Men (2022)

Euhm ja.....

Men komt vooralsnog met stipt op nummer 1 binnen als raarste film van het jaar. In de eerste 80 a 90 minuten van de film zit je vooral naar een trage, maar erg suspensevolle film te kijken die, continu onder je huid weet te kruipen en bij vlagen echt doodeng is. Er zitten een aantal momenten in de film die een behoorlijk WTF gevoel bij je oproepen. En dit is best knap, want de film lijkt zich niet als een horrorfilm te presenteren als je naar de film kijkt. Maar dit is er natuurlijk wel één in de categorie van dat dit heel veel weerstand bij mensen kan oproepen, want niks is voorgekauwd en vooral de laatste twintig minuten gaat de film van werkelijk doodeng naar zo weird en onbegrijpelijk dat je redelijk verdoofd naar de aftiteling zit te kijken. Al moet ik wel zeggen dat het op een gegeven moment zo over de top werd dat ik de slappe lach begon te krijgen.
Een stuk of 6 keer een wedergeboorte zien uit een kut van een kerel of een andere opening op andere plekken van het lichaam is teveel van het goede en begon op een gegeven moment op mijn lachspieren te werken en dat lijkt me niet de bedoeling. Gelukkig kapte de film er net op tijd mee voordat ik in een slappe lach belandde waar ik niet meer uit kon komen.
Laat natuurlijk wel open: waar gaat deze film uiteindelijk in vredesnaam over? Het lijkt erop dat alle creepy dorpsgenoten een soort van geweten van Buckley's personage zijn en dat ze aan het einde van de film zich eindelijk niet meer schuldig voelt voor de zelfdoding van haar (ex-)partner. Deze verschijningen lijken een soort van manifestatie van zijn personage te zijn dat ze zich gezien willen voelen en dat zij zich schuldig voelt.
De film laat me alsnog met veel vragen achter, want het zijn uiteindelijk wel fysieke uitingen geweest, want alles wat zij heeft meegemaakt was fysiek zichtbaar voor haar vriendin die de ochtend later arriveerde. Het is dus geen raar mindcontrol spelletje geweest van dat godachtige figuur, het was allemaal echt. Betekent dit dus dat die dooie vriend nog steeds op de bank zit?.

Een film die je dus behoorlijk aan het denken zet. Maar vooralsnog niet de gevoelens bij me oproept om het helemaal uit te gaan graven. Wellicht dat zo'n YouTube kanaal als Looper zich eens op eindes van dit soort films moet focussen in plaats van die achterlijke ending explained filmpjes over films als Jurassic World of Top Gun.

Gelukkig kan ik alsnog heel erg van de horror genieten. Men is en blijft een unieke film die audiovisueel echt prachtige dingen doet en bij tijd en wijle echt angstaanjagend is. Maar misschien net te ver uit de bocht vliegt met de weirdness om volledig te overtuigen.

3,5*

"You're tormented."

Alex Garland staat inmiddels bekend om zijn werk dat verscheidene thema's op een opmerkelijke wijze weergeeft, maar met deze film gaat hij toch een stap verder.

Hier volg je Harper die na het overlijden van haar man er duidelijk even tussenuit moet. Zij trekt zich daarvoor terug in een huis op het Engelse platteland. Wat een rustgevende vakantie moet worden, mondt zich langzaamaan uit in een nachtmerrie vanjewelste.

De pacing is opvallend langzaam, echter zorgt dit er wel voor dat bepaalde dingen goed binnenkomen. Het is eigenlijk net zoals de scène in de tunnel waar Harper speelt met echo's. Dit is een mooie metafoor voor haar innerlijke strijd en het onverwerkte trauma waarmee zij kampt. Het blijft als het ware resoneren door het geheel, waardoor je geïntrigeerd blijft kijken.

