Men (2022)

Fijne psychologische horror met folklore invloeden. Garland schiet daarbij ook nog eens mooie plaatjes en de soundtrack is doeltreffend.

Ik ga geen stem geven, om 1 reden. Snap er geen jota van. Vooral het einde (wat nergens op slaat). Zal wel aan mij liggen, dus ik ga de film daardoor niet afzeiken.

Maar wat ziet de film er geweldig uit. Mooie plaatjes en sfeerschepping. Buckley is een fijne actrice om naar te kijken. Kinnear doet het goed met z'n verschillende rollen. Acteer kunsten tot the point.

Misschien nog een keer checken.

Fijn uitgewerkte interessantdoenerij, waar je voor in de stemming moet zijn. En dat was ik wel gisteren. Kreeg er een beetje Mother! vibes van.

3,5*

Wat waarschijnlijk beetje zal helpen is om een keer op "Men Movie by Garland Explained" te zoeken.

De laatste jaren merk ik dat ik steeds selectiever word in mijn favoriete genre en verbaast het me hoe zoveel filmliefhebbers nog altijd kunnen blijven hangen in een soort geloof omtrent de zoveelste film over duiveluitdrijvers en "dingen die alleen de personage ziet en anderen niet"... of dingen die behekst zijn of waar een vloek op rust. Ik sta nog altijd op het punt van: moet ik het dan toch nog een kans geven als ik me echt sierlijk verveel of moet ik het gewoon skippen? Het zijn immers wel weer films waar meer aandacht aan wordt besteed. Met diepgaande horror loop je het risico dat je in een bioscoopzaal vol strontvervelende mensonterende kutstudenten zit die vinden dat ze om de haverklap moeten zeggen dat ze er geen fuck van snappen en door deze onwetendheid en tegenslag omdat ze niet weer zo'n uitgepoepte Hollywoodkloon voorgeschoteld krijgen allerlei domme ginnegapjes, geluidjes en grapjes moeten maken. Dat heb ik met Hereditary wel gemerkt... en dan waren er nog wel van die kwezels op Moviemeter die zeggen dat ik dan maar niet voor Pathé had moeten gaan.

Maar ik merk dan toch wel dat ik, om arrogant te zijn, volwassen word, niet meer ben geïnteresseerd ben in dat doorsnee werk waarin elke "boe" als een soort bevrediging moet werken... en verder niks. Wat blijft er over en wat zal nog steeds niet vervelen? Dit soort films. En Men was daar ook wel zeker eentje van. Eentje die ook weer te weinig opgenoemd zal worden.

Alex Garland, een creatieve duizendpoot die zijn carrière begon als romanschrijver, scenarioschrijver en vervolgens gamedesigner heeft misschien iets te lang gewacht om zijn eerste eigen speelfilms te maken. We hebben de buitengewone Ex-Machina en Annahilation gehad, en na twee covid-jaren besloot hij weer eens iets nieuws en eigenzinnigs te proberen. Men wijkt wel af van de vorige twee; het heeft nu niks met science fiction te maken... of...

De trailer en de teaser beloofden veel en de film maakt het waar. We volgen Harper; een hele goede vertolking trouwens. Ze heeft de auto gepakt en is de Engelse hoofdstad ontvlucht om wat meer rust te vinden in de verre rurale streken. Opvallend is al meteen dat ze deze streek als suiker ontvangt en de natuur haar geregeld een rustgevende glimlach op haar gezicht doet toveren. Als ze uiteindelijk op haar bestemming is aangekomen en tijdens de rondleiding van de ietwat onvoorspelbare Geoffrey de knusse sfeer van haar verblijf tot zich opneemt lijkt ze verkocht te zijn. Ze lijkt de afleiding gevonden te hebben... Dan wel de afleiding tegen een traumatische gebeurtenis waarin haar man zelfmoord heeft gepleegd. Maar blijkbaar heeft de trauma ook een soort van opluchting gekregen, als we al in flashbacks snel te weten krijgen wat voor man het was. Ze is dus vrij... om het zo te zeggen. Toch?

Meteen nadat ze haar bagage heeft gedropt trekt ze de natuur in. En dit levert om te beginnen prachtige plaatjes op. Ze komt uiteindelijk bij een tunnel en uit vreugde begint ze spontaan wat operadeuntjes te zingen, om deze te laten echoën. Misschien had ze dit beter niet kunnen doen, want overduidelijk heeft ze iets opgeroepen en veranderd deze verwerking langzaam maar zeker in een complete doch onderhuidse nachtmerrie.

