The Trial of the Chicago 7 (2020)

Sterke film die laat zien hoe relevant zaken uit 1968 in 2020 nog steeds zijn in de VS.

Sorkin is natuurlijk een meester in het schrijven van dialogen die een film die op papier 'saai' of 'langzaam' zouden lijken toch een bepaalde flow te kunnen geven. Voorbeelden hiervoor zijn the west wing en social network natuurlijk. Maar ook dit rechtbankdrama is hier een sterk voorbeeld van.

Duidelijk betere regie ook dan zijn 1e film Molly's game. Strakke editing waardoor je ook snel maar toch goed wordt geïntroduceerd aan het onderwerp en de vele karakters. Cohen en Strong zijn een zeer vermakelijk duo en ook Frank Langella springt er al rechter uit voor mij. Zie dit zeker meerdere oscarnominaties pakken door het onderwerp en de goede uitvoering van dit verhaal. Blij dat ik deze in de bios heb gezien, maar zeker ook een tip voor Netflix vanaf komende vrijdag. 4*

Uitstekende film waarin acht mannen aangekaald worden vanwege samenzwering en het aanzetten tot rellen. Dit toch wel belachelijke proces is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een prima rechtbankdrama met een vleugje humor hier en daar. Onderhoudend opgebouwd, goeie dialogen, goed acteerwerk en een emotioneel einde. Een nipte 4.0 sterren.

Het grapje met un œuf maakte Aaron Sorkin al in het eerste seizoen van The West Wing.

Belachelijk domme film, al kan de film daar weinig aan doen aangezien het op waarheid berust. Humor was niet grappig en erg ingestudeerd. Ik ben altijd wel fan van rechtbankfilms, maar de dialogen vond ik vrij beknopt en beperkt. Slechts sporadisch ging een dialoog de diepte in. Ondanks de bekende namen kon het me ook niet bekoren.

1* en dan ben ik nog mild.

Sorkin.

Heb toch het idee dat als hij schrijft en iemand anders regisseert het beter werkt. Het is niet eens dat hij slecht is in beeld en acteren. Maar een regisseur kan nog wel eens zijn teksten knippen of minimaal iets minder grotesk brengen dan Sorkin graag wil. Maar als Sorkin ook in de regiestoel zit is van enige kleinschaligheid geen spraken meer. Het is bij dit soort ware gebeurtenis verhalen wat jammer want daardoor blijft het helemaal steken in dat typisch Hollywood stijltje.

Het werkte niet bij mij met als dieptepunt het einde. Waar Sorkin weer eens all in gaat.

Ik mag Baron Cohen ook altijd wel maar of het echt een geweldige serieuze acteur is betwijfel ik toch wat. Denk niet dat we hier met de nieuwe Jim Carrey te maken hebben.

Degelijke film voor de liefhebber van dik aangezette court room drama’s.

2,5 sterren.

Prima film, heb er erg van genoten, aanrader. Sorkin(Zijn tweede film als regisseur, zijn eerste, Molly's game was voor mij een teleurstelling), regisseert met zekere hand, op sommige momenten zelfs virtuoos, en met deze inventiviteit vliegen de twee uur bij dit wat al te herkenbare verhaal toch voorbij. Een rechtbankfilm, en daar moet je van houden maar als ze zo worden gemaakt als hier zullen er weinig tegenstemmers zijn. Wel af en toe wat overdreven en weinig subtiel waardoor je vermoed dat een en ander niet helemaal is gebeurd als in deze film getoond, maar een gedeeltelijke creatieve eigen interpretatie moet ook best kunnen. Dankbaar materiaal voor acteurs deze film en ik schat in dat straks bij de uitgeklede oscaruitreiking in 2021 mannen als Langella, Redmayne, Rylance, Sorkin en zelfs Cohen op zijn minst een nominatie gaan krijgen. Goed dat Netflix deze heeft aangekocht, het overstijgt kwalitatief hun eigen productieniveau.

Must-see voor wie de hippiebeweging een warm hart toe draagt of de woelige jaren '60 een interessante periode vind.

De eigenlijke schuldvraag is van ondergeschikt belang: Dit is een politiek proces waarin vertegenwoordigers van de oude generatie afrekenen met vertegenwoordigers van de nieuwe generatie.

