Censor (2021)

Best een aardige film, sowieso erg ambitieus. Helaas zie je met momenten wel het lage budget, vooral door wat simpele filters bij de montage. Het acteerwerk is echter best prima, terwijl dat juist al snel kan tegenvallen bij low budget producties.

De beschrijving hierboven legt goed uit waar de film over gaat en het is ook duidelijk welke kant de film zich op goed ontwikkelen als je aan het kijken bent. Er is duidelijk gekeken naar Lynch, zeker zowel het plot als kleurgebruik in de finale. Helaas zit er net wat minder symboliek in deze film, dan in het werk van Lynch. Ook wordt er leuk gebruik gemaakt van wisselende aspect ratio's, waarin met wisselt tussen ultra wide screen en 4:3. Echter is de 4:3 in het ultra wide screen formaat, waardoor je dus zwarte randen aan alle kanten hebt. Dan had ik eerder voor het normale 16:9 en 4:3 gekozen, dat zou er professioneler uit hebben gezien.

Ook zie ik wat overeenkomsten met Berberian Sound Studio, voornamelijk qua plot en plotverloop. De film is wel een slowburner en hoewel het zonder credits minder dan 80 minuten duurt, kan ik me goed voorstellen dat sommige mensen wat verveeld zijn in het begin. Maar de context en personages worden netjes ontwikkeld en krijgen de tijd.

Het is dat de film eindigt op zijn hoogtepunt, de laatste tien minuten zijn de sterkste van de film. Hierdoor bleef ik in ieder geval met een overwegend positief gevoel achter, maar uiteindelijk is de film weinig memorabel. Leuk vermaak voor iedereen die al een tijdje geen 'vage' film a la Lynch gezien heeft.

De laatste tijd zijn er aardige wat goede low budget psychologische horrors uitgekomen en hoewel deze dan de minste (in mijn ogen) is, past hij wel in het rijtje: Come True, Rent-a-Pal, The Stylist, Censor.

Toch wel intrigerend. Er hangt een mysterieus en macaber sfeertje, wat als een enigszins ongemakkelijk gevoel onder je huid kruipt. De stoffige B-atmosfeer rondom de VHS tapes en foute horror nasties uit de jaren 80/90 wordt goed neergezet. Deze film moet het dan ook vooral van sfeer hebben. Duistere mysteries en vage 'droomsequences' moeten je liggen, want veel 'fysieke' horror zul je in deze film niet treffen.

Niet voor de commerciële 'horror kijker', maar als films zoals een Berberian Sound Studio, Starry Eyes en de recente Come True en Saint Maud je wel liggen, dan is deze film een aanrader.

“Horror is already out there, in all of us,”

Het succes van de VHS aan het begin van de jaren 80 zorgde voor een grote stijging in de hoeveelheid ongecensureerde horror- en exploitatie-films. Er was echter nog geen duidelijke wetgeving over de inhoud van de snelgroeiende video -industrie. Totdat conservatieve activiste Mary Whitehouse als aanjager en met medewerking van de conservatieve regering van Margaret Thatcher in 1984 een wet invoerde. Zodoende kon in 1985 de British Board of Film Censors, die tot dan alleen te maken, had met films die in de bioscoop werden uitgebracht, nu ook de classificatie voor tientallen films die te koop/huur waren, verbannen of censureren.

Enid Bains (Niamh Algar (Raised by Wolves)) is zo’n censor. Ze spendeert haar dagen met het kijken van 'ranzige' films, terwijl ze ijverig haar beoordelingen van filminhoud neerpent. Een best bizar idee dat iemand naar een film kijkt en nadenkt over wat esthetisch verdedigbaar is. Nu geeft deze achtergrond van “Video Nasties” de film een ​​interessante historische context maar verwacht bij deze film geen groezelige of schokkende beelden zoals bij de VHS-banden die toen werden verbannen. Deze film zit dan ook eigenlijk iets meer tegen een psychologisch thriller aan. Een mysterieuze zoektocht naar de verdwijning van Enid's zus Waarbij langzaam de grens tussen fictie en realiteit verdwijnt. En er hangt vaak niet meer dan een claustrofobische, dreigende sfeer.

