Censor (2021)

Best een aardige film, sowieso erg ambitieus. Helaas zie je met momenten wel het lage budget, vooral door wat simpele filters bij de montage. Het acteerwerk is echter best prima, terwijl dat juist al snel kan tegenvallen bij low budget producties.

De beschrijving hierboven legt goed uit waar de film over gaat en het is ook duidelijk welke kant de film zich op goed ontwikkelen als je aan het kijken bent. Er is duidelijk gekeken naar Lynch, zeker zowel het plot als kleurgebruik in de finale. Helaas zit er net wat minder symboliek in deze film, dan in het werk van Lynch. Ook wordt er leuk gebruik gemaakt van wisselende aspect ratio's, waarin met wisselt tussen ultra wide screen en 4:3. Echter is de 4:3 in het ultra wide screen formaat, waardoor je dus zwarte randen aan alle kanten hebt. Dan had ik eerder voor het normale 16:9 en 4:3 gekozen, dat zou er professioneler uit hebben gezien.

Ook zie ik wat overeenkomsten met Berberian Sound Studio, voornamelijk qua plot en plotverloop. De film is wel een slowburner en hoewel het zonder credits minder dan 80 minuten duurt, kan ik me goed voorstellen dat sommige mensen wat verveeld zijn in het begin. Maar de context en personages worden netjes ontwikkeld en krijgen de tijd.

Het is dat de film eindigt op zijn hoogtepunt, de laatste tien minuten zijn de sterkste van de film. Hierdoor bleef ik in ieder geval met een overwegend positief gevoel achter, maar uiteindelijk is de film weinig memorabel. Leuk vermaak voor iedereen die al een tijdje geen 'vage' film a la Lynch gezien heeft.

De laatste tijd zijn er aardige wat goede low budget psychologische horrors uitgekomen en hoewel deze dan de minste (in mijn ogen) is, past hij wel in het rijtje: Come True, Rent-a-Pal, The Stylist, Censor.

“Horror is already out there, in all of us,”

Het succes van de VHS aan het begin van de jaren 80 zorgde voor een grote stijging in de hoeveelheid ongecensureerde horror- en exploitatie-films. Er was echter nog geen duidelijke wetgeving over de inhoud van de snelgroeiende video -industrie. Totdat conservatieve activiste Mary Whitehouse als aanjager en met medewerking van de conservatieve regering van Margaret Thatcher in 1984 een wet invoerde. Zodoende kon in 1985 de British Board of Film Censors, die tot dan alleen te maken, had met films die in de bioscoop werden uitgebracht, nu ook de classificatie voor tientallen films die te koop/huur waren, verbannen of censureren.

Enid Bains (Niamh Algar (Raised by Wolves)) is zo’n censor. Ze spendeert haar dagen met het kijken van 'ranzige' films, terwijl ze ijverig haar beoordelingen van filminhoud neerpent. Een best bizar idee dat iemand naar een film kijkt en nadenkt over wat esthetisch verdedigbaar is. Nu geeft deze achtergrond van “Video Nasties” de film een ​​interessante historische context maar verwacht bij deze film geen groezelige of schokkende beelden zoals bij de VHS-banden die toen werden verbannen. Deze film zit dan ook eigenlijk iets meer tegen een psychologisch thriller aan. Een mysterieuze zoektocht naar de verdwijning van Enid's zus Waarbij langzaam de grens tussen fictie en realiteit verdwijnt. En er hangt vaak niet meer dan een claustrofobische, dreigende sfeer.

Wel zijn er door de film heen namen en beelden te zien van verschillende 'Nasties' zowel de oude als het fictieve Frederick North's “Don’t Go in the Church,” Het is ook een wat langzame film die pas aan het einde uitmondt in een conclusie van waanzin en gore. De mentale toestand van Enid wordt weergeven in droomlogica. Dit geef soms wat het gebrek aan houvast. Niamh Algar speelt deze conservatieve vrouw die zichzelf langzaam verliest erg sterk. Ondanks een redelijk beperkt budget werden de jaren 80 geloofwaardig in beeld te gebracht. Ja dit was een opvallende en stijlvolle psychologische thriller.

