Don't Look Up (2021)

In het begin het personage gespeeld door Jennifer Lawrence. Maar daar is totaal niets wokes aan.

Je vraagt je af of het nu een komedie is of een film met een serieuze ondertoon, of misschien wel allebei. In ieder geval zit het weer vol met clichés, zijn er nauwelijks bijzondere plotwendingen en is daardoor het verhaal wel heel erg eenrichtingsverkeer geworden. Nergens een komedie en de serieuze ondertoon ligt er zo dik bovenop dat je het niet meer serieus neemt. Is het daarom een komedie? No way! DiCaprio en Lawrence spelen naar behoren en dat houdt de film nog staande, maar vele andere scenes hadden er zo uitgeknipt mogen worden, ze voegden helemaal niets toe. Zoals anderen op deze site al schreven was het optreden van mw. Grande vrij nutteloos en is de relatie van Kate compleet onnodig. In ieder geval miste ik vaak de subtiliteit in het geheel en lijkt deze film ook weer gevangen te zitten in het noodzakelijke dieet dat Hollywood ons zo vaak voorschotelt, zoals weer een buitenechtelijke verhouding en het kleffe tafelgedoe aan het eind. Men denkt zeker dat het de kijker niet meer zal kunnen boeien als dit er niet in zit, helaas is het tegendeel waar. Het sterkste deel was nog het eerste halfuur! Een groots opgezette productie die snel in de vergetelheid zal geraken.

Geen politieke discussies a.u.b. die voorbij de film gaan.

Dus mijn bericht ging voorbij de film? Het was ook niet een discussie. Het ging letterlijk over de film.

Ik zie hier veel vergelijkingen met Trump, maar je kan eveneens Hilary in die plaats als president zetten...en een Rylance met een Fauci die ons doet geloven dat de drones/spuitjes ons leven gaan redden....Het is maar hoe je het beziet. Het is juist dat ieders interpretatie werkt...Fijne 'doomsday'film, goede balans tussen satire en drama....

Propaganda film.

Dicaprio is een hypocriet, de man is zo hard voor het klimaat maar gaat wel zelf overal naartoe met vervuilende boten en prive jets voor partys en dergelijke meer.

Ik zag een artikel dat Jennifer Lawrence moeite had om scènes te doen met Jonah Hill omdat die zo grappig zou zijn. Dat vind ik dus niet echt het geval maar goed, smaken verschillen. Ik vind als je een maatschappelijke kritiek uit in de vorm van humor dan ga je er ofwel helemaal voor ofwel hoeft het voor mij niet. Vandaar dat ik satires vaak niet grappig vind, het zit ergens tussenin en men probeert voorzichtig op de zere tenen te trappen. Dat is ook belachelijk, ofwel trap je door ofwel blijf je van elkaars tenen af. Je kan het ook moeilijk een rampenfilm noemen. Daarvoor is er te weinig actie en drama. De film slaat ook een aantal wegen in die weinig noodzakelijk waren. Verder is het wel goed gespeeld en maakte de speelduur niet echt uit. Het is boeiend genoeg en het tempo bleef erin. Juist Meryl Streep en Jonah Hill waren te parodisch vond ik en het leek mij onnodig.

Stel je toch eens voor. Een komeet dreigt de aarde te vernietigen en niemand is geïnteresseerd. Don't Look Up is een satire over een samenleving die feiten negeert, gevoed wordt door leugens en waarvan de leden enkel in hun eigen nut zijn geïnteresseerd. Tja.

Dat klinkt misschien amusant, maar is het amper. Het is allemaal zo massaal. Het is zo veel. Heel veel karakters. Heel veel locaties. Heel veel verhaallijntjes. Heel veel slappe tekst. Heel veel overtollige prikkels. Heel veel van alles. Don’t Look Up kijkt niet relaxt. En dat terwijl dat best had gekund. Na ongeveer 20 miniuten film is al duidelijk wat de bedoeling van de film van Adam McKay is. De maatschappij is rot. Jaja. Duidelijk. Dat is blijkbaar niet genoeg. Het moet mij blijkbaar 138 minuten lang steeds opnieuw duidelijk worden gemaakt. Steeds maar weer wordt het verhaal “verrijkt” met nog meer overtrokken stampei opdat ik, de kijker, maar geamuseerd bij de les blijf en nooit meer vergeet dat zelfverheerlijking de wortel van alle kwaad is.

