Annette (2021)

Shock-comedian Henry Mc Henry en operazangeres Ann Defrasnoux [Marion Cotillard] worden verliefd, trouwen en krijgen een kind dat ze Annette noemen. Maar wanneer Henry’s carrière in vervalt raakt is het snel gedaan met idylle. Henry’s financiële problemen stapelen zich dusdanig op dat hij besluit het unieke talent van zijn dochter uit te buiten. Een standaardverhaal in een bij vlagen surrealistische setting en voorzien van muziek door synthpop-legendes Ron en Russel Mael, beter bekend als Sparks. Helaas bestaat de muzikale intermezzo’s te vaak uit één of twee zinnen die om onduidelijke redenen tien keer herhaald worden. Driver is altijd het aanzien waard, maar het is de inmiddels 7-jarige Devyn McDowell (die op haar 4e debuteerde op Broadway) die het meeste indruk maakt in de sterke finale. Daar moet je wel twee uur op wachten.

Weinig echt spetterende muziek gehoord. Hier en daar mooie shots dat wel, al bij al een behoorlijk mager plot. Een beetje een bizarre film die niet altijd lijkt te weten wat het wilt. Sterkste scènes is de begin en eindscène eigenlijk. Beetje jammer dat de 2u ertussen van een bedenkelijker niveau is. Driver is sowieso niet direct mijn lievelingsacteur, maar ja dat kan altijd veranderen. Dit is niet direct een film die ik aanraad, daar is het iets te apart voor. Misschien ligt Holy Motors me beter.

Taaie, lange zit. Een licht surrealistische musical van bijna 2 1/2 uur, bevolkt door oninteressante personages en voorzien van nogal banale, voor de hand liggende muziek. Adam Driver is onsympathiek in de hoofdrol en de rest van de cast doet wat dat betreft niet voor hem onder. De plot is karig en weinig boeiend. En uiteindelijk stelt dit ook op visueel vlak bar weinig voor. Waarom kijk ik dit? Goede vraag.

Je weet op voorhand niet wat je kan verwachten wanneer je naar een creatie van Leos Carax en Sparks gaat kijken. Het enige wat je op voorhand mag verwachten is dat het allesbehalve ordinair wordt. Het wordt moeilijk om deze film te begrijpen of überhaupt uit te kijken wanneer je het genie in Leos Carax niet kan (h)erkennen. Wanneer je dit wel kan, kun je vaststellen dat deze film een absoluut meesterwerk is. Orale seks tijdens het zingen 'We Love Eachother So Much' is iets wat alleen Adam Driver kan uitvoeren en alleen door Leos Carax kan bedacht worden. Driver speelt zijn rol perfect en heeft ook de zogenaamde killergroove. Ook Simon Helberg is een absolute meerwaarde voor deze film. Ik had op zich wel een grotere rol verwacht voor Marion Cotillard maar uiteindelijk heb ik ze niet echt gemist. De eindscène wordt fantastisch gespeeld en levert met 'Sympathy for The Abyss' ook meteen het sterkste nummer af. Kort samengevat, Carax choqueert zoals alleen Carax dat kan en levert ondertussen een meesterwerk af met een sterke cast.

Deze film verenigt alles wat ik niet waardeer aan het genre musical. Gekunsteldheid, gebrek aan een natuurlijke flow, ronduit gênante muziek, krampachtig overal een liedje van maken in plaats van doseren. Halverwege heb ik de film afgezet uit plaatsvervangende schaamte maar ik heb me toch vermand en de film uitgekeken. Achteraf was het misschien beter geweest als ik het erbij gelaten had.

Ik maak niet vaak mee dat ik zo'n slechte film zie, omdat ik me redelijk goed inlees en zo, maar hier ben ik er iets te gemakkelijk van uitgegaan dat de opvolger van Holy motors sowieso de moeite waard zou zijn.

Het gebrek aan inspiratie (of bedoel ik eigenlijk gewoon "kunde"?) bij de "componisten" Sparks is onvoorstelbaar trouwens. Ik heb echt nog nooit zulke slechte muziek in een musical meegemaakt.

Wees gewaarschuwd en laat deze film lekker links liggen.

Gekunsteld? Ja, natuurlijk. Carax gebruikt de vorm, de conventies, van opera en cabaret, maar uiteraard vooral van de musical, met een zodanige nadrukkelijkheid dat je je vooral van die conventies bewust wordt. 

