The Matrix Resurrections (2021)

Matige film over een computerprogammeur die gevraagd wordt een vervolg te maken op zijn succesvolle game-reeks. Behoorlijk meta allemaal, en dat is hier en daar best wel leuk. Vooral de eerste helft is te veel herhaling en het duurt te lang. Ook de actie-scenes kunnen de eerste films niet evenaren. Dit vierde deel doet wellicht geen afbreuk aan de eerste drie films, maar ik zie deze toch liever los staan daarvan. Net geen 3.0 sterren.

Destijds was het eerste deel een waar spektakel, met veel enthousiasme ontvangen door vrijwel iedereen. De twee vervolgen waren al een stuk minder, vooral onbevredigend omdat de prangende vragen uit het origineel onvoldoende werden afgehandeld, waardoor een zweem van gemakzucht rondom de Wachowski's bleef hangen. En dan nu, na zoveel jaar, een vierde deel......Deze nieuwe heeft best wel wat charme, kan de eigenzinnigheid van de makers best waarderen. maar het blijft uiteindelijk toch te veel mosterd na de maaltijd. Weer een verzameling inventieve, creatieve beelden maar cohesie en de mogelijkheid dat iemand precies kan duiden waar het nou precies over gaat?, ho maar. Leuke, prikkelende science fiction bij tijd en wijle, maar de finishing touch ontbreekt wederom. Met twee en een half uur ook minimaal dertig minuten te lang. Reeves oogt voor het eerst echt oud maar Keanu is zeker niet het grootste acteer probleem. De bijrollen zijn mager bezet, Harris als booswicht is een lachertje, en ik miste rots in de branding Fishburne. Curieuze filmreeks al met al, veelbelovende start, twijfelachtige afsluiting. De onnozele, grappig bedoelde korte scène na de aftiteling, zullen velen gelukkig niet gezien hebben.

Beter dan verwacht en vermakelijk. De film is in staat door een slim verhaal en opbouw een vervolg op de originele trilogie te verantwoorden. Vond het misschien wat aan de lange kant, maar hij was zeker niet slecht.

Over geuren en kleuren kan men niet discussiëren zegt men soms maar ik vind deze gewoonweg goed. Spijtig dat mijn score (4*) de beoordeling hier niet hoger zal brengen maar deze film verdient echt wel beter. Het is mijn inziens wel een waardige vierde deel. De vele flashbacks naar de trilogie vind ik wel een leuke aanvulling. Leuk voor zij die de trilogie nog niet gezien hebben en een aangename herinnering voor zij die de trilogie wel hebben gezien, want het is toch wel al 23 jaar geleden sinds deel één. Ok, ik miste wel Lauwrence Fishburn en Hugo Weaving. Maar buiten deze was de rest wel geslaagd. Verhaal zit wel leuk in elkaar. En ja vele scènes waren kopies, maar ik zag het als een rendez-vous. Een herinnering naar de jaren 99 toen de Matrix nog een cult was. Heb er van genoten. Op basis van de recensies hier ging ik deze eerst links laten liggen. Blij toch gekeken te hebben. Zoek deze tijd maar eens een betere SF…

Grappig : de film draait nu in de bioscoop zag ik na afloop van de film ; ik heb hem op HBO-max gezien net. Mijn geld voor deze maand er al uit. ☺

Gelukkig ook niet alle kritiek hier van te voren gezien. Ik snap wel wat men bedoelt, maar ik deel de mening niet. Sommige nieuwe acteurs zijn zwak, sommige goed. Het verhaal is anders, meer eigentijdser, meer positiever, meer de situatie van nu. Dat mensen de dialogen niet kunnen volgen, ligt toch aan henzelf. Juist verhelderend. De romantiek speelt meer een rol, hoofdrol.....

De gevechten zijn minder, de lengte is wel erg lang....

Opmerkelijk toch dat de vrouwen hier de hoofdrol spelen....

