Men (2022)

Yes, een nieuwe Garland!

Vanaf 2 juni 2022 in de bioscoop (The Searchers)

En er is een trailer!

En wat voor een!

EDIT: vanaf 16 juni in de bioscoop

Een nieuwe Garland is altijd iets om naar uit te kijken.

En na het zien van de trailer al helemaal.

Rory Kinnear met een handvol verschillende rollen. Ja, dit wordt zeker een interessante film.

indrukwekkende trailer

een van mijn favoriete bij het grote publiek minder bekende acteurs, samen met Stephen Graham. Die met Jessie Buckley samen onder Garland? Hell yes, sign me up.

Men’s Man: Rory Kinnear’s Shifting Identity • Journal • A Letterboxd Magazine - Letterboxd

Dit was er weer eentje uit de categorie vaag en traag en dan vooral heel erg vaag. En ook wel traag.
Het ziet er best mooi uit, maar waar gaat het over, waarom en hoezo? Zoek dat zelf maar uit, de pseudo intellectuelen zullen er vast wel allerlei metaforen in zien, die vast helemaal niet zo bedoeld zijn, want het is volgens mij gewoon vaag om het mysterie 100 minuten levend te houden.
Slecht of saai? Nee dat ook weer niet, zeker het laatste deel maakt het bezoekje aan de bios de moeite wel waard in ultra bizarro en goorheid, al duurt dat ook weer vrij lang allemaal.
Aan de ene kant (traag, te veel dingen die vaag blijven), weinig touw aan vast te knopen) hooguit 2 sterren, maar er zitten ook wel weer dingen in (weirde trip door een nachtmerrieachtige omgeving/dorp, het laatste stuk met de doorlopende geboortes) die 3 of zelfs 4 sterren waard zijn.
Aparte film dus, maar da’s logisch. In elk geval niet voor de liefhebbers van doorsnee horrorfilms.

Jessie Buckley + A24?! Sign me up!

Euhm ja.....

Men komt vooralsnog met stipt op nummer 1 binnen als raarste film van het jaar. In de eerste 80 a 90 minuten van de film zit je vooral naar een trage, maar erg suspensevolle film te kijken die, continu onder je huid weet te kruipen en bij vlagen echt doodeng is. Er zitten een aantal momenten in de film die een behoorlijk WTF gevoel bij je oproepen. En dit is best knap, want de film lijkt zich niet als een horrorfilm te presenteren als je naar de film kijkt. Maar dit is er natuurlijk wel één in de categorie van dat dit heel veel weerstand bij mensen kan oproepen, want niks is voorgekauwd en vooral de laatste twintig minuten gaat de film van werkelijk doodeng naar zo weird en onbegrijpelijk dat je redelijk verdoofd naar de aftiteling zit te kijken. Al moet ik wel zeggen dat het op een gegeven moment zo over de top werd dat ik de slappe lach begon te krijgen.
Een stuk of 6 keer een wedergeboorte zien uit een kut van een kerel of een andere opening op andere plekken van het lichaam is teveel van het goede en begon op een gegeven moment op mijn lachspieren te werken en dat lijkt me niet de bedoeling. Gelukkig kapte de film er net op tijd mee voordat ik in een slappe lach belandde waar ik niet meer uit kon komen.
Laat natuurlijk wel open: waar gaat deze film uiteindelijk in vredesnaam over? Het lijkt erop dat alle creepy dorpsgenoten een soort van geweten van Buckley's personage zijn en dat ze aan het einde van de film zich eindelijk niet meer schuldig voelt voor de zelfdoding van haar (ex-)partner. Deze verschijningen lijken een soort van manifestatie van zijn personage te zijn dat ze zich gezien willen voelen en dat zij zich schuldig voelt.
De film laat me alsnog met veel vragen achter, want het zijn uiteindelijk wel fysieke uitingen geweest, want alles wat zij heeft meegemaakt was fysiek zichtbaar voor haar vriendin die de ochtend later arriveerde. Het is dus geen raar mindcontrol spelletje geweest van dat godachtige figuur, het was allemaal echt. Betekent dit dus dat die dooie vriend nog steeds op de bank zit?.