Garland creëert met gemak een gevoel van onbehagen omhuld in een prachtig audiovisueel jasje. Als kijker weet je op een gegeven moment eigenlijk niet meer waar je het moet zoeken, met name tegen het einde aan; wat een waanzin. Hierbij mag ik Rory Kinnear zeker niet vergeten te noemen. De beste man zet op een onnavolgbare wijze het merendeel van de mannelijke personages neer.

Al met al is 'Men' een markante horror die niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker de moeite waard als je fan bent van Garland en A24.

3,5 Sterren.

Fijne, intelligente horror, een beetje in de stijl of van het kaliber Hereditary of Midsommer, waarbij in dit geval een vrouw een paar weken een huis op het platteland huurt om te herstellen van een gewelddadige, traumatische relatie. Wat de film sowieso goed doet is de spanning er snel in brengen en die vast te houden. Daarbij maakt het gebruik van de bekende horrorclichés maar op een intelligente manier, zowel in uitwerking als in betekenis. Die betekenis wordt niet echt duidelijk uitgelegd en het einde is wellicht wat onbevredigend maar me dunkt dat de horror staat voor misogynie volgens de klassieke gedachte dat de vrouw de oorsprong van het leven is (door het te baren) en de man seksueel betovert waardoor de man op zijn beurt controle over de vrouw wil door middel van geweld of simpelweg overweldiging. Op z’n minst slaagt de film erin je mee te laten voelen in de positie van de vrouw waar de hele wereld, althans elke man, een bedreiging lijkt (met de verschillende mannen als een veelkoppig monster) waarbij de strijd van de vrouw tegen haar belager net zo goed een strijd is tegen haar eigen angst en trauma.

Nadat haar gewelddadige echtgenoot [Paapa Essidu] een einde gemaakt heeft aan hun relatie door zichzelf het leven te ontnemen, trekt Harper [Jessie Buckley] zich terug in een statig landhuis in een pittoresk dorpje. Nadat verhuurder Geoffrey [Rory Kinnear] haar wegwijs heeft gemaakt in de riante woning maakt Harper een wandeling in de omgeving. Daar ziet ze voor het eerst een zonderlinge verschijning die haar letterlijk en figuurlijk blijft achtervolgen. Het gros van de mannelijke personages wordt gespeeld door of is voorzien van het gezicht van Kinnear, al is het een raadsel waarom. Waarschijnlijk is het Alex Garlands poging om een vrij oppervlakkig melodrama over rouw, schuld en zelfvergeving te verpakken in een horrorjasje. Hij gebruikt het in ieder geval als een excuus om je als kijker murw te beuken met een hoop bizarre, maar vrij willekeurige visuele huzarenstukjes te trakteren. Het schijnt eng te moeten zijn, maar het is vooral heel erg vreemd. En waar het op slaat is mij helemaal een raadsel.

Alex Garland, kende ik vooral als schrijver van 28 Days Later, Sunshine en later Dredd. Zijn regie debuut: Ex Machina, was interessant debuut, maar ik vind dat hij echt doorbrak met annihilation.

Zijn nieuwste film Men is een geweldige film over fouten loslaten en accepteren en de kracht van de man. De acteurs acteren geweldig. Jessie Buckley speelt een weduwnaar,

die met een enorme schuldgevoel zich terugtrekt naar een land huis op het plattenland in Engeland. Daar ontmoet hij concierge Geoffrey, gespeeld door Rory kinnear. Hij komt heel aardig, leuk en sympathiek. Kinnear weet meteen hoe hij de kijker moet pakken, en ''''''spoiler'''''''''zijn meerdere personages Surprised

De film is prachtig geschoten. De Engelse landschap met de avond setting en goed gebruik van licht was geweldig.

Bijna de hele film had ik kippenvel. Garland weet het verhaal goed op te bouwen, door de ogen van Buckley's personage, gecombineerd met de locatie en camerawerk. Niet sinds Hereditary zo een effectieve slo -Burn enge horror gezien. Teleurgesteld met derde akte. Net als annihilationkomt Garland met iets waar je denkt apart, past dit wel bij de eerste twee aktes? Het was iets wat ik nog nooit had gezien en het was fascinerend maar het deed te lang voor mij. Het leek wel of Garland uitgeschreven was.

