niet van dergelijke film dat die met de meest voor de hand liggende uitleg op de proppen komt. De toevalligheden waren me iets te talrijk en het tempo lag aan de lage kant maar ik vind het geen reden om hier minder dan 3;5* aan te geven. Daarvoor is het acteerwerk en de sfeervolle inkadering te goed.

Murder Mystery met een serieuze plottwist. Mooi sfeervol in beeld gebrachte tijdsbeleving, nl. Westpoint in 1830. Grafisch zit sfeer wel goed, maar verhaal is me wat te tam. Alles wat te traag. Niet te vergelijken met de recente Hercules Poirot ‘Murder on the Orient Express en Death on the Nile’. Christian Bale speelt wel een karakterkop, maar slaagt niet echt in opzet. Introductie van Edgar Ellan Poe vind ik dan wel weer geslaagd. Beetje zoals Watson bij Sherlock Holmes. Vind in deze film Harry Melling alias Poe zelfs beter dan Bale. Film op zich valt wel wel mee, maar er zijn betere in dit genre. Plottwist laatste half uur maakt veel goed. Zonder deze zou ik film lager gerated hebben. Nu 3*.

Niet slecht, maar ook niet helemaal mijn ding. The Pale Blue Eye kijkt gemakkelijk weg en mijns inziens is met name de prettige, sfeervolle setting daar verantwoordelijk voor. De hele aankleding van de film is fantastisch. Inhoudelijk vond ik het helaas iets minder sterk. Bij vlagen is de film onnodig traag en de twist kwam eigenlijk niet als een grote verrassing. Er werd al meermaals tijdens de film naar gehint dat Landor zelf niet helemaal koosjer was. Acteerwerk vond ik ook wat wisselvallig. Eigenlijk alleen maar goede namen, maar toch zullen de rollen van Bale, Anderson, Boynton en Duvall me niet lang bijblijven. Harry Melling valt daarentegen wél op. Op de eerste plaats is hij natuurlijk onherkenbaar als je hem vergelijkt met zijn rol in Harry Potter, maar hij zet Poe ook wel daadwerkelijk sterk neer. Ook is een compliment op zijn plaats voor de opvallend mooie score van Howard Shore. Al met al een prima film voor tussendoor, maar tegelijkertijd weinig bijzonder.

3*

De ogenschijnlijke zelfdoding door kadet Fry [Steven Maier] is voor Superintendant Thayer [Timothy Spall] aanleiding voor een grondig onderzoek. Hij huurt voormalig topdetective Augustus Landor [Christian Bale] om te onderzoeken of er een link is tussen Fry’s dood en de militaire academie waaraan hij was verbonden. Sleutelfiguur in het onderzoek is lijkschouwer Daniel Marquis [Toby Jones], maar de eerste concrete aanwijzingen komen van kadet Edgar Allan Poe [Harry Melling] met wie Augustus gaat samenwerken om de zaak op te helderen. Aan sfeer geen gebrek en Bale en Melling leveren degelijk werk af, maar het scenario verloopt als een trage whodunnit met ondervragingen en uiteraard een paar verrassend bedoelde twists. En die twists zijn het grootste probleem.

Gelukkig waren het niet allemaal stinkers op het vliegtuig (daar zorgde de baby twee rijen verder al voor). The Pale Blue Eye is niet zo shocking als hij denkt dat hij is maar is toch vermakelijk. Het sfeertje zit perfect en Harry Melling draagt elke scène waarin hij zit. Ik weet niet wat Gillian Anderson bezielde met haar acteerwerk maar het deed mee meermaals lachen uit plaatsvervangende schaamte.

3*

Traag opgebouwd mysterieus misdaadverhaal waarin schrijver en dichter Edgar Allan Poe betrokken wordt in een wereld van schijn. Detective Landor gespeeld door Bale onderzoekt de moordzaak en krijgt steun van de dichter om de moordenaar te kunnen vatten. De twist mag er zijn, maar het verhaal komt wel heel traag op gang. Positief is wel de sfeer en de mooie winterse locaties rond de moordzaak. Echt spannend is het evenwel niet. 6/10

Regisseur Scott Cooper lijkt zijn thrillerwerk met lichte horroruitspattingen na Antlers door te zetten, alleen is deze The Pale Blue Eye toch beduidend minder geslaagd. Toch wordt er nog altijd met verve in geslaagd om een redelijk onheilspellende sfeer op te roepen, die op vooral onverwachte momenten erg goed werkt. Het stilleggen van de muziek levert een aantal ijzingwekkende momenten op, ook al is horror niet echt een primair doeleinde van deze film. Het acteerwerk is bovengemiddeld, maar de film zelf duurt vooral lang en het onderzoek van Bale is gematigd interessant. Bovendien kon al dat persoonlijke gedoe met het overleden vrouwtje me gestolen worden (het levert zelfs een redelijk belachelijke twist op) en voelt de toevoeging van Edgar Allan Poe als hulpje nogal willekeurig aan. Het levert al bij al een sfeervolle, soms spannende maar ook relatief onstabiele film op die de regietalenten van Cooper moeiteloos bevestigd. Echter bevestigd het ook een kleine downgrade ten opzichte van het vorige Cooper-thrillerwerk.

Gisteravond aan de slag met deze The Pale Blue Eye, al was het alleen maar vanwege de naam Bale omdat ik begrepen had dat de film verder niet zo heel erg goed scoorde. En er valt het nodige te zeggen qua kritiek waar de film mij toch ook wel een beetje tegenviel.

Aan het begint zal het in ieder geval niet liggen met Bale zoals we Bale kennen, een fraaie setting met dito sfeer en een mooi tijdsbeeld waar het duidelijk is wat het gedachtegoed en de gewoontes betreffen rond die tijd. Rustig wordt er de tijd genomen voor de opbouw met de moord, het onderzoek en de kennismaking met Poe. Het mysterie ontvouwt zich daarna prima met verschillende verdenkingen, nog meer doden en de sinistere verhalen en theorieën van Poe. Daarnaast moet de cast natuurlijk niet vergeten worden met Bale, de mooie Boynton en de uitstekende Melling als Edgar Allan Poe.

Maar helaas zakt de film zo halverwege toch ernstig door de ondergrens qua spanningsboog en gebeurtenissen en verloopt het allemaal veel te traag waar het op een gegeven moment zelfs slaapverwekkend is en de sfeer en stijl het geheel amper meer overeind kunnen houden. Maar plotseling barst de film, na een eerdere ontknoping, die laatste minuten dan toch nog open waar veel aantijgingen gedaan worden en verschillende dramatische dingen de revue passeren die allemaal ten grondslag liggen aan het getoonde. Het staat haaks op het suffe middengedeelte dat niet vooruit te branden is dat ik me afvraag of dit nu simpelweg een slecht opgebouwd script is of dat dit juist een bewuste keuze is vanwege de dader en motief om de kijker soort van in slaap te wiegen. Het gegeven cijfer is dan ook een gebaseerd op twijfel, wellicht dat ik dit nog eens moet kijken.