Een film die je dus behoorlijk aan het denken zet. Maar vooralsnog niet de gevoelens bij me oproept om het helemaal uit te gaan graven. Wellicht dat zo'n YouTube kanaal als Looper zich eens op eindes van dit soort films moet focussen in plaats van die achterlijke ending explained filmpjes over films als Jurassic World of Top Gun.

Gelukkig kan ik alsnog heel erg van de horror genieten. Men is en blijft een unieke film die audiovisueel echt prachtige dingen doet en bij tijd en wijle echt angstaanjagend is. Maar misschien net te ver uit de bocht vliegt met de weirdness om volledig te overtuigen.

3,5*

Het eerst uur a anderhalf is het allemaal wat langzaam, maar toch boeit het wel, het lijkt wel ergens naartoe te gaan. Tot de laatste paar stukken want dat gaat echt helemaal nergens meer over. Gewoon te "wtfbbq" om het maar zo te zeggen.

Eng, akelig of wat dan ook vond ik het zelf echt geen moment. Misschien ben ik ook gewoon echt te gewend geraakt aan hele zieke shit in cinema, geen idee.

Kom op mensen, we hebben allemaal wel eens problemen gehad binnen een relatie. Toch? Soms gaat kalverliefde over, soms raken partners uitgepraat, soms raakt er iemand depressief, gewelddadig. Soms is het gewoon over. En al die breuken spoken in je hoofd, soms een dag, soms jaren, soms gaat het nooit meer over. Gelukkig is er voor die laatste groep eindelijk een film die alle antwoorden heeft. Men, mannen. Dompel uzelf onder in de duistere krochten van Alex Garland. En mocht het allemaal wat teveel van het goede zijn is er altijd nog “In Treatment” een serie in 3 delen. Gabriel Byrne legt u daar op de pijnbank. Maar we spreken wel af dat u eerst een poging waagt bij deze rolprent. P.S. Wapens zijn niet nodig.

"You're tormented."

Alex Garland staat inmiddels bekend om zijn werk dat verscheidene thema's op een opmerkelijke wijze weergeeft, maar met deze film gaat hij toch een stap verder.

Hier volg je Harper die na het overlijden van haar man er duidelijk even tussenuit moet. Zij trekt zich daarvoor terug in een huis op het Engelse platteland. Wat een rustgevende vakantie moet worden, mondt zich langzaamaan uit in een nachtmerrie vanjewelste.

De pacing is opvallend langzaam, echter zorgt dit er wel voor dat bepaalde dingen goed binnenkomen. Het is eigenlijk net zoals de scène in de tunnel waar Harper speelt met echo's. Dit is een mooie metafoor voor haar innerlijke strijd en het onverwerkte trauma waarmee zij kampt. Het blijft als het ware resoneren door het geheel, waardoor je geïntrigeerd blijft kijken.

Garland creëert met gemak een gevoel van onbehagen omhuld in een prachtig audiovisueel jasje. Als kijker weet je op een gegeven moment eigenlijk niet meer waar je het moet zoeken, met name tegen het einde aan; wat een waanzin. Hierbij mag ik Rory Kinnear zeker niet vergeten te noemen. De beste man zet op een onnavolgbare wijze het merendeel van de mannelijke personages neer.

Al met al is 'Men' een markante horror die niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard als je fan bent van Garland en A24.

3,5 Sterren.

Toch wel goede film die het vooral van de akelige sfeer moet hebben, en waarbij ik tijdens het kijken niet heel veel met de gebeurtenissen kon.

Na wat lezen over Green Man , kan ik er iets meer mee. Maar nog lang niet alles.

Eeg fijne thriller over mannen.

Hoe minder je er van te voren over weet des te leuker. Vond het zelf helemaal niet zo vaag. Het thema ’Alle mannen zijn hetzelfde’ (of dezelfde zo u wilt), werd me vrij snel duidelijk. Zo’n appel aan het begin maakt ook meteen duidelijk dat je het metafysisch moet beschouwen. Het ‘treintje’ op het eind kon ik wel waarderen, maar was voor mij niet nodig geweest.