En het is vanaf dit punt voor de kijker in te vullen what the fuck er in godsnaam allemaal gebeurt. Vanaf dit moment lijkt iedereen die ze in het idyllische dorpje tegenkomt wel behoorlijke vreemde trekjes te hebben en ontmoeten we hierbij ook bizarre personages. Van een glibberige priester tot een Peter Pan-personage die me erg aan die ene alter ego van James Mc Avoy in Split en Glass denken... en natuurlijk die mysterieuze naakte stalker. De metaforen zijn hierin ook al snel gevonden: Bijvoorbeeld dat vrouwen zich niet zo moeten aanstellen en de dingen niet zo zwaar moeten nemen. Die caféscene was er een sterk voorbeeld van. Zo'n "trouwe" dorpscultuur waarin er nooit iets ernstigs gebeurd terwijl Harper toch echt wel beter weet.

En zo weet Men toch, en zoals je kan verwachten, vaak onder de huid te kruipen en zijn de momenten en de situaties buitengewoon goed getimed. Die scenes waarin Harper bijvoorbeeld iets hoort terwijl ze door de pikdonkere rurale straten loopt en dan vervolgens de verdachte geluiden in de verte hoort. Klasse! En dat nadat ik net terug was van een paar dagen Terschelling en ik ook al te graag in het donker mijn wandelingen maakte in de kleine eigenzinnige dorpjes. Meteen waren de gelijkenissen met de decoraties gemaakt.

En tegen het einde lijkt de film alleen maar verder uit te pakken en van onderhuids over te slaan naar een bizarre onaardse in your face, terwijl het de metaforen nog wel vast blijft houden. Ik las al vergelijkingen met The Thing; maar ben de filmposter in de film niet tegengekomen. Echter had ik het idee van dit einde wel al een klein beetje kunnen voorspellen, maar de uitwerking was magistraal en niet voor mensen met een zwakke maag.

Met als kers op de taart het open einde.

Men is toch wel meer dan slechts een horrorfilm. Garland heeft zijn creativiteit op de boventoon laten klinken en lijkt de film geregeld om te willen toveren in een kunstwerk met zijn bepaalde schilderkleuren. Zeker de montages vond hij meer dan belangrijk. Daarbij voegt hij ook nog enkele verwijzingen van oude legendes in toe... Iets wat een film ook alleen maar beter kan maken. Verwijzingen naar Adam & Eva en De tuin van Eden (die appelboom is een visueel hoogtepuntje)... en heb ik sindsdien weer kennis gemaakt met een nieuwe mythe. Iets met groene mannetjes ofzo...

In het clichéland van de horror vormt zich toch zo nu en dan buiten de grote schermen een meesterwerk. En Men is daar zeker één van!

5,0*

Niet zo gek dat de wereld compleet in de war raakt als je bedenkt dat we dit soort flauwekul voorgeschoteld krijgen.

Zouden die filmmakers zelf wel begrijpen waar dit over gaat ?

Toegegeven: er zit wel een bepaald traag sfeertje in, soort van broeierig, wat in ieder geval mij dan wel aanspreekt. Ik heb het uit kunnen zitten tot het einde.

De filmmaker weet heel goed wat hij doet. Maar hoezo flauwekul? Heb jij het zelf wel begrepen?

Wow! Dorpjes waar je beter niet kan komen deel 222: Cotson. Dat is op het platteland van Engeland. Fantastisch vakantiewoning dat zeker. En eindelijk weer eens een regisseur die snapt waar het om draait in film. De beelden, het camerawerk, de visuals. En natuurlijk het mystery aanhouden en vervolgens helemaal Cronenberg eindigen. Het is alweer een tijdje geleden dat we een naam van een regisseur goed gaan inprenten: Alex Garland (net een jaartje ouder dan ikzelf) scoort hattrick.

Een beetje David Cronenberg-achtig maar ik vond 'm niet goed en ik kan me niet inbeelden dat ik 'm ooit nog eens ga zien.

Tegenvaller, maar vooral omdat ik met de verkeerde intentie heb gekeken. Ik wilde gewoon een lekker griezelig filmpje op de fucking zondagmiddag. Niet deze 'not-all-men' unit met zo'n einde wat ik waarschijnlijk pas begrijp ver nadat ik deze review heb geschreven.