Wel zijn er door de film heen namen en beelden te zien van verschillende 'Nasties' zowel de oude als het fictieve Frederick North's “Don’t Go in the Church,” Het is ook een wat langzame film die pas aan het einde uitmondt in een conclusie van waanzin en gore. De mentale toestand van Enid wordt weergeven in droomlogica. Dit geef soms wat het gebrek aan houvast. Niamh Algar speelt deze conservatieve vrouw die zichzelf langzaam verliest erg sterk. Ondanks een redelijk beperkt budget werden de jaren 80 geloofwaardig in beeld te gebracht. Ja dit was een opvallende en stijlvolle psychologische thriller.

Wou hem eigenlijk laten schieten, maar toch maar een kans geven dan

Ik hou zeker wel van Lynch maar ik vond dit wat saai en op de een of andere manier toch niet onderhuids genoeg waardoor het meer dan verwarrend wat verward overkwam, en niet op de goede manier wat mij betreft.

Het einde idd juist goed maar was daar nou zo'n lange aanloop voor nodig?

Bij Lynch oid voelt het allemaal een stuk natuurlijker, ik snap als daar symboliek bij genoemd wordt maar voor zover ik Lynch begrijp is t niet de bedoeling helemaal de betekenis van elk aspect te analyseren maar abstract en surrealistisch wordt t dan wel, als een droom.

"dunne scheidslijn tussen fictie en realiteit." dat moet me niet te simpel blijven of t verkeerd soort subtiel. Beter kan ik me ook niet uitleggen, t blijft een kwestie van smaak sowieso.

Verwacht er in ieder geval niet te veel van zou ik zeggen, mss heb ik veel te hoge verwachtingen gekregen aanvankelijk. Wie weet door iets uit n review of 2 maar ook alleen al door de poster.

Niet echt te vergelijken maar Possessor vond ik daarentegen een heel fijne film, ook niet zo hoog budget toch?

Mss moet ik toch een halve * erbij geven als ik me niet kapot verveeld heb.

Ik vind deze film dan ook niet echt vergelijkbaar met een Lynch film. Ja, beide zijn van de mysteries en de menging van realiteit en droom/fictie, maar wat mij betreft houdt het daar ook wel op. De film heeft een hele andere 'feel'. Waar Lynch vooral speelt met een afwijkende realiteit en een chronologische willekeurigheid (gecombineerd met symboliek en wisselende perspectieven) die niet direct valt te herleiden tot een specifieke protagonist (en aandoening), betreft het hier een protagonist die langzamerhand haar grip op de realiteit verliest.

Ik vind de film daarom meer raken met het recente Saint Maud. Ook een films als Evil Ed, Berberian Sound Studio, The Black Swan of Fear X hebben meer raakvlakken wat mij betreft.

Een aardig concept en een leuk jaren '80-sfeertje, maar inhoudelijk en visueel stelt dit toch wel flink teleur. Nergens weet de film echt onder de huid te kruipen en overwegend is de film aan de tamme en matte kant. De production design schiet hier en daar ook wel wat te kort. Het ziet er allemaal net niet overtuigend genoeg uit. Goed gespeeld en hier en daar een paar effectieve scenes, vooral naar het einde toe, maar het is niet voldoende om er iets memorabels van te maken.

Aangename kennismaking!

Deze productie van debuterend regisseuse Prano Bailey-Bond is me goed bevallen. Met een weinig riant budget heeft ze op alle fronten meer dan degelijk werk afgeleverd. Een zelfgeschreven, goed gedoseerd, opgebouwd en uitgewerkt verhaal, heel aardig en sfeervol camerawerk én een cast met prima acteurs. De Britse "film-censuur-wet" uit 1984 is een originele insteek, waar mooi gebruik van is gemaakt. Het geeft de film net een beetje extra. 7.5/10*

Leuk.

2021 is het jaar waarin horrorfilms steeds een mindere kwaliteit aannemen, ik ben van mening dat een hoop bekende regisseurs een beetje lui zijn geworden tijdens de lockdown. Dit geeft echter de ruimte aan de minder bekende regisseurs of in dit geval regisseuses die op deze manier weer in de spotlights kunnen staan.

Censor is een film waarin de stijl boven het verhaal wordt verkozen, al kent het eerste halfuur nog een duidelijke lijn. Naarmate de minuten verstrijken nemen de beelden zelf het echter over en de finale kent eigenlijk geen verhaal meer. Gelukkig ben ik zo'n persoon die graag wat style over substance ziet, en daarom vond ik het allesbehalve erg.