4*

Fijne, intelligente horror, een beetje in de stijl of van het kaliber Hereditary of Midsommer, waarbij in dit geval een vrouw een paar weken een huis op het platteland huurt om te herstellen van een gewelddadige, traumatische relatie. Wat de film sowieso goed doet is de spanning er snel in brengen en die vast te houden. Daarbij maakt het gebruik van de bekende horrorclichés maar op een intelligente manier, zowel in uitwerking als in betekenis. Die betekenis wordt niet echt duidelijk uitgelegd en het einde is wellicht wat onbevredigend maar me dunkt dat de horror staat voor misogynie volgens de klassieke gedachte dat de vrouw de oorsprong van het leven is (door het te baren) en de man seksueel betovert waardoor de man op zijn beurt controle over de vrouw wil door middel van geweld of simpelweg overweldiging. Op z’n minst slaagt de film erin je mee te laten voelen in de positie van de vrouw waar de hele wereld, althans elke man, een bedreiging lijkt (met de verschillende mannen als een veelkoppig monster) waarbij de strijd van de vrouw tegen haar belager net zo goed een strijd is tegen haar eigen angst en trauma.

“Waar de FUCK heb ik naar zitten kijken…?” - 18-06-2022, ontgoochelde Pathé bezoeker achter ons

Niet Garlands meest toegankelijke dit, maar Men is mooi geschoten, en Buckley en Kinnear leveren fantastisch werk. De laatste akte liet ook ons wat vertwijfeld achter, maar met wat meer info over de Green Man themathiek en wat meer reflectie valt een en ander zeker wel op zijn plaats. Toch houd ik het voor nu op 3,5*, het werk niet helemaal voor mij, ondanks alle kwaliteit.

Nadat haar gewelddadige echtgenoot [Paapa Essidu] een einde gemaakt heeft aan hun relatie door zichzelf het leven te ontnemen, trekt Harper [Jessie Buckley] zich terug in een statig landhuis in een pittoresk dorpje. Nadat verhuurder Geoffrey [Rory Kinnear] haar wegwijs heeft gemaakt in de riante woning maakt Harper een wandeling in de omgeving. Daar ziet ze voor het eerst een zonderlinge verschijning die haar letterlijk en figuurlijk blijft achtervolgen. Het gros van de mannelijke personages wordt gespeeld door of is voorzien van het gezicht van Kinnear, al is het een raadsel waarom. Waarschijnlijk is het Alex Garlands poging om een vrij oppervlakkig melodrama over rouw, schuld en zelfvergeving te verpakken in een horrorjasje. Hij gebruikt het in ieder geval als een excuus om je als kijker murw te beuken met een hoop bizarre, maar vrij willekeurige visuele huzarenstukjes te trakteren. Het schijnt eng te moeten zijn, maar het is vooral heel erg vreemd. En waar het op slaat is mij helemaal een raadsel.

Alex Garland, kende ik vooral als schrijver van 28 Days Later, Sunshine en later Dredd. Zijn regie debuut: Ex Machina, was interessant debuut, maar ik vind dat hij echt doorbrak met annihilation.

Zijn nieuwste film Men is een geweldige film over fouten loslaten en accepteren en de kracht van de man. De acteurs acteren geweldig. Jessie Buckley speelt een weduwnaar,

die met een enorme schuldgevoel zich terugtrekt naar een land huis op het plattenland in Engeland. Daar ontmoet hij concierge Geoffrey, gespeeld door Rory kinnear. Hij komt heel aardig, leuk en sympathiek. Kinnear weet meteen hoe hij de kijker moet pakken, en ''''''spoiler'''''''''zijn meerdere personages Surprised

De film is prachtig geschoten. De Engelse landschap met de avond setting en goed gebruik van licht was geweldig.

Bijna de hele film had ik kippenvel. Garland weet het verhaal goed op te bouwen, door de ogen van Buckley's personage, gecombineerd met de locatie en camerawerk. Niet sinds Hereditary zo een effectieve slo -Burn enge horror gezien. Teleurgesteld met derde akte. Net als annihilationkomt Garland met iets waar je denkt apart, past dit wel bij de eerste twee aktes? Het was iets wat ik nog nooit had gezien en het was fascinerend maar het deed te lang voor mij. Het leek wel of Garland uitgeschreven was.

Vreselijk en walgelijk. Wist dat het een nare film zou zijn, maar zo extreem had ik ook even niet op gerekend. Afgezien van de uitstekende acteurs, muziek en camerawerk kon ik er helemaal niks mee.

