Legado en los Huesos (2019)

Met een rotgang gaat inspecteur Amaia langs allerlei plekken en personen om informatie in te winnen over weer een lugubere zaak te Baztan. Een hele wasliijst is het waar ze is geweest. Sommige scenes zijn zo haastig gemaakt dat het bijna lachwekkend wordt.

Acteerwerk is matig, vooral de Engelse dialogen zijn vervelend om te horen en ook de tante van Amaia wordt slecht neergezet. Toch is het wel een sfeervolle en zo nu en dan spannende film, maar voor sommige dingen zoals de shots van het landschap of de helicopterviews van het dorp, had wat meer tijd voor mogen worden uitgetrokken. Dan maar wat minder bezoekjes.

Sterker dan deel I en ik ga de trilogie ook wel afkijken.

Meer van hetzelfde. Matig vervolg op El Guardián Invisible (2017) en dat was op zich ook al geen hoogvlieger. De film laat de toeschouwer achter met een heleboel vragen, i.h.b. over de moeder van de inspecteur en haar geestelijke begeleider. Ik hoop dat deel 3 het gemiddelde van deze trilogie een beetje opkrikt.

Meer regen en Spaanse folklore in een politieonderzoek rond babymoordenaars. Om de één of andere reden zat ik hier meer in dan in het vorige deel, terwijl ik niet goed zou kunnen aangeven wat dit vervolg beter of onderhoudender maakt. Misschien toch omdat de macabere moeder-dochterrelatie tussen Amaia Salazar (Marta Etura) en Rosario (Susi Sánchez) wat meer op de voorgrond komt? Het geeft een psychologisch sterk motief van een dochter die worstelt met een loyaliteitsconflict naar haar moeder. Enerzijds bezorgdheid en genegenheid omdat ze dit nu eenmaal voelt naar een biologische moeder, maar anderzijds de steeds terugkerende angst dat deze vrouw echt zo kwaadaardig is als in haar herinneringen. Het is alleen zo jammer dat 'Legado en los Huesos' (2019) nodeloze omwentelingen en uitweidingen nodig heeft om tot die kern te komen. Al moet ik zeggen dat de keurig opgebouwde climax veel goed maakt.

Macabere thriller in het hartje van Navarra, waarin inspecteur Amaia Salazar een aantal zelfmoorden moet oplossen; er worden verder ook delen van kinderskeletten gevonden en een wederkerend woord : Tarttalo. Net als in El Guardian Invisible, speelt het heidense verleden van de streek een rol in dit spannende verhaal waarachter een mysterieuze sekte zich begint af te tekenen, waartoe ook Amaia's moeder behoort . De film biedt weinig antwoorden op het einde en laat de weg open naar de derde film, maar de enquête is spannend gebracht en brengt de onderzoekster in haar eigen familiaal verleden. Niet tegengevallen maar ietsje minder dan Guardian Invisble.

Vrij flauw vervolg op de betere eerste film. Bizar dat men noodzakelijk wou voort breien op de eerste film hoewel deze productie perfect afzonderlijk bekeken kan worden. Beetje vergezocht allemaal. Het plot spreekt ook een stuk minder aan behoudens het sterke begin. Nadien verzandt het in onrealistisch gemekker en mystiek.

Ik kon na verloop ook niet meer zo goed volgen. Lag het aan mij of aan het rommelige plot? Vond sommige conclusies of plots nogal makkelijk en toevallig. rechercheur Amaia blijft wel een leuk personage, maar de randfiguren komen nauwelijks uit de verf. Van een speurdersduo is eigenlijk geen sprake. Vermakelijk blijft het zeker wel, maar eruit springen deed het nooit.

Tweede deel uit de Bazan Trilogie waarin inspecteur Amaia Salazar terugkeert naar de Baztan vallei voor een nieuw mysterie waarbij er een bizar patroon wordt gevolgd van zelfmoorden die je ook laat herinneren aan een moord uit de vorige zaak in deel 1. Helaas is dit vervolg heel wat minder ondanks de geslaagde de macabere moeder-dochterrelatie tussen Amaia en Rosario. De rol van de moeder wordt prima ingevuld door Susi Sánchez. De scène tussen moeder en dochter met het doorkijkraam in de psychiatrische inrichting is een lekker creepy moment. Maar je krijgt in een overdreven tempo in Spaanse taal heel wat informatie te slikken die je al of niet op dat moment kan plaatsen. Er passeren heel wat personages die toch vaag uitgewerkt blijven. Het plot heeft teveel onnodige dialogen waarbij de vaststellingen nogal een toevallige uitkomst hebben. Door het snelle tempo van praten soms ook niet te volgen. Ook qua spanning blijf je wat op je honger zitten ondanks de mysterieuze insteek rond kinderskeletten en zelfmoorden. Neen , dit is niet echt een geslaagd vervolg en de interesse naar het derde deel is ook al niet bepaald groot. 5/10

Ondanks de zwakke plekken waar Noodless op wijst, vond ik dit tweede deel van deze trilogie heel wat heftiger dan deel 1. Ik moest na afloop gewoon even bijkomen. Het verhaal bevat natuurlijk wel een aantal ongerijmdheden, maar daar moet je dan maar in meegaan. Dat griezelige ritueel in die grot en de moeder net op tijd komt om haar kind te redden en die glibbertocht door dat bos vond ik wel bloedstollend. Hier en daar krijgt de katholieke kerk ook nog wel een veeg uit de pan, en dat zie ik altijd graag. Aardig ook om te zien dat de relatie van die politievrouw en haar partner van geen meter spoort.

Maar wat het meest bijblijft is die watersnoodramp in de straten van dat stadje, een bijna getrouwe kopie van die verschrikkelijk ramp in september/oktober van dit jaar in de buurt van Valencia en Andalusië als gevolg van eenzelfde regenval die maar dagen en dagen aanhoudt. Dat kun je niet ensceneren voor een film. Maar hoe zit dat dan met die twee vrouwen die door de stroom bij dat huis proberen te komen. Die zouden in werkelijkheid door de woeste stroom zijn meegesleurd en verdronken. Het moeizame wegscheppen van de moeder die achterblijft hebben we dagenlang gevolgd op de tv.