Begint lekker energiek en vlot, met strakke timing en een inventief gebruik van montage, maar gaandeweg lopen plot en personages een beetje vast. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit, terwijl er dan juist toegewerkt zou moeten worden naar een spannende finale. Voornaamste probleem is echter dat hoe meer we over de personages te weten komen, hoe minder interessant ze zijn. Jammer, want de indrukwekkende cast is op dreef en weet wel raad met de vaak hilarische dialogen. De film is gaandeweg helaas een beetje te melodramatisch en zwaar op de hand.

Maar verder best een aardige film die helaas iets te humoristisch wil zijn. Nu waren de Yippies idd nogal theatraal maar het wordt in deze film wel erg overdreven.

Verder is het eigenlijk best een rechttoe rechtaan verloop van wat er allemaal werkelijk gebeurd is.

De hele rechtszaak was natuurlijk een complete farce.

En de vergelijkingen met dit jaar zijn wel opvallend.

De quote van Lincoln is daar wellicht het beste voorbeeld van

Sterke film die niet zoals sommige rechtbankdrama's verzandt in een overdaad aan professionele terminologie of vakjargon. Daarnaast is ook zonder kennis van de gebeurtenissen alles prima te volgen. Al was ik de eerste minuten wel even huiverig dat dat niet het geval zou zijn. Met de korte introductie van zo veel verschillende personen dacht ik, als iemand die zo goed als niks van deze zaak wist, al snel de draad kwijt te raken. Maar Sorkin weet vervolgens alles netjes te behappen te maken, zonder dat het geforceerd over komt.

De afwisseling tussen de rechtszaal en de flashbacks werkt lekker, de subtiele humor past er prima in en er wordt gewoon goed geacteerd.

Ik bleef me wel steeds afvragen of rechter Hoffman echt zó schandalig opzichtig bevooroordeeld was. Maar als ik hier en daar wat in lees, lijkt het er wel op. Bizar. Then again, het zijn de VS.

Eén van de meest controversiële rechtszaken uit de geschiedenis van de VS krijgt een onevenwichtige, oppervlakkige bewerking van scenarist/regisseur Aaron Sorkin die er niet in slaagt om de relevantie van het proces duidelijk te maken en niet goed weet op welke toon hij dit onderwerp moet benaderen. De rechtszaak van deze Chicago 8 (!) was weliswaar in veel opzichten een farce, maar Sorkins regie neigt teveel naar komedie. Oppervlakkige karakteriseringen worden weliswaar grotendeels gecompenseerd door de indrukwekkende cast, maar als geschiedenisles is dit ronduit teleurstellend.

Wie écht wil weten hoe de vork in de steel zat doet er goed aan de documentaire ‘Chicago 10’ te kijken.

Wow! Wat een film, maar ik moet daar meteen bij zeggen dat ik bevooroordeeld ben omdat films als deze bij mij dierbare herinneringen oproepen aan eind jaren 60 toen vooral jongeren een –helaas vergeefse– poging deden om autocraten en hun trawanten ter verantwoording te roepen.

De rechtszaak van de Chicago 8 (later 7) is een typisch voorbeeld van de scherpe tegenstellingen toentertijd tussen de autoriteiten en kleurrijke (in meerdere betekenissen van het woord) jong volwassenen, aangevoerd door legendarische figuren als Daniel Cohn-Bendit, Rudi Dutschke, Malcolm X, Tom Hayden, e.a.

Regisseur-schrijver Aaron Sorkin heeft over die periode deze fascinerende film gemaakt: "The whole world is watching!" Wat mij betreft Oscar-materiaal, maar ja, zoals ik al zei, ik ben bevooroordeeld…

Erg toffe film. Qua aanpak en vormgeving lijkt het me sterk geïnspireerd door JFK. De collage-stijl, mix met archief-materiaal, de cross-cutting. Humor komt ook goed uit de verf.