Een aardig concept en een leuk jaren '80-sfeertje, maar inhoudelijk en visueel stelt dit toch wel flink teleur. Nergens weet de film echt onder de huid te kruipen en overwegend is de film aan de tamme en matte kant. De production design schiet hier en daar ook wel wat te kort. Het ziet er allemaal net niet overtuigend genoeg uit. Goed gespeeld en hier en daar een paar effectieve scenes, vooral naar het einde toe, maar het is niet voldoende om er iets memorabels van te maken.

Aangename kennismaking!

Deze productie van debuterend regisseuse Prano Bailey-Bond is me goed bevallen. Met een weinig riant budget heeft ze op alle fronten meer dan degelijk werk afgeleverd. Een zelfgeschreven, goed gedoseerd, opgebouwd en uitgewerkt verhaal, heel aardig en sfeervol camerawerk én een cast met prima acteurs. De Britse "film-censuur-wet" uit 1984 is een originele insteek, waar mooi gebruik van is gemaakt. Het geeft de film net een beetje extra. 7.5/10*

Toen in de jaren 80 in Groot-Brittanië Margaret Thatcher aan het roer stond, kwam er een wetswijziging die vrije publicatie van videofilms bemoeilijkte. Die wet zorgde ervoor dat het lastig was om onder andere Video Nastys te bekijken. Iedere videofilm werd voor uitgifte eerst door leden van de British Board Of Classification (BBFC) bekeken en goedgekeurd of gecensureerd of soms zelfs verboden.

In Censor speelt Niamh Algar de rol van cemsor bij de BBFC. De film besteedt ruime aandacht aan haar werk en dat is best interessant. De filmcontroleurs bekijken de hele dag gewelddadige films en mogen daarbij geen moment van de film missen. Het risico dat een stukje film als inspiratiebron dient voor een geweldsdelict wil men te allen tijde voorkomen. Als kijker bespeur je de immense psychologische druk waarmee de controleurs worden geconfronteerd. Over ieder stukje film wordt gedebatteerd alsof de toekomst van de natie ervan afhangt. Opvallend vreemde keuzes worden daarbij gemaakt. Zo mag een onthoofding worden getoond omdat die te erg over the top is. Zo mag het uitrukken van een oog niet worden getoond, omdat deze daad te realistisch is.

De scènes waarin Algar haar werk uitvoert zijn erg beklemmend. Ze neemt haar werk serieus en wil daadwerkelijk de burgers beschermen tegen slechte invloeden. Achter die enorme geestdrift schuilt een onverwerkte gebeurtenis uit haar verleden die de sleutel vormt voor haar bezielde gedrag en tevens de sleutel is waar het in de film om draait.

Met deze gegevens ontwikkelt Censor zich tot een studie van een obsessie. De sfeer is drukkend en ongemakkelijk. Niamh Algar is uitstekend. Ik ben gefascineerd. Na verloop van tijd ontbreken helaas nieuwe invalshoeken om de aanvankelijke fascinatie te blijven voeden. De film ontspoort. Het oorspronkelijke censoren-scenario wordt aan de kant geschoven en vervangen door surrealistische belevenissen van Algar op zoek naar de confrontatie met haar onverwerkte verleden. Het tweede deel van de film verlaat het beklemmende psychologische pad, is vervuld van slechte speciale effecten en boeide me een stuk minder.

