Annette (2021)

Toffe filmposter.

Engelstalige debut van Leos Carax, met behoorlijke cast!

Hier kijk ik enorm naar uit. Nog even geduld zie ik...

Wat muziek betreft zit het ook wel goed, met de Sparks broers aan het roer. Laat maar komen!

En met een rolletje van Laura Jansen.

Nu leek dit me al de film van het jaar worden, maar van zo’n enthousiaste review word ik nog ongeduldiger.

‘Annette’ Review: Adam Driver Is a Force in Leos Carax Musical | IndieWire

Vanaf 25 november in de bioscoop (September Film Distribution)

Prijs voor beste regie in Cannes

Laatste scène haalt hem alsnog naar 4*, al was dat dit niet de meest toegankelijke Carax voor me. Nu vroegen alle drie de films die ik van hem zag wel enig geduld en participatie, maar in Annette zaten echt een paar scènes waarvan ik niet kon wachten tot ze voorbij waren. Dat maakt het een heel moeilijk te beoordelen film; afwisselend schijtirritant en dan weer prachtig. Bizar hoor.

Zo nog een keer het begin kijken. Misschien is Annette bij uitstek wel zo'n film die ik zal moeten 'pellen', tot óók die andere scènes op hun plaats vallen.

4*

Beetje wat ik ervan verwacht had. Carax is het net niet wat mij betreft, en dat wordt extra duidelijk wanneer hij een genre uitkiest wat van zichzelf al redelijk uitzinnig is. Magertjes afgewerkt, het meest opvallende aan deze film is dat het een prijs krijgt voor regie.

Shock-comedian Henry Mc Henry en operazangeres Ann Defrasnoux [Marion Cotillard] worden verliefd, trouwen en krijgen een kind dat ze Annette noemen. Maar wanneer Henry’s carrière in vervalt raakt is het snel gedaan met idylle. Henry’s financiële problemen stapelen zich dusdanig op dat hij besluit het unieke talent van zijn dochter uit te buiten. Een standaardverhaal in een bij vlagen surrealistische setting en voorzien van muziek door synthpop-legendes Ron en Russel Mael, beter bekend als Sparks. Helaas bestaat de muzikale intermezzo’s te vaak uit één of twee zinnen die om onduidelijke redenen tien keer herhaald worden. Driver is altijd het aanzien waard, maar het is de inmiddels 7-jarige Devyn McDowell (die op haar 4e debuteerde op Broadway) die het meeste indruk maakt in de sterke finale. Daar moet je wel twee uur op wachten.

Weinig echt spetterende muziek gehoord. Hier en daar mooie shots dat wel, al bij al een behoorlijk mager plot. Een beetje een bizarre film die niet altijd lijkt te weten wat het wilt. Sterkste scènes is de begin en eindscène eigenlijk. Beetje jammer dat de 2u ertussen van een bedenkelijker niveau is. Driver is sowieso niet direct mijn lievelingsacteur, maar ja dat kan altijd veranderen. Dit is niet direct een film die ik aanraad, daar is het iets te apart voor. Misschien ligt Holy Motors me beter.

Nu al uit in België

Moet hier nog 3 maanden wachten

Kippenvel bij de trailer laatst in bios, zin in!

Taaie, lange zit. Een licht surrealistische musical van bijna 2 1/2 uur, bevolkt door oninteressante personages en voorzien van nogal banale, voor de hand liggende muziek. Adam Driver is onsympathiek in de hoofdrol en de rest van de cast doet wat dat betreft niet voor hem onder. De plot is karig en weinig boeiend. En uiteindelijk stelt dit ook op visueel vlak bar weinig voor. Waarom kijk ik dit? Goede vraag.

