The Trial of the Chicago 7 (2020)

Het doet me deugd dat mensen de klok horen luiden maar geen idee hebben waar de klepel hangt.

Dat Bostonse nepaccent van Cohen is wel echt verschrikkelijk zeg.

Maar verder best een aardige film die helaas iets te humoristisch wil zijn. Nu waren de Yippies idd nogal theatraal maar het wordt in deze film wel erg overdreven.

Verder is het eigenlijk best een rechttoe rechtaan verloop van wat er allemaal werkelijk gebeurd is.

De hele rechtszaak was natuurlijk een complete farce.

En de vergelijkingen met dit jaar zijn wel opvallend.

De quote van Lincoln is daar wellicht het beste voorbeeld van

GeenStijl gebruikt de term 'deugen', of in dit geval zou het een 'deugfilm' zijn, een kleine t verschil dus, maar het is voor mij een grappig bewijs dat er vaak lekker nagepraat wordt zonder werkelijk te weten wat het precies betekent. Maar ja, andermans termen overnemen (nou ja... Bijna dan) is nu eenmaal makkelijker dan zelf nadenken.

En 'deugd' is een totaal ander woord met een totaal andere betekenis.

jipt schreef:

(quote)

Haha, niet mijn term, maar bedankt voor de correctie. Ik kom dan ook nooit op Geenstijl.

Sportieve reactie!

Sterke film die niet zoals sommige rechtbankdrama's verzandt in een overdaad aan professionele terminologie of vakjargon. Daarnaast is ook zonder kennis van de gebeurtenissen alles prima te volgen. Al was ik de eerste minuten wel even huiverig dat dat niet het geval zou zijn. Met de korte introductie van zo veel verschillende personen dacht ik, als iemand die zo goed als niks van deze zaak wist, al snel de draad kwijt te raken. Maar Sorkin weet vervolgens alles netjes te behappen te maken, zonder dat het geforceerd over komt.

De afwisseling tussen de rechtszaal en de flashbacks werkt lekker, de subtiele humor past er prima in en er wordt gewoon goed geacteerd.

Ik bleef me wel steeds afvragen of rechter Hoffman echt zó schandalig opzichtig bevooroordeeld was. Maar als ik hier en daar wat in lees, lijkt het er wel op. Bizar. Then again, het zijn de VS.

Mijn post is verwijderd, en nog enkele, begrijp niet waarom, er is zoiets als vrije meningsuiting dacht ik. Probeer nog eens, zeer slechte afschuwelijk geacteerde film, met vooral Sacha Baron Cohen die acteert als een tafelpoot, en de USA is nog steeds een afschuwelijk land om in te wonen.....

Eén van de meest controversiële rechtszaken uit de geschiedenis van de VS krijgt een onevenwichtige, oppervlakkige bewerking van scenarist/regisseur Aaron Sorkin die er niet in slaagt om de relevantie van het proces duidelijk te maken en niet goed weet op welke toon hij dit onderwerp moet benaderen. De rechtszaak van deze Chicago 8 (!) was weliswaar in veel opzichten een farce, maar Sorkins regie neigt teveel naar komedie. Oppervlakkige karakteriseringen worden weliswaar grotendeels gecompenseerd door de indrukwekkende cast, maar als geschiedenisles is dit ronduit teleurstellend.

Wie écht wil weten hoe de vork in de steel zat doet er goed aan de documentaire ‘Chicago 10’ te kijken.

Ondanks de slechte kritieken die ik hier en daar lees, vond ik de film zelf best goed.

Ik hou wel van dit soort rechtbankdrama's, of het nu om moordzaken, overvallen of, zoals in dit geval, politiek getinte zaken gaat, het maakt me weinig uit.

De cast doet het prima met verscheidene grote namen, waaronder ook Sacha Baron Cohen, iemand waar ik eigenlijk een hekel aan heb, maar moet toegeven dat hij het hier wel goed doet.

Ophefmakend verhaal is het ook gebaseerd op feiten, dus des te interessant.

Omdat het hier geen forum is en uw laatste woorden in een post die er nog staat van u is dan ook nog fout bij, kort en bondig : dat was voor 2016 al meer dan ooit het geval en de ene 0 oorlogen tegenover 7 voor de andere, het is maar wat en wie je gevaarlijk wil noemen, ik weet wel voor wie ik kies, ik hou niet van oorlogsmensen en die veel bloed aan hun handen hebben kleven.

En meer zeg ik er niet over omdat het zoals ik al zei het hier geen discussie forum is.

Ben de film aan het bekijken nu.

De film begon wat chaotisch, je weet echt niet hoe of wat maar tijdje later werd alles heel duidelijk gebracht. Het 1ste deel was sterk, het 2de deel zakte toch wat in.