Meryl Streep is inderdaad best amusant als president van de Verenigde Staten. Maar laten we eerlijk zijn. De meeste van haar scènes lijken slechts te bestaan om haar een plek in de film te geven. Dat gevoel had ik vaker. Bij andere sterren. Bij andere verhaallijnen.

Het meeste dat Don't Look Up aan boodschappen verkondigt is oude koek. Het is de overdreven hectiek die de film een tijdje fris doet lijken. En het zijn de chaos en de overdrijving die de film een halfuurtje plezierig, grappig en amusant laten zijn. Daarna houdt het wel op.

Don’t Look Up is zo’n film die zo groots is opgesierd met van alles en zo is volgepropt met afleidende prikkels dat je bijna vergeet dat het eigenlijk allemaal niet heel origineel, grappig en bijzonder is. Ach, nu snap ik het! Dat is natuurlijk de echte satire! Briljant!

Ontzettend goede muziek van Nicholas Britell trouwens. Die hielp me om vol te houden.

Totaal oneens met mijn voorganger want ik heb net het omgekeerde gevoel. Een geweldige satire over onze samenleving met al de leugens, egoïsme, macht en het negeren van de feiten. De wijze waarop het verhaal wordt gebracht is grandioos met oog voor een geduldige opbouw, de personages, hilariteit, humor en vooral de crazy world waarin we leven want heel veel dingen hoe we omgaan met elkaar en communiceren lijken knotsgek, maar helaas heeft het ook een realistische benadering gekruid met de nodig humor. Veel karakters, veel prikkels, veel locaties....maar allemaal heel duidelijk en overzichtelijk om te volgen. Het lijkt precies ook dat je geen boodschappen mag geven want ja het is zeker al eens weergegeven in andere films. De vraag is dan wel...Wat is daar nu mis mee? Trouwens bepaalde kritische boodschappen kunnen niet genoeg aangekaart worden, anders zou je wel eens ook zo figurant die voortdurend alles ontkent in deze film kunnen zijn. Prima film die de nagel op de kop slaat met een geweldige cast. 8/10

Het is moeilijk een satire te maken wanneer je als makers zelf niet echt lijkt te beseffen waarom bepaalde problemen er zijn. McKay serveert dan ook héél wat gevolg, maar weet zelden een tere plek te raken.

Echt grappig was de film verder niet (veel bekende gezichten casten, dat wel), erg raak of gevat ook niet. Op zich sprak het thema me wel aan, maar uiteindelijk kreeg ik vooral het idee dat dit een film is om mensen die zich vereenzelvigen met de boodschap zich wat beter te laten voelen.

Origineel, tragie-humor. .... ik hou er nornaal wel van maar ik heb halverwege de film doorgespoeld naar het einde. En die was wel erg treffend in beeld gebracht.

Het duurde allemaal ff net te lang.

Niets mis mee. Ik ben juist erg voor het ridiculiseren van egocentrisch, zelfgenoegzaam en ander stompzinnig gedrag in de samenleving. Deze film doet het alleen niet erg subtiel en raakte me als film gewoon niet erg.

Interessant concept maar erg flauw en kinderachtig uitgewerkt. 2*

Deze film is op momenten echt grappig, zeker in het begin. Wat dat betreft is dit wel een bijzonder vermakelijke satire. De film is alleen niet zo diep en bijtend als het misschien denkt te zijn. Veel van de maatschappijkritiek is wat eentonig, en exemplarisch voor de vaak oppervlakkige uitwerking is de rol van Jonah Hill, die feitelijk gewoon een bekend typetje mag spelen. Rylance vond ik dan al een wat leuker figuur neerzetten. Maar liever nog had ik wat meer momenten voor DiCaprio willen zien, want hij is een belangrijke reden waarom de film in het begin gelijk al zo grappig is (en eigenlijk nooit meer helemaal zo grappig wordt).

Vrij laat in de film wordt er vrij onverwacht een serieuze richting in geslagen die niet volledig werkt. Het maakt een wat rommelige en iets te lange film misschien nog wat rommeliger, maar dat is denk ik ook wel de enige toon waarop je kan eindigen als je besluit de komeet op het einde in te laten slaan, wat ook het juiste einde is hier. Goed trouwens om Jennifer Lawrence eindelijk weer eens echt mens te zien spelen, én iemand van haar eigen leeftijd. 3.5*. Om eerlijk te zijn teert de gehele film op het leuke eerste bedrijf, maar ik heb me met weinig films meer vermaakt afgelopen jaar.