Je weet op voorhand niet wat je kan verwachten wanneer je naar een creatie van Leos Carax en Sparks gaat kijken. Het enige wat je op voorhand mag verwachten is dat het allesbehalve ordinair wordt. Het wordt moeilijk om deze film te begrijpen of überhaupt uit te kijken wanneer je het genie in Leos Carax niet kan (h)erkennen. Wanneer je dit wel kan, kun je vaststellen dat deze film een absoluut meesterwerk is. Orale seks tijdens het zingen 'We Love Eachother So Much' is iets wat alleen Adam Driver kan uitvoeren en alleen door Leos Carax kan bedacht worden. Driver speelt zijn rol perfect en heeft ook de zogenaamde killergroove. Ook Simon Helberg is een absolute meerwaarde voor deze film. Ik had op zich wel een grotere rol verwacht voor Marion Cotillard maar uiteindelijk heb ik ze niet echt gemist. De eindscène wordt fantastisch gespeeld en levert met 'Sympathy for The Abyss' ook meteen het sterkste nummer af. Kort samengevat, Carax choqueert zoals alleen Carax dat kan en levert ondertussen een meesterwerk af met een sterke cast.

Deze film verenigt alles wat ik niet waardeer aan het genre musical. Gekunsteldheid, gebrek aan een natuurlijke flow, ronduit gênante muziek, krampachtig overal een liedje van maken in plaats van doseren. Halverwege heb ik de film afgezet uit plaatsvervangende schaamte maar ik heb me toch vermand en de film uitgekeken. Achteraf was het misschien beter geweest als ik het erbij gelaten had.

Ik maak niet vaak mee dat ik zo'n slechte film zie, omdat ik me redelijk goed inlees en zo, maar hier ben ik er iets te gemakkelijk van uitgegaan dat de opvolger van Holy motors sowieso de moeite waard zou zijn.

Het gebrek aan inspiratie (of bedoel ik eigenlijk gewoon "kunde"?) bij de "componisten" Sparks is onvoorstelbaar trouwens. Ik heb echt nog nooit zulke slechte muziek in een musical meegemaakt.

Wees gewaarschuwd en laat deze film lekker links liggen.

Gekunsteld? Ja, natuurlijk. Carax gebruikt de vorm, de conventies, van opera en cabaret, maar uiteraard vooral van de musical, met een zodanige nadrukkelijkheid dat je je vooral van die conventies bewust wordt. 

Alles moet een vorm hebben, wil het mededeelbaar zijn. Niks mis mee. Maar terwijl de kitsch van zichzelf vindt dat het Echt Drama, Echte Ontroering, Echte... Kunst representeert, kent en toont deze 'gekunsteldheid' haar beperkingen, zonder zichzelf af te vallen. Je zou het haast 'realisme' noemen. Het besef dat niet alle emotie mededeelbaar is. En één van de strategieën om daarmee om te gaan is: het heel erg nadrukkelijk mededelen.

Geweldige opening, waarin deze melodramatische draak meteen al nadrukkelijk als theater wordt neergezet. De aftiteling, waarin de voltallige cast het hooggeëerde publiek uitgeleide doet, mag er ook wezen.

Daartussenin gaat het meestal ook goed. Henry McHenry's performances laten zien dat ook standup comedy een stelsel van afspraken is tussen speler en publiek, die niet zomaar genegeerd kunnen worden. Adam Driver is sowieso in deze film indrukwekkend, de dragende kracht van het geheel. Cotillard is ook goed, maar heeft uiteraard minder te doen hier.

De gesproken woorden zijn op de vingers van twee handen te tellen, de film bestaat in feite uit een opeenvolgende reeks van composities van Sparks. Wat je van die composities op zichzelf ook mag vinden, hier werken ze uitstekend, wat mij betreft. Ze zijn natuurlijk ook gemaakt voor deze setting. Hoogtepunt is het slotduet tussen Henry en Annette.

Cinematografisch ook al uitstekend. Zie de camera zwieren rond Simon Helberg, die al dirigerend zijn verhaal steeds moet onderbreken, om even aan te zetten met zijn orkest.

En Annette? De keuze die is gemaakt voor haar wijze van 'zijn' vind ik heel goed werken, qua theatrale vorm en qua inhoud (het kind als speelgoed, als lucratief gebruiksvoorwerp).

