The Green Knight (2021)

Prachtige mystieke film die er echt schitterend uitziet!

Zelden een film gezien die zo goed de sfeer van mythes en sagas weet te verbeelden. Althans, naar mijn gevoel. Een bijzondere tocht, waarbij je, net als je lot, nooit weet wat je te wachten staat.

Voor velen zal de film te traag en te vaag zijn, maar liefhebbers van Valhalla Rising zullen hier aan hun trekken komen. Een film die nog lang zal doorsudderen.

Een moedige compromisloze productie. A24 ga zo door!

Dikke 4*

"Een werkelijk ridderverhaal; dat misschien afwijkend is van de oorspronkelijke vertelling, maar die niettemin zelfbewust is van het doel dat het probeert na te streven en de beperkte middelen die het bezit om dit doel te bereiken. Een film die onwijs goed de simplistische stijl en essentie van een oude vertelling overbrengt; compleet uniek in zijn soort, meesterlijk gemaakt en verteld door middel van een verbluffende visuele styling, betoverende esthetische cinematografie en een gedurfde verhalende benadering die bedoeld is om je zowel onder te dompelen als te intrigeren. Uiteindelijk is 'The Green Knight', die een meer rustieke morele queeste verkiest boven de bombast van een standaard geromantiseerde vertelling over heldenmoed, een absoluut succes en uiterst voorbestemd om na verloop van tijd herinnerd te mogen worden."

Een prachtig verdiende 8,9/10 van mij. Het heeft mijn verwachtingen waargemaakt. Maar inderdaad, wat Basto ook al zegt, dit gaat ongelofelijk buiten de boot vallen bij het merendeel van het algemene publiek. Neem mijn mening dan ook niet aan voor de waarheid, want dit is echt een Love it/Hate it-type film. Heb de film ook niet bij Pathé gekeken, maar in een kleinschalig filmhuis, waar je deze film hoort te kijken. A24 is fantastisch bezig en dit is echt Lowery's meesterwerk.

Toen ik de trailer, alweer twee jaar geleden denk ik, zag waren mijn verwachtingen eigenlijk al hooggespannen.

En nu blijkt the Green Knight deze ook nog eens te overtreffen. Wat een pracht van een vertelling. Sommige beelden en scènes zijn om in te lijsten zo mooi. Tel daarbij de sfeer versterkende muziek en de beleving is perfect.

Tijdje geleden alweer dat ik vijf sterren aan een film gaf. The Green Knight heeft ze dik verdiend.

Stijlvast.

Merk dat ik films die weinig consessies doen wel waardeer. In tijden dat veel films erg bewust zijn van zichzelf waardeer ik Lowry wel dat hij 100 procent gaat voor zijn eigen vertelling over een jonge Knight die zichzelf ontdekt op zijn tocht naar The Green Knight. Elke ontmoeting laat iets zien over zijn karakter. En bijna on-amerikaans is onze protagonist helemaal geen perfect mens, allesbehalve zelfs. Het zwaarmoedige en humorloze van de film kan snel een verkeerde snaar raken, maar ik waardeerde het juist enorm. Niet om de laatste plaats omdat de muziek en het beeld naadloos op elkaar aansluiten en de film een poëtische beeldtaal heeft waar je alleen maar u tegen kan zeggen. Geen shot lijkt pas in de montage tot stand gekomen, over elke las en kader is nagedacht en dat is alleen weggelegd voor ware auteurs.

Eens met Basto dat dit bedoeld is voor de fijnproever.

4 sterren.

De meningen over deze film zijn verdeeld maar ik vind het een hele fijne film. Aan de ene kant voelt de film als een parodie op de middeleeuwse ridderroman – al weet je bij dit soort films nooit zeker of de makers gewoonweg niet weten dat de mensen in de middeleeuwen niet zo 21ste eeuws denken en doen – en schuwt het in ieder geval de humor niet, maar aan de andere kant is de sfeer aantrekkelijk duister en gotisch en de scenes aldoor vermakelijk. Het verhaal lijkt een zoveelste versie van het Odyssee-verhaal waar in dit geval een losbol besluit zijn kinderlijke lafheid te confronteren door op reis te gaan om zijn eer en mannelijkheid (en daarmee ridderschap) te winnen of bewijzen, maar krijgt tegen het einde een Hamlet-achtige wending. Daarbij kan wellicht The Green Knight symbool staan voor de natuur welk beginsel van leven en dood onoverwinnelijk is. Kortom, stijl en inhoud van de film zijn prima en hij is dus zeer de moeite waard.