Alles moet een vorm hebben, wil het mededeelbaar zijn. Niks mis mee. Maar terwijl de kitsch van zichzelf vindt dat het Echt Drama, Echte Ontroering, Echte... Kunst representeert, kent en toont deze 'gekunsteldheid' haar beperkingen, zonder zichzelf af te vallen. Je zou het haast 'realisme' noemen. Het besef dat niet alle emotie mededeelbaar is. En één van de strategieën om daarmee om te gaan is: het heel erg nadrukkelijk mededelen.

Geweldige opening, waarin deze melodramatische draak meteen al nadrukkelijk als theater wordt neergezet. De aftiteling, waarin de voltallige cast het hooggeëerde publiek uitgeleide doet, mag er ook wezen.

Daartussenin gaat het meestal ook goed. Henry McHenry's performances laten zien dat ook standup comedy een stelsel van afspraken is tussen speler en publiek, die niet zomaar genegeerd kunnen worden. Adam Driver is sowieso in deze film indrukwekkend, de dragende kracht van het geheel. Cotillard is ook goed, maar heeft uiteraard minder te doen hier.

De gesproken woorden zijn op de vingers van twee handen te tellen, de film bestaat in feite uit een opeenvolgende reeks van composities van Sparks. Wat je van die composities op zichzelf ook mag vinden, hier werken ze uitstekend, wat mij betreft. Ze zijn natuurlijk ook gemaakt voor deze setting. Hoogtepunt is het slotduet tussen Henry en Annette.

Cinematografisch ook al uitstekend. Zie de camera zwieren rond Simon Helberg, die al dirigerend zijn verhaal steeds moet onderbreken, om even aan te zetten met zijn orkest.

En Annette? De keuze die is gemaakt voor haar wijze van 'zijn' vind ik heel goed werken, qua theatrale vorm en qua inhoud (het kind als speelgoed, als lucratief gebruiksvoorwerp).

Maar goed, bij alles wat ik hier als positief benoem, kan ik me voorstellen dat menigeen het helemaal niks vindt. Zo'n film is het wel. Carax heeft mij in ieder geval nog nooit teleurgesteld, en dat ie nu met een 'musical' komt, qua sfeer en stijl ergens tussen Dancer in the Dark en Birdman in, daar kon je gezien zijn eerdere films misschien wel een beetje op wachten.

Het is dat de regisseur Leos Catax is – van wie ik Holy Motors heb gezien en welke film ik briljant vond – want anders was ik nooit naar deze musical van 139 minuten gegaan en gelukkig maar want ook deze film is prachtig en op het geniale af. Het is inderdaad een lange zit – de film had wat mij betreft korter mogen zijn – maar de film is zoals Ferdydurke hierboven aangeeft een beetje een film zoals Dancer in the Dark en Birdman, dat wil zeggen helemaal geen kitscherige of cheesy musical maar een avantgardistisch kunstwerk dat het gekunstelde en belachelijke van de musical transformeert tot een vervreemdende en bizarre maar ook intense ervaring.

De film maakt kitsch tot postmoderne kunst door – net als films als The Truman Show of nieuwsuitzendingen – het moderne waarin het echte leven wordt gespeeld als het ware om te keren tot de postmoderne hyperrealiteit waarin de show – het spektakel ‘bigger than life’ – het echte leven is. “But where's the stage, you wonder, is it outside or within?” zingt men in het begin van de film, want zoals Oscar Wilde al zei: “The world is a stage, but the play is badly cast” en de hoofdrolspelers in de film zijn dan ook geen professionele zangers zodat juist hun show realistisch of alledaags oogt. Het is door middel van het theatrale dat we ons kunnen uiten en door middel van de show dat de film de werkelijkheid toont: we dragen immers maskers om de waarheid te zeggen en om onszelf te zijn en de comedian Henry in de film steelt in feite Oscar Wilde’s uitspraak “If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they'll kill you” als antwoord op de vraag waarom hij comedian is. We spreken de waarheid door te liegen en het onechte toont ons het echte (zoals de pop die de baby Annette voorstelt; ze wordt een echt mens als ze zich losmaakt van haar misbruikende vader). Die werkelijkheid is banaal en de film toont ons dan ook onder meer een beffende Henry als uiting van zijn liefde en een plassende Ann terwijl ze reflecteert op haar relatie, terwijl ze zingen want zonder een show en een beetje magie is het leven niets aan.

