Tata Muta Muntii (2021)

Dat de film niet geweldig is, kan ik vatten, maar zo heel slecht is hij nu ook weer niet. De hele premisse dat een oud-officier eens zijn kanalen gaat aanspreken om te zoeken naar zijn zoon is uiteraard wat met de haren getrokken, maar ik kon er nog een beetje in meegaan.

Alleen vreesde ik voor een vreselijke happy end door toedoen van een amateur die de professionals te kijken zet met zijn doortastendheid en vastberadenheid. Het verraste me dus dat het NIET zo'n plotverloop kende. Eender eentje van hoop en wanhoop, van tevergeefs zoeken naar wie, maar niet weten waar. Dat komt in de slotscène naar boven, maar ook door de opstapelende tegenslagen gedurende de film.

Wel wat cliché was het gebroken gezinnetje, maar voor de rest was het nog redelijk behoudens hier en daar een bizarre montage die niet geheel klopte. Uiteraard een zeer antipathiek personage dat destijds enkele pesters met zijn machtsvertoon op zijn plaats zette of het egoïstische gedrag dat hij ten toon spreidde bij die andere vermiste persoon. En ook de moeder laat zich niet onbetuigd om de schuld droogweg af te wenden op het meisje.

Goeie film waarin de zoon van een man met aanzienlijke macht vermist wordt. De hele zoektocht wordt uitvoerig in beeld gebracht en is (alhoewel wat traag) onderhoudend, maar dat is slechts deels waar de film om draait. Een tragisch doch onsympathiek hoofdpersonage die niet voor rede vatbaar is. Het winterse berglandschap levert een aantal mooie plaatjes op.

Wat heb ik me zelden zo misleid gevoeld door waarderingscijfers dan bij deze film. Mij is hij best sterk binnengekomen. Misschien had er nog net iets meer uitgewerkt kunnen worden hoe beide ouderparen hun frustraties op mekaar begonnen uit te werken. Maar wat zat hier toch best al heel wat in (waarvan ik best het grootste deel spoilerfree plaats):
* De ouders van de vermiste jongen zijn gescheiden. Vader heeft een nieuwe partner met hoogzwangere vrouw. Hij wordt hierbij wat heen en weer getrokken tussen ex en nieuwe partner, zeer logisch wel.
* Er is het conflictueuze met het reddingsteam. Uiteraard willen de ouders dat er langer naarstig blijft gezocht worden en dat daarbij alle middelen worden aangewend. Terwijl dat team zich ook niet kan blijven toespitsen op die zoektocht zonder resultaat. Plus rekening dient te houden met de gevaarlijke weersomstandigheden, opdat er niet nog extra slachtoffers zouden vallen.
* De vader wendt dan zijn contacten en persoonlijke middelen aan, hoe zou je zelf zijn?
* Dan heb je nog eens het gegeven dat er nieuwe vermisten zijn en of de vader dan zijn apparatuur al dan niet wil laten gebruiken bij de zoektocht naar anderen.
* Er komt ook een lawine met enkele zwaargewonden.
* De moeder van de jongen gaat dan tegen de moeder van het meisje de jongedame als oorzaak noemen voor de dood van haar zoon.
* De vader blijkt zodanig maniakaal in zijn zoektocht dat hij z'n huis verpandt, wat de nieuwe partner uiteraard ook doet wanhopen, met kind in aantocht.
* Dan komt het mooiste stuk uit de film, waarbij de ex-vrouw rond Kerst aan haar ex-man zegt het bergplaatsje te verlaten (nadat de ouders van het meisje dit ook al deden) opdat hij dan mogelijks ook zou stoppen, voor hij alles kapot maakt met zijn geliefden en er nog een nieuw gezin aan kapot gaat.
* Je ziet een reddingswerker nog alle door het team verkregen oorkonden van de muur tussen de foto's vandaan halen, zichtbaar ontgoocheld om alles.
* De overgebleven zoekenden redden nog een andere gestrande gewonde toerist op de berg.
* Waardoor je de vader in het laatste shot als een maniakale nog helemaal op z'n eentje ziet verder graven. Slik.

Dus de stellingen "er zit niets in", die gaan hoegenaamd niet op. Veel diepere lagen zelfs, voor wie ze zien en voelen wil. Dat het je ding niet zo kan zijn omdat je meer actie, horror, snelheid, enz. in een film wil, prima. Dit soort film is dan ook meer een arthouse film, die daarnaast ook wel een breder publiek zou moeten kunnen aanspreken. En 'k heb ook wel zo het gevoel dat weinig van dergelijke filmliefhebbers hun weg naar deze film vonden of zo.

Voor mij steekt hij alleszins torenhoog uit boven een film als Alive (1993) (3*). Maar zo'n film spreekt zeer aan omwille van het eten van doden om te overleven. Daar waar deze Roemeense film daarnaast ook geen happy end kent, en een wat open einde. Ach kijk, ik ben blij deze gezien te hebben en me erdoor te hebben laten raken. En zeggen dat ik hem bijna niet had gekeken, omwille van de zeer povere waardering.