On the Rocks (2020)

Hele fijne film, waar ik eindelijk weer een beetje de Sofia Coppola voel van Lost in Translation. Heel leuk klein verhaal, erg grappig en fijne karakters. Niet heel gek dat Murray weer eens de show steelt. Staat volgens mij niet heel veer van het karakter dat hij speelt hier.

4*

Sofia Copolla biedt Bill Murray opnieuw een scenario dat hem op het lijf lijkt geschreven en hij geeft op briljante gestalte aan Felix, een steenrijke zakenman die overal connecties heeft, altijd de aandacht opeist, strooit met wazige wereldwijsheden en met zijn charme altijd zijn zin lijkt te krijgen. Wat op papier een arrogante blaasgalg lijkt wordt in handen van Murray echter een innemend charmeur. Maar het is de chemie tussen Murray en Rashida Jones die dit niet al te diepgravende komische drama voorziet van een hart.

Jones speelt de rol van de 39-jarige Laura die de de weg wat kwijt lijkt te zijn geraakt in haar leven. Ze is getrouwd met Dean [Marlon Wayans] die druk bezig is met het opbouwen van zijn eigen bedrijf en daardoor vaak langere tijd van huis is. Laura schikt zich aanvankelijk in haar rol als moeder en verzorger van haar dochter Maya [Liyanna Muscat] en Theo [afwisselend gespeeld door tweelingzusjes Alexandra Mary en Anna Chanel Reimer], maar ze vindt weinig voldoening in die routine. Ze kampt met een writer's block waardoor haar plan om een boek te schrijven totaal niet van de grond komt en steeds vaker denkt ze aanwijzingen te hebben dat Dean een buitenechtelijke affaire heeft. Wanneer haar vader Felix [Murray] onverwacht op bezoek komt spreekt Laura voorzichtig haar verdenkingen uit. Felix ziet maar één oplossing: samen op onderzoek uitgaan.

Murray steelt de film maar Jones houdt zich uitstekend staande en schikt zich in een rol die veel minder in het oogt springt maar even zoveel lof verdient. Murrays scènes met de kinderen zijn ontwapenend en het is een verademing om Marlon Wayans weer eens te zien excelleren in een serieuze rol. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar de uitgekiende balans tussen komedie en drama en het prachtige samenspel van Murray en Jones zijn meer dan voldoende compensatie.

Mijn mening over deze film is niet anders dan die van de meeste anderen: het verhaal is weinig bijzonder en zelfs cliché (man doet afstandelijk, vrouw vreest dat hij vreemdgaat, gaat op onderzoek uit, zet zichzelf voor schut met verzoening als slot), maar de film is vermakelijk waarbij met name de flamboyante en charmante Felix de film draagt en zijn (biologische) weetjes en (evolutionaire) theorieën over het verschil tussen vrouwen en mannen grappig en interessant zijn. De leukste grappen gaan vaak over mannen en vrouwen en deze film is een soort standup-comedy in dramavorm.

Een fijne film om te kijken. Sfeervol in dat nachtelijk New York en dan meer de jazzy kant dan de wilde neon lichten. Vermakelijk ook met een lekkere lichte toon. Dit is gewoon heerlijk kijkvoer waarin Bill Murray uitstekend past. Hij is wel larger than life, zeker naast de fijn naturel spelende Jones, maar hij houdt het nog goed binnen het geloofwaardige. Tegen het einde komt nog wat onvermijdelijk drama zoals in elke film (waarom toch?) dat de film en toon wel enigszins onderuit halen. En echt volledig onder de huid kruipen doet de film ook niet. Wayans heeft nog wel een prettig rolletje, en mooie kledij. Dat is soms ook gewoon genieten. 3,5*.

Het is een drama en komedie waarbij de vergelijking gauw is gemaakt met "Lost in Translation" ook van Sofia Coppola. Maar die vlieger gaat in mijn ogen niet op, dit is een andere film geworden. De scenes tussen Felix (Bill Murray) en zijn dochter Laura (Rashida Jones) hebben op momenten de chemie waar de vonken van afvliegen en soms ook helaas niet. Het komische en drama gedeelte van deze film wil nog wel eens de plank mis slaan. De schoolgang gesprekken waren voor mij niet nodig geweest. Het verhaal is klein en simpel, maar toch is het een mooie verhaal geworden. En dit komt zeker als Felix zijn opwachting maakt. Is het een aanrader? Ja hoor, ik heb me dan ook bijzonder goed met de nieuwe film van Bill Murray vermaakt!!

Wat een draak van een politiek correcte film is dit, als dit het voorland wordt voor alles wat made is in the USA berg je dan maar. Natuurlijk dan er voldoende zwarte acteurs mee om te voldoen aan het quorum en wordt de schijn van een LGTB affaire gewekt, maar omdat we daar even op moeten wachten wappert de vlag regelmatig in beeld.