Weer een film die inhaakt op de jaren '80 gekte. Je kan tegenwoordig geen horror film kijken of het speelt zich weer af in de jaren '80. Met weer hetzelfde lichtgebruik, gedweep met VHS en helaas merk je dan ook dat er zoveel over de stijl is nagedacht dat het verhaal vergeten wordt. Dat is bij deze film niet anders. Ik vind het maar armoedig, het is allemaal maar middelmatig. Karakters worden niet uitgewerkt, realisme en fantasie lopen door elkaar maar dit heeft een zeer zwakke uitwerking. Bedenk nou eens een film als Naked Lunch. Hoe interessant het kan zijn als een hoofdpersoon in twee werelden heen en weer wordt gebalanceerd. Daar doet censor helemaal niks mee. Door de gemakzuchtigheid word het saai. En kan het mij niet zoveel schelen. Of er mensen doodgaan, of ze haar zus vindt of niet. Het zal mij worst wezen. Gelukkig duurde de film niet zolang.

Nou denk je, waarom geeft hij dan toch 2,5? Nou omdat er technisch niet zoveel op aan te merken is, het is best goed gefilmd en geacteerd. Maar er gebeurd hier niets dat je bij blijft en het lijkt mij niet dat iemand hier nog de moeite voor neemt om hem nog een keer te kijken. Dan heb je gewoon middelmaat gemaakt.

Het aantreden van Margaret Thatcher als de Britse Prime Minister valt samen met de opkomst van de zogenaamde Video Nasties: goedkoop gemaakte, sensationele, extreem gewelddadige horrorfilms die vaak onder de toonbank worden verkocht. Enid Baines [Niamh Algar] is een censurist die de oorspronkelijke dergelijke films dagelijks bekijkt om te beoordelen welke scènes te gruwelijk zijn om op de legale markt te verschijnen. Wanneer de kranten het verhaal publiceren van een man die zijn gezin vermoordde en het gezicht van zijn vrouw opat, leggen zijn een link tussen deze gruweldaad en een horrorfilm die Enid met haar collega Sanderson [Nicholas Burns] heeft beoordeeld. Dat komt hun op een reprimande te staan, net op het moment dat Enid denkt in de hoofdrolspeelster [Sophia La Porta] in een andere horrorfilm van dezelfde producent [Doug Smart] haar zusje Alice te herkennen, die sinds haar 7e vermist is. Bailey-Bond weet op overtuigende wijze de visuele stijl van de Video Nasties te kopiëren in de videofragmenten die Enid bekijkt, maar construeert ondertussen een huiveringwekkende sfeer die versterkt wordt door Algars subtiele spel en leidt tot een intrigerende, onvergetelijke finale. Zeer intrigerend en erg goed gemaakt.

Ik zou deze film aan niemand aanraden

Matig. Het tempo is ook nogal wisselend wat het soms wat saai maakt. Het verhaal is een beetje vaag, vooral qua achtergrond. Beetje een paranoiathriller met hier en daar wat gore. Hoofdrolspeelster kende ik niet, ze doet dat wel redelijk. Ik vind het moeilijk om dit te beoordelen. Het heeft een paar momenten die goed zijn, langs de andere kant boeide de film me niet al te veel. Style over substance is minder mijn ding, alsook paranoia.

Fantastische horrorthriller over een ambtenaar die horrorfilms moet keuren of ze wel geschikt zijn voor het publiek. Engeland begin jaren 80. De tijd van de video nasties.

Een surrealistische vertelling, waarbij fantasie en werkelijkheid en verdrongen herinneringen door elkaar heenlopen en de film op het eind snoeihard afrekent met censuur.

Een film die op verschillende niveaus mij erg aansprak. Was als 14 jarige op summer school in Engeland toen ik voor het eerst kennis maakte met echte horrorfilms. The Texas Chainsaw Massacre en Shogun Assassin, gehuurd door de leiding bij de videotheek om de hoek, maakte een onuitwisbare indruk op mij. Vooral de bloedfonteinen in die laatste spraken enorm tot mijn verbeelding. Dezelfde tijd zag ik ook Escape From New York en Star Wars. Die laatste vond ik niks. Het was vooral de dark side die mij trok.