Kijk niet neer op Don't Look Up, zeggen wetenschappers

Wat gaat het toch goed met de filmwereld in tijden van een soort verval.

Verval... en daarmee bedoel ik dat pretpark waarin we ongewild gedwongen worden om in aan te passen om niet als een zwakzinnige of een gekkie weggezet te worden. Er kan geen stukje publieke emotie meer af zonder dat daar domme memes of de meest infantiele remixjes of carnavalsnummers over gemaakt en gemonteerd worden. Er kunnen geen discussies meer gevoerd worden zonder dat je aan moet horen wie of wat er dood moet. En het grote geld lijkt belangrijker te zijn dan ethiek en geweten. Het is niet meer te ontlopen. Zelfs op MovieMeter tref ik zo nu en dan het verval dat enkele jaren geleden nog wegbleef. Zouden mijn 111-zoveel berichten geen gefrustreerd karakter opleveren die jaloers is dat hij zichzelf niet voor de spiegel afrukt terwijl hij met zijn linkerhand de stapels bankbiljetten in het rondte strooit. Dat ik wrijvingen krijg bij het zien van een -smiley is ook iets van de laatste jaren. Ik mis eerlijk gezegd wel die jolige smiley die met zijn vuist op de grond klappert van het lachen, gewoon omdat het me teveel doet associëren met die stuitende domme kinderlijk arrogante soortgelijke gebaren/reacties onder nieuwsberichten over sterfte, vluchtelingen, armoede, eenzaamheid en... klimaat... op Facebook. En nu ik dit uitgesproken heb, mag ik uit gaan kijken voor "verkeerde" users op MovieMeter.

Het gaat sinds de Coronapandemie nogmaals goed met de onderwerpen die er qua literatuur en films naar boven komen. Beginnen we nu eindelijk eens doodmoe van onszelf te worden? Van het eeuwige puberen, grollen en spelen en daarnaast het stoerste jongetje van het schoolplein te zijn. Wat was Don't Look Up toch een verademing.

Leonardo di Caprio is hier weer in topvorm als stijfkop Randell alias astronoom. Jennifer Lawrence weet als de emotionele doch cynische Kate ook goed in de smaak te vallen, maar is het aan Teddy om de boel een beetje te beheersen als de emoties van de twee voorgenoemde op weten te spelen. De emoties zijn ergens wel terecht, want, om heel kort maar krachtig te zijn: de aarde dreigt te vergaan. Er is een komeet onderweg. Een groep olieboorders naar deze vernietigende rots sturen om het ding eventjes ongedaan te maken lijkt volstrekt onmogelijk te zijn dus de beste keuze die je lijkt te kunnen maken is om naar buiten te treden. De regering, de pers. Maargoed, dat blijkt dus een hele slechte keuze... en dan wou ik Social Media al overslaan.

De regering, gerund door een vrouwelijke (!) president Orlean, lijkt het allemaal wel een keertje te geloven: al die doemscenario's die er al eeuwen voorspeld worden, om nog maar over die klimaatgekkies te zwijgen. Moe wordt je er van. En het volk van deze Orlean zit daar ook helemaal niet op te wachten. Die houden zich liever bezig met sekslevens van beroemdheden en politici en de nodige schandalen ervan. En de nieuwslezeressen vinden het veel belangrijker dat hun tieten goed zitten bij hun optreden.

En onderwijl is er nog een zaak wat veel belangrijker en toch ook wel zo positiever is dan dat gehuilie van een paar verwarde astronomen. Namelijk het hele BASH-bedrijf van de onuitstaanbare zweefteef Peter Isherwell. Mijn God... Dit hele onderwerp en dit karakter sloeg bij mij in als een bom. Het cynisme van de regisseur werd gewoon op zo'n venijne manier onder je huid geschoven en als kijker ging je deze man diep verachtten. Heerlijk! Mark Rylance zou hier een nominatie mee kunnen winnen.