Mannen zijn varkens die alleen hun pik achterna zitten, te veel drinken en op hun donkerste moment ook nog blijken te roken. Sigaren nog wel. Gelukkig zijn er ook nog brave huisvaders die de verleidingen des vlezes weten te weerstaan, die hun eigen vrouw en niet hun minnares met een afschuwelijk lelijk belachelijk duur horloge weten te verwennen, die het over de grond liggen dweilen met hun allerliefste, allerschattigste kindertjes als hoogste geluk ervaren en die zo ongeveer elke tweede zin er een i love you honey eruit weten te persen. Niet dat dat verder ergens uit blijkt, zelfs in de echtelijke sponde wordt ons seks onthouden.

Een steriele film, mooi voor de steriele wereld die we bezig zijn te creëren na corona

Een aardige film maar ik ben wel halverwege in slaap gevallen in de bioscoop. Ik ben een fan van Bill Murray en ik vind hem ook hier leuk maar de film vond ik niet erg boeiend. Het kabbelde maar voort en ik vond het verhaal erg mager.

Gewoontjes.

Sofia Coppola beetje uit het oog verloren de laatste tijd. Vond haar eerste films altijd wel wat hebben, maar dit voelt aan als een ons kent ons NYC dramedy. Heb bij dit soort films ook wel een beetje het gevoel dat zo een Coppola de feeling met de rest van de wereld wat verloren is. In het echte leven heeft ze met een zanger van de band Phoenix, ook iemand die veel reist (pre-corona that is) en is haar vader een een succesvol kleurrijke man. Dus de raakvlakken met haar leven zijn groot, maar ze heeft daardoor ook wat weinig afstand tot haar hoofdpersonage. Want er zijn weinig mensen met zo weinig problemen als deze mevrouw. Er zit te weinig zelfrelativering in dat personage. Lijkt er toch op dat Sofia zelf ook erg op kan gaan in haar kleine probleempjes. Wist ook niet helemaal wat ik nou aan moest met wat de film wou zeggen. Echt grappig of boeiend is de vraag niet, en haar ontwikkeling in de film is ook wat simpel. Uiteindelijk vertrouwde zij haar man gewoon niet, en geeft ze de schuld aan haar pa en is dat allemaal wel goed voor haar man. Beetje eigen verantwoordelijkheid nemen zit er ook niet bij met deze dame.

Visueel ook nogal makjes allemaal. Je moet eens letten op hoe telkens als ze het huis uitgaat een muziekje word ingestart. Zit weinig stijl en visie in de film.

2 sterren

Een beetje in de lijn van Coppola's Lost in Translation. Traag en mat met af en toe wat opleving. De

film maakt wel nieuwsgierig naar de afloop of er inderdaad sprake is van een vreemdgaan.

Desalniettemin kreeg de film in tegenstelling tot Lost in Translation iets zeurderigs over zich, met

als gevolg verveling. Een vooral keurige film met een verzorgd verloop maar met een onderwerp

dat al tig keer behandeld is, en die nogal plichtmatig en overbodig overkomt.

Nogal flauwe bedoening dit. Laura (een nogal kleurloze Rashida Jones) is een jonge moeder en getrouwd met de succesvolle zakenman Dean (Marlon Wayans) van wie ze vermoedt dat hij vreemdgaat. Met de hulp van haar steenrijke playboy-vader Felix (Bill Murray) gaat ze op zoek naar bewijs. De toch al dunne en weinig boeiende plot wordt verder bemoeilijkt door het totale gebrek aan chemie tussen Jones en Wayans. En het personage Laura is zo druilerig en saai dat je eigenlijk stiekem hoopt dat haar man daadwerkelijk vreemd gaat. Dat kan toch niet de bedoeling van de film zijn. Murray is altijd het aankijken waard en is hier redelijk op dreef, maar ook hij kan de boel niet redden.

Degelijke Coppola maar schittert nergens. Bill Murray steekt er wel bovenuit al is de de rest van de cast ook wel prima. Maar nergens weet de film boven zichzelf uit te stijgen. Denk niet dat ik deze film snel opnieuw zal oppakken in tegenstelling tot ander werk van haar zoals Somewhere.

You know what's great about her?

She doesn't talk. She just listens.

That sounds perfect for you.