Gedoetjes, gedoetjes. Vind hem niet intrigerend genoeg om hem nog eens te bekijken.

Jessie Buckley Is een goede actrice met als fysiek kenmerk een scheef mondje .Ze gaat steen vast voor niet doorsnee films / series . Ook dit A24 film project is geen uitzondering .de eerste helft is zij alleen in haar nieuwe huis . En verloopt traag maar toch redelijk fascinerend .maar dan staat er een man in de tuin en word het vreemd en stuk beter .

Maar het is het einde wat een mega groot WTF gehalte heeft en ik kan me niet voostellen dat je het einde begrijpt zonder het internet te raadplegen .

Maar het slot en de bijhorende beelden zijn echt fantastisch . Vies, en psychedelisch . En dat gaat blijkbaar samen .

Ik vond het een intrigerende kijk ervaring maar het gemiddelde van 3 * is in mijn ogen precies goed . Niet ieders cup of tea . Maar zeker de moeite waard . Nog een keer kijken zit er voor mij niet in . Wat het gemiddelde voor mij wat naar beneden haalt ! 3* .

Is "Men" een enge film? Nope. Wel een enorm vage film met een arthouse-air van jewelste. De metaforen vliegen rond je oren en het staat bol van de symboliek. De eindconclusie zal eerder iets zijn van "What the FUCk heb ik nu gekeken" i.p.v. "Ah ja, dat zag ik al aankomen". Dat er een triljoen prachtige beelden te zien zijn waar men zonder verpinken een buslading plaatjes van zou kunnen afdrukken waarmee men om het eender welk gerenommeerd museum mee kan vol hangen, staat buiten kijf. Dat je omvergeblazen wordt door het compleet mesjogge einde, mag je gerust aannemen. Maar ook dat er weer een heel deel mensen met open mond zullen staren naar het scherm omdat ze er geen reet van begrepen en dan door het filmminnend, intellectueel publiek weggehoond zullen worden, dat voorspel ik ook. En dat er ontelbare "Men explained"-websites zullen tevoorschijn komen, staat ook in de sterren geschreven. Het enige wat ik me afvroeg in dit door schuld en trauma doordrenkt Eva-verhaal was: is dit nu de perfecte film voor mannenhaters die ons manvolk steeds over dezelfde spreekwoordelijke kam scheren? Indien niet ... dan heb ik er weer niets van begrepen

2.5*

Stijl boven inhoud.

Dat Engeland aan film locaties veel te bieden heeft wisten we al. De grijze industriesteden en de winderige kuststreken vormen het decor van vele uitstekende films. Ook het landelijke gezicht van Engeland heeft veel te bieden. Fris groene bossen, statige landhuizen en lieftallige dorpjes met een idyllisch karakter.

De eerste twintig minuten had ik goede hoop dat de mooie beelden vergezeld zouden gaan met een creepy verhaal en bijpassende sfeer. De scène in het bos met de tunnel stemde me méér dan hoopvol, maar helaas. Ondanks het mooie laagje vernis is hetgeen wat er onder zit niet van dezelfde kwaliteit. Je zou het smaak kunnen noemen, ik noem het liever saai.

Ik kreeg een korte flashback naar The Green Knight, waar de eerste indrukken goed waren, maar wat uitliep op een teleurstelling. Ook daar loopt het over in pretentieus broddelwerk.

De film begint heel aardig, mysterieus, met schilderachtige decors en een boswandeling die uiteindelijk uitmondt in iets onheilspellends.

Zij woont in een beeldig huis, mooi ingericht. Je ziet dat daar in films steeds meer aandacht aan wordt besteed tegenwoordig, met oog voor detail, kleuren die op elkaar worden afgestemd, dat levert weliswaar mooie plaatjes op, maar je kunt daar ook te ver in gaan. Niet dat dat hier het geval was overigens, al kwam haar kleding (rode broek, lichtbruine wollen coltrui, groene jas) mij veel te bedacht over.

Af en toe een ongeloofwaardige handeling zoals de telefoon meteen ophangen als er een engerd in je tuin staat. Wanneer je zoiets overkomt dan laat je de persoon aan de andere kant van de lijn toch op z'n minst even weten wat je ziet.

Er zit wel wat diepte in het verhaal, maar om nou te zeggen dat je erin verzuipt, nee..

Welnu, om een lang verhaal kort te maken: de film gaat veelbelovend van start maar raakt halverwege volledig van het pad af en verzandt ten slotte in één grote clichématige kermis. Er zal heus wel een filosoof zijn die deze flauwekul kan duiden, maar daar zit ik niet op te wachten.