Ergens vind ik het jammer dat deze films niet goed worden gewaardeerd, want deze behoren wat mij betreft tot het creatievere werk. Het acteerwerk is sterk, de stijl is goed en de cinematografie mag er zeker wezen. Soms verliest de film zijn grip wat en de bijpersonages zijn niet al te interessant, verder heb ik weinig te klagen over deze bijzondere en kleine horrorfilm.

Wel kent het wat tempoproblemen. Soms knalt het tempo er plots uit waardoor Censor niet zonder zijn vermoeiende stukken zit. Zeker het middenstuk, als het verhaal langzaam wat begint te vervagen, kent wat taaiere momenten die toch wat flow uit de film halen. Hierdoor loopt het regelmatig niet helemaal lekker, verder wordt dit tijdens de slotfase ruimschoots goedgemaakt.

Censor eindigt prachtig met een beeldschone soundtrack en wat geweldige (en overweldigende) kleuren. Dit behoort tot het betere werk dat dit jaar is uitgekomen. Creatief, visueel aantrekkelijk en ook nog eens best vermakelijk. Soms taai, maar als geheel zeker solide. Toch wel teleurgesteld in het gemiddelde, maar ach.

Ik haat censuur, ik haat horror en ik haat mensen die horror censureren, aldus moppersmurf. Goede film maar niet aan mij besteed.

Toen in de jaren 80 in Groot-Brittanië Margaret Thatcher aan het roer stond, kwam er een wetswijziging die vrije publicatie van videofilms bemoeilijkte. Die wet zorgde ervoor dat het lastig was om onder andere Video Nastys te bekijken. Iedere videofilm werd voor uitgifte eerst door leden van de British Board Of Classification (BBFC) bekeken en goedgekeurd of gecensureerd of soms zelfs verboden.

In Censor speelt Niamh Algar de rol van cemsor bij de BBFC. De film besteedt ruime aandacht aan haar werk en dat is best interessant. De filmcontroleurs bekijken de hele dag gewelddadige films en mogen daarbij geen moment van de film missen. Het risico dat een stukje film als inspiratiebron dient voor een geweldsdelict wil men te allen tijde voorkomen. Als kijker bespeur je de immense psychologische druk waarmee de controleurs worden geconfronteerd. Over ieder stukje film wordt gedebatteerd alsof de toekomst van de natie ervan afhangt. Opvallend vreemde keuzes worden daarbij gemaakt. Zo mag een onthoofding worden getoond omdat die te erg over the top is. Zo mag het uitrukken van een oog niet worden getoond, omdat deze daad te realistisch is.

De scènes waarin Algar haar werk uitvoert zijn erg beklemmend. Ze neemt haar werk serieus en wil daadwerkelijk de burgers beschermen tegen slechte invloeden. Achter die enorme geestdrift schuilt een onverwerkte gebeurtenis uit haar verleden die de sleutel vormt voor haar bezielde gedrag en tevens de sleutel is waar het in de film om draait.

Met deze gegevens ontwikkelt Censor zich tot een studie van een obsessie. De sfeer is drukkend en ongemakkelijk. Niamh Algar is uitstekend. Ik ben gefascineerd. Na verloop van tijd ontbreken helaas nieuwe invalshoeken om de aanvankelijke fascinatie te blijven voeden. De film ontspoort. Het oorspronkelijke censoren-scenario wordt aan de kant geschoven en vervangen door surrealistische belevenissen van Algar op zoek naar de confrontatie met haar onverwerkte verleden. Het tweede deel van de film verlaat het beklemmende psychologische pad, is vervuld van slechte speciale effecten en boeide me een stuk minder.

Klinkt een beetje als Evil Ed

Aangekocht door The Searchers. Weet niet of dat ook bioscooprelease inhoudt, of enkel VOD.

Weer een film die inhaakt op de jaren '80 gekte. Je kan tegenwoordig geen horror film kijken of het speelt zich weer af in de jaren '80. Met weer hetzelfde lichtgebruik, gedweep met VHS en helaas merk je dan ook dat er zoveel over de stijl is nagedacht dat het verhaal vergeten wordt. Dat is bij deze film niet anders. Ik vind het maar armoedig, het is allemaal maar middelmatig. Karakters worden niet uitgewerkt, realisme en fantasie lopen door elkaar maar dit heeft een zeer zwakke uitwerking. Bedenk nou eens een film als Naked Lunch. Hoe interessant het kan zijn als een hoofdpersoon in twee werelden heen en weer wordt gebalanceerd. Daar doet censor helemaal niks mee. Door de gemakzuchtigheid word het saai. En kan het mij niet zoveel schelen. Of er mensen doodgaan, of ze haar zus vindt of niet. Het zal mij worst wezen. Gelukkig duurde de film niet zolang.