Het leven zit vol onverwachte wendingen. Als 18-jarige huurde ik voor de grap de tekenfilm voor volwassenen “Tarzoon : Shame of the Jungle”. Waarschijnlijk vanwege de zinnenprikkelende vamp die poedelnaakt op een dienblad ligt, gedragen door figuren die op penissen lijken. Niets liet vermoeden dat een voice actor in deze tekenfilm zou uitgroeien tot één van mijn meest populaire acteurs. Als er één komediant is die me probleemloos aan het gniffelen krijgt, dan is het wel Bill Murray. “Stripes” en “Ghostbusters”. De onevenaarbare film “Groundhog Day”. Hoe klein zijn rol ook is in een speelfilm, telkens weet hij een onvergetelijke scene neer te zetten zoals in “Zombieland” bijvoorbeeld. Plaats Murray in een horror, dan zorgt zijn typische manier van interactie ervoor dat het een heel andere ervaring wordt. Zoals in “The Dead don't die”. Kortom, een polyvalente acteur die door zijn bijdrage een film naar een hoger niveau brengt.

Ik kwam tot de constatatie dit jaar dat ik de film “Lost in translation” nog nooit gezien had. Een film geregisseerd door Sofia Coppola (dochter van) en waar Bill Murray en de piepjonge Scarlett Johansson de hoofdrollen voor hun rekening namen. Ook al sluimerde er iets lichts komisch onder de oppervlakte van deze film, was het onderwerp verre van komisch. Een film over twee individuen die pal in het midden van een identiteitscrisis zitten. Een film die handelt over liefde en eenzaamheid. Eenzaamheid niet alleen vanwege de levenssituatie waar ze zich beiden in bevinden, maar ook het feit dat ze zich bevinden in een land waar ze de taal, cultuur en algehele levenswijze niet begrijpen. Twee verloren zielen die elkaar ontdekken, aanvoelen en aanmoedigen. Ik geef toe, ik was aangedaan na het zien van deze meesterlijke film. Na hele lange tijd wist een film me tot nadenken te zetten. Ja, sommige films slagen daar in.

En dan 17 jaar na het uitkomen van deze magistrale film, krijgen we een vernieuwde samenwerking tussen Sofia Coppola en Bill Murray. “On the Rocks” is niet zo magisch als “Lost in Translation”. Maar ergens diep verborgen heeft het wel raakpunten met deze laatste. Ook hier zit Laura (Rashida Jones) in het midden van een crisis. Zowel wat betreft haar huwelijk als haar schrijverscarrière. Het vermoeden dat haar man Dean (Marlon Wayans) het voorwendsel van het vele werk dat hij heeft bij de oprichting van zijn eigen bedrijf misbruikt om een affaire te verdoezelen, groeit bij haar met de dag. En het schrijven van een nieuw boek wil ook niet echt opschieten. De dag dat ze haar vader Felix (Bill Murray), een charismatische rijke kunsthandelaar met een ontembaar flirtgedrag, haar vermoedens vertelt, stort deze zich vol overgave op de zaak. Voordat Laura het beseft is ze verwikkeld in een wilde zoektocht naar de waarheid.

“On the rocks” is niet zo’n deprimerend en zwaarmoedig verhaal als “Lost in translation”. Er zit meer humor in. Het relaas dat een andere moeder elke ochtend aan Laura vertelt over haar liefdesleven. De wetenswaardigheden over het menselijk gedrag en de evolutie van de relaties tussen mannen en vrouwen die Felix telkens naar boven haalt. De wilde achtervolging in een “niet zo opvallende” rode, luidruchtige cabriolet doorheen de straten van New York. Misschien is het eerder luchtige, ongecompliceerde humor maar tegelijkertijd ook subtiel. De chemie tussen Laura en haar vader voelt ongeforceerd en authentiek aan. En hoe kan het anders dat Bill Murray eigenlijk telkens de aandacht opeist als hij in beeld komt. Het kenmerkende acteren en de manier waarop hij willekeurige personen kan inpalmen met zijn vlotte praatjes. En niet alleen de vrouwelijke populatie. De manier waarop hij de stemming van een politieagent weet om te keren van berispend naar behulpzaam. Gewoonweg subliem. “On the rocks” gaat over huwelijksperikelen, een gecompliceerde vaderdochter relatie en ook over hoe mensen hun weg kwijtraken in de gehaaste en chaotische maatschappij waarin ze leven. Het is geen grootse film maar wel weer een geslaagde coöperatie tussen Coppola en Murray. Ik hoop stilletjes dat ze ooit in de toekomst nog eens gaan samenwerken.

3.5*

Goeie film waarin een vrouw door haar vader wordt geholpen om te kijken of haar man vreemd gaat. Het verhaal op zich heeft niet al te veel om het lijf, maar de film kijkt gemakkelijk weg. Dit komt vanwege de fijne wisselwerking hier tussen vader en dochter. En uiteraard ook vanwege Bill Murray met zijn unieke en licht excentrieke charme.