Daarbij was ik eind vorige eeuw lid van de Nederlandse filmkeuring. Een wereldbaan, want je kreeg zo’n beetje elke maand een of twee films te zien, ruim voordat ze in de bioscoop waren. We konden niks verbieden en mochten ook geen wijzigingen aanvragen, maar bespraken in een team van vijf, allen met een andere achtergrond, leeftijd en levenshouding, of een film geschikt was voor alle leeftijden, 12 of 16 jaar. Daar werd dan soms best lang over gediscussieerd. Ik vond die mix van subjectieve meningen altijd een mooie manier om dat te bepalen. De filmmaatschappij of een van de leden kon altijd een herkeuring aanvragen, waarna er met 7 nieuwe personen een tweede keuring plaats vond. Iets wat, tot mijn grote verbazing, bij Saving Private Ryan het geval was. Was zelf vaak een van de mildere leden, maar herken de discussies zoals ze in deze film plaats vinden enigszins.

Afijn, de film zelf is uitermate origineel, intelligent en goed gemaakt. Heb genoten!

Kleine 4,5.

De blu ray van Second Sight is echt prachtig. Ga me snel door de extra’s heen werken met oa een mooie docu over de video nasties.

Aanrader!

Aardige film over een vrouw die als filmcensor werkt en gewelddadige films moet keuren. De film speelt zich af midden jaren '80, en dat is goed te zien. Daar waar het over het toch wel interessante werk van de vrouw gaat, is de film op zijn best. Helaas is dit maar van korte duur en het plot over haar vermiste zus is net wat minder boeiend. Redelijk sfeervol gebracht. Een kleine 3.0 sterren.

Weer iets van een retro. Het lijkt erop alsof eenieder de 21ste eeuw probeert te ontvluchten. Helemaal zo raar nog niet.

Maar daarbij is het verleden ook niet altijd over rozen en vrijheid (van kunsten). In dit geval niet voor de Britse classificatiesysteem. Het is 1985 en sinds de VHS op de markt is experimenteert iedereen er op los in deze nieuwe filmwereld. De mogelijkheden om sensatie te vinden is iets makkelijker geworden (mits je een videorecorder kon betalen) en experimenteren met hoe je iemand op de meest gruwelijke manier vermoord en het willen shockeren van het volk... Ja, dat gaat de Britten iets te ver. De discussies dat dit soort horrorfilms (lees video nasties) kunnen aanzetten tot moorden en agressiviteit... en dat sommige idioten nog bepaalde scenes in praktijk brengen. Geen discussie meer mogelijk. Tot een zekere grens moeten films verboden worden voor het het volk gaat overrulen en we in een wereld vol moordenaars gaan leven.

Tsja, in principe lijkt er toch weinig veranderd te zijn. Al liet Nederland alles toe in die tijd. Censor is naast overtreffend ook vrij leerzaam. We nemen een kijkje in een van deze classificatiebedrijven en volgen de zekere Enid. Samen met enkele collega's moet ze voor haar werk naar allerlei gruwelijke beelden kijken en hiermee een conclusie trekken of deze wel in de videotheekschappen mag belanden. Het benauwende moralisme en de media hangt als een giftige wolk boven hen. Zeker als ze toch net iets te laconiek waren over een film en deze gewoon besluiten te produceren. Al snel worden ze verantwoordelijk gesteld voor een soortgelijke moord dat in werkelijkheid plaats vond. Het is de schuld van Enid, het is de schuld van de films.

Enid heeft toch ook wel andere dingen aan haar hoofd en lijkt haar baan als uitvlucht te gebruiken voor een jeugdtrauma. Haar zusje is sinds de dag van vandaag nog altijd vermist en de nachtmerries blijven. De nachtmerrie lijkt nog groter te worden als ze een video moet keuren die fragmenten vertoond die sterk lijken op die ene traumatische dag. En vanaf dat moment is niets meer zoals het lijkt.