Nou denk je, waarom geeft hij dan toch 2,5? Nou omdat er technisch niet zoveel op aan te merken is, het is best goed gefilmd en geacteerd. Maar er gebeurd hier niets dat je bij blijft en het lijkt mij niet dat iemand hier nog de moeite voor neemt om hem nog een keer te kijken. Dan heb je gewoon middelmaat gemaakt.

In de Sight & Sound poll is deze tot mijn enorme verbazing op #18 gekomen, boven films als Nomadland, The French Dispatch, The Father en Minari:

Sight and Sound 50 best films of 2021, a list of films by British Film Institute

Misschien toch maar even opzoeken

Het aantreden van Margaret Thatcher als de Britse Prime Minister valt samen met de opkomst van de zogenaamde Video Nasties: goedkoop gemaakte, sensationele, extreem gewelddadige horrorfilms die vaak onder de toonbank worden verkocht. Enid Baines [Niamh Algar] is een censurist die de oorspronkelijke dergelijke films dagelijks bekijkt om te beoordelen welke scènes te gruwelijk zijn om op de legale markt te verschijnen. Wanneer de kranten het verhaal publiceren van een man die zijn gezin vermoordde en het gezicht van zijn vrouw opat, leggen zijn een link tussen deze gruweldaad en een horrorfilm die Enid met haar collega Sanderson [Nicholas Burns] heeft beoordeeld. Dat komt hun op een reprimande te staan, net op het moment dat Enid denkt in de hoofdrolspeelster [Sophia La Porta] in een andere horrorfilm van dezelfde producent [Doug Smart] haar zusje Alice te herkennen, die sinds haar 7e vermist is. Bailey-Bond weet op overtuigende wijze de visuele stijl van de Video Nasties te kopiëren in de videofragmenten die Enid bekijkt, maar construeert ondertussen een huiveringwekkende sfeer die versterkt wordt door Algars subtiele spel en leidt tot een intrigerende, onvergetelijke finale. Zeer intrigerend en erg goed gemaakt.

Niks voor mij, veel te saai.

Kon me niet mee slepen, het boeide me helemaal niet.

Deze film heeft zoveel meer klasse dan de gemiddelde horrorfilm. Er is goed gekeken naar horrorfilms uit de jaren tachtig zonder het op een kunstmatige manier te imiteren of met makkelijke verwijzingen naar die tijd te komen, zoals je zo vaak ziet gebeuren. Er wordt ook goed gebruikgemaakt van de algeheel grimmige sfeer in Engeland in die tijd. Eigenlijk weet de film bijna alles aan te grijpen om de sfeer te versterken, vaak door alles mooi dubbelzinnig te maken. Een vriendelijke mannelijke collega, een verlaten metrostation 's avonds, het is allemaal enigszins griezelig.

Het uitgangspunt van een filmkeurder (als dat het juiste woord is) van gewelddadige horrorfilms in het conservatieve en grimmige Engeland van de jaren tachtig is leuk gevonden, maar mensen die echt voor een verhaal komen kunnen misschien beter een andere film uitkiezen. De film bevat een mysterie dat de film gelijk heel pakkend maakt, maar dit is slechts een deel van de film. Uiteindelijk draait Censor vooral om de sfeer en zijn hoofdpersonage, uitstekend gespeeld door Algar.

Vond het wel een iets mindere keuze om de kills "in het echt" zo campy te maken. Het lijkt wel uit een totaal andere film afkomstig, en vanaf dat moment wordt de film wel echt wat minder. Al vond ik die allerlaatste scène dan wel weer ijzersterk. De cinematografie is overigens de gehele film heel fraai. Er wordt nog een geinig trucje uitgehaald met het beeldformaat dat geleidelijk aan verandert. Die dronemuziek is ook behoorlijk effectief. 3.5*.

Ik zou deze film aan niemand aanraden

Matig. Het tempo is ook nogal wisselend wat het soms wat saai maakt. Het verhaal is een beetje vaag, vooral qua achtergrond. Beetje een paranoiathriller met hier en daar wat gore. Hoofdrolspeelster kende ik niet, ze doet dat wel redelijk. Ik vind het moeilijk om dit te beoordelen. Het heeft een paar momenten die goed zijn, langs de andere kant boeide de film me niet al te veel. Style over substance is minder mijn ding, alsook paranoia.