De film heeft iets vertrouwds. Vervreemding en eenzaamheid zijn de belangrijkste thema’s. Een stel op weg in de nacht teneinde een innerlijke leegte te vullen. Een typische Bill Murray doet zijn leuke ding en Rashida Jones is gewoon leuk.

Je ontkomt er niet aan. Lost in Translation is niet ver weg. De grote doorbraak van Sofia Coppola was dan wel een film vol melancholie, terwijl On the Rocks veel meer met humor werkt, maar de thematische overeenkomsten en de karakterisering van de hoofdpersonages zijn navenant.

Centraal staat een absurde spionagemissie wegens vermeend overspel van de echtgenoot van Rashida Jones. Bill Murray volvoert de missie met enorme geestdrift. Rashida Jones doet het met zichtbare tegenzin. De uitwerking van de missie waarin veel anders loopt dan gepland, is aangenaam komisch. Bovendien is de missie dermate belachelijk dat je er eigenlijk alleen maar om kunt lachen. Met name de interactie tussen beide personages is erg plezierig. Humorvol en soms ontroerend.

De vraag of er werkelijk sprake is van overspel is ondergeschikt. Dat antwoord geeft de film trouwens al relatief snel. De film gaat in de eerste plaats over de relatie tussen vader Murray en dochter Jones. Een relatie die zowel intiem als afstandelijk is. Het verleden van Murray die ooit zijn gezin verliet voor een andere vrouw, speelt daarbij een grote rol. Hij zoekt toenadering maar is onwennig en weet niet precies hoe zich te gedragen. Dochter Jones maakt het hem niet gemakkelijk. Zij neemt hem zijn vertrek nog steeds kwalijk. De link met haar eigen situatie is helder.

Best tragisch allemaal. Coppola legt andere accenten. Ze ziet af van veel verdieping in haar personages en laat de personages met hun problemen vooral luchtig aanmodderen. Het verhaal dat niet veel body heeft, wordt hier en daar wat afgeraffeld. Alsof de film de 96 minuten grens niet mocht overschrijden. Zo worden plotlijntjes niet geheel bevredigend afgesloten en is het einde wat gemakkelijk.

Toch is On the Rocks een hele aardige tragikomedie. Verwacht er gewoon niet teveel van.

De film geeft meer een Woody Allen-gevoel af dan een Sofia Coppola-gevoel. Leuke rol voor Murray en vooral mooie nachtelijke straatbeelden. Het vrouwelijke hoofdpersonage blijft onbegrijpelijk vlak. Oke, ze schrijft, en dat moet haar dus een interessante vrouw maken? Kleine drie sterretjes.

Sofia Coppola heeft een nogal kenmerkende stijl, en die werkt vaak erg goed - maar levert ook wel weer films op die niet voor iedereen werken. Deze doet het voor mij wel weer, al komt dat misschien vooral door Bill Murray. Alweer, zou ik dan haast zeggen, want in dat opzicht is een parallel met Lost in Translation makkelijk getrokken. Al vind ik Rashida Jones dan niet precies even sterk als Johansson in die film was, en is ook dit verhaal wel wat matter.

Wellicht de grootste makke van de film is wel dat Jones een wat druilerige rol te spelen krijgt, en alleen haar halfgare pa als tegenwicht heeft - hoe leuk Murray die dan ook speelt. Je zal toch zo’n pa hebben... Waarmee het meteen ook al wat ongeloofwaardig is dat ze echt een familieband hebben, je zou toch denken dat de dochter iets van het karakter van haar vader meekrijgt. Maar nee, kennelijk niet - en veel karakter krijgt ze uberhaupt al niet mee eigenlijk. Gewoon wat ronddobberen door het leven, en dat levert dan dit best vermakelijke maar niet heel opzienbarende filmpje op. Nouja, het is ook geen straf.

Bij momenten amusant maar in z'n geheel toch een vrij makke film van Coppola, van wie ik deze week nog het magnifieke Lost in Translation zag. Dit lijkt bij momenten een beetje een flauw afkooksel van die film.

Hier ook een nonchalant-humoristische Bill Murray en veel stadsbeelden van een metropool (Tokio werd ingewisseld voor New York), maar de emotionele impact blijft uit in On the Rocks en ook op vormelijk vlak neigt het meer naar een televisiefilm dan naar grootse cinema wat mij betreft.

Zowel Rashida Jones (maakt van zowat alles waar ze in meespeelt iets belegen) als Marlon Wayans weten niet te overtuigen en ook de stilaan op leeftijd gekomen Murray heb ik weleens scherper voor de dag zien komen.

Geen onding en af en toe zelfs charmant, maar van Coppola had ik na haar eerste 2 films toch wel iets anders verwacht. Het wordt per film die ik van haar zie steeds minder eigenlijk.