Het verhaal van de film is tamelijk standaard (maar dat is het echte leven ook, kun je zeggen) waarbij Henry en Ann in een vergelijkbare - ze leven beiden voor het applaus van hun publiek - maar tegengestelde rol zitten: Henry is een mislukte comedian, een verleider en moordenaar op grond van een soort ‘lach of ik schiet’ en Ann is een succesvolle operazangeres die in elke voorstelling weer sterft om het publiek te redden waardoor ze een heilige is. Henry is zo de duivel, die de val in de afgrond niet kan weerstaan, en Ann de Jezus die tegelijk als Catherine in Wuthering Heights (mijn bespreking: Emily Brontë: Wuthering Heights (1847)) bij haar duivelse minnaar en moordenaar blijft spoken. Of Ann is de heilige maagd Maria en Annette het kindje Jezus (maar Annette noemt zichzelf een vampier, nu haar ouders haar hebben misbruikt en ze in de duisternis moet leven). In de film doet in ieder geval de roddelpers bij wijze van “Showbiz News reporting” verslag van de ontwikkelingen in de relatie en het gezin waarmee de metalagen rond zijn gemaakt: het leven is een show dat wordt gebracht in een TV-show dat in een film zit, waarin de regisseur zelf de film als show aankondigt en Henry de show eindigt met de woorden "don't look at me". En wat een show: de film verdrinkt de kijker in zintuiglijk spektakel dat uiteindelijk slechts het leven toont, alleen dan wat intenser.

Heerlijke meta musical met een fascinerend begin, waarin de crew ons in de straten van LA toezingt en Adam Driver zich omkleedt tot Henri, en een daverend slot tijdens de credits, waarin we worden bedankt als hooggeëerd publiek.

Hiertussen in vergaan horen en zien je, verandert sympathie in antipathie en ben je Leos Carax dankbaar dat hij na Holy Motors weer een meesterwerk heeft afgeleverd.

9 jaar na Holy Motors komt regisseur Leo Carax opnieuw met een langspeelfilm. We krijgen in Annette ook weer die absurdistische fantasie, maar dit keer met een psychologisch drama verpakt in een musical. Hoofdrollen Adam Driver en Marion Cotillard zitten op dat vlak wel goed. De muziek is van Sparks, bij de meesten eerder bekend van de hit This Town Ain't Big Enough for Both of Us. En ik toch namen aan het droppen ben, in de bijrollen/cameo's zien we ook de Belgische topzangeres Angèle, Eva Van der Gught, Wim Opbrouck en Ella Leyers.

De film is wel boeiend, maar ik kan me voorstellen dat het absurde verhaal in combinatie met de musical aanpak, veel mensen zal afschrikken. De film is helaas ook niet altijd evenwichtig en het mist de nodige chemie om helemaal te schitteren. Visueel is het ook op en neer, en jammer eigenlijk want Carax heeft wel de nodige fantasie. Maar het lijkt wel of hij niet alles wat in zijn hoofd ziet kan vertalen naar het grote doek.

De musical 'Annette' van Léos Carax en Ron en Russell Mael van Sparks is een loodzwaar, extreem bitter, knotsgek, magistraal drama. Zelden zoiets gezien. Halverwege dreigde ik af te haken omdat dit ambitieuze epos over gemankeerde liefde naar mijn gevoel bezig was door zijn hoeven te zakken, maar tegen het einde zat ik verpletterd in mijn stoel, en had ik het idee iets unieks en subliems te hebben gezien. Van Carax kende ik alleen het bombastische 'Les Amants du Pont Noeuf', wat ik een belevenis vond, maar geen meesterwerk. Is 'Annette' wel een meesterwerk? Het is, vind ik, een 'flawed masterpiece', een meesterwerk met gebreken. En dat zijn misschien wel de mooiste meesterwerken. Vreemd genoeg moest ik aan Lolita van Nabokov denken. Totaal ander verhaal, maar toch: in beide gevallen een gekwelde, boosaardige hoofdpersoon (fantastisch vertolkt door Adam Driver) voor wie je bijna tegen je zin sympathie voelt, en misbruik van onschuld als thema. In beide gevallen verschrikkelijke bitterheid gestileerd tot een verschrikkelijk soort duistere schoonheid. Het oeuvre van de excentrieke Amerikaanse gebroeders Ron en Russell Mael ken ik overigens van haver tot gort. Ik ben mijn leven lang fan van Sparks, en 'fan' is nog zwak uitgedrukt. Hun cynische humor, hun oorspronkelijkheid, hun feilloze gevoel voor theatrale overdrijving, hun intelligentie en eloquentie zijn me aan het hart gebakken. Met de soundtrack en het script die ze voor Annette leverden hebben ze me andermaal niet teleurgesteld, met schitterende songs als 'So may we start', 'We love each other so much', 'The girl from the middle of nowhere' en met name de twee hartverscheurende slotsongs 'Stepping back in time' en 'Sympathy for the abyss'. Ik ga zeker nog een tweede en waarschijnlijk een derde keer.