Sorkin heeft goed gekeken naar enkele regisseurs (die eerste 20 minuten met een mix van originele footage is uitstekend) maar mist wel een beetje een eigen smoel. Ook verliest de film naar het einde toe wat spankracht en is de film hier en daar wat onevenwichting. Zo voel je dat de rol van Levitt wat groter mag zijn, maar na zijn introductie krijgt hij maar bar weinig meer te doen. Ook de bedoelde humor (de film neigt soms naar een klucht) van vooral Cohen (toch echt irritant in deze film) werkt gewoon niet, net als sommige personages die meer karikaturen worden (die rechter). Dan doet Redmayne het heel behoorlijk, al blijft zijn acteren een mix van hoofd scheef, mompelen en schaapachtig kijken. Daartegenover staat dan weer Rylance die een geweldige rol heeft als advocaat, mede geholpen door de soms heerlijke teksten en de toch wel vakkundige regie en montage. Met recht een rechtbankfilm, van de 130 minuten zijn er bijna 110 die rond de rechtszitting spelen. Enorm boeiend, een leerzaam kijkje in deze (voor mij) onbekende geschiedenis en het is een film die toch wel blijft vermaken tot aan het eind. 3,5*.

Heel goede en interessante film. Het is vooral de verdienste van het uitstekend geschreven script dat ik hier in feite vanaf de eerste minuut goed inzat, en ook goed in mee kon gaan. Ik was namelijk niet bekend met dit historische proces (wel natuurlijk met de anti-Vietman protesten en Nixon's bewind, wat helpt qua context), maar alles wordt duidelijk in beeld gebracht. Het is de verdienste van de erg vlotte regie dat dit interessante verhaal ook een plezier wordt om naar te kijken. Die heel snelle montage in het begin, vermengd met echte historische beelden, is prima en vlot, en ook de rest van de film wordt heel vakkundig in beeld gebracht. Ik wist al dat Sorkin een uitstekend scriptschrijver was, maar qua regie was dit ook top. Het is ook echt fijn dat, op een kwartier na, alles zich afspeelt in de rechtbank zelf. Soms is het probleem met dit soort films, dat er niet genoeg aandacht wordt geschonken aan de rechtzaak zelf, maar dat is hier dus niet het geval. De cast is uitstekend. Sasha Baron-Cohen leek in het begin vooral als comic relief gebruikt te worden, maar mag gelukkig later in de film ook zijn drama-talenten laten zien. De ster van de film is Mark Rylance. Wat een sterke rollen zet die man het laatste decennium neer, geweldig.

Het is eigenlijk dat het tegen het einde aan een beetje minder logisch wordt, en wat meer mierzoet in beeld wordt gebracht, want anders was hier een 4.5* uitgevloeid. Ik houd het nu bij een mooie 4*, en wat mij betreft is het ook de beste film van 2020 tot nu toe (mislukt filmjaar wel, natuurlijk, dus dat zegt niet zoveel als in andere jaren).

Ze blijven uit de lucht vallen, deze verhalen die stilaan uit het collectief geheugen verdwijnen, terwijl dat onder geen beding mag gebeuren. De grootste verdienste van ‘The Trial of the Chicago 7’ valt dan ook te herleiden tot het feitenmateriaal, waar Aaron Sorkin een snedige film uit boetseerde met fijn ritme en onderhoudend scenario, al blijken sentiment en gedweep met de heroïek van burgerlijke ongehoorzaamheid uiteindelijk onvermijdelijk.

Juist, er valt deze film veel aan te rekenen, maar gezegd moet is dat je in het verhaal wordt gezogen, dat je als toeschouwer niet te veel bij de hand wordt genomen en dat – anders dan bijvoorbeeld het personage van de rechter – dat van de hoofdaanklager wel enigszins wordt uitgediept…zij het nog steeds oppervlakkig, maar toch.

Hoe dan ook, een film die weliswaar geen Oscar verdient, maar wel degelijk een publiek.

3,25*

De jaren 60 waren naast de drugs, sex en rock & roll woelige tijden, hier, maar zeker ook in de Verenigde Staten met zijn talloze burgerrechtenbewegingen en -protesten voor gelijkheid tussen blank en zwart en dus ook de marsen tegen de zinloze oorlog in Vietnam. Deze film die voornamelijk draait om het proces van de 'Chicago 7' was in de eerste plaats bedoeld als vreedzaam protest, maar ontaardde in geweld en vandalisme. Zoals ook door één van de personages werd aangegeven in de film was dit een politiek proces, een proces dat niet ging over "wat" ze gedaan hebben, maar wel over "wie" ze waren.