In eerste instantie deelde ik ook de teleurstelling van menig filmfan hier en dan voornamelijk door het einde maar vandaag spookte de film toch door mijn hoofd. Ik zat me wel af te vragen wat het allemaal betekende en dat is altijd wel een pluspunt. Ergens lijkt de symboliek of heel simpel of anderzijds niet helemaal te begrijpen. Eerste helft van de film is wel het beste, lekker mysterieus en spannend en audiovisueel was het genieten. lang geleden dat ik een horrorfilm heb gezien die daar zoveel moeite instopt en daar houd ik wel van. Het is wel een speciale film, al kan je ook concluderen dat dit een film is die mannen wel in een heel slecht daglicht zet en dat is dan schijnbaar de trend. Vrouwen zijn onschuldige engelen en mannen duivels. Dat is niet waar natuurlijk maar veel zaken zijn tegenwoordig niet waar en nuance is ver te zoeken. Maar toch wel een film waar ik van heb genoten maar ik zal het niet snel nog een keer opzetten door het einde. Of het is allemaal heel simpel of er zit meer achter. Het beste van Garland vind ik alsnog de serie Devs.

Wat een draak van een film. Afschuwelijk!! In het begin prachtig geschoten omgeving, maar aan het einde ……. Ben nog net niet weggelopen zoals een paar andere.

Onbehaaglijke, mysterieuze horrorfilm over een jonge vrouw (Jessie Buckley) die na een traumatische ervaring rust probeert te zoeken op het engelse platteland. Eenmaal gearriveerd wordt ze echter geconfronteerd met een reeks verontrustende gebeurtenissen. De film is visueel een lust voor het oog, niet in de laatste plaats door het voortreffelijke camerawerk en de verbluffende special effects, en weet binnen de kortste keren een bijzonder naargeestig sfeertje neer te zetten. De spanning wordt daarnaast vakkundig opgebouwd, met een aantal intense en doodenge momenten. Buckley en Rory Kinnear zijn beiden uitstekend.

Echt geweldig, ik zat er helemaal in. Mysterieus, twists en gekkigheid kaar wel met een goed verhaal.

Deze film is niet eng, deze is gewoon raar. Het begint nog best aardig, sfeervol ook wel en ergens wel binnen het geloofwaardige. Maar de derde akte gaat helemaal los en zal vast op symbolisch niveau vanalles betekenen maar ik kon daar niets mee. Het werd uiteindelijk een lange zit. Visueel soms wel prima, maar ook daar zat meestentijds weinig bijzonders bij. 2,5*

Garland is back.

Begon ongeveer 8 jaar geleden top aan zijn loopbaan als filmregisseur, maar heeft zich daarna op iets minder niveau bevonden. Niet dat zijn films er niet in slagen wat interessants neer te zetten overigens. In tegendeel, zijn films bevatten altijd wel genoeg elementen die ervoor zorgen dat wat je te zien krijgt best creatief is.

Dit keer bevinden we ons op Engels platteland dat eigenlijk zelf al een aparte sfeer met zich meebrengt, die dankzij de nogal groene cinematografie versterkt wordt. Het is een aparte omgeving die knap naar voren wordt gecommuniceerd. Dat is ook nodig, want als het op interactie tussen personages aankomt verzwakt de film toch aardig snel.

Dat heeft er alles mee te maken dat Buckley vervelend is en Kinnear in zijn nogal ambitieuze rol niet in elke vorm kan overtuigen. Het einde is lekker fantasierijk en bizar, dat ik zeker mocht, maar verder ontbreekt het de film wat aan lef en spanning. Een echt overweldigende indruk maakt het niet, na afloop heb je vooral het gevoel iets bijzonders, maar vergeetbaars te hebben gezien.