Randell en Kate vechten zich maar door de media heen, om gehoord te worden, om bewijs te leveren... maar daarnaast lijkt hun reputatie met de dialoog en gebaar steeds verder af te brokkelen en komen ze in een web van manipulaties terecht... waaronder seksschandalen die in scene zijn gezet. En zelfs als het bewijs er is, zijn het nog altijd gekkies. Met als klap(pen) op de vuurpijl dat de regering helemaal smaalt omdat er goud in de komeet te vinden is, de "reddingsactie" van BASH en dan vervolgens de bewegingen Don't Look Up en Don't Look Down.

En het lijkt maar niet te willen stoppen. De film heeft nog een hoop af te rekenen. Anarchie, de regering tegen het bevolking, de niet meer bij te houden verwisselingen via Social Media, de arrogantie van het volk en de regering en ohja... die mid-credit-scene met capsule dat de regering al die jaren had ingevroren, waarbij ze hun karma op het nieuw gevormde planeet niet kunnen ontlopen. De post credit was leuk gevonden maar klopte dan helaas weer niet.

Dat deze film geen happy end zou hebben wist ik al vanaf het begin. En van alle rampenfilms vond ik dit toch de mooiste en sterkste rampscene die ik heb gezien. Uitgebreid, richtend op zoveel mogelijk bevolkingsgroepen, observaties en zelfs levensvormen onder de dieren. Alsof het een uitgebreid en verzorgde afscheidstafereel van de aarde was.

En het is en blijft gewoon luchtig, je hoeft er een keer geen traantje bij weg te pinken. De film weet ondanks alles gewoon optimistisch doch bijtend te blijven en ons de spiegel voor te houden.

Don't Look Up is voor mij een prachtige stem om het jaar 2022 mee te beginnen. Ik hoop echt dat de wereld daadwerkelijk een beetje een keerzijde maakt na deze film... en misschien na nog wel een paar van dit soort films.

Want zeg nou zelf mensen, het is leuk geweest. We willen toch weer op een fatsoenlijke manier met elkaar communiceren en eventuele problemen in kaart kunnen brengen, is het niet?

4,5*

Aardige satire over het klimaatvraagstuk. Net als in de echte wereld zijn er wetenschappers met serieuze bewijzen, mensen die hen niet erkennen in hun expertise, complotdenkers, machtsgeile politici, geldbeluste ondernemers en media en consumenten die meer geïnteresseerd zijn in roddels uit de showbizz dan in de echte wereldproblematiek.

Al deze thema’s worden degelijk, maar weinig verassend uitgevoerd. De satire is van het niveau van-dik-hout-zaagt-men-planken. Echt scherp wordt het dus nergens, en telkens blijft de luchtige toon van satire overheersen. Tenenkrommend werd het helaas even tijdens de overdreven rally’s met muzikaal intermezzo van Ariane Grande, maar gelukkig trok de film uiteindelijk nog naar een mooi emotioneel einde toe om de film op een goede voldoende te laten eindige voor mij.

Vanwege de klimaat paralel snap ik DiCaprio’s medewerking, maar verder was deze film voor mij beneden zijn gebruikelijke niveau. Hij deed me trouwens sterk denken hier aan Leonard uit The Big Bang Theory, zelfs qua accent. Wellicht één van de vele komische kwinkslagen die de film uitdeelt.

3*

Hoe bedoel je dit? Ik vond dit juist een van de meest sterke punten namelijk.

Ik heb me best geamuseerd met deze film. Als enkele van de items die ik eruit haal, echt zo bedoeld zijn dan zitten er geniale stukken in. Een voorbeeld hiervan is de film in de film, waarin de acteur zegt: tja, het is een popcornfilm, het moet voor iedereen zijn. En op zijn eigen manier is Don't Look up dat ook. Een film die dingen vertelt die we allemaal weten, maar als ze een na een zo voor jouw gezicht gehouden worden, komen ze wel hard binnen. Het is makkelijk lachen met de popster is belangrijker dan het einde van de wereld item, terwijl ik gisteren ruim 20 minuten het Antonio Davis verhaal in de NFL gevolgd heb op social. Film die je doet nadenken en eens iets anders brengt, dus zeker 4* waard wat mij betreft.

Ik had niet echt het gevoel dat McKay zelf veel grip had op de problemen die hier aangekaart werden. Eerder iemand die naar de wereld kijkt en niet goed begrijpt waarom de dingen lopen zoals ze lopen, en er vanuit dat onbegrip mee gaat lachen. Vond het gewoon érg oppervlakkig.

