Censor (2021)

De hoge waardering van sommigen verbaast me hier wel. Beetje Videodrome meets Saint Maud dit, al mist deze film een beetje echte signatuur. Beetje flauw gebruik van neon (daar moet je tegenwoordig toch echt iets onderscheidender in zijn), tamme soundtrack en een wat nietszeggende lead in Algar. Laatste halfuur is best aardig, maar Enid's hele ''trauma'' verleden is nogal on the nose uitgewerkt in de filmwaardoor ook het slot niet zo verrassend meer is als het hoopt te zijn. Ligt er net wat te dik op. Heeft wellicht ook wat te maken met heit feit dat ik recentelijk nog Saint Maud zag, die een soortgelijk einde al véél effectiever uitvoerde. 2,5*

OMG wat was dit slecht, hele film 1 grote kwelling. Laatste half uur sloeg echt alles!!!!! Snap totaal niks van sommige reacties op deze site. De film Blood and honey was 10 keer beter en nog vermakelijk. Slechtste film van de afgelopen jaren, ik hield me altijd vast aan de reacties maar dat neem ik nu ook niet meer serieus.

Een echt spannende, naargeestige film die - anders dan Amerikaanse films - op z'n eigen manier griezelig is. Super origineel concept ook. Veel beter dan verwacht! Het eind was ook verrassend en bizar.

De herziening viel me niet tegen of mee. Het voelde eigenlijk net zo aan als de eerste kijkbeurt, al vond ik het toen vooral een mooie trip en herken ik er dit keer wat diepere inhoud binnen. Niamh Algar doet het bijzonder sterk, maar het is regisseuse Prano Bailey-Bond die de film echt afmaakt. Het eerste uur had gerust wat meer visuele flair mogen hebben en is daardoor wat taaier, maar de finale blijft ouderwets geweldig. Briljante zet van Bailey-Bond om gebruik te maken van de muziek van Blanck Mass. Als film dus meer dan degelijk, maar niet iets dat nog lang gaat bijblijven.

Heer-lijk.

In een tijdperk waarin in Engeland misdaadcijfers pieken, is het aan aangewezen censors om de grafische gruweldaden in zondebok Video Nasties onder streng oog te bekijken, te keuren en eruit te knippen wat niet in de huiskamers van mensen vertoond dient te worden. De ironie die regisseur Bailey-Bond in Censor vernuftig uitbuit, schuilt in het hypocriete gegeven dat wat wel en niet door mensen gezien mag worden…uiteindelijk door mensen moet worden bepaald.

Nergens krijg je de indruk dat de personen die met deze taak opgezadeld zijn, op een of andere manier opgeleid of gekwalificeerd zijn om deze afstompende bezigheid uit te voeren. Sterker nog, hoofdpersoon Enid ziet er met haar rode ogen en vermoeide blik vanaf het begin wat doorleefd uit: de veronderstelling dat zij stabiel genoeg is om te aanschouwen waar wij te sensitief voor zijn, mag op z’n zachtst gezegd optimistisch genoemd worden.

Vermengd met Enids persoonlijke historie, is het een verfrissende insteek die de film gelijk een unieke smoel geeft maar het wordt ook nog eens verbazingwekkend goed uitgewerkt. De audiovisuele stijl verenigt zich steeds meer met de grofkorrelige opnames en gefilterde belichting die zo kenmerkend is voor de VHS-horror waar het over handelt. En met Enid als instabiele en uiteindelijk onbetrouwbare protagonist, raakt ook de scheidslijn tussen realiteit en waan steeds meer vertroebeld, tot aan het redelijk unieke en - ondanks de wrangheid - in zekere zin zwart-komische einde.

Heel erg van genoten: 4*

Ik durf te wedden dat er hier zijn op MovieMeter, specifiek uit het luikje van de horrorchallenge die de job van Enid Baines best benijden. Hele dagen horrorfilms zien en er een label opkleven. Alleen is de verantwoordelijkheid groot wanneer je verkeerd labelt... De media en maatschappij acht je blijkbaar meer schuldig dan de dader of regisseur zelf als ik het zo aanschouwde.

Aan de andere kant lijkt het ook een hondenjob. Veel verantwoordelijkheden, een lage vergoeding daartegenover en vermoedelijk slecht of niet opgeleid. Echt vreugdevol word je er niet van.

De film blijft uitermate boeiend doordat fictie en realiteit met elkaar verweven worden. Het lijkt wel een onverwacht trauma te zijn dat Enid ineens op videoband ziet. Heerlijk nostalgisch btw die videocassettes en een geweldige sfeer en locatie daar in de 80s in the UK. God save the Queen!

Ik heb vroeger nog in de filmkeuring gezeten. Heerlijke vrijwillliger baan. De films die je te zien kreeg waren altijd een verrassing en je zag ze vaak ruim voordat ze officieel gingen draaien. Aansluitend bepaalde je dan met z’n 5-en, elk een totaal ander profiel, welke leeftijdscategorie je m wilde toekennen. Mocht de distributeur het er niet meen eens zijn, dan konden ze beroep aantekenen. Dan gingen 7 andere leden hun oordeel vellen.

Was echt leuk!

Onder de flms die ik gekeurd heb waren Starship Troopers, The Thin Red Line, Saving Private Ryan (werd zowaar beroep tegen aangetend. Was kansloos,), Spice World, Arnaggeddon….

Fijne ervaring heb je daar gehad Basto! Leuk dit gelezen te hebben!

Een allegaartje. Al met al lichtelijk teleurstellend, maar o.a. de finale was wel sterk. Ga 'm zeker nog es weer proberen. Niamh Algar deed het goed, grappig ook om de patholoog-anatoom uit Morse en Lewis hier terug te zien - duurde even voor ik haar kon plaatsen.