Voor een nieuwe horrorfilm is het best een verademing tussen de crap die we dit jaar voorgeschoteld hebben gekregen, maar toch kan het nergens een serieus hoog niveau bereiken. Voor Garland zijn doen zeker had ik ook net wat meer verwacht. Wie weet komt er nog een echt toppertje uit, ik zie het zo gebeuren. Moet hij alleen wel op een aantal stukjes wat sterker aan de touwtjes trekken.

Meesterlijke horror van de bovenste plank

Producent : Dus jij wil een horrorfilm maken. Maar jongen toch, er zijn al zoveel horrorfilms en ze komen allemaal op hetzelfde neer. Regisseur : Ja maar deze is heel anders hoor. Producent: Okay, vertel, waar gaat deze dan over? Regisseur : Deze gaat nergens over. Producent: Nou, vooruit dan maar.

En zie hier: Men.

Ahh Jessie Buckley, fijne actrice. Inmiddels heb ik haar al vaker gezien in films (of een serie zoals Chernobyl) dus weet ik dat het qua acteerwerk wel goed zit.

De film begon sterk, met mooie beelden van het Engelse landschap en het karakteristieke jaren '30 vakantiehuisje (dé belangrijkste eis van elk Kopen zonder Kijken stelletje) is op het eerste gezicht een prima horror setting.

Door de korte roodgetinte flashbacks krijg je al snel de indruk dat er meer speelt dan een jonge vrouw die een gezellig AirBnB-optrekje zoekt. Ze heeft een traumatische ervaring meegemaakt met een zelfmoord en zoekt nu rust in de countryside om het te kunnen verwerken. Oke, fair enough.

Maar schijn bedriegt, als blijkt dat er iets met de dorpsbewoners aan de hand lijkt te zijn. Hier begint de film creepy thrillervormen aan te nemen. Het begint met een wandeling door een spooky tunnel waarna ze wordt gezien en gestalkt door een enge naakte man maar daarna wordt het een stuk vreemder als blijkt dat alle dorpelingen (inclusief de naakte man) het gezicht van Rory Kinnear hebben. Ik kreeg er Being John Malkovich vibes van. Het cgi gezicht op het kind was overigens wel belachelijk slecht.
Hoe dan ook, something's up. Wat het precies is zullen we waarschijnlijk nooit weten, want in de 2e helft ontaardt de film in een metaforische body horror met vreemde verschijnselen rond het huis en gory scenes met bloederige bevallingen (don't ask).

Het einde liet me daardoor niet bevredigd achter. Aan de ene kant is het einde vreemd en over the top, aan de andere kant vond ik het ook teveel 'in your face'. Was dit allemaal symbolisch, dan was het ook weer te direct. Ik weet het niet.

3*

Men is de derde speelfilm die Alex Garland regisseerde. Tevens de derde speelfilm waarvoor hij zelf het script schreef. Met zijn twee goede eerstelingen Ex Machina (2014) en Annihilation (2018) die respectievelijk handelen over kunstmatige intelligentie en buitenaards leven, betrad hij de wereld van de science fiction op een fantasievolle, surrealistische en niet-doorsnee manier. Met Men dat in het horror/fantasy genre thuis hoort, hanteert Garland dezelfde onorthodoxe aanpak.

De film begint op een klassieke manier met protagoniste Harper (een sterk spelende Jessie Buckley) die haar intrek neemt in een groot landhuis op het Engelse platteland. In plaats van ontspanning krijgt Harper te maken met vreemde gebeurtenissen die allesbehalve ontspannend werken. De film lijkt zich in haunted house- of home invasion-sferen te gaan begeven en doet dat deels ook wel, maar beweegt zich daarnaast vooral in de richting van de psychologische horror. Temeer daar Harper (zoals de kijker al in een vroeg stadium heeft vernomen) worstelt met de nasleep van een traumatische ervaring en de suggestie van psychische instabiliteit wekt.