Die vriendin komt wel erg laat aankakken zeg, mijn hemel.

Eindelijk weer eens een horror die mij de broek een ietwat deed bollen.

Men is duidelijk een zich progressief ontwikkelende verwarrende ervaring. Hoe verder je komt in de film, hoe gekker de toestanden worden. Persoonlijk vond ik het leuk acteur Rory Kinnear na zijn eerste woorden direct te herkennen uit de serie Penny Dreadful. Daar werd hij nog overschaduwd door vele andere acteurs, maar hier is hij het engste wat de film te bieden heeft. Jammer, dat Men er voor kiest zo goor en ranzig mogelijke beelden te willen tonen, zonder de functionaliteit in acht te nemen. Want het sloeg nergens meer op tegen het eind. De film laat een deel ven het potentieel gewoon liggen. Waarom niet een meer mystieke weg ingeslagen ?

Brr, als Harper een appel plukt wist ik het al! Dit is er weer één; een film die zwaar met metaforen en drama schermt maar die horror schuwt. Of....je moet de vet aangedikte toxische mannelijkheid daar nog onder willen laten vallen! Het plot is dun en eenvoudig. Harper ontmoet in het dorpje verschillende mannen (Rory Kinnear) en allen zijn kwaadwillig en imperfect...hoeveel...er zit een boodschap in de film... kan je verdragen? In de finale is er dan wat bodyhorror maar die was eerder lachwekkend dan huiveringwekkend. De getoonde 'Groene Man' was hier net zo decoratief dan dat hij vaak ook op gebouwen is te zien! Natuurlijk ook, in het kader van kunstzinnigheid, was het traag, soms minutenlang stil of er werd een zeik-geluidsband vol stemklanken ondergezet Tja dit is allemaal zo standaard kunstzinnig dat het voor mij alleen nog kijkbaar was door de snelheid een tandje erbij te doen. Zucht...ik word gewoon zooo moe van al die zogenaamd 'elevated horror'-films.

Dit was een speciaal filmpje. De film begon redelijk opgewekt, maar al gauw sloeg de sfeer wel om. Het eerste deel kon ik wel erg smaken. Naar het einde toe ging het van thriller/drama over naar horror en werd het ook wel heel wat vreemder. De cast deed het wel prima en ook de film zag er heel mooi uit. De setting en ook de natuur was prachtig. Het einde was redelijk metaforisch.

Het is zeker geen film voor iedereen, maar vond het niet mis.

Snapte er niets van. Zat me al te ergeren aan een echo in een tunnel.... er is geen echo in een tunnel. Vreemd gedoe zonder uitleg en vieze mannen.

Exact hetzelfde probleem hier, al kan de esthetiek van de film nog wel waarderen.

Mooi nummer van Elton John trouwens op de aftiteling. Kende ik helemaal.niet.

Ben mijn lijstje aan het doorwerken van de beste films van het jaar, en deze kwam steevast naar voren. Dat het gros van de mensen deze links laat liggen begrijp ik. Ongeveer halverwege de film verandert het van een goed opgebouwde thriller, tot iets grotesk, soms tegen het walgelijke aan, en onbegrijpelijk. Garland wil nergens heen met dit klein meesterwerkje, waarin Noland verzuipt om zijn intelligentie betekenis te geven, wat ook niemand begrijpt. Ik praat over Tenet, en niet over inception of interstellar.

Ik zat bij Avatar 2 halverwege in dubio om te vertrekken, ik dacht steeds :een overbodige film, maar hierbij geen moment. Niemand snapt het eind (ja verwerking van een trauma), maar dat doet d'r niet toe. Uitgekiende cinematografie, sterke acteer prestaties en twijfels aan het eind van:wat was dit nu.

Het begin was prachtig, met die mooie kleuren en geweldige beelden. Daarna wordt het langzaam onheilspellend en vervolgens vliegt de film uit de bocht. Het einde had wat mijn betreft beter uitgelegd kunnen worden. Ik ben met name benieuwd wat vriendin Riley binnen aantreft.

Mijn hemel, deze film lijkt bijna eerder een parodie op de ''elevated horror'' van A24. Zo ''uit de bocht schieten'' doet de film dan ook op het einde helemaal niet, je zou kunnen stellen dat het eigenlijk geheel in de lijn der verwachtingen van A24 clichés ligt dat de film veilig eindigt met een halfbakken ''weird'' einde vol platte metaforiek. Het sociale commentaar door de film heen is zo ontzettend on the nose dat je je afvraagt of het niet komisch bedoelt is, maar het lijkt grotendeels bloedserieus.