Aangenaam 4e deel, anders dan andere, gelukkig, maar zonder de eerste 3 delen zou deze film een raar fenomeen zijn.....

Beter hadden ze de Natrix gelaten voor wat het was. Vond het maar een rommelig en oninteressant geheel.

1,5

Anno 2022 mag je toch veel meer verwachten. Met de technologie en middelen. Acties zijn beperkt en echt uitgekauwd. Veel geblaat die ook totaal niet interessant is. Waar zat ik in hemelsnaam naar te kijken.

Het gemiddelde hier is wel schrikken. Heel wat B-films krijgen hier zelfs een beter gemiddelde, maar toen ik de film zelf zag daarnet, vind ik dit terecht. Wat een slecht vierde deel, één van de flops van 2021. Lijkt op een Disney adaptatie. Staat in vele opzichten los van de originele Matrix trilogie. Het is dan ook meer een halve parodie dan een volledige sequel. Het meta-sausje kon ik nog smaken, met beelden, referenties en herinneringen naar de originele films, maar het nieuwe core plot met de Analyst vond ik onbegrijpelijk en boeide mij feitelijk niet.

Met de robot die een kruising was tussen een rog en Toothless uit How to Train Your Dragon? begon ik het allemaal erg cheesy vinden... Om dan nog maar te zwijgen over de foeterende Lambert die even zielig zijn nummertje opvoert, die oude tang van een Cpt Niobe en erg matige randpersonages die de film weinig goeds doen (Sati, Bugs en ook de nieuwe Mr Smith).

De scherpe randjes zijn er duidelijk af en de vele special effects uit de originele films maken hier plaats voor veel vermoeiend gepalaver. Een volledig overbodig vierde deel dus, en dat is ook een realiteit.

Héél bewust hier niet gekeken de afgelopen tijd omdat ik hem zelf wilde zien, en geen invloed van buitenaf wilde laten doorsijpelen. De verwachtingen waren niet heel hoog, de derde film eindigde toch met het einde van Trinity en Neo, dus moest er iets verzonnen worden om ze uit de dood te doen herrijzen.

Ik verwachtte ze misschien als een soort digitale versie van zichzelf terug te zien, een soort "rogue programs". Lana Wachowski heeft er voor gekozen ze als een soort plus en minpool in een accusysteem voor de machines terug te laten keren. Tja...

Verder draait de hele film eigenlijk maar om één ding Neo en Trinity wederom bevrijden uit de Matrix en ze bij elkaar brengen. Neo is een vermoeide, depressieve game ontwerper die voor zijn ellende landt bij de psycholoog (gespeeld door Neil Patrick Harris, goede keus voor de humor, maar niet geschikt als almachtige) en Trinity gaat door het leven als Tiffany, getrouwd met een andere man en met kinders en dat is wat te mager om bijna 3 uur film te dragen

Het begint allemaal nog best aardig, met Neo die worstelt met alles, doorspekt met flashbacks en referenties aan de eerdere films wordt alles wat in de eerdere films gebeurde nu weggezet alsof het allemaal uit het creatieve brein van de game ontwerper kwam. Hiding in plain sight zeg maar. Dat zou nog leuk zijn als Neo ontwaakt en zijn levenslust echt zou hervinden, maar hij blijft in het tweede deel wat hangen in de rol van vermoeide superheld op middelbare leeftijd, en dat is eerder (veel) beter gedaan dan hier.

Tot zover Neo, dan over naar Trinity. Zij is (bijna) een brave middelbare huismoeder, getrouwd, moeder van drie kindjes met als enige sjeu in het leven dat ze custom bikes bouwt. Er volgt uiteraard een ontmoeting en dan ontrolt zich iets wat teveel leunt op de oude films, er zit weinig nieuws in, oude personages keren wat geforceerd terug, gezeur over aardbeien, en Neo en Trinity worden uiteraard herenigd. Trinity blijkt nu belangrijker dan Neo en dat is het dan. Ook hier weinig echt nieuws onder de zon.