Filmmusical niet bepaald geschikt voor ongeduldige filmliefhebbers, want 140 minuten voor een film vergt veel van een kijker zeker als daar ook nog eens bij komt als het geheel je niet ligt en dat laatste overkwam mij dus weer. Aan Marion Cotillard ligt het zeker niet. Die deed het best goed, prima sopraan stem ook. Het is Adam Driver waarvan ik niet zo gecharmeerd was. Op een gegeven moment had ik hem wel genoeg gezien. Tja, het kan verkeren. Dat de muziek van de Sparks was had ik nooit verwacht. Ik ken die gasten hoofdzakelijk van die one hit wonder "This Town Ain't Big Enough for Both of Us" uit 1974. Prima song nog steeds trouwens. Het einde van de film met het meisje was best wel aardig. Verder een film echt voor musical liefhebbers.

2,0*

Briljant, but flawed.

Vanavond herzien. Dat is toch vaak een lakmoesproef bij films als dit. Eigenzinnige vernieuwende cinema die na een enkele kijkbeurt lastig te plaatsen valt.

Zag de eerste keer de film op een maandagochtend in de bioscoop. Niet mijn favoriete moment voor een film als dit.

Maar laat me duidelijk zijn. Annette is een uiterst originele, intelligente en bijzondere film. Dat vond ik ook na mijn eerste kijkbeurt.

Maar zoals aangegeven vandaag herzien. En op vrijdagavond met een glaasje rode wijn, komt die wel beter tot z’n recht.

Het is een bijzondere musical de fantastisch begint en meerdere briljante scenes kent. De I killed my wife scene zou Adam Driver een Oscar moeten opleveren en zowel de dirigentscene als de Girls, girls everywhere zijn echt geweldig.

Ook het onderliggende commentaar is ingenieus en bijzonder vormgegeven.

Toch ben ik niet volledig enthousiast. Dat heeft twee redenen. De pacing is toch wat traag. Een half uur korter had de film naar mijn idee energieker en beter gemaakt. Daarnaast ben in niet heel enthousiast over Sparks. Hun nummers zijn erg wisselend van niveau en missen vaak de bite die je nodig hebt in een rock musical. Ik kan enkel dromen van een film als deze met een soundtrack van een band als The Who of Pink Floyd. Met hun intensiteit was het ongetwijfeld een onomstotelijk meesterwerk geweest.

Maar erg fijne film met een terechte Palm voor regie.

4,5

Aardige film over een stand-up commedian en een opera-zangeres die verliefd worden op elkaar. De ietwat afwijkende toon en stijl van deze onconventionele musical kan ik zeker wel waarderen. De film ziet er ook goed uit en Adam Driver is goed op dreef hier. Echter wist het me als geheel niet helemaal mee te krijgen en de film duurde wat te lang. Net geen 3.5 sterren.