Voor het eerst sinds Antichrist kom ik weer eens een pratende vos tegen in een film En vergeleken met die eerste is dit echt een ongelooflijke kletsmeier.

Hartstikke leuke film, die tegelijkertijd de kracht, en de leugenachtigheid van de mythe lijkt te willen laten zien. Haha, letterlijk op de schouders van reuzen willen staan, het is bijna te flauw, zou je zeggen, maar het is toch een fraaie scène.

The Green Knight is een sfeervolle vertelling, een geestige mengeling van ontluistering en mythologisering, waarmee Lowery zich, na Ain't Them Bodies Saints en A Ghost Story, wat mij betreft bevestigt als een serieuze filmmaker.

Voordat we bij de bioscoop waren, zei ik nog dat ik arthouse-films vaak pretentieuze aanstellerij vind, en wat dat betreft ben ik niet teleurgesteld. Overdreven lang uitgerekte scènes, onbegrijpelijke en pregnant gereciteerde dialogen (ik heb vaak het idee dat dit een erfenis van Tarantino is), theatraal irritante muziek… de ingrediënten van een arthouse-sausje. Het was met name het tergend trage tempo waardoor het allemaal moeilijk te genieten was, en dat is jammer, want er zit een prachtig geschoten film onder met enkele hypnotiserende scènes, zoals wanneer de reuzin het gehuil van de vos overneemt en in een gezang verandert. Als je deze ontmoeting probeert te interpreteren, stuit je echter op de muur van symbolisme die door de hele film heen loopt en die mij de zaal met een vaag en onbevredigd gevoel deed verlaten. Het is werkelijk heel jammer dat de regisseur er een ‘kunstzinnige’ film van wilde maken, een film waarbij een bepaald soort zelfvoldaan publiek handenwringend de bioscoop verlaat, gesterkt door de overtuiging een film voor ingewijden te hebben aanschouwd, die 'niet geschikt is voor het gewone Pathé-publiek’. De film zou veel geslaagder zijn geweest als de maker wat minder artistieke ambitie had gehad. De recensenten zullen ongetwijfeld diep onder de indruk zijn van al deze gewichtigdoenerij. Wij konden de film geen voldoende geven.

Fijn hoor. Niet de meest toegankelijke film, maar net als A Ghost Story (2017) wel heel erg de moeite wanneer je je over kunt geven aan het tempo en zelf aan het verklaren en interpreteren gaat. Mocht dat als een potentiële alarmbel klinken, misschien kun je je dan beter de moeite besparen.

Ja het is arty, en Lowery heeft ook nog een stijl die je moet liggen, en een pacing niet te vergeten. Dus ik vind het niet gek dat er lage waarderingen vallen, en ondanks mijn 4* was ik ook niet de gehele speelduur dolenthousiast. Maar het geduld werd wel beloond, in mooie beelden en scenes, maar ook in een bevredigende ontknoping. The Green Knight bleef eveneens lekker door het hoofd spoken de rest van de middag, nadat de aftiteling van het scherm gerold was. Altijd een goed teken.

Miss Milton had de oorspronkelijke tekst net met haar leerlingen behandeld, dus de timing was bijzonder gelukkig. Gratis lezing met cheesecake voor mij, toen de film afgelopen was.

3,8*

Visueel niet onaardig en de muziek van Daniel Hart is zelfs heel goed en passend, maar het plot is gewoon heel zwak en vaag, waardoor het gewoon niet tot een goede einde wordt gebracht. Jammer, want ik had hier wel iets meer van verwacht. A Ghost Story had namelijk veel meer om het lijf.