Wat overblijft is een film die eigenlijk een beetje verveelt, met teveel bekende trucjes als bullet time, maar geen goed verhaal, niets wat verrast, het is bijna een feest der herkenning maar daarvoor gebeurt er weinig memorabels.

Een wat overbodige film met een te dun verhaaltje, cinematografisch voegt het weinig tot niets toe aan wat er al was. Ik keek hem op HBO, maar ik ga de Blu-Ray niet voor 25 euro kopen om 'm naast de eerste drie in de kast te zetten.

meesterwerk

Deze een tijdje geleden aangeschaft op een Engelse 4K en inmiddels een paar keer bekeken.

Dit was zo'n film waar ik in ieder geval totaal niet op zat te wachten, feitelijk was alleen de originele, eerste film de enige echt goede uit de reeks en leek alles al jaren geleden inmiddels wel te zijn verteld.

Deze nieuwe film is een soort kruising tussen een reboot en een vervolg, maar vooral erg zelfbewust, want dat schijnt de laatste tijd nog al "in" te zijn.

Waar het origineel een trendsetter was, want uiterst innovatief en vol met baanbrekende sfx in de actiescènes en dingen vertoonde, die nog niet eerder waren gedaan, heeft deze nieuwe film eigenlijk niets nieuws te bieden. Het is vooral een herhaling van zetten, maar dan stukken minder en weet de film nergens echt je op het puntje van je stoel te krijgen. De actiescènes voelen vooral plichtmatig aan en de climax van de film stelt ook behoorlijk teleur.

De telkens terugkerende korte flitsen uit de eerste film helpen ook niet echt, want ze doen je er iedere keer weer pijnlijk aan herinneren hoe goed het origineel was en hoe matig deze nieuwe film eigenlijk wel niet is.

Ook de casting van vooral de nieuwe acteurs is niet altijd even gelukkig gekozen.

Reeves kan nog altijd voor geen meter acteren, maar dat zijn we nu wel van hem gewend, Moss zit nauwelijks in de eeste helft van de film, feitelijk is ze alleen in de laatste twintig minuten echt te bewonderen, maar dan weet ze ook meteen Reeves behoorlijk naar de achtergrond te drukken.

Abdul-Mateen doet het niet onaardig als de nieuwe Morpheus, maar kan het natuurlijk nooit winnen van het charisma van Fishburne. Hij heeft dan ook nog de pech, dat zijn rol naar mate de film vordert, steeds kleiner en onbelangrijker wordt.

Dat is echter nog niets in vergelijking met de nieuwe acteur, die agent Smith vertolkt en totaal niet de juiste dreiging weet uit te stralen. Een poging wagen hem te noemen in een zelfde zin met Hugo Weaving is een hopeloze onderneming en iedere vergelijking loopt meteen spaak. Toen ik zijn naam op zocht en zag dat hij o.a. in "Glee" had gespeelt, was mijn eerste gedachte, dat hij eerder thuis hoorde in series als Veronica Marsh, of Beverly Hills 90210, nog zo gek niet.

Verder vond ik de aanwezigheid van Christina Ricci, in een piepklein rolletje van nog geen halve minuut, op zijn minst opmerkelijk en uiterst curieus. Wat was dat? Een actrice van haar allure in zo'n flut rolletje casten is een verspilling van talent en bijna een belediging, of is haar rol voor het grootste gedeelte tijdens de montage gesneuveld?

Harris als de Analyst is als de belangrijkste schurk en tegenstander van Reeves natuurlijk niet ieders gedroomde kandidaat als badguy, maar op zich deed hij het wel geinig.

Voor de rest was het best een aardige tijdpassering en hier en daar zelfs vermakelijk. Ik vond de film ook weer niet zó slecht als dat ik veelal lees, maar hij is ook nergens écht goed te noemen en voelt vooral overbodig aan.

Een zesje, ofwel drie sterren.