Maar goed, bij alles wat ik hier als positief benoem, kan ik me voorstellen dat menigeen het helemaal niks vindt. Zo'n film is het wel. Carax heeft mij in ieder geval nog nooit teleurgesteld, en dat ie nu met een 'musical' komt, qua sfeer en stijl ergens tussen Dancer in the Dark en Birdman in, daar kon je gezien zijn eerdere films misschien wel een beetje op wachten.

Briljant! De film waarvoor Carax zijn hele (bescheiden) oeuvre heeft gerepeteerd en die hij nu eindelijk heeft kunnen - en durven - maken.

Overweldigend, meeslepend, groots en grotesk, subliem, ontroerend, beeldschoon. Superlatieven schieten wederom tekort.

Oef, moeilijk te pinpointen in sterrenwaardering. Vaak ontzettend cheesy maar absoluut met opzet; Carax wil iets (veel?) uitdrukken qua theater, liefde en leven. Het verhaal is in principe een vlak dramatisch liefdesverhaal maar het is vrijwel continu prachtig gestileerd, geweldig geproduceerd en geregisseerd, en ook zeker mooi geacteerd; Adam Driver speelt af en toe ontzettend sterk, jemig.

Het einde verrast met een meesterzet die me met dik kippenvel de zaal deed verlaten, wow. Zij die halverwege vertrokken zouden balen als ze wisten wat ze hebben gemist. Aan ieder; doe dat niet, you'll be impressed.

Een bijzondere film, dat zeker, en eentje die hokjes te buiten gaat maar zeker ook niet geheel overtuigend is.

Sterren...? Geen idee. Even over slapen. Misschien wel geen sterren...

Ferdydurke legt daar weer eens mooi de vinger op hierboven, dank

Het is dat de regisseur Leos Catax is – van wie ik Holy Motors heb gezien en welke film ik briljant vond – want anders was ik nooit naar deze musical van 139 minuten gegaan en gelukkig maar want ook deze film is prachtig en op het geniale af. Het is inderdaad een lange zit – de film had wat mij betreft korter mogen zijn – maar de film is zoals Ferdydurke hierboven aangeeft een beetje een film zoals Dancer in the Dark en Birdman, dat wil zeggen helemaal geen kitscherige of cheesy musical maar een avantgardistisch kunstwerk dat het gekunstelde en belachelijke van de musical transformeert tot een vervreemdende en bizarre maar ook intense ervaring.

De film maakt kitsch tot postmoderne kunst door – net als films als The Truman Show of nieuwsuitzendingen – het moderne waarin het echte leven wordt gespeeld als het ware om te keren tot de postmoderne hyperrealiteit waarin de show – het spektakel ‘bigger than life’ – het echte leven is. “But where's the stage, you wonder, is it outside or within?” zingt men in het begin van de film, want zoals Oscar Wilde al zei: “The world is a stage, but the play is badly cast” en de hoofdrolspelers in de film zijn dan ook geen professionele zangers zodat juist hun show realistisch of alledaags oogt. Het is door middel van het theatrale dat we ons kunnen uiten en door middel van de show dat de film de werkelijkheid toont: we dragen immers maskers om de waarheid te zeggen en om onszelf te zijn en de comedian Henry in de film steelt in feite Oscar Wilde’s uitspraak “If you want to tell people the truth, make them laugh, otherwise they'll kill you” als antwoord op de vraag waarom hij comedian is. We spreken de waarheid door te liegen en het onechte toont ons het echte (zoals de pop die de baby Annette voorstelt; ze wordt een echt mens als ze zich losmaakt van haar misbruikende vader). Die werkelijkheid is banaal en de film toont ons dan ook onder meer een beffende Henry als uiting van zijn liefde en een plassende Ann terwijl ze reflecteert op haar relatie, terwijl ze zingen want zonder een show en een beetje magie is het leven niets aan.