Op zich is het jammer want de meer typische horrormomenten zijn nog geen eens slecht uitgewerkt, de spoortunnel is geweldig, de naakte man die Harper voor het eerst naar het huis volgt is nog best creepy. Maar zodra Garland zichzelf écht interessant begint te vinden gaat het echt helemaal mis, wordt het soms ronduit cringewaardig en ontbreekt ook vooral de audiovisuele bravoure om er wat van te maken. Volgens mij een regisseur die het veel beter bij simpel genrewerk kan houden.

'the Shining' by Alex Garland. Francis Bacon ook. Toch altijd iets heel bijzonders wat Garland doet. Mijn favoriete regisseur wat 'Ending Scenes' betreft. O.K. het is er soms ver over, (heerlijk toch!?) maar is dat niet de bedoeling van cinema? Nog iets vreemds; als je Alex Garland in tikt op 'google afbeeldingen' zie je hem werkelijk nooit (glim) lachen.

De omgeving is prachtig. Voor de rest kan ik hier vrij weinig mee. Gaat m'n pet te boven denk ik.

Bijzondere film waarin Garland meer van zijn publiek vraagt dan in zijn vorige films, zoals het jezelf openstellen voor symboliek en thematiek. Los daarvan kun je genieten van de prachtige setting en de manier waarop dit in beeld wordt gebracht. En niet te vergeten het goede acteerwerk. Zeker in combinatie met de muziek zorgt dit voor een ijzingwekkend sfeer, zonder dat er veel gebeurt. In de climax gaan alle remmen los en kun je al dan niet genieten van wat 'body horror' of proberen de film te snappen. Ik adviseer het eerste.

Het begon aardig, maar daarna zakte het in, het einde vond ik al helemaal ongeloofwaardig.

Zelden zoveel moeite gehad om vast te stellen wat ik nou van een film vond. Er schieten een aantal dingen door mijn hoofd: Misplaatste symboliek over genders, de vrouw gezien als getraumatiseerd en slecht behandeld wezen, en alle mannen zijn hetzelfde en slecht. Welke symboliek zat er in die geboortes...transfobie? Vermoedelijk begrijp ik niet goed wat Garland hiermee wil zeggen maar ik hou er toch een rare nasmaak aan over.

Aan de andere kant een film met een hele mooie cinematografie en fantastische acteurs, en ik vond hem toch behoorlijk creepy! Ik waardeer het wel dat deze film zich onderscheidt van de meeste 13 in een dozijn horrorfilms. Ik ga maar veilig en lui op 3* zitten.

Bizarre en benauwende film met een heel fijne, naargeestige sfeer. Erg bijzonder om met zoveel vragen te zitten, terwijl je tegelijkertijd weet dat de antwoorden gewoon voor je liggen. Tot op zekere hoogte in ieder geval. Want het gaat hier puur om interpretatie. Je kunt hier gemakkelijk een uitleg aan geven, meerdere zelfs. Alleen welke is goed? Gaat het hem er puur om dat alle mannen hetzelfde zijn? En vindt alleen Harper dat of wordt dat als een algemeen feit gepresenteerd? Hoeveel van dit alles is echt en wat gebeurt er in Harpers hoofd?

Dat alles houdt je heel de film lang bezig. En daar ben ik een groot fan van. De meeste films volgen een behoorlijk gemakkelijk stramien: Dit is de hoofdpersoon, die heeft zus doel en zo obstakel(s). Gaat hij/zij het ondanks alles redden? Maar wanneer de protagonist net als de kijker de opgeworpen obstakels niet - of niet geheel - begrijpt, is het een volstrekt raadsel waar dit alles zal eindigen. Het is een doolhof. Je snapt hoe een doolhof werkt, alleen weet je niet exact wat de route is die je eruit zal leiden. Maar dat is dan ook je enige houvast.

Zo denk ik er op dit moment over. Meestal denk ik iets langer na voordat ik opschrijf wat voor impact een film maakt, maar ik verplaats me terug in het moment dat ik 'm zag. En dan krijg je dit.

Tip: mocht je deze film nou aan een andere willen koppelen op dezelfde avond, dan lees je hier welke op een interessante manier matcht met Men.