Wat een bak ellende. Het slaat vaak als een tang op Gerrit deze vierde matrix film. Mijn vriendin keek me dan aan zo van, wat gebeurt hier? en ik snapte er ook soms ff helemaal niks van.

Ik was vooral aan het twijfelen over de bedoeling van de maker; denkt Lana Wachowski echt dat ik een idioot ben? Heeft ze minachting voor de kijker? Vind ze sequels zo kut dat ze daarom haar best niet doet? Waarom luisterde ze niet naar haar zuster, die duidelijk de wijste van de twee blijkt te zijn.

Dialogen zijn slecht. Het verhaal is een drama. Ook is het niet grappig. Tja ik begrijp niet waarom deze film gemaakt moest worden. Hopelijk laten ze het hierbij.

Tja, ben nooit echt fan geweest van The Matrix, al is de eerste film wel goed. Bij deze films heb je steeds het gevoel dat de film ingewikkelder is dan het lijkt. Ondertussen is het bekijken van de trilogie toch bijna 20 jaar geleden en ondanks de termen, de verschillende personages, de aparte werelden, de rode en blauwe pillen en de opzet van het verhaal is het toch gemakkelijk om te volgen. Ook geen zin gehad om de trilogie speciaal opnieuw te bekijken om deze dan beter te kunnen begrijpen. Is dus ook niet nodig. Het verhaal zelf stelt eigenlijk niet veel voor en gaat vooral over een nieuwe schurk, de terugkeer van agent Smith ( wel andere acteur ) en natuurlijk Neo en Trinity wederom bevrijden uit de Matrix en ze bij elkaar brengen. Meer is het helaas niet, al lijkt de film veel moeilijker over te willen komen. De actiescènes zien er vaak wel goed uit en de effecten mogen er zijn, maar vernieuwend werkt het niet meer. Op een bepaald moment heb je het ook gehad met het zoveelste gevecht. Het slot is wat slapjes uitgewerkt. Slecht is het nu ook weer niet, maar meer dan een gemiddelde score gaat de film ook niet krijgen. 6/10

Nothing Comforts Anxiety Like A Little Nostalgia

Het lijkt erop dat The Matrix franchise slechts een korte opleving gekend heeft, want na de overwegend negatieve kritieken geloof ik niet dat er op korte termijn een vervolg op Resurrections gemaakt zal worden. Zelf zal ik hier ook niet wakker van liggen omdat Resurrections veel te zwaar leunt op het nostalgisch aspect. Strip dit weg en er blijft een middelmatig product over die amper op eigen benen kan staan.

Ik vind Resurrections op zijn best op de momenten wanneer deze een parodie op het origineel is die zich onder meer uit in de gesprekken die Thomas Anderson (of beter gezegd Neo), met zijn therapeut heeft. Neil Patrick Harris had sowieso een leuke rol als “de analist” en zijn personage vond ik de grootste verrassing in deze film. Dit in tegenstelling tot nieuwkomer Jessica Henwick die op mij totaal geen indruk wist te maken en een vergeetbaar personage neerzette.

De actievolle momenten zijn over het algemeen een rommeltje, en zijn verre van de revolutie die het origineel ooit teweeg gebracht heeft. De actie oogt daarnaast goedkoop, is inspiratieloos en ontbeert iedere vorm van spanning. Naar Neo en Trinity kijken is leuk voor de fan service (al vond ik ze beide een beetje roestig spelen), maar dan had ik ook liever de echte Morpheus en Agent Smith teruggezien. De nieuwe versies deden beide personages namelijk geen eer aan. En kan iemand mij vertellen waarom Niobe in een kreupele oude dame werd veranderd terwijl Neo en Trinity wel gewoon op een normale manier verouderden?

Vroeger was alles beter is een vooroordeel die lang niet altijd overal voor opgaat, maar in het geval van de oorspronkelijke trilogie (en dan met name natuurlijk het origineel) gaat deze uitspraak zonder meer op. Doordat ik hier met lage verwachtingen ingestapt ben, en met momenten nog best aardig van sommige dialogen genoten heb, en op enkele momenten zelfs verrast werd met enkele leuke creatieve ideeën en throwbacks naar het origineel, is mijn eindbeoordeling nog mild, maar dit is nog steeds verre van een goede film te noemen.