Voor dat soort satire klik ik wel een kwartiertje door op Twitter, van een film met dit soort budget mag je toch wat meer verwachten vind ik.

Het meest rake vond ik nog de totale onbekwaamheid van de wetenschappers om het probleem op een duidelijke manier te communiceren/controle te hebben over hun communicatie. Maar daar werd dat niet erg veel mee gedaan, behalve dan van de wetenschappers een soort van Suske en Wiske karikatuur te maken.

Ik weet het ook niet, ik heb al bijna 20 jaar geen TV meer. Al denk ik niet dat het veel beter gesteld is dan in NL, hoewel je daar écht wel een stortvloed hebt van stompzinnige praatprogrammas, waar men jan en alleman laat opdraven.

Qua nieuwsbron gebruik ik voor VRTNWS, ik moet zeggen dat de kwaliteit daar best hoog ligt, met veel oog voor inzicht, belichting van verschillende invalshoeken etc. Goed besteed belastingsgeld. Maar de meerderheid van de Belgen zal wel andere prullariakranten lezen vermoed ik.

Uiteraard speelt de media z'n rol in de malaise waarin we verkeren, ironisch genoeg valt McKay's eigen film daar ook deels onder wat mij betreft. Mij voelt het toch vooral aan als een film "voor ons, tegen hen". Ik vond z'n stijl trouwens wat frisser in The Big Short, maar misschien kon ik het daar ook wat beter hebben, aangezien ik van die crisis weinig tot niks wist voor het kijken van de film.

Verder wel eens dat het waarderen van de humor een belangrijk kantelpunt is. Ik vond het ook niet zo heel geslaagd op dat gebied, dus daar zit alvast een groot verschil, waardoor de satirische elementen allicht wat sneller gaan irriteren.

Het is ook maar wat je verwacht van een film. Ik heb een paar keer goed kunnen lachen met Don't Look Up. Puur amusement wat mij betreft, met als uitgangspunt enkele gekke toestanden van het moment. Als je naar kritische analyses op zoek bent koop je beter een kwaliteitskrant. Of kijk naar duidingsprogramma's zoals Terzake en De Afsraak op Canvas.

Langdradige flutfilm. McKay dacht een vergelijkbaar kunstje te herhalen zoals de Big Short (zeer de moeite waard). Maar dit is broddelwerk.

Ik vond The Big Short dan weer een fractie minder. Duidelijk subtieler wel, maar toch net iets te langdradig en het beklijft minder. Don't Look Up had ook daar wat beter in kunnen zijn, het rekt wat mij betreft wat te veel tussen de 90 en 120 minuten. Desondanks vond ik dat je aan alles merkt dat dit een film is die over 30 jaar in favorietenlijstjes staat en een icoon wordt van de 20's. Wellicht sla ik de plank mis en ben ik iets te overenthousiast maar het heeft alles in zich om een klassieker te worden.

Oh, dat zou best kunnen. In dat opzicht spreekt mijn lage quotering in het voordeel van deze film

Het mag bekend zijn dat jij daar niet al te gevoelig voor bent

Aardige satirisch drama. Het verhaal is best aardig dankzij de kritische blik op de politiek en media. Het eerste deel is het sterkst. De opbouw is goed en we maken kennis met de hoofdrolspelers. Maar na een goed halfuur kakt de film wat in en wordt onnodig lang uitgerekt en is daardoor niet heel boeiend meer. Gelukkig herpakt de film zich weer vlak voor het het laatste halfuur. Het wordt zelfs een beetje spannend en dramatisch. Maar alles met een dikke kritische knipoog. Sommige grappen zijn geslaagd, maar niet allemaal. De hoofdrolspelers zetten goeie rollen neer, met name Hill zorgt voor de nodige humor. Ondanks dat het geen echte rampenfilm is, ziet de film er visueel best aardig uit. Best leuk maar wel te lang om de aandacht de gehele zit vast te houden. 3.0

Topfilm die goed laat zien hoe tegenwoordig de mensheid zich gedraagt en omgaat met deze planeet en alles wat daarop leeft , de grootste klimaat schreeuwers zijn zelf grootste vervuilers de mens is een mislukte diersoort kom maar op met die komeet tijd voor een nieuw begin.

Onderhoudende geestige film, veel overeenkomsten met het hele Corona gebeuren van nu.