Doordat de beklaagden elkaar niet kenden en ook als eigen beweging los van elkaar functioneerden, beoogden ze wel hetzelfde doel. Het doel dat hen gezamenlijk in de rechtbank deed belandden. Wat volgt is een hallucinant stukje opgevoerd toneel van de bovenste plank met de rechter Hoffman als grootste nar.

Interessant zijn de flashbacks naar het gebeuren afgewisseld met de stukken in de rechtbank. Beiden zijn interessant en de montage zit goed doordat het niet verveelde. Prima ook vertolkt door onder meer Cohen, Strong, etc ... Ook Redmayne en Rylance deden het prima. Pijnlijk grappig was ook het gekibbel tussen de tegenpartij en de rechter met als gevolg dat het machtsmisbruik en vooringenomenheid van de rechter niet onder stoelen of banken werd geschoven. Hallucinant bij momenten (hoewel ik als kijker ook vanuit een bepaalde bril er naar kijk natuurlijk).

Best wel een goed onderhouden rechtbankdrama over een politieke afrekening in de VS jaren '60. In een rechtszaak vol corruptie met bijna willekeurig gekozen verdachten om zo de rellen in '68 te veroordelen. De film mikt echt op de rechtszaak zelf met flashbacks naar de protestmars om het te kaderen. Een verhaal met veel personages, al wordt het op zich wel snel duidelijk wie wie is. Door de vele personages is er niet echt een lead. Maar gelukkig kent de film een vlot tempo en montage zodat de aandacht steeds wordt meegenomen tussen de scènes en de personages.

Het verhaal kent veel humor, wat de film soms nogal luchtig maakt. Ik weet ook niet of het de bedoeling was van de makers om hier ook een maatschappelijke boodschap uit te laten klinken. De feiten zijn de feiten natuurlijk, maar het is maar hoe je ze wil voorstellen.

Boeiende film die er in slaagt om de aandacht steeds te houden. Geen droge rechtbankfilm dus. Wel zijn er te veel personages zodat niemand echt kan uitblinken en komt het geheel ietwat theatraal over. Op zich niets mis mee, maar wel als je zo'n maatschappelijk relevant thema wil aankaarten. Verder best genoten.

Sterk rechtbank drama. Het op waarheid gebaseerd verhaal wordt prima uitgewerkt door Sorkin. De opbouw is goed en direct vanaf het begin pakt de film je bij de strot en laat je tot het eind ook niet meer los. De toon is ook al snel duidelijk door de ijzersterke rol van Langella. Die haalt zelfs het bloed onder de kijkers nagels vandaan.Ook de rest van cast zet een prima stukje acteerwerk neer. Sorkin voegt tevens wat humor toe, wat de film wat luchtig maakt, maar houdt de balans van het drama aan de serieuze kant. Het emotionele einde zorgt voor een waardige afsluiting. Topper! 4.0

The Trial of the Chicago 7 is een film die enerzijds leuker is zonder voorkennis, want dan is het verloop nog een complete verrassing. Anderzijds is het buitengewoon lastig te volgen en moet je het eerste halfuur goed geconcentreerd kijken om de namen en onderlinge verhoudingen te onthouden.

Daarna belandt de film in een wat rustiger vaarwater: de beklaagden staan voor het hekje, er is een advocaat met zijn hulpje, een officier van justitie en een rechter. Kijk, dit kennen we.

Maar als je denkt dat het verzandt in een standaard rechtbankdrama dan heb je het mis, want deze rechtszaak verliep heel anders dan normaal en de film dus ook.

Dat maakt het een verfrissende en onderhoudende film met de nodige komische momenten maar ook wel verbazing over het feit dat zo'n rechter gewoon kon aanblijven terwijl de man duidelijk zwaar dementerend was.

Alle vervelende uitwassen van het huidige socialmedia-tijdperk ten spijt, zouden hier binnen twee dagen kamervragen over gesteld worden en zou zo'n kerel nooit meer aan de bak komen.