Recentelijk heb ik The Green Knight, samen met een stel vrienden, bezocht. We waren allemaal onder de indruk, zowel van de gelaagdheid van het verhaal, het puike acteren van de cast en van het schitterende camerawerk van Andrew Droz Palermo. Ook de fantasierijke kostuums en grime, evenals de schitterende locaties en filmscore (madrigalen!) leverde veel bewondering op.

Ik ging er redelijk ‘open minded’ in - ik had al wel de trailer bekeken en was ook bekend met de middeleeuwse legende waarop regisseur David Lowery zijn film baseerde. Maar welke keuzes hij zou maken in zijn vertaling naar het witte doek was voor mij een groot vraagteken. Ik werd niet teleurgesteld: The Green Knight is deels een allegorisch verhaal vol symboliek, deels spirituele queeste, gecombineerd met ridderlijke hoofse waarden en een Werdegang van hoofdfiguur ridder Gawain (Dev Patel).

Diegenen die een film verwachten in de trant van Excalibur (1981), First Knight (1995) of King Arthur (2004) zullen worden teleurgesteld. Dit is een film die de blik naar binnen richt, en doldrieste avonturen en bombast grotendeels links laat liggen. Wat betekent dat Lowery zijn tijd neemt om het verhaal te vertellen: in ruim twee uur volgen we Gawain, die als jonge ridder een uitdaging aanneemt in een kerstig Camelot van een mysterieuze groene ridder (Ralph Ineson). Om te bewijzen dat hij beschikt over de voor een ridder onontbeerlijke eer en moed dient Gawain een jaar later de groene ridder opnieuw te ontmoeten, om een aan hem gedane belofte gestand te doen.

Lowery filmde voor The Green Knight o.a. in Ierland en Engeland, en hij en DOP Palermo kennen aan het landschap een symbolische waarde toe: het is zowel een graadmeter voor het noodlijdende koninkrijk, als een soms chaotische externalisering van Gawain’s onvolwassenheid en besluiteloosheid. Hij dient, zoals in een roadmovie, het land te doorkruisen om zichzelf te leren kennen.

Lowery kent aan zijn film een episodische structuur toe aan de hand van hoofdstukindelingen.

Daar deze soms pontificaal in beeld verschijnen terwijl de scène al begonnen is, werkt dit soms storend en haalt het je juist uit het verhaal. Maar grotendeels werkt het en sluit het tevens mooi aan bij de middeleeuwse literatuur waar The Green Knight een uitvloeisel van is.

Wat soms lichtelijk anachronistisch werkt is de multiculturele cast van The Green Knight. Zonder af te willen dingen op de prima acteerprestaties van Dev Patel en Sarita Choudhury (die in de film zijn moeder speelt), zet ik wel vraagtekens bij de historische accuraatheid van een Indiase ridder, wonend bij zijn Indiase moeder en zusters in het 14e-eeuwse Engeland. Natuurlijk, handelsbetrekkingen en uitwisseling van personen tussen Europa en andere continenten kwamen voor in de middeleeuwen, maar ik denk dat de hier getoonde situatie eerder een weerspiegeling is van de huidige Britse multiculturele samenleving, dan een weergave van de toenmalige middeleeuwse samenleving in Engeland.

Maar dit is slechts haarkloverij, want historisch kloppend of niet, Lowery levert met The Green Knight een symbolische en filosofische film af die zich leent voor meerdere kijkbeurten en duidingen. En ook nog eens een artistieke prestatie van formaat is.

Zeker geen Excalibur. Een film die ik zelf zeker niet oppervlakkig of bombastisch vind, hoewel het eerste deel ervan altijd erg schreeuwerig heb gevonden.

Maar The Green Knight is mooi geschoten (zeker de beelden van Ierland) en kent fraaie muziek. Hoewel verwarrend soms, is het verhaal gelukkig nog wel te volgen zonder al te veel symboliek. En uiteindelijk erg eenvoudig. Heer Halewijn ondergaat een simpele test. De speelduur verbaast achteraf gezien toch wel daarom. Maar ik heb me niet verveeld. Voor het merendeel was het wel intrigerend. Hoofdthema's zijn typische ridderdeugden als moed, vertrouwen op jezelf en een zeker geloof in het hogere. Hoewel ik de relevantie van de geboorte van Christus niet zag.