Censor weet hierdoor een interessante en soms ook best eng stukje cinema te worden. De hallucinaties en de herinneringen die Enid krijgt. Een jumpscare (geen boe-dinges) die nog ruim een kwartier in mijn hoofd en onder mijn huid bleef nazinderen... en toch ook wel vele verrassingen.

Dat er iets knaagt en woelt wordt niet alleen duidelijker, het komt ook steeds dichterbij. En dan lijkt het alle kanten op te gaan en komen de Lynch-inspiraties hier steeds duidelijker in zicht. Is Enid nu zelf onderdeel van een film? Is het reconstructie? Is het al die tijd een film geweest? Waren deze video nasties wel degelijk meer dan slechts acteren?

Maar dan het einde. Ik was er stil van. Krankzinnig, bijtend, cynisch, spottend, een in your face, what the fuck?, messcherp, tot bijna huilen en tegelijkertijd misleid worden... om over de montage te zwijgen.

En dat is ook een ding. De jaren 80-sfeer ademt uitstekend in Censor. Gecombineerd met fijne kleuren, elementen en filters waarbij het niet te veel hoefde te kosten. En toch had Censor zo'n beetje alles; zodanig dat het ook bijna niet meer opvalt dat het een horrorfilm is.

Ik ben hier erg over te spreken.

4,5*

Surrealistische censor.

De film begint veelbelovend. Het is 1985 en de hoogtijdagen van de zogenaamde video-nasties worden succesvol de kop ingedrukt door een vrouwelijke censor. De vrouw heeft een jeugdtrauma vanwege haar vermiste zusje en wanneer ze de zoveelste film keurt lijkt het alsof ze hierover een aanwijzing ontvangt. Het is het begin van een spannend mysterie zou je verwachten, maar een en ander neemt een meer surreële afslag.

Op zich zou de film zo passen in de reeks van Black Mirror. Maar de langere speelduur (al is de film redelijk kort met ongeveer 5 kwartier zonder aftiteling) en een sterke opbouw doen anders vermoeden. Regisseuse Bailey-Bond weet het allemaal sfeervol op te bouwen en lijkt de tijd te nemen. Iets waardoor het einde wat afgeraffeld aandoet. Het idee is beter dan de uitvoering uiteindelijk. Maar toch weet Censor best te beklijven.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

De hoge waardering van sommigen verbaast me hier wel. Beetje Videodrome meets Saint Maud dit, al mist deze film een beetje echte signatuur. Beetje flauw gebruik van neon (daar moet je tegenwoordig toch echt iets onderscheidender in zijn), tamme soundtrack en een wat nietszeggende lead in Algar. Laatste halfuur is best aardig, maar Enid's hele ''trauma'' verleden is nogal on the nose uitgewerkt in de filmwaardoor ook het slot niet zo verrassend meer is als het hoopt te zijn. Ligt er net wat te dik op. Heeft wellicht ook wat te maken met heit feit dat ik recentelijk nog Saint Maud zag, die een soortgelijk einde al véél effectiever uitvoerde. 2,5*

Een echt spannende, naargeestige film die - anders dan Amerikaanse films - op z'n eigen manier griezelig is. Super origineel concept ook. Veel beter dan verwacht! Het eind was ook verrassend en bizar.

De herziening viel me niet tegen of mee. Het voelde eigenlijk net zo aan als de eerste kijkbeurt, al vond ik het toen vooral een mooie trip en herken ik er dit keer wat diepere inhoud binnen. Niamh Algar doet het bijzonder sterk, maar het is regisseuse Prano Bailey-Bond die de film echt afmaakt. Het eerste uur had gerust wat meer visuele flair mogen hebben en is daardoor wat taaier, maar de finale blijft ouderwets geweldig. Briljante zet van Bailey-Bond om gebruik te maken van de muziek van Blanck Mass. Als film dus meer dan degelijk, maar niet iets dat nog lang gaat bijblijven.