Met dat gegeven in het achterhoofd doemt natuurlijk de vraag op of de bedreigende en omineuze ervaringen die zij heeft zich in de realiteit, dan wel in haar hoofd afspelen. Met het opdringen van die vraag, wordt de klassieke modus enigszins verlaten. Het audiovisuele aspect neemt in belangrijkheid toe. Surrealistisch aandoende voorstellingen en belevingen bepalen meer en meer de toon en het aanzien van de film. Betoverende beelden van de natuur stuiten op een verontrustend werkende sound design. De sfeer is onheilspellend. Duister. En als in die sfeer steeds meer vreemdsoortige ervaringen plaatsvinden, neemt het onaangename, onheilspellende en duistere gevoel alleen maar toe om uiteindelijk in een groteske finale heel aangenaam en grandioos te culmineren.

Fijne film.

Vreemde film, maar dat is niet zo nieuw bij Garland. Stond toch op mijn lijstje. Geen film voor de doorsnee filmkijker, denk ik. Een mysterieuze film waar het een uur lang vrij rustig blijft. De focus ligt dan op het trauma van Harper en de fabuleuze omgeving waarin ze zich bevindt op de countryside. De onheilspellende muziek en prachtige natuur met close-ups deden me veel plezier.

Ook Jessie Buckley is een plezier om naar te kijken. Naar het einde toe ontaardt de film wat. Body horror met wat bevallingen of reïncarnaties, wie zal het zeggen. Had het eerlijk gezegd niet door totdat James terug op de proppen kwam. Als een soort Jezus werden de verwondingen geprojecteerd op andere individuen. En Harper is gekweld door schuld en boete.

Niet dat ik alles begrepen heb en alles wordt verklaard, maar deze film hoeft niet noodzakelijk in den treure verklaard te worden. Hij zou dan aan kracht inboeten , denk ik.

Redelijke film over een vrouw die na het overlijden van haar man een huisje huurt op het platteland. Wat traag en vooral eentonig. Maar ook sfeervol en genoeg mooie beelden. Mysterieus en vaag. Rory Kinnear moet ongetwijfeld veel plezier hebben gehad met de verschillende rollen. De finale is zeker de moeite waard.

Het enige goede aan deze film was het fraaie camerawerk en de effecten , het verhaal zelf gaat over schuldgevoel
en traumaverwerking , alleen lijkt zij daar zelf weinig last van te hebben , hoe dat in de film wordt verwerkt is vrij bizar te noemen , ze ontkent ook elke verantwoordelijkheid wat wel blijkt uit haar gesprek met de priester .
De film ontspoort naar het einde toe behoorlijk met veel gore , als het de bedoeling was van de maker om een horror te maken dan bewijst deze film naar mijn mening dat je horror en dit soort psychisch arthouse achtige aanpak niet met mekaar te combineren zijn .
Laat horror lekker simpel zijn in zijn genre , dat werkt het beste .

Prachtige beelden, goed acteerwerk, een sterke soundtrack en een interessant verhaal. Toch is het het allemaal net niet. Vond het veel te vaag. Misschien dat het bij een herziening beter aanslaat.

Voor nu 3*

Gewoon een gewoon leuke film die een langzame interessante opbouw kent waarna de kijker in opperste verbazing vervalt. Dus niet gelijk in actie, deze komt vanzelf wel en dan voor de hoofdrolspeler in een onaangename mate! Wow, gewoon een prachtige film, ga kijken!

Een 7+!