Voor de rest ga ik er nieveel van posten want dan krijgen we weer een politieke discussie en geen zin in. Enige wat ik nog zie van deze film tot nu dqt is dat het heel vaak diezelfden waar je problemen mee hebt, die altijd andermans eigendom vernielen of het nu mijn wagen of polici wagen zou zijn of de ruiten van mensen hun huizen of mensen hun zaak vernielen en plunderen en mensen met een andere mening weer eens in elkaar slaan, illegaal wegen blokkeren enz... heel opvallend. Schande is het.

Op basis vh 1ste deel geef ik de film een 3 maar voor het 2de deel was ik linder overtuigd.

Wow! Wat een film, maar ik moet daar meteen bij zeggen dat ik bevooroordeeld ben omdat films als deze bij mij dierbare herinneringen oproepen aan eind jaren 60 toen vooral jongeren een –helaas vergeefse– poging deden om autocraten en hun trawanten ter verantwoording te roepen.

De rechtszaak van de Chicago 8 (later 7) is een typisch voorbeeld van de scherpe tegenstellingen toentertijd tussen de autoriteiten en kleurrijke (in meerdere betekenissen van het woord) jong volwassenen, aangevoerd door legendarische figuren als Daniel Cohn-Bendit, Rudi Dutschke, Malcolm X, Tom Hayden, e.a.

Regisseur-schrijver Aaron Sorkin heeft over die periode deze fascinerende film gemaakt: "The whole world is watching!" Wat mij betreft Oscar-materiaal, maar ja, zoals ik al zei, ik ben bevooroordeeld…

Onderhoudend rechtbankdrama, met een prima acterende cast, en een uitstekend uitgevoerd verhaal, dat ondanks de vaak zware onderwerpen, op punten met een humoristische en luchtige tint aan de kijker wordt voorgeschoteld. 4 Sterren.

Inderdaad zeg, ik dacht even dat ie een Australiër speelde . Was verder niet bekend met Abbie Hoffman dus wist ook niet waar hij vandaan kwam. Dat was dan niet heel best nee. Verder vond ik Cohen wel sterk spelen. Eerste half uur was ik bang dat hij er echt alleen maar was voor de comic relief maar gelukkig bleek dat niet alleen zo te zijn, prima rol.

Verder een meer dan prima film over een belachelijk proces. Vond hem heel erg sterk ge-edit en ondanks mijn geringe kennis over deze zaak was ie heel goed te volgen.

Groot nadeel vond ik alleen dat er wel heel erg gestuurd werd voor wie je sympathie moet hebben, en ook het Amerikaanse einde vond ik teveel van het goede.

Jouw gemiddelde is een 1.6* Leuk, film kijken

Weinig verheffend rechtbankdrama, maar wel vermakelijk. Van het proces had ik nog nooit gehoord, maar na wat naslagwerk gelezen te hebben merk ik dat er nogal losjes met de realiteit om is gegaan. Toch iets te veel gericht op effectbejag. Het slot spreekt wat dat betreft boekdelen.

Erg toffe film. Qua aanpak en vormgeving lijkt het me sterk geïnspireerd door JFK. De collage-stijl, mix met archief-materiaal, de cross-cutting. Humor komt ook goed uit de verf.

Oscars?

Sorkin heeft goed gekeken naar enkele regisseurs (die eerste 20 minuten met een mix van originele footage is uitstekend) maar mist wel een beetje een eigen smoel. Ook verliest de film naar het einde toe wat spankracht en is de film hier en daar wat onevenwichting. Zo voel je dat de rol van Levitt wat groter mag zijn, maar na zijn introductie krijgt hij maar bar weinig meer te doen. Ook de bedoelde humor (de film neigt soms naar een klucht) van vooral Cohen (toch echt irritant in deze film) werkt gewoon niet, net als sommige personages die meer karikaturen worden (die rechter). Dan doet Redmayne het heel behoorlijk, al blijft zijn acteren een mix van hoofd scheef, mompelen en schaapachtig kijken. Daartegenover staat dan weer Rylance die een geweldige rol heeft als advocaat, mede geholpen door de soms heerlijke teksten en de toch wel vakkundige regie en montage. Met recht een rechtbankfilm, van de 130 minuten zijn er bijna 110 die rond de rechtszitting spelen. Enorm boeiend, een leerzaam kijkje in deze (voor mij) onbekende geschiedenis en het is een film die toch wel blijft vermaken tot aan het eind. 3,5*.

