Lakewood (2021)

Tijd dat Watts haar boekingsagent ontslaat, de laatste paar jaren van haar carrière gaan nergens meer over. Als ik niet beter zou weten zou ik bijna denken dat dit een Daily Wire productie is, en dan kun je net zo goed de handdoek in de ring gooien.

Wat een tenenkrommende film zeg. Je zit meer dan een uur naar iemand te kijken die met een verstuikte enkel aan het rennen en bellen is

Doe jezelf een plezier en laat de film ver links liggen. Het was een marteling.

Naomi Watts geeft alles in deze matige thriller. Regisseur Philip Noyce laat zijn ster een uurtje hardlopen en buiten adem allerlei telefoongesprekken voeren en chats beantwoorden. Om de verschrikkelijke hectiek en paniek die zich in het hoofd van Watts afspeelt te vangen, laat Noyce de camerman wild rondjes om haar heen lopen en krijgt het sound department opdracht om opzwepende muziek met het ritme van een schietende mitrailleur te produceren. Het ligt er allemaal een beetje te dik op.

Het plot klinkt niet slecht. Tijdens het joggen wordt Watts middels diverse telefonische boodschappen opmerkzaam gemaakt op een schietincident in de school van haar zoon. Watts wil natuurlijk zo snel mogelijk naar de plek waar het gebeurt, maar ze is in haar enthousiasme heel ver van de bewoonde wereld gejogt en niet in staat om zich heel snel te melden. En dat is reden voor veel nerveuze handelingen en paniekerige acties.

De film focust op Watts. Ze is alleen in het bos en heeft slechts haar telefoon ter beschikking om te communiceren met deze en gene. Chaotisch telefoonverkeer, halfslachtige informatievoorziening, een geschokte Watts en natuurlijk de harde ritmiek van de muziek zorgen voor veel opgelegde spanning. Veel gelegenheid om te ervaren of het nu wel echt zo spannend is, krijgt de kijker niet. Hij wordt veel te veel afgeleid door de hectische omlijsting die uitschreeuwt dat de film heel erg spannend is.

Maar gelukkig. Op een enkel moment permitteert de camera het zich om middels drone opnamen de kijker te trakteren op een bovenaanzicht van het prachtig gekleurde herfstwoud waarin Watts zich bevindt. De rust keert even weder. Dan realiseer ik mij dat het met de spanning wel meevalt. Het is de omlijsting die overprikkelt. Inhoudelijk is de film nogal betekenisloos.

Watts is goed. Het plot veelbelovend. Verder rest er veel geschreeuw en maar weinig wol.

Weduwe Amy [Naomi Watts] neemt een dagje vrij om te ontsnappen aan de werkdruk en gaat een eindje hardlopen in de bossen. Ze vergeet niet alleen haar telefoon op stil te zetten, waardoor ze het ene na het andere telefoontje krijgt, maar blijkbaar ook hoe laat ze thuis moet zijn om wat reparaties te laten verrichten. De wanhoop slaat toe wanneer ze ontdekt dat de school waar haar kinderen op zitten is omsingeld door politie. Terwijl Amy probeert zo snel mogelijk thuis te komen belt ze zich een ongeluk om te achterhalen of haar kinderen veilig zijn. Watts hoeft weinig meer te doen dan hardlopen in een bos en paniekerig kijken in deze voorspelbare en visueel oninteressante thriller die wellicht inspiratie haalde uit Searching, maar daar op geen enkel front aan kan tippen. Naomi, kies je scenario’s eens wat beter uit!

Om meteen tot de orde te komen, Watts is hier weer keigoed. Ze weet met haar performance de kijker te overtuigen op allerlei vlakken : het fysieke aspect ( constant lopen ) in combinatie met paniek, wanhoop, hectiek en de vele oproepen en telefoontjes tijdens het joggen gekaderd in een prachtig mooi bos vol met herfstkleuren. Als ik de recensies zo eens doorneem, heb ik de indruk dat de titel blijkbaar misleidend is want het gaat niet zozeer over de gang van zaken op de school, maar wat in het hoofd van Watts zich allemaal afspeelt tijdens het drama op school. En daarin is de film zeker geslaagd. Het verhaal zelf is wat voorspelbaar en niet echt spannend, maar dat heeft ook wel te maken met de voorkeur en invulling van de regisseur die hier duidelijk niet kiest voor actie of overdreven plottwisten. 6,5/10

Tegenvallende film over een moeder die al joggend krijgt te horen dat haar zoon op school is tijdens schietpartij. Een film die ongetwijfeld gemakkelijk te produceren was tijdens corona (overgrote gedeelte is namelijk Naomi Watts in haar eentje in de bossen). De hectiek en de spanning zijn te geforceerd. Ook het verhaal zelf is geforceerd en vaak ver gezocht.

Niet slecht deze film, begrijp de lage waarderingen niet helemaal. Beetje hetzelfde trucje als bij Locke(Tom Hardy in zijn eentje een hele film pratend in zijn auto) en Phone Booth(Colin Farrell in zijn eentje een hele film pratend in een telefooncel), en dan kijken of het werkt. Ook hier een geïsoleerde held(in) die een onverwacht rampscenario het hoofd moet bieden..... en ik hou blijkbaar wel van deze spielerei. Doet qua onderwerp ook wel denken aan zoiets als Van Sants Elephant (en wellicht daarom de teleurstellende reacties), maar waar ik me bij Elephant voornamelijk heb zitten te ergeren aan de indirecte sensatiezucht kon ik bij deze Lakewood goed verplaatsen in de zo voelbare wanhoop van Watts personage. Onderhuidse spanning die je emotioneel een kans moet geven, als je alleen maar zonder verbeelding rationeel kijkt naar een joggende vrouw....tja, dan werkt het niet inderdaad. En dan wil ik de makers best vergeven dat Amy/ Watts onder deze immense druk, helder denkend de juiste keuzes maakt: schijnt vaak zo te zijn dat mensen aan het einde van hun latijn het beste uit zichzelf halen.

Dit is wel erg matig. Dit soort filmpjes waarbij 1 hoofdpersoon de film moet dragen en eigenlijk continu in beeld is kan ik meestal wel hebben. Er hoeft niet eens Oscarwaardig geacteerd te worden. Wel een strak geschreven plot en/of lekker lopende dialogen. In The Desperate Hour is dat niet het geval. De film wil maar niet vlotten, is vervelend voorspelbaar en kent een enorme anticlimax. Watts deed haar best, maar het is vooral de regie die hier de plank mis slaat.

1,5*