De laatste jaren merk ik dat ik steeds selectiever word in mijn favoriete genre en verbaast het me hoe zoveel filmliefhebbers nog altijd kunnen blijven hangen in een soort geloof omtrent de zoveelste film over duiveluitdrijvers en "dingen die alleen de personage ziet en anderen niet"... of dingen die behekst zijn of waar een vloek op rust. Ik sta nog altijd op het punt van: moet ik het dan toch nog een kans geven als ik me echt sierlijk verveel of moet ik het gewoon skippen? Het zijn immers wel weer films waar meer aandacht aan wordt besteed. Met diepgaande horror loop je het risico dat je in een bioscoopzaal vol strontvervelende mensonterende kutstudenten zit die vinden dat ze om de haverklap moeten zeggen dat ze er geen fuck van snappen en door deze onwetendheid en tegenslag omdat ze niet weer zo'n uitgepoepte Hollywoodkloon voorgeschoteld krijgen allerlei domme ginnegapjes, geluidjes en grapjes moeten maken. Dat heb ik met Hereditary wel gemerkt... en dan waren er nog wel van die kwezels op Moviemeter die zeggen dat ik dan maar niet voor Pathé had moeten gaan.

Maar ik merk dan toch wel dat ik, om arrogant te zijn, volwassen word, niet meer ben geïnteresseerd ben in dat doorsnee werk waarin elke "boe" als een soort bevrediging moet werken... en verder niks. Wat blijft er over en wat zal nog steeds niet vervelen? Dit soort films. En Men was daar ook wel zeker eentje van. Eentje die ook weer te weinig opgenoemd zal worden.

Alex Garland, een creatieve duizendpoot die zijn carrière begon als romanschrijver, scenarioschrijver en vervolgens gamedesigner heeft misschien iets te lang gewacht om zijn eerste eigen speelfilms te maken. We hebben de buitengewone Ex-Machina en Annahilation gehad, en na twee covid-jaren besloot hij weer eens iets nieuws en eigenzinnigs te proberen. Men wijkt wel af van de vorige twee; het heeft nu niks met science fiction te maken... of...

De trailer en de teaser beloofden veel en de film maakt het waar. We volgen Harper; een hele goede vertolking trouwens. Ze heeft de auto gepakt en is de Engelse hoofdstad ontvlucht om wat meer rust te vinden in de verre rurale streken. Opvallend is al meteen dat ze deze streek als suiker ontvangt en de natuur haar geregeld een rustgevende glimlach op haar gezicht doet toveren. Als ze uiteindelijk op haar bestemming is aangekomen en tijdens de rondleiding van de ietwat onvoorspelbare Geoffrey de knusse sfeer van haar verblijf tot zich opneemt lijkt ze verkocht te zijn. Ze lijkt de afleiding gevonden te hebben... Dan wel de afleiding tegen een traumatische gebeurtenis waarin haar man zelfmoord heeft gepleegd. Maar blijkbaar heeft de trauma ook een soort van opluchting gekregen, als we al in flashbacks snel te weten krijgen wat voor man het was. Ze is dus vrij... om het zo te zeggen. Toch?

Meteen nadat ze haar bagage heeft gedropt trekt ze de natuur in. En dit levert om te beginnen prachtige plaatjes op. Ze komt uiteindelijk bij een tunnel en uit vreugde begint ze spontaan wat operadeuntjes te zingen, om deze te laten echoën. Misschien had ze dit beter niet kunnen doen, want overduidelijk heeft ze iets opgeroepen en veranderd deze verwerking langzaam maar zeker in een complete doch onderhuidse nachtmerrie.

En het is vanaf dit punt voor de kijker in te vullen what the fuck er in godsnaam allemaal gebeurt. Vanaf dit moment lijkt iedereen die ze in het idyllische dorpje tegenkomt wel behoorlijke vreemde trekjes te hebben en ontmoeten we hierbij ook bizarre personages. Van een glibberige priester tot een Peter Pan-personage die me erg aan die ene alter ego van James Mc Avoy in Split en Glass denken... en natuurlijk die mysterieuze naakte stalker. De metaforen zijn hierin ook al snel gevonden: Bijvoorbeeld dat vrouwen zich niet zo moeten aanstellen en de dingen niet zo zwaar moeten nemen. Die caféscene was er een sterk voorbeeld van. Zo'n "trouwe" dorpscultuur waarin er nooit iets ernstigs gebeurd terwijl Harper toch echt wel beter weet.