Maar goed: het eerste halfuur is chaos, daarna komt er meer structuur in met flashbacks. De vraag is wat de makers bij de kijker als bekend veronderstellen. Kent elke Amerikaan dit verhaal en kun je je daardoor een hak-op-de-tak vertelstructuur permitteren? Zo ja, mag er een keer rekening gehouden worden met kijkers buiten Amerika?

De tekortkomingen ten spijt, is dit een onderhoudende film. Hier en daar prima humor en al met al een mooi tijdsbeeld. Maar Oscarwaardig? Nee. Die nominaties snap ik niet. Maar goed, de films zijn in coronajaar 2020 nogal dun gezaaid dus in het land der blinden is éénoog koning.

3,5 sterren

Behoorlijk entertainend al had ik ook wel een beetje moeite met de casting van Cohen als Abbie Hoffman. Hij speelt niet slecht en misschien dat hij er uiterlijk wel op leek maar zijn accent leidt te veel af en hij was ook wel iets te oud. Redmayne vond ik wel sterk, eigenlijk de eerste keer dat ik hem in een goede rol zie want het is bepaald niet mijn favoriete acteur. Verder is het, vooral voor Amerikanen dan, een belangrijk tijdsdocument. De half-seniele rechter leek me wat al te belachelijk maar wordt als ik verschillende media moet geloven accuraat geportretteerd. Het was zelfs nog een graadje erger, hij liet Seale meerdere dagen gekneveld in de rechtzaak zitten voordat zijn zaak werd geseponeerd.

De Netflix-vertaler van dienst was blijkbaar een tijdgenoot van Couperus. "Kill the pigs" vertalen als "vil de juten" hoe kom je er op

Op opzet van deze historische registratie wordt enigszins ingeperkt om duidelijk een groter publiek aan te spreken. Dit resulteert in veel onnodige, soms ronduit theatrale pogingen om humor in het gebeuren te verwerken dat de serieuze toon niet ten goede komt. Met name de rol van Sacha Baron Cohen (ondanks het zeer verdienstelijke acteerwerk) valt compleet buiten de boot en past amper in het grote geheel. Daartegenover staan wel heel veel sterke acteerprestaties, enkele doeltreffende geweldsuitbarstingen en een interessant proces. De afwisseling tussen perspectieven levert een vermakelijk beeld op, ondanks dat alle politieke richtingen van het verhaal nergens diepgaand worden uitgedrukt (is ook per definitie niet nodig). Jammerlijk is dat slechts enkele personages worden voorzien van uitdieping, maar het sentiment weet in de tweede helft effectief te zijn en het einde vond ik stiekem erg mooi.

”People are smart, Bill.

if you believe that, your heart is going to be broken many times.”

Een interessante en curieuze gebeurtenis in de Amerikaanse historie. Een stel linkse activisten, die het opneemt tegen het hele Amerikaanse instituut - met een onmogelijke kans van slagen, door een bevooroordeelde rechter.

Ik ben leek deze film in gegaan. Ik wist 0,0 af van deze zaak en ik denk dat je zo ook beter de film kunt ingaan. Je moet wel goed opletten, want de film begint in een vrij rap tempo en neemt pas na 25 min een stap terug. Dus om de inhoud goed te kunnen begrijpen, zou ik deze film niet kijken in een slaperige bui.

Ik vond de film vrij sterk, maar het wel heeft een overduidelijke politieke toon en het is niet echt genuanceerd. Het is vooral het links activisme, wat in een goed daglicht wordt gezet - terwijl anderzijds - het Amerikaans instituut erg wordt geframed. Ik vind dat jammer… Ik houd wel wat meer van een neutralere aanpak. Helemaal - omdat als je naderhand wel wat meer onderzoek na deze zaak doet - Kom je er wel achter dat Abbie Hoffman, niet de meest sympathieke activist is.

De casting is verder wel uitmuntend. Ik vond in tegenstelling tot andere hier, Baron Cohen juist perfect gecast. Hij is zelf ook een linkse activist en heeft ook nog qua gezicht best wat van hem weg. Ook het acteerwerk was sterk uitgevoerd. Frank Langella, als Julian Hoffman was ijzersterk. Mijn God, wat was dit een vreselijke rechter zeg. Ongekend dat zo iemand rechter is mogen worden.