Sorkin en zijn crew doen er wel alles aan om geen droog historisch rechtbankdrama te presenteren. De montage, muziek en Sorkin zijn eigen dialogen frissen de boel aanzienlijk op, en er wordt een duidelijke parallel met het heden getrokken. Al moet gezegd dat de film wel wat doorslaat. Cohen steelt de show, maar zijn komische rol is misschien ook wel wat exemplarisch voor een film die net al te veel nadruk op humor en een theatrale presentatie legt.

Wat dat laatste betreft vrees je dan een vreselijke over de top Redmayne. Gelukkig valt dat allemaal reuze mee. Sterker nog, uitgerekend hij en Cohen vormen een beetje het hart van de film. De film maakt de politieke situatie vooral persoonlijk door veel focus te leggen op onderlinge verschillen tussen de betogers en Hayden en Hoffman in het bijzonder. De sterrencast maakt het vaak echt leuk, ook al krijgt niemand uiteindelijk helemaal de ruimte om te schitteren.

De gebeurtenissen in de rechtszaal doen tamelijk bizar aan. Rechter Hoffman lijkt een puur typetje, maar blijkbaar was hij in het echt nog erger. En schijnbaar is het schokkende moment waarin Seale letterlijk de mond wordt gesnoerd ook gewoon echt gebeurd, net als datde rechter hem niet toestond zichzelf te verdedigen. Wel wat jammer dat Sorkin er een Hollywood-momentje van maakt als Hayden op het einde de namen van alle in Vietnam overleden soldaten voorleest, tot aan het applaudisserende publiek aan toe. 3.5*.

Ik vind het een prima film. Het is alleen discutabel om de film zo eenzijdig te maken. Het geeft de indruk dat de film ideologisch geworden is. En ideologie is de vijand van alle goede kunst. Laten we vooral niet vergeten dat al die politie-agenten uit middenklas gezinnen komen, terwijl die studenten zo elitair als de pest zijn.

deridder: waarschijnlijk heb je een verkeerde opvatting van wat de (werkelijke) elite is.

Hoewel ik de acties van de protesterenden ook totaal niet zou goedkeuren, was de rechtszaak wel een debacle en niet het laatste schandaal onder Nixon. De film zelf is redelijk Oscarbait, in de zin van redelijke acteerprestaties, een indrukwekkende cast, een duidelijke ideologische boodschap en vooral (in mijn ogen) enorm vlak. Ik miste interessante cinematografie, een score (was die er uberhaupt?) en een origineel script. De manier waarop het verhaal verteld werd raakte alle vakjes op de checklist en was daardoor behoorlijk vermoeiend, zeker omdat de film onnodig lang is. Ik miste ook een fatsoenlijke uitwerking van de hoofdpersonages. Er werd nergens diepgang gezocht naar hun persoonlijke beweegredenen, ze kwamen niet verder dan enkel ongenuanceerde dooddoeners. Ook zien we te weinig wat de rechtszaak nu echt emotioneel teweeg bracht bij de personages.

Uiteindelijk is het een voldoende, want er wordt ook nergens een ondergrens gehaald. Het is gewoon een saaie en totaal indrukloze film die ik over een week compleet vergeten ben.

En tot slot: ik kan Redmayne echt niet uitstaan. Hoewel hij zich hier nog enigszins inhoudt, hoort die man op het toneel met zijn theatraliteit.

Heel goede en interessante film. Het is vooral de verdienste van het uitstekend geschreven script dat ik hier in feite vanaf de eerste minuut goed inzat, en ook goed in mee kon gaan. Ik was namelijk niet bekend met dit historische proces (wel natuurlijk met de anti-Vietman protesten en Nixon's bewind, wat helpt qua context), maar alles wordt duidelijk in beeld gebracht. Het is de verdienste van de erg vlotte regie dat dit interessante verhaal ook een plezier wordt om naar te kijken. Die heel snelle montage in het begin, vermengd met echte historische beelden, is prima en vlot, en ook de rest van de film wordt heel vakkundig in beeld gebracht. Ik wist al dat Sorkin een uitstekend scriptschrijver was, maar qua regie was dit ook top. Het is ook echt fijn dat, op een kwartier na, alles zich afspeelt in de rechtbank zelf. Soms is het probleem met dit soort films, dat er niet genoeg aandacht wordt geschonken aan de rechtzaak zelf, maar dat is hier dus niet het geval. De cast is uitstekend. Sasha Baron-Cohen leek in het begin vooral als comic relief gebruikt te worden, maar mag gelukkig later in de film ook zijn drama-talenten laten zien. De ster van de film is Mark Rylance. Wat een sterke rollen zet die man het laatste decennium neer, geweldig.

Het is eigenlijk dat het tegen het einde aan een beetje minder logisch wordt, en wat meer mierzoet in beeld wordt gebracht, want anders was hier een 4.5* uitgevloeid. Ik houd het nu bij een mooie 4*, en wat mij betreft is het ook de beste film van 2020 tot nu toe (mislukt filmjaar wel, natuurlijk, dus dat zegt niet zoveel als in andere jaren).