Fantastische horrorthriller over een ambtenaar die horrorfilms moet keuren of ze wel geschikt zijn voor het publiek. Engeland begin jaren 80. De tijd van de video nasties.

Een surrealistische vertelling, waarbij fantasie en werkelijkheid en verdrongen herinneringen door elkaar heenlopen en de film op het eind snoeihard afrekent met censuur.

Een film die op verschillende niveaus mij erg aansprak. Was als 14 jarige op summer school in Engeland toen ik voor het eerst kennis maakte met echte horrorfilms. The Texas Chainsaw Massacre en Shogun Assassin, gehuurd door de leiding bij de videotheek om de hoek, maakte een onuitwisbare indruk op mij. Vooral de bloedfonteinen in die laatste spraken enorm tot mijn verbeelding. Dezelfde tijd zag ik ook Escape From New York en Star Wars. Die laatste vond ik niks. Het was vooral de dark side die mij trok.

Daarbij was ik eind vorige eeuw lid van de Nederlandse filmkeuring. Een wereldbaan, want je kreeg zo’n beetje elke maand een of twee films te zien, ruim voordat ze in de bioscoop waren. We konden niks verbieden en mochten ook geen wijzigingen aanvragen, maar bespraken in een team van vijf, allen met een andere achtergrond, leeftijd en levenshouding, of een film geschikt was voor alle leeftijden, 12 of 16 jaar. Daar werd dan soms best lang over gediscussieerd. Ik vond die mix van subjectieve meningen altijd een mooie manier om dat te bepalen. De filmmaatschappij of een van de leden kon altijd een herkeuring aanvragen, waarna er met 7 nieuwe personen een tweede keuring plaats vond. Iets wat, tot mijn grote verbazing, bij Saving Private Ryan het geval was. Was zelf vaak een van de mildere leden, maar herken de discussies zoals ze in deze film plaats vinden enigszins.

Afijn, de film zelf is uitermate origineel, intelligent en goed gemaakt. Heb genoten!

Kleine 4,5.

De blu ray van Second Sight is echt prachtig. Ga me snel door de extra’s heen werken met oa een mooie docu over de video nasties.

Aanrader!

Het eind..


Online lees ik dat de ironie is dat de censor door al het geweld dat ze heeft gezien zelf gewelddadig is geworden. Dat zou impliceren dat de keuring zinvol zou zijn.

Zelf zag ik juist dat de censor op het eind volledig krankjorum en delusional is geworden. Dat schets volgens mij een beter beeld van de censuur. In ieder geval meer in lijn met wat de film wil zeggen. Toch?

Vind zelf beide kloppen. Al geldt dat zinvolle van de censuur slechts voor slechts uitzonderingen in de massa.

Erg genoten van deze thriller/horror. De Britse 80's-setting in combinatie met de naargeestige sfeer greep me meteen. Lekker einde ook. 4,5*

Aardige film over een vrouw die als filmcensor werkt en gewelddadige films moet keuren. De film speelt zich af midden jaren '80, en dat is goed te zien. Daar waar het over het toch wel interessante werk van de vrouw gaat, is de film op zijn best. Helaas is dit maar van korte duur en het plot over haar vermiste zus is net wat minder boeiend. Redelijk sfeervol gebracht. Een kleine 3.0 sterren.

Tja, het idee over een clubje dat videos in de ban doet, is kostelijk, vandaar dat ik hem ook op heb gezet, hopend op een leuke satire. Helaas krijg je een film over een vrouw die in een neerwaartse spiraal terechtkomt en haar grip op de werkelijkheid verliest (gaap) en dat verhaal heb je al duizend keer gezien. En vergeleken met (noem es wat) Am. Psycho is dit wel heel erg matig. Vervolgens blijft de film binnen de lijntjes kleuren, uit pure armoe eindig je met Videodrome in een Evil Dead setting (huh Antropophagus?). Wat rode belichting in het bos a la Mandy. Alsof dat retro is. Telkens en weer herhalende beelden over een vrouw die door gangen loopt zyn storend.

Matig.

Weer iets van een retro. Het lijkt erop alsof eenieder de 21ste eeuw probeert te ontvluchten. Helemaal zo raar nog niet.