Heer-lijk.

In een tijdperk waarin in Engeland misdaadcijfers pieken, is het aan aangewezen censors om de grafische gruweldaden in zondebok Video Nasties onder streng oog te bekijken, te keuren en eruit te knippen wat niet in de huiskamers van mensen vertoond dient te worden. De ironie die regisseur Bailey-Bond in Censor vernuftig uitbuit, schuilt in het hypocriete gegeven dat wat wel en niet door mensen gezien mag worden…uiteindelijk door mensen moet worden bepaald.

Nergens krijg je de indruk dat de personen die met deze taak opgezadeld zijn, op een of andere manier opgeleid of gekwalificeerd zijn om deze afstompende bezigheid uit te voeren. Sterker nog, hoofdpersoon Enid ziet er met haar rode ogen en vermoeide blik vanaf het begin wat doorleefd uit: de veronderstelling dat zij stabiel genoeg is om te aanschouwen waar wij te sensitief voor zijn, mag op z’n zachtst gezegd optimistisch genoemd worden.

Vermengd met Enids persoonlijke historie, is het een verfrissende insteek die de film gelijk een unieke smoel geeft maar het wordt ook nog eens verbazingwekkend goed uitgewerkt. De audiovisuele stijl verenigt zich steeds meer met de grofkorrelige opnames en gefilterde belichting die zo kenmerkend is voor de VHS-horror waar het over handelt. En met Enid als instabiele en uiteindelijk onbetrouwbare protagonist, raakt ook de scheidslijn tussen realiteit en waan steeds meer vertroebeld, tot aan het redelijk unieke en - ondanks de wrangheid - in zekere zin zwart-komische einde.

Heel erg van genoten: 4*

Ik durf te wedden dat er hier zijn op MovieMeter, specifiek uit het luikje van de horrorchallenge die de job van Enid Baines best benijden. Hele dagen horrorfilms zien en er een label opkleven. Alleen is de verantwoordelijkheid groot wanneer je verkeerd labelt... De media en maatschappij acht je blijkbaar meer schuldig dan de dader of regisseur zelf als ik het zo aanschouwde.

Aan de andere kant lijkt het ook een hondenjob. Veel verantwoordelijkheden, een lage vergoeding daartegenover en vermoedelijk slecht of niet opgeleid. Echt vreugdevol word je er niet van.

De film blijft uitermate boeiend doordat fictie en realiteit met elkaar verweven worden. Het lijkt wel een onverwacht trauma te zijn dat Enid ineens op videoband ziet. Heerlijk nostalgisch btw die videocassettes en een geweldige sfeer en locatie daar in de 80s in the UK. God save the Queen!

Een allegaartje. Al met al lichtelijk teleurstellend, maar o.a. de finale was wel sterk. Ga 'm zeker nog es weer proberen. Niamh Algar deed het goed, grappig ook om de patholoog-anatoom uit Morse en Lewis hier terug te zien - duurde even voor ik haar kon plaatsen.

Heerlijk filmpje. Hier houd ik wel van. Origineel concept, fijne uitwerking, genoeg gore, sfeervolle jaren 80 sfeer maakt deze film toch wel redelijk geslaagd. Vooral het laatste halfuur is heerlijk en gaat het even lekker los. En blijf je met een bizarre kijkervaring achter. Er mogen wel meer van dit soort filmpjes gemaakt worden.