Ai, dit viel me wat tegen. Dankzij het acteerwerk (Buckley is geweldig als altijd, al mag ze uit de rol van flippende vrouw stappen), special effects (vooral aan het eind, hóe dan?!) en soms mooie beelden nog net naar 3.5*. Maar narratief is het niet bijster origineel, probeert het diverse betekenislagen er een beetje bij de haren bij te slepen maar helemaal bevredigend rond komen ze nooit. Net zoals het einde mij gewoonweg niet bevredigde. Ik vond dat niet zozeer slim betekenisvol, de hele poespas neutraliserend (wat positief kan zijn maar hier niet zo overkwam), maar meer als een makkelijke uittocht om zelf niet de knoop door te hoeven hakken. Juist mogelijk rondbreien van betekenislagen bleef zo buiten schot, waardoor die potentie nauwelijks (of ternauwernood, hoe je 't maar benadert) vervuld werd. Dan deed de wat slepende opbouw het geheel ook niet erg goed. Het wil allemaal heel wat zijn maar wordt het gewoon net niet. Misschien toch maar naar 3*. Of niet.

Hier kan ik me wel in vinden. Wat natuurlijk erg jammer is, want de film bevat enkele overdonderende scènes. De fotografie - het kleurgebruik en de compositie die daarin een rol spelen - getuigt van puur vakmanschap. Je merkt dat over elk shot is nagedacht en dat het bovendien nog werkt ook. Groen en rood domineren het scherm en ondersteunen de vele Bijbelse verwijzingen (Hof van Eden, Adam vs Eva, enz.) In hoofdzaak was de symboliek me wel duidelijk, maar ik denk dat er nog meer lagen te ontdekken zijn bij een tweede kijkbeurt. Die scène onder de spoorwegbrug is sowieso het beste wat deze prent te bieden heeft, en wat dat betreft zelfs hedendaagse horror in het algemeen. Ontzettend beklemmend en mysterieus, met kippenvel op je armen zodra dat spel met de echo's aanvangt. Die echo's worden nadien heel sterk in de soundtrack verweven, een soundtrack die over de hele lijn onheil voorspelt. Kortom een film die je bij voorkeur op het witte doek gaat kijken. En toch, inderdaad, gaat tijdens die laatste akte de film uit de bocht, gedrenkt in extremiteiten en uitleggerige symboliek. Niet zoals bv. Antichrist, waar Men op veel vlakken wel een antipode van lijkt, die in beeld erg grafisch is, maar verhalend een heel stuk subtieler (en m.i. beter is). Al vraag ik me wel af wat er dan precies anders of beter had gemoeten. Misschien meer nadruk op dreiging en angst tijdens het slot, in plaats van het moralistische surrealisme dat nu een beetje misplaatst voelt. Maaaaar... Garland heeft iets te vertellen en daar kunnen geen tien Marvel- vehikels tegen op.

Men zal dit wel weer als "kunst" noemen en wij normale mensen zijn dan natuurlijk weer abnormaal want wat was dit waar-de-loos zeg.

Garland wordt met de film slechter. Ooit was het horror genre fun, tegenwoordig is het toch vooral veel sociaal gemekker, vaak zijn het ook niet meer dan peperdure tweets geworden. Met wat povere pogingen om het sfeervol te maken, wat halfslachtige weirdness en een clou die vooral doet gapen.

Ik hou best van films die compleet off the rails gaan in de laatste acte, maar maak er dan ook iets leuks van. Erg blij dat ik deze niet in de bios gezien heb.

Auditief is dat wel gaaf hoor, mooie soundtrack.

Vond het eerder zeperig, en afbreuk doen aan de sfeer.

Dan vind ik jou 3,5 ster toch nog behoorlijk hoog terwijl je de film toch best wel bekritiseerd. Of ja ik weet natuurlijk niet hoe jij tegen dat stemmen aankijkt, maar als ik 3,5 ster zie denk ik best een goeie film.

Dan heb je thuis kennelijk wat gemist. Het echospel was magisch. Ook mooi hoe het de rest van de film resoneerde.

Doe ik hem voor jou (terug) naar 3*. Zo strak ben ik er niet mee. De door mij genoemde pluspunten (én sound!) wogen me toch net wat zwaarder dan de minpunten.