Maar daarbij is het verleden ook niet altijd over rozen en vrijheid (van kunsten). In dit geval niet voor de Britse classificatiesysteem. Het is 1985 en sinds de VHS op de markt is experimenteert iedereen er op los in deze nieuwe filmwereld. De mogelijkheden om sensatie te vinden is iets makkelijker geworden (mits je een videorecorder kon betalen) en experimenteren met hoe je iemand op de meest gruwelijke manier vermoord en het willen shockeren van het volk... Ja, dat gaat de Britten iets te ver. De discussies dat dit soort horrorfilms (lees video nasties) kunnen aanzetten tot moorden en agressiviteit... en dat sommige idioten nog bepaalde scenes in praktijk brengen. Geen discussie meer mogelijk. Tot een zekere grens moeten films verboden worden voor het het volk gaat overrulen en we in een wereld vol moordenaars gaan leven.

Tsja, in principe lijkt er toch weinig veranderd te zijn. Al liet Nederland alles toe in die tijd. Censor is naast overtreffend ook vrij leerzaam. We nemen een kijkje in een van deze classificatiebedrijven en volgen de zekere Enid. Samen met enkele collega's moet ze voor haar werk naar allerlei gruwelijke beelden kijken en hiermee een conclusie trekken of deze wel in de videotheekschappen mag belanden. Het benauwende moralisme en de media hangt als een giftige wolk boven hen. Zeker als ze toch net iets te laconiek waren over een film en deze gewoon besluiten te produceren. Al snel worden ze verantwoordelijk gesteld voor een soortgelijke moord dat in werkelijkheid plaats vond. Het is de schuld van Enid, het is de schuld van de films.

Enid heeft toch ook wel andere dingen aan haar hoofd en lijkt haar baan als uitvlucht te gebruiken voor een jeugdtrauma. Haar zusje is sinds de dag van vandaag nog altijd vermist en de nachtmerries blijven. De nachtmerrie lijkt nog groter te worden als ze een video moet keuren die fragmenten vertoond die sterk lijken op die ene traumatische dag. En vanaf dat moment is niets meer zoals het lijkt.

Censor weet hierdoor een interessante en soms ook best eng stukje cinema te worden. De hallucinaties en de herinneringen die Enid krijgt. Een jumpscare (geen boe-dinges) die nog ruim een kwartier in mijn hoofd en onder mijn huid bleef nazinderen... en toch ook wel vele verrassingen.

Dat er iets knaagt en woelt wordt niet alleen duidelijker, het komt ook steeds dichterbij. En dan lijkt het alle kanten op te gaan en komen de Lynch-inspiraties hier steeds duidelijker in zicht. Is Enid nu zelf onderdeel van een film? Is het reconstructie? Is het al die tijd een film geweest? Waren deze video nasties wel degelijk meer dan slechts acteren?

Maar dan het einde. Ik was er stil van. Krankzinnig, bijtend, cynisch, spottend, een in your face, what the fuck?, messcherp, tot bijna huilen en tegelijkertijd misleid worden... om over de montage te zwijgen.

En dat is ook een ding. De jaren 80-sfeer ademt uitstekend in Censor. Gecombineerd met fijne kleuren, elementen en filters waarbij het niet te veel hoefde te kosten. En toch had Censor zo'n beetje alles; zodanig dat het ook bijna niet meer opvalt dat het een horrorfilm is.

Ik ben hier erg over te spreken.

4,5*

Surrealistische censor.

De film begint veelbelovend. Het is 1985 en de hoogtijdagen van de zogenaamde video-nasties worden succesvol de kop ingedrukt door een vrouwelijke censor. De vrouw heeft een jeugdtrauma vanwege haar vermiste zusje en wanneer ze de zoveelste film keurt lijkt het alsof ze hierover een aanwijzing ontvangt. Het is het begin van een spannend mysterie zou je verwachten, maar een en ander neemt een meer surreële afslag.

Op zich zou de film zo passen in de reeks van Black Mirror. Maar de langere speelduur (al is de film redelijk kort met ongeveer 5 kwartier zonder aftiteling) en een sterke opbouw doen anders vermoeden. Regisseuse Bailey-Bond weet het allemaal sfeervol op te bouwen en lijkt de tijd te nemen. Iets waardoor het einde wat afgeraffeld aandoet. Het idee is beter dan de uitvoering uiteindelijk. Maar toch weet Censor best te beklijven.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.