Ze blijven uit de lucht vallen, deze verhalen die stilaan uit het collectief geheugen verdwijnen, terwijl dat onder geen beding mag gebeuren. De grootste verdienste van ‘The Trial of the Chicago 7’ valt dan ook te herleiden tot het feitenmateriaal, waar Aaron Sorkin een snedige film uit boetseerde met fijn ritme en onderhoudend scenario, al blijken sentiment en gedweep met de heroïek van burgerlijke ongehoorzaamheid uiteindelijk onvermijdelijk.

Juist, er valt deze film veel aan te rekenen, maar gezegd moet is dat je in het verhaal wordt gezogen, dat je als toeschouwer niet te veel bij de hand wordt genomen en dat – anders dan bijvoorbeeld het personage van de rechter – dat van de hoofdaanklager wel enigszins wordt uitgediept…zij het nog steeds oppervlakkig, maar toch.

Hoe dan ook, een film die weliswaar geen Oscar verdient, maar wel degelijk een publiek.

3,25*

De jaren 60 waren naast de drugs, sex en rock & roll woelige tijden, hier, maar zeker ook in de Verenigde Staten met zijn talloze burgerrechtenbewegingen en -protesten voor gelijkheid tussen blank en zwart en dus ook de marsen tegen de zinloze oorlog in Vietnam. Deze film die voornamelijk draait om het proces van de 'Chicago 7' was in de eerste plaats bedoeld als vreedzaam protest, maar ontaardde in geweld en vandalisme. Zoals ook door één van de personages werd aangegeven in de film was dit een politiek proces, een proces dat niet ging over "wat" ze gedaan hebben, maar wel over "wie" ze waren.

Doordat de beklaagden elkaar niet kenden en ook als eigen beweging los van elkaar functioneerden, beoogden ze wel hetzelfde doel. Het doel dat hen gezamenlijk in de rechtbank deed belandden. Wat volgt is een hallucinant stukje opgevoerd toneel van de bovenste plank met de rechter Hoffman als grootste nar.

Interessant zijn de flashbacks naar het gebeuren afgewisseld met de stukken in de rechtbank. Beiden zijn interessant en de montage zit goed doordat het niet verveelde. Prima ook vertolkt door onder meer Cohen, Strong, etc ... Ook Redmayne en Rylance deden het prima. Pijnlijk grappig was ook het gekibbel tussen de tegenpartij en de rechter met als gevolg dat het machtsmisbruik en vooringenomenheid van de rechter niet onder stoelen of banken werd geschoven. Hallucinant bij momenten (hoewel ik als kijker ook vanuit een bepaalde bril er naar kijk natuurlijk).

Best wel een goed onderhouden rechtbankdrama over een politieke afrekening in de VS jaren '60. In een rechtszaak vol corruptie met bijna willekeurig gekozen verdachten om zo de rellen in '68 te veroordelen. De film mikt echt op de rechtszaak zelf met flashbacks naar de protestmars om het te kaderen. Een verhaal met veel personages, al wordt het op zich wel snel duidelijk wie wie is. Door de vele personages is er niet echt een lead. Maar gelukkig kent de film een vlot tempo en montage zodat de aandacht steeds wordt meegenomen tussen de scènes en de personages.

Het verhaal kent veel humor, wat de film soms nogal luchtig maakt. Ik weet ook niet of het de bedoeling was van de makers om hier ook een maatschappelijke boodschap uit te laten klinken. De feiten zijn de feiten natuurlijk, maar het is maar hoe je ze wil voorstellen.

Boeiende film die er in slaagt om de aandacht steeds te houden. Geen droge rechtbankfilm dus. Wel zijn er te veel personages zodat niemand echt kan uitblinken en komt het geheel ietwat theatraal over. Op zich niets mis mee, maar wel als je zo'n maatschappelijk relevant thema wil aankaarten. Verder best genoten.

Sterk rechtbank drama. Het op waarheid gebaseerd verhaal wordt prima uitgewerkt door Sorkin. De opbouw is goed en direct vanaf het begin pakt de film je bij de strot en laat je tot het eind ook niet meer los. De toon is ook al snel duidelijk door de ijzersterke rol van Langella. Die haalt zelfs het bloed onder de kijkers nagels vandaan.Ook de rest van cast zet een prima stukje acteerwerk neer. Sorkin voegt tevens wat humor toe, wat de film wat luchtig maakt, maar houdt de balans van het drama aan de serieuze kant. Het emotionele einde zorgt voor een waardige afsluiting. Topper! 4.0