Wat ik alleen echt heel slecht gedaan vond waren die reuzen. Zagen er gewoon niet uit, pasten totaal niet.

De casting heb ik wel wat op aan te merken. Patel is een merkwaardige keuze (er moet erg veel zon hebben geschenen in een bepaald deel van Engeland) die toch goed beviel. Die van zijn moeder in het verhaal daarentegen (Sarita Soudhury), vreselijk, wat een gedrocht van een vrouw. OK, ze wilden een heks, ze kregen er een. Vikander, best goed in Ex Machina en Tomb Raider vond ik hier ook een minder bekorende keuze. En dan ook nog in een dubbelrol.

Goed.

Ik had van The Green Knight alle trailers vermeden, noch had ik mij ingelezen over het hoe en wat. Niettemin was het een film die écht graag wilde zien - op één of andere manier had ik hier een goed gevoel over. Mocht het tegenvallen, had ik me alvast getrakteerd op een moeizame laatavond-verplaatsing naar de UGC van Mechelen, waar ik in de smerigste filmzaal die ik tot dusver ben tegengekomen als enige filmkijker een zeldzaam propere stoel vond en zowaar een privé-voorstelling kreeg.

Een tegenvaller is het gelukkig niet geworden. Daarvoor is er veel te veel te ontdekken. De visuele schoonheid springt, weinig verrassend, het meest in het oog. Niet alleen de scenery en de wijze waarop die in beeld gebracht wordt maar ook de kostumering en decors en de details daarin hebben mij enorm kunnen bekoren. Ook de soundtrack valt in positieve zin op.

Die combo alleen al zorgt ervoor dat de reis van Gawain op elk moment de moeite is. Verhalend is het immers een simpele queeste, al is er nog wat gespeeld met symboliek en dat zorgt voor een paar niet-alledaagse taferelen. Ik had wel niet het idee dat regisseur David Lowery het allemaal echt serieus bedoelt. Een aantal scènes doet immers erg komisch aan en de gekende, bombastische ridderheroïek-volgens-Hollywood is hier niet aanwezig.

De diversiteit-volgens-Hollywood is hier dan wél weer aanwezig. Ik kan Dev Patel best hebben - als ietwat slungelachtige ridder zonder verdienste komt hij goed genoeg uit de verf -, maar noem mij gerust ouderwets; net zomin als ik een blanke westerling verwacht te zien in een Indische mythe is dat omgekeerd ook zo het geval. In ieder geval wordt hij wel goed omringd door de acteurs in bijrollen, waarin ik toch weer genoten heb van Alicia Vikander - daar krijg ik voorlopig niet genoeg van: sterke uitstraling en goed acteerwerk.

Hopelijk kan ik ze in nog meer van dergelijke projecten terug vinden. Ook de volgende van Lowery zal ik wellicht niet missen. De paar schoonheidsfoutjes (bv. de CGI die niet top is) doen daar niets van af.

3,5

Best een leuke film hoor. Duistere setting, goed acteerwerk, met het muziek en de omgeving zit het ook goed. Maar het verhaal is toch wat vaag. Je krijgt eigenlijk maar weinig antwoord op de vragen waar je mee zit. Derhalve een krappe voldoende.

Als fantasyliefhebber, dit zowel in vorm van boeken, films als games kan ik wel zeggen dat ik hier wel naar uitkeek. Vermits de productie van A24 is dacht ik al van dit wordt iets speciaals. Echter viel het me enorm tegen. Het belangrijkste aan een film blijft na alle films die ik zag nog steeds de plot en die is amper aanwezig. Je mag nog een prachtige cinematografie hebben, ik werd niet meegezogen met de sfeer en dan is het tempo echt abominabel traag hier. Qua vreemdheid is het in het straatje van Midsommar. Maar als je fan bent van historische films en van horror/fantasy houdt is dit imo nog steeds een slechte film. Echt niet mijn cup of tea maar dat is moeilijk te zeggen op basis van een trailer. Voor liefhebbers van arthouse zoals Midsommar, de nieuwe Suspiria bv kan dit misschien leuk worden, maar ik vond het helemaal niks.