3.5*

Sterk eerste gedeelte met een zeer overtuigende rol van Algar waarbij het mysterie zich langzaam ontvouwt naar een vage climax die de kijker wat onbevredigend achterlaat. Niet alles moet uitgelegd worden, maar hier had toch wat meer tips naar de kijker gegeven moeten worden. Haar trauma in het verleden wordt wel zeer toevallig gebruikt in een nieuwe horrorfilm en blijft een groot vraagteken. De uitwerking naar het einde toe blijft ook vrij vaag waar je wel als kijker weet dat de hoofdpersoon een instabiele persoonlijkheid heeft waarbij fictie en werkelijkheid zich vermengen. Qua sfeer 80's wordt er heerlijk nostalgisch gewerkt met locaties en kleuren. Denk aan de toptijd van de videotheken, het kantoor van de censoristen, de kille gangen van de metro en de opmerkelijke dromerige kleurenpalet naar het einde toe. Qua gore moet je wat geduld hebben, al passeren er wel een paar gore scènes tijdens het afspelen van horror videocassettes. Ook qua beeld zorgt de regisseuse voor een paar opmerkelijke scènes door gebruik te maken van zwart/wit beelden, kleiner formaat van beelden en gewone camera-opnames. 7/10

In het Engeland van de vroege jaren 1980, onder het conservatieve bewind van Margaret Thatcher, ontstond maatschappelijke onrust over de opkomst van goedkope horror- en exploitatiefilms op videocassette, bekend als 'video nasties'. Deze films, vaak gewelddadig en expliciet, circuleerden zonder officiële classificatie en werden gezien als een bedreiging voor de publieke moraal, vooral voor jongeren. In een klimaat van morele paniek en toenemende censuurdrang kreeg de British Board of Film Classification (BBFC) een centrale rol in het reguleren van deze nieuwe mediavorm. De BBFC, oorspronkelijk opgericht om bioscoopfilms te classificeren, breidde haar bevoegdheden uit naar video en begon met het verbieden of zwaar bewerken van tientallen titels, wat leidde tot de Video Recordings Act van 1984, waarmee strikte controle op videodistributie wettelijk werd vastgelegd.

Ook in Censor (2021), geregisseerd door de Welsh filmmaker Prano Bailey-Bond, werkt Enid als filmcensor in het Engeland van de jaren 80, waar de gewelddadige horrorfilms – de zogenaamde "video nasties" – onder vuur liggen. Enid is nauwgezet en principieel, vastbesloten om het publiek te beschermen tegen schadelijke beelden. Maar wanneer ze een obscure horrorfilm beoordeelt die griezelige overeenkomsten vertoont met de verdwijning van haar zus, raakt ze geobsedeerd. Haar zoektocht naar de waarheid leidt haar steeds dieper in een verontrustende wereld waarin fictie en realiteit door elkaar beginnen te lopen, en haar grip op de werkelijkheid langzaam verdwijnt.

Bailey-Bond's film is een beklemmende psychologische horror die speelt met trauma, repressie en de kracht van beeldvorming, en een follow-up van haar eerdere korte film Nasty (2015). Censor drijft grotendeels op zijn vakkundig opgebouwde koortsdromerige nachtmerrie sfeer, van excessief geweld in onheilspellend neonlicht. Een zeer toepasselijke cinematografie van Annika Summerson en een fijne synth score van Emilie Levienaise-Farrouch, dus flink wat capabele vrouwen aan het roer.

Aanrader zonder kanttekeningen dan? Nee, dat denk ik niet. Censor is eerder een filmfestival horror (hij draaide ook op Sundance, Sitges, Berlijn en Imagine) voor de horrorfans die niet wegrennen voor een iets meer arty slowburner. Niet gelijk wegrennen, want deze kreeg 4* van Dentheman, joolstein, madmadder, remorz, robertinho, tanguy en Tonypulp. En nu dus ook van JM.

Een film voor mensen die affiniteit hebben met het werk van Peter Strickland en David Cronenberg, en wellicht ook Ducournau, Kent en Argento. Niamh Algar (Raised by Wolves) blijft zich ontwikkelen als sterke, veelbelovende actrice, maar ook de rest van de cast, waaronder Michael Smiley, geeft goede performances.

4*