Heerlijk filmpje. Hier houd ik wel van. Origineel concept, fijne uitwerking, genoeg gore, sfeervolle jaren 80 sfeer maakt deze film toch wel redelijk geslaagd. Vooral het laatste halfuur is heerlijk en gaat het even lekker los. En blijf je met een bizarre kijkervaring achter. Er mogen wel meer van dit soort filmpjes gemaakt worden.

3.5*

De ode aan de VHS tijd kon ik nog wel waarderen en het laatste half uur was nog wel versassend of een beetje interessant. Maar het geheel kon mij niet boeien..

Filmisch zaten de scènes goed in elkaar. Het geeft de jaren 80 horror een nieuwe dimensie die aanspreekt tot de nieuwe generatie. Niahm Algar zet haar rol goed neer. Een broeierige sfeer die werkelijk en fictie door elkaar laat lopen. Een geslaagde horrorfilm.

Geweldig; een topfilm van begin tot eind! Van 4,5 naar 5 sterren!! Één van de beste die ik heb gezien in mijn horrorfilm "carrière"

Wat vond je ervan, gezien je 'slechts' 3 sterren?

Dan heb je de film niet goed begrepen denk ik....Jammer van je slechte beoordeling, dit haalt de ster-waardering onterecht naar beneden...Misschien nog ns zien?

Sterk eerste gedeelte met een zeer overtuigende rol van Algar waarbij het mysterie zich langzaam ontvouwt naar een vage climax die de kijker wat onbevredigend achterlaat. Niet alles moet uitgelegd worden, maar hier had toch wat meer tips naar de kijker gegeven moeten worden. Haar trauma in het verleden wordt wel zeer toevallig gebruikt in een nieuwe horrorfilm en blijft een groot vraagteken. De uitwerking naar het einde toe blijft ook vrij vaag waar je wel als kijker weet dat de hoofdpersoon een instabiele persoonlijkheid heeft waarbij fictie en werkelijkheid zich vermengen. Qua sfeer 80's wordt er heerlijk nostalgisch gewerkt met locaties en kleuren. Denk aan de toptijd van de videotheken, het kantoor van de censoristen, de kille gangen van de metro en de opmerkelijke dromerige kleurenpalet naar het einde toe. Qua gore moet je wat geduld hebben, al passeren er wel een paar gore scènes tijdens het afspelen van horror videocassettes. Ook qua beeld zorgt de regisseuse voor een paar opmerkelijke scènes door gebruik te maken van zwart/wit beelden, kleiner formaat van beelden en gewone camera-opnames. 7/10

In het Engeland van de vroege jaren 1980, onder het conservatieve bewind van Margaret Thatcher, ontstond maatschappelijke onrust over de opkomst van goedkope horror- en exploitatiefilms op videocassette, bekend als 'video nasties'. Deze films, vaak gewelddadig en expliciet, circuleerden zonder officiële classificatie en werden gezien als een bedreiging voor de publieke moraal, vooral voor jongeren. In een klimaat van morele paniek en toenemende censuurdrang kreeg de British Board of Film Classification (BBFC) een centrale rol in het reguleren van deze nieuwe mediavorm. De BBFC, oorspronkelijk opgericht om bioscoopfilms te classificeren, breidde haar bevoegdheden uit naar video en begon met het verbieden of zwaar bewerken van tientallen titels, wat leidde tot de Video Recordings Act van 1984, waarmee strikte controle op videodistributie wettelijk werd vastgelegd.

Ook in Censor (2021), geregisseerd door de Welsh filmmaker Prano Bailey-Bond, werkt Enid als filmcensor in het Engeland van de jaren 80, waar de gewelddadige horrorfilms – de zogenaamde "video nasties" – onder vuur liggen. Enid is nauwgezet en principieel, vastbesloten om het publiek te beschermen tegen schadelijke beelden. Maar wanneer ze een obscure horrorfilm beoordeelt die griezelige overeenkomsten vertoont met de verdwijning van haar zus, raakt ze geobsedeerd. Haar zoektocht naar de waarheid leidt haar steeds dieper in een verontrustende wereld waarin fictie en realiteit door elkaar beginnen te lopen, en haar grip op de werkelijkheid langzaam verdwijnt.

Bailey-Bond's film is een beklemmende psychologische horror die speelt met trauma, repressie en de kracht van beeldvorming, en een follow-up van haar eerdere korte film Nasty (2015). Censor drijft grotendeels op zijn vakkundig opgebouwde koortsdromerige nachtmerrie sfeer, van excessief geweld in onheilspellend neonlicht. Een zeer toepasselijke cinematografie van Annika Summerson en een fijne synth score van Emilie Levienaise-Farrouch, dus flink wat capabele vrouwen aan het roer.

Aanrader zonder kanttekeningen dan? Nee, dat denk ik niet. Censor is eerder een filmfestival horror (hij draaide ook op Sundance, Sitges, Berlijn en Imagine) voor de horrorfans die niet wegrennen voor een iets meer arty slowburner. Niet gelijk wegrennen, want deze kreeg 4* van Dentheman, joolstein, madmadder, remorz, robertinho, tanguy en Tonypulp. En nu dus ook van JM.

Een film voor mensen die affiniteit hebben met het werk van Peter Strickland en David Cronenberg, en wellicht ook Ducournau, Kent en Argento. Niamh Algar (Raised by Wolves) blijft zich ontwikkelen als sterke, veelbelovende actrice, maar ook de rest van de cast, waaronder Michael Smiley, geeft goede performances.

4*