En zo weet Men toch, en zoals je kan verwachten, vaak onder de huid te kruipen en zijn de momenten en de situaties buitengewoon goed getimed. Die scenes waarin Harper bijvoorbeeld iets hoort terwijl ze door de pikdonkere rurale straten loopt en dan vervolgens de verdachte geluiden in de verte hoort. Klasse! En dat nadat ik net terug was van een paar dagen Terschelling en ik ook al te graag in het donker mijn wandelingen maakte in de kleine eigenzinnige dorpjes. Meteen waren de gelijkenissen met de decoraties gemaakt.

En tegen het einde lijkt de film alleen maar verder uit te pakken en van onderhuids over te slaan naar een bizarre onaardse in your face, terwijl het de metaforen nog wel vast blijft houden. Ik las al vergelijkingen met The Thing; maar ben de filmposter in de film niet tegengekomen. Echter had ik het idee van dit einde wel al een klein beetje kunnen voorspellen, maar de uitwerking was magistraal en niet voor mensen met een zwakke maag.

Met als kers op de taart het open einde.

Men is toch wel meer dan slechts een horrorfilm. Garland heeft zijn creativiteit op de boventoon laten klinken en lijkt de film geregeld om te willen toveren in een kunstwerk met zijn bepaalde schilderkleuren. Zeker de montages vond hij meer dan belangrijk. Daarbij voegt hij ook nog enkele verwijzingen van oude legendes in toe... Iets wat een film ook alleen maar beter kan maken. Verwijzingen naar Adam & Eva en De tuin van Eden (die appelboom is een visueel hoogtepuntje)... en heb ik sindsdien weer kennis gemaakt met een nieuwe mythe. Iets met groene mannetjes ofzo...

In het clichéland van de horror vormt zich toch zo nu en dan buiten de grote schermen een meesterwerk. En Men is daar zeker één van!

5,0*

Wow! Dorpjes waar je beter niet kan komen deel 222: Cotson. Dat is op het platteland van Engeland. Fantastisch vakantiewoning dat zeker. En eindelijk weer eens een regisseur die snapt waar het om draait in film. De beelden, het camerawerk, de visuals. En natuurlijk het mystery aanhouden en vervolgens helemaal Cronenberg eindigen. Het is alweer een tijdje geleden dat we een naam van een regisseur goed gaan inprenten: Alex Garland (net een jaartje ouder dan ikzelf) scoort hattrick.

Brr, als Harper een appel plukt wist ik het al! Dit is er weer één; een film die zwaar met metaforen en drama schermt maar die horror schuwt. Of....je moet de vet aangedikte toxische mannelijkheid daar nog onder willen laten vallen! Het plot is dun en eenvoudig. Harper ontmoet in het dorpje verschillende mannen (Rory Kinnear) en allen zijn kwaadwillig en imperfect...hoeveel...er zit een boodschap in de film... kan je verdragen? In de finale is er dan wat bodyhorror maar die was eerder lachwekkend dan huiveringwekkend. De getoonde 'Groene Man' was hier net zo decoratief dan dat hij vaak ook op gebouwen is te zien! Natuurlijk ook, in het kader van kunstzinnigheid, was het traag, soms minutenlang stil of er werd een zeik-geluidsband vol stemklanken ondergezet Tja dit is allemaal zo standaard kunstzinnig dat het voor mij alleen nog kijkbaar was door de snelheid een tandje erbij te doen. Zucht...ik word gewoon zooo moe van al die zogenaamd 'elevated horror'-films.

Dit was een speciaal filmpje. De film begon redelijk opgewekt, maar al gauw sloeg de sfeer wel om. Het eerste deel kon ik wel erg smaken. Naar het einde toe ging het van thriller/drama over naar horror en werd het ook wel heel wat vreemder. De cast deed het wel prima en ook de film zag er heel mooi uit. De setting en ook de natuur was prachtig. Het einde was redelijk metaforisch.