Het verhaal van de film is tamelijk standaard (maar dat is het echte leven ook, kun je zeggen) waarbij Henry en Ann in een vergelijkbare - ze leven beiden voor het applaus van hun publiek - maar tegengestelde rol zitten: Henry is een mislukte comedian, een verleider en moordenaar op grond van een soort ‘lach of ik schiet’ en Ann is een succesvolle operazangeres die in elke voorstelling weer sterft om het publiek te redden waardoor ze een heilige is. Henry is zo de duivel, die de val in de afgrond niet kan weerstaan, en Ann de Jezus die tegelijk als Catherine in Wuthering Heights (mijn bespreking: Emily Brontë: Wuthering Heights (1847)) bij haar duivelse minnaar en moordenaar blijft spoken. Of Ann is de heilige maagd Maria en Annette het kindje Jezus (maar Annette noemt zichzelf een vampier, nu haar ouders haar hebben misbruikt en ze in de duisternis moet leven). In de film doet in ieder geval de roddelpers bij wijze van “Showbiz News reporting” verslag van de ontwikkelingen in de relatie en het gezin waarmee de metalagen rond zijn gemaakt: het leven is een show dat wordt gebracht in een TV-show dat in een film zit, waarin de regisseur zelf de film als show aankondigt en Henry de show eindigt met de woorden "don't look at me". En wat een show: de film verdrinkt de kijker in zintuiglijk spektakel dat uiteindelijk slechts het leven toont, alleen dan wat intenser.

Overweldigende cinema.

Een soort deconstructie van de musical waarbij alles er heel dik boven op wordt gelegd. Zo zingt men dat de musical gaat beginnen, moet met lachen om de komediant en sterft men eindeloos vaak en mooi in de opera. Maar voor wie het dan nog niet doorheeft dat Carax een meta musical heeft geschreven, bestaat het eerste liefdesliedje uit eindeloze herhalingen van "i love you."

Maar goed dit zal zeker niet ieders theekopje zijn en ik moest er ook even in komen. Uiteindelijk bevat de film meer dan een handvol briljante scenes (Hoe vaak wordt er nu tijdens het beffen gewoon verder gezongen?) en is het een achtbaan rit die steeds onverwachte bochten neemt. Er zitten ook wat tamme stukken in, maar kan niet zeggen dat ik me ook maar een seconde heb verveelt. Had misschien op nog meer pathos gehoopt. Maar goed, weet ook nog niet helemaal wat ik er van moet vinden. Voor nu een dikke 4* maar denk dat die bij herziening nog wel omhoog kan gaan. Wellicht al na een nachtje dromen over Annette.

Wauw!

Heerlijke meta musical met een fascinerend begin, waarin de crew ons in de straten van LA toezingt en Adam Driver zich omkleedt tot Henri, en een daverend slot tijdens de credits, waarin we worden bedankt als hooggeëerd publiek.

Hiertussen in vergaan horen en zien je, verandert sympathie in antipathie en ben je Leos Carax dankbaar dat hij na Holy Motors weer een meesterwerk heeft afgeleverd.

Het is een kunstwerk, maar voor mij niet om aan te zien. Het helpt, dat ik niets heb met musicals. Maar als je een redelijk verhaal zo verknoeid met beste acteurs en een Chuckie achtige pop, ben je als regisseur gefaald.

Vandaar de Palm voor beste regie in Cannes.

Eén van de dufste festivals van het jaar ... passend, dat wel

Ach, vind zelf Cannes juist het mooiste festival van het jaar. Vaak uitstekende winnaars en een prachtig programma.

Veel van verwacht naar aanleiding van de intrigerende trailer, maar wat een teleurstellende ervaring. Natuurlijk is het apart, creatief en soms oogverblindend, maar het bloedeloze verhaal, het gebrek aan echte emotie, en het over de top acteren is mij teveel van het goede. Lange zit werd het zo. Het echte meisje in de eindscene maakte de meeste indruk.