Redelijke film over het neefje van de koning die een uitdaging met een bijzondere ridder aangaat. Niet bepaald een standaard film over ridders. Het tempo is uitermate traag. De avontuurlijke reis was me naar mijn smaak iets te vaag en te symbolisch allemaal. Visueel valt er echter wel wat te genieten met een aantal prachtige shots. Een kleine 3.0 sterren.

Ongelooflijk dat deze film een voldoende waardering krijgt: een hoofdrolspeler die driekwart van de film wezenloos voor zich uit staart, een verhaal waarin allerlei wazige karakters verschijnen waarvan niet duidelijk is wie ze zijn en welke rol ze spelen in het verhaal, en de enige aktie in het hele ridderverhaal (!) is al na 5 minuten bekeken als Gawain een confrontatie heeft met de groene ridder op 1e kerstdag. De rest is een warrig en traag voortkabbelend verhaal dat nergens kan boeien en de kijker meer vragen oplevert dan antwoorden.

Gawain [Dev Patel] is een naar avontuur hunkerende jongeman die ervan droomt een ridder te zijn. Daarom gaat hij namens de koning de uitdaging aan die is voorgelegd door ‘The Green Knight’ zonder zich precies te beseffen wat de gevolgen daarvan zijn. Een prachtige productie met goed werk van Patel, maar deze bewerking van het 15e eeuwse gedicht ‘Gawain and The Green Knight’ is niet zozeer onderhoudend. Eerder bizar en daarom weinig toegankelijk.

De meningen over deze film lopen sterk uiteen. Na het zien van de film begrijp ik goed waarom. Hoewel ik het plot best intrigerend vond, gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel. Heer Gawain is belast met zijn queeste en komt op zijn tocht eigenaardige struikrovers, wandelende reuzen, een pratende vos en een schijnbaar onthoofde deerne tegen. Het is niet altijd duidelijk wat de bedoeling hiervan is.

Heer Gawain ondergaat zijn lot. Net als Koning Arthur niet echt een heldhaftig of charismatisch type. De koning is schriel en lijkt erg zwak. Zijn glamoureuze regeerperiode lijkt ver achter zich te liggen. Zijn neefje Gawain daarentegen is jong en onbezonnen. Zijn weg tot het ridderschap is nog lang niet geplaveid. Eer en moed, meer dan de kunst van het vechten of het strijden, zijn de deugden die hij zich onmiddellijk kan toeëgenen.

De queeste is tergend traag en zit vol mysterie en symboliek. Elke scène, elk detail werd met de grootste zorg geconstrueerd en bedacht. De schilderachtige omgeving en scènes spreken tot de verbeelding. Elke scène is haast een filmposter waard om op te hangen in een tienerkamer. Dat lijkt ook de allergrootste troef te zijn van de film. Combineer dit met een geweldige authentieke soundtrack en je zit gebeiteld voor twee uur verwondering die perfect tot zijn recht komt op groot scherm.

Niet alles is even toegankelijk of duidelijk, maar de magie en sfeer maken erg veel goed. Een aantal mensen kon het echter niet aan en verlieten vroegtijdig de zaal. Zij hadden duidelijk wat anders voor ogen. Geef je je echter over aan de mystieke fantasy en sfeer, dan kan het genieten beginnen. Bijzondere film toch wel. De appreciatie groeit eigenlijk alleen maar the day after. Wat zal dat morgen geven?

Ik hou van A24 film's met hun kunstzinnig symoblisme

en dit heeft ingelost wat ik er van had verwacht

Zonder verwachtingen erin gegaan en verrast buiten gekomen.

Verwacht geen actie/ ridderfilm want dat is het niet.

“Well done, brave knight. Now, off with your head.”