Het is zeker geen film voor iedereen, maar vond het niet mis.

Snapte er niets van. Zat me al te ergeren aan een echo in een tunnel.... er is geen echo in een tunnel. Vreemd gedoe zonder uitleg en vieze mannen.

'the Shining' by Alex Garland. Francis Bacon ook. Toch altijd iets heel bijzonders wat Garland doet. Mijn favoriete regisseur wat 'Ending Scenes' betreft. O.K. het is er soms ver over, (heerlijk toch!?) maar is dat niet de bedoeling van cinema? Nog iets vreemds; als je Alex Garland in tikt op 'google afbeeldingen' zie je hem werkelijk nooit (glim) lachen.

Bijzondere film waarin Garland meer van zijn publiek vraagt dan in zijn vorige films, zoals het jezelf openstellen voor symboliek en thematiek. Los daarvan kun je genieten van de prachtige setting en de manier waarop dit in beeld wordt gebracht. En niet te vergeten het goede acteerwerk. Zeker in combinatie met de muziek zorgt dit voor een ijzingwekkend sfeer, zonder dat er veel gebeurt. In de climax gaan alle remmen los en kun je al dan niet genieten van wat 'body horror' of proberen de film te snappen. Ik adviseer het eerste.

Zelden zoveel moeite gehad om vast te stellen wat ik nou van een film vond. Er schieten een aantal dingen door mijn hoofd: Misplaatste symboliek over genders, de vrouw gezien als getraumatiseerd en slecht behandeld wezen, en alle mannen zijn hetzelfde en slecht. Welke symboliek zat er in die geboortes...transfobie? Vermoedelijk begrijp ik niet goed wat Garland hiermee wil zeggen maar ik hou er toch een rare nasmaak aan over.

Aan de andere kant een film met een hele mooie cinematografie en fantastische acteurs, en ik vond hem toch behoorlijk creepy! Ik waardeer het wel dat deze film zich onderscheidt van de meeste 13 in een dozijn horrorfilms. Ik ga maar veilig en lui op 3* zitten.

Bizarre en benauwende film met een heel fijne, naargeestige sfeer. Erg bijzonder om met zoveel vragen te zitten, terwijl je tegelijkertijd weet dat de antwoorden gewoon voor je liggen. Tot op zekere hoogte in ieder geval. Want het gaat hier puur om interpretatie. Je kunt hier gemakkelijk een uitleg aan geven, meerdere zelfs. Alleen welke is goed? Gaat het hem er puur om dat alle mannen hetzelfde zijn? En vindt alleen Harper dat of wordt dat als een algemeen feit gepresenteerd? Hoeveel van dit alles is echt en wat gebeurt er in Harpers hoofd?

Dat alles houdt je heel de film lang bezig. En daar ben ik een groot fan van. De meeste films volgen een behoorlijk gemakkelijk stramien: Dit is de hoofdpersoon, die heeft zus doel en zo obstakel(s). Gaat hij/zij het ondanks alles redden? Maar wanneer de protagonist net als de kijker de opgeworpen obstakels niet - of niet geheel - begrijpt, is het een volstrekt raadsel waar dit alles zal eindigen. Het is een doolhof. Je snapt hoe een doolhof werkt, alleen weet je niet exact wat de route is die je eruit zal leiden. Maar dat is dan ook je enige houvast.

Zo denk ik er op dit moment over. Meestal denk ik iets langer na voordat ik opschrijf wat voor impact een film maakt, maar ik verplaats me terug in het moment dat ik 'm zag. En dan krijg je dit.

Tip: mocht je deze film nou aan een andere willen koppelen op dezelfde avond, dan lees je hier welke op een interessante manier matcht met Men.

... dat is ook hoe 't op mij overkomt. Ook hier wederom zo'n typisch Netflix-filter toegepast, voegt allemaal weinig toe IMHO