2,5*

Matrix 1 is wellicht nog steeds mijn favoriete film ooit, dus ik zou niet liever willen dan zeggen hoe goed ik deze vind. Helaas! Twee keer in de cinema gezien, tweede keer vond ik m beter dan eerste kijkbeurt wel. Eerste helft en het hele meta-gepraat over Warner Bros en de Matrix-franchise vond ik best wel kunnen, maar het tweede deel gaat helemaal nergens naartoe. En de scene met de Merovingian was ronduit tenenkrommend.

Gemiste kans, want er zat best wel wat in. Jammer.

Ergens toch benieuwd hoe het zou zijn. Vorige review was jaar geleden emotie.

Nogmaals helemaal gekeken. Het was goed te volgen, de throwbacks zijn leuk in het begin, ze brengen wat lore en originaliteit, hoe dingen veranderd zijn in de machine wereld en de real world. Maar die throwbacks zijn allemaal minder goed uitgevoerd dan de originelen en met de tijd beginnen ze cheap te voelen.

Ik kan me voorstellen dat het lastig is een film te maken die nostalgie en de oude generatie prikkelt, een nieuw universum op moet zetten voor de sequels, een strikje om het oude verhaal moet doen en ook nog eens meta is en een boodschap over de moderne wereld te geven. Dat lukt dus helaas niet.

Toch was het niet zo extreem slecht als ik het nog in herinnering had, maar voldoening geeft de film niet, er zitten weinig acteurs in die indruk maken, het verhaal is toch wat mager en afgeraffeld en mist daardoor diepgang. De film wordt eigenlijk slachtoffer van zijn eigen succes uit het verleden.

Op nostalgie alleen kun je geen goede film maken. Oude successen blijven maar zo lang fris.

Aangepast naar 2/5.

Man raakt verstrikt in talloze werelden, waarin hij weer en nog eens opnieuw geboren wordt, wel niet dood gaat en weer net wel opstaat of toch niet. Uiteindelijk vergat hij in de gauwigheid dat zijn liefje ook nog aan de tuinslangen lag. Heel, heel lang verhaal kort. Waanzinnig veel overbodig zinloos geweld en weet ik niet wat, zoals half virtueel en half materieel of zo iets, om uiteindelijk letterlijk samen het beeld toch maar uit te vliegen. Eind goed al goed. Wanneer komt 't deel waar het echte zand erover gaat? Tjeez. Ik krijg spontaan zin om die van Cronenberg nog eens te bekijken: eXistenZ.

Jazeker, feitelijk overbodig en onnodig en wat al dies meer zij, en wanneer er wordt gepraat over wat dit programma doet of hoe die verbinding wordt gelegd of waarom iemand ertoe gekomen is om niet dít maar juist dát te doen moet ik m'n verstand even op nul zetten omdat ik anders ga vermoeden dat er weer eens een ad-hoc-structuurelementje aan de plot is toegevoegd zodat deze of gene precies op dit of dat moment op deze of die plek aanwezig kan zijn... Maar toch heb ik me hier prima mee vermaakt: de insteek is aardig, de chemie tussen Reeves en Moss is er nog steeds, de schurkenrollen zijn aardig ingevuld, visueel ziet het er goed uit, en er is toch minstens één scène die ik nog niet eerder heb gezien en die me een raar gevoel in mijn maag gaf (de "bots" die als zelfmoordcommando's uit het raam springen en dan als groene smurrie op het plavleisel uit elkaar spatten. Co-auteur David Mitchell: "It's not kids' stuff."). Dus best vermakelijk.

"Unfortunately, no one can be told what the Matrix Resurrections is. You have to see it for yourself."