Ik was eigenlijk van plan nog geen mening te schrijven over deze film en hem later dit jaar eens een herkansing te geven, aangezien de film me helaas niet zo goed bevallen is. Ik hou het toch wel erbij hoe ik er nu tegenover sta en dat is niet al te positief. Ik was erg onder de indruk van de trailer van deze film, helaas laat dat maar weer eens zien dat die trailers misleidend kunnen zijn want zo was dat ook met deze film. Ik had een actievolle film verwacht met veel leuke gevechten en een spannend verhaal, zowat de trailer noch het plot doet laten denken. Helaas kom je bedrogen uit als je net zoals mij zo in de film stapt, aangezien de film vol zit met elle lange dialogen en bar weinig actie. Als je zo tegen over de film staat en dat verwacht, is de film zoals hij nu is best saai te noemen.

Wat ik dus had verwacht was niet uitgekomen, een queeste vol met spannende wezens (wellicht veel mythes) en wat actie. De film is meer een queeste waarbij ‘Gawain’ op avontuur gaat de wereld en het land te ontdekken, zodoende om zijn uitdager te zoeken en de strijd aan te gaan maar ook het opbouwen van zijn eigen legende die hij en wellicht velen later nog zouden na vertellen, het is duidelijk dat hij ridder wil worden en hier moet hij verschillende taken voor uitvoeren. Het blijft allemaal rustig en ingetogen, kijkend naar ‘Gawain’ die struinend door de landschappen tegenstanders tegenkomt waar hij niet tegen gaat vechten, best slap. Het leuke is denk ik dat je een paar psychedelica slikt om vervolgens je te laten betoveren door de toch wel prachtig geschoten beelden van de natuur, want dat was het enige voor mij wat de film wel echt had te bieden.

Hij begon ook best leuk, de setting was prachtig en ik hou altijd wel van dit soort middeleeuwse bekleding, bijvoorbeeld ook de grote kastelen die we zien, dan wel niet ingeprent door middel van een computer, het blijft een bijzondere tijd. Ik snap best dat mensen hier van een film als dit kunnen waarderen, het is alleen iets wat je moet liggen en zoals ik al zei had ik hele andere verwachtingen bij de film dan wat ik daadwerkelijk gezien heb.

Het verhaal vond ik makkelijk, te makkelijk en het script vond ik ook niet heel boeiend. En dan al die moeite doen om vervolgens jankend weg te rennen, of was hij nou wel vermoord door de ‘Green Knight’, ik denk dat, dat stukje mij ontglipt is. Ik kon de zit niet makkelijk vinden in de film en dwaalde te vaak af in de elle lange pratende scenes die eigenlijk weinig boeiden. Jammer, had me hier nog wel zo op verheugd.

2.5*

Toen deze film werd voorgesteld, dacht ik dat het een nieuwe heldenfilm was van DC of Marvel. Zegt veel over de overheersing van het genre in het filmaanbod. De trailer liet alvast iets anders uitschijnen en toonde een mooi ridderverhaal. Ik ken het origineel verhaal niet, al liet de naam Gawain als ridder van de ronde tafel wel een belletje rinkelen.

De film wil vooral het verhaal en de mystiek vertellen, de namen van bvb Arthur en Camelot komen niet echt aan bod. Dat moet ook niet, het draait rond Gawain en de legende van de groene ridder. Sterk vertolkt door Dev Patel. Al is de grote troef van de film de heerlijk warme cinematografie van Andrew Droz Palermo die ook werkte aan A Ghost Story. De symboliek ligt er nogal dik op en de makers laten best wel veel over aan de kijker om de puzzel te leggen. Maar de film is zo mooi dat het heel de tijd genieten is. Ik las hier ook een bericht over consistentie en daar volg ik zeker in. Het is mooi over de hele lijn, de sfeer wordt goed vastgehouden. Veel meer dan hier en daar een mooie shot.