Als Sparks-fan vanaf hún eerste uur, lag deze film helemaal in de lijn van mijn verwachting: apart, extravagant, absurt, soms over-the-top. Ontzettend leuk dat ze er nog enkele oude hits in hebben verwerkt zoals 'Bon Voyage' (bij het vertrek vanaf het vliegveld) en 'Thanks but no thanks' (als Ann bij de vijver danst met Anette), beide hits van het Sparks album 'Propaganda'. Het eerste uur vond ik wat langzaam op gang komen maar naarmate de tijd verstreek werd het geheel steeds boeiender. Ik ben niet zo'n musicalliefhebber maar deze film kon me wel bekoren. Respect voor de Sparks dat hun dit uiteindelijk gelukt is in de afgelopen lockdowperiode. En hoe! Tip: bekijk ook eens de docu-film The Sparks Brothers (2021). Over 4 dagen ga ik ze weer live zien optreden in Paradiso Amsterdam. Met enkele songs uit Annette krijgt dit concert weer een extra dimensie!

Een musical is op zich al een beetje aanpassen, maar deze Annette doet daar toch nog een schepje bovenop. Het is een rollercoaster van mooie en aparte scènes. Het verhaal is eenvoudig, zeker naar Carax' normen met Holy motors. Het is eigenlijk niets meer dan een liefdesverhaaltje. Het liefdesverhaal ontpopt zich tot een tragiek dat vooral Henry parten speelt.

Adam Driver speelt en zingt de pannen van het dak, maar het is toch vooral Cotillard die de show steelt. Hun carrières, maar ook hun andere maatschappelijke rollen staan centraal, totdat Annette zelf te voorschijnkomt en zij het centrum wordt.

Best wel intrigerend allemaal hoe veel energie Carax in deze film heeft gestopt. Te veel en te lang zo blijkt, want 140 minuten vergt toch wel wat van de kijker...

Beter behapbaar dan ik verwachtte en ook gewoon beter dan ik verwachtte. Carax blijft toch een regisseur van grote expressie, hoewel nooit van een constant niveau. Maar afijn, Annette dus. Deze meta-musical kent een aantal fenomenale momenten. Naast de dubbele eindsequentie (kippenvel) mag ook de bevalling even worden vernoemd. In het eerste uur van de film zitten overigens meer toffe scenes. Over het halfweg punt raakt de klad er een beetje in en wreekt zich dat het onderliggende verhaal zelf wel erg banaal is en matig uitgewerkt. De muziek is wat repeterend (bijvoorbeeld de verhoorscene door de politie, voegde echt helemaal niks toe). Verder had ik maar wat graag betere zangers gehad, want ik vind zowel Cotillard als Driver eerlijk gezegd niet heel boeiend om naar te luisteren (het opera gebeuren is volgens mij door iemand anders ingezongen). Ik vraag me zelfs af of je voor zo'n project niet beter voor beroepsmusici kunt gaan en ze er dan bij laten acteren, want dat gaat veel mensen in deze tak van sport prima af. Qua stemcontrole en het overbrengen van emotie zat er veel meer in. Alleen Helberg in zijn derde liedje (ingetogen solo met piano) voldoet. Maar wanneer Annette werkt, dan werkt de film ook indrukwekkend goed en als Carax er 40 minuten af had gehaald had ik hier waarschijnlijk een hoge waardering aan gegeven.

Goed.

Een surrealistische musical die een psychologisch drama herbergt, ik denk dat dat ongeveer de lading dekt. In ieder geval is het vaak bizar, raar, absurd, hoewel het inhoudelijk vrij snel duidelijk is. De humor is cynisch, dat ligt je of dat ligt je niet. Op papier is dit eigenlijk mijn soort film niet. Het duurde ook een minuut of 20 vooraleer ik echt in de film kwam.

Maar eenmaal dat lukte, genoot ik er best van. Is het niet helemaal je ding, dan nog valt er elke scène wel iets te ontdekken. Adam Driver is bovendien uitstekend op dreef, al weet ik niet of hij nu echt een goeie zanger is. Sowieso vind ik de liedjes eigenlijk het zwakste van de film - klinkt niet goed voor een musical. Op één of andere manier prikkelt het wel, dus ik heb er uiteindelijk best van genoten.

3,5

Carax, altijd interessant en verrassend genoeg om te kijken als hij weer iets uit z'n surrealistische hoed tovert ongeacht in welke vorm. Wel vooraf vernomen dat dit keer de vorm een musicalvorm was, maar Carax wil ik wel een kans geven.

Echter, deze wijze van boodschap en sfeer overbrengen komt bij mij totaal niet of verkeerd binnen. Ik heb echt helemaal niets met musicals dus kan hier helaas ook niets mee. Geen punten dan ook.