Dat is waar ik veel aan dacht tijdens het kijken naar deze Resurrections. Een film die tien jaar te laat kwam. Maar ook op hetzelfde moment met zijn verborgen boodschappen en niet zo verborgen boodschappen. Het is juist die zelfbewustzijn wat dit een vreemde kijkervaring maakt en komt nergens in de buurt van de impact die het origineel in 1999 en vandaag de dag nog maakt. Na het zien van de eerste twee trailers, die heel vet waren, had ik veel zin in Resurrections. Ik wou achteraf gezien dat ik er minder zin in had. De actie is saai en komt nergens in de buurt van bijvoorbeeld dat metro gevecht uit het eerste deel, de "powerloader vs squids" scenes uit het derde deel. Ja en zelfs de CGI battle tussen Neo en de Smiths uit Reloaded. Enkel de climax komt een beetje in de buurt. Het verhaal had zeker potentie. Alleen is het erg slecht geschreven. Dit komt misschien ook doordat Lilly's afwezigheid bij elk aspect van deze vierde film. Lana is niets zonder Lilly. Dat Morpheus en Smith door iemand anders gespeeld worden, is logisch, maar voelt gewoon vreemd. Je mist Fishburne en Weaving echt. Reeves is erg goed bezig en doet iets heel anders met het personage, iets wat ik erg kon waarderen. Buiten wat vermakelijke scenes, is dit wederom een sequel die niet nodig was.

In de film vindt een gesprek tussen Thomas Anderson/Neo en Smith plaats waarin word gediscussieerd over Warner Bros. en het maken van een sequel op de originele trilogy. Omdat de markt moeilijk is en als ze niet zouden meewerken, het contract getermineerd zou worden. Zo voelt de film ook echt. Zelfs al is de film zelfbewust en behoorlijk Tongue in Cheek.

Laten we zeggen dat Matrix Resurrection vooraf nogal wisselende gevoelens met zich meedroeg, want ergens is de vraag waarom kom je met een deel 4? De delen 2 en 3 waren al zwaar overbodig na het sterke en meer dan goede eerste deel, dus ja waarom? Van de andere kant overheerst dan toch ook weer de nieuwsgierigheid, dus toch maar effe opnemen en aanslingeren.

De film begint met een kopie van de opening uit de eerste film en is het sowieso een afweging hoe serieus dit gaat worden en hoeveel ik mijn best ga doen dit te begrijpen. Ik laat het dan ook maar gewoon over me heen komen en als snel is het idee op zich duidelijk met Neo andermaal in slaap en volledig onder controle en in ontkenning. En al snel leent het geheel zich voor flitsende en spectaculaire actie, zeg maar gerust actie in overvloed.

Voegt het nu zoveel toe qua verhaal? Nee, niet echt, het is de standaard shit met ontwaken, een verzetsgroep en agenten die het geheel proberen te stoppen dit temidden van de bekende cast, nog altijd een goede chemie tussen Reeves en Moss en dat doet ie toch altijd goed net als met Bullock, een goede soundtrack en een shitload aan actie. Maar Matrix 4 heeft buiten de gebaande paden toch best wel een paar leuke momenten want één voordeel is best wel dat deze film zich gelukkig niet zo serieus neemt als de vorige twee delen. Sterker nog, het drijft regelmatig de spot met wat er in eerdere delen gebeurt is, de karakters en wat er in dit deel gebeurt, en dat is best lekker en leuk die minder serieuze aanpak met bijvoorbeeld de schmierende verschijning van Lambert Wilson als Merovingian en Reeves die Neo een soort van droog komische nervositeit meegeeft.

Maar dat is niet alles met een karrenvracht aan actie en de bizarre humanbombs in de vorm van de diving bots. En ik moet zeggen dat deel 4 dan toch wel weer vermaakt ook al blijft het de vraag of het verder zinnig is of veel toevoegt. Ondanks dat het geen beter cijfer krijgt dan 2 en 3 vond ik dit beter in te nemen.