Typisch een film die om de verkeerde redenen afgebroken wordt door sommigen. Je kan de film ook onmogelijk goed vinden als je de diepere betekenis er niet van ziet. Ik vond dit een sterke en gedurfde film die toont dat de regisseur zijn bronmateriaal goed begrijpt. Gawain wordt tijdens zijn tocht naar de Groene Ridder getest op zijn ridderlijke deugden. De inbezitname van de gordel is daarin heel belangrijk, omdat hij hier zwakheid vertoont ("you are no knight"). Verleiding, hebzucht en lafheid horen hier niet thuis en bestraffen zijn lot.

De reuzinnen mogen "out of context" lijken, maar schetsen een wereld waar heidendom en Arthuriaanse legende zich vermengen met vroegchristelijke symbolen zoals kruizen en koningskronen die doen denken aan aureolen van heiligen. Nog opmerkelijker vond ik dit een vroege uiting van humanisme. Waar de middeleeuwen de mens als een instrument van god zagen, is Gawain een man die zijn lot tegemoet gaat door zijn eigen keuzes. Keuzes die bepalen of hij op het rechte pad blijft of een noodlottig pad zal volgen.
Veel schilderachtige taferelen ook, soms echt wauw, zoals wanneer Gawain aan de groene kapel aankomt, of met die reuzen. Opnieuw een prima film van het kwaliteitslabel A24.

Traag en vooral vaag, deze mooi geschoten maar dodelijk saaie film over Sir Gawain, de roekeloze en eigenzinnige neef van koning Arthur. Het begin kan er nog wel mee door en de cast is prima, maar al snel wordt duidelijk dat dit een gevalletje stijl boven inhoud is, en dan nog eens behoorlijk pretentieus ook. Regisseur David Lowery blijft ongebruikelijke en onvoorspelbare films afleveren, maar in dit geval had ik liever overgeslagen.

Ondanks dat The Green Knight absoluut mooi en stijlvol is, voelde het voor mij vooral als veel nutteloos artistiek-, moeilijk- en vaagdoenerij. Wellicht scheelt het dat ik nog nooit van het verhaal gehoord had en dus ook totaal niks inhoudelijks wist, maar er viel nu en dan amper een touw aan vast te knopen. Ik kan hier heel weinig mee.

Schitterende film. Ik begrijp goed waarom veel mensen dit 10x niks vinden, maar toch is dit hoe je Arthuriaanse materie en legendes het best in beeld brengt in mijn optiek. De mystiek druipt van de film af; er wordt gelukkig gekozen voor de tijdloze aanpak in plaats van een geforceerd historische situering. The Green Knight zit bovendien boordevol symboliek en allegorische lagen, een fijne dosering van Middelengelse mythologische elementjes (de scène met de reuzen, de pratende vos, het koord/de band als bescherming tegen aanvallen, etc). De voornaamste rode draad is de vraag wat het betekent om een ridder te zijn, en doorheen de film worstelt Gawain met eervolle en oneervolle keuzes. Is eervol zijn/eer behalen een middel tot een doel (namelijk ridder-waardig zijn), of zou Gawain het juist als een doel op zichzelf moeten zien? De onderkoelde eind-ontmoeting met de Green Knight kan anti-climactisch overkomen, maar het past op deze manier wel perfect bij de rest van de film. ''What else ought there to be?'' Buiten deze diepere lagen en elementjes, die gewoon fijn zijn om op te merken als je een beetje bekend bent met de Arthur-materie en ridderverhalen, heb ik in de eerste plaats vooral genoten van het visuele aspect, en de mythische sfeer die hier aan vasthangt. Wat een schilderachtig mooie plaatjes komen hier voorbij; cinematografisch misschien wel de mooiste film van 2021. En ja, het tempo waarop de reis verloopt, en de manier waarop Lowery soms lang blijft focussen op de omgevingen en natuurlocaties, is methodisch traag. Er zijn een paar momentjes in de film waarop dat niet werkt, maar voor het grootste deel werd ik gewoon meegesleurd door de prachtige beelden, en de sfeer die hierdoor geëvoceerd werd. Het is heel etherisch, en dat is je ding of dat is het niet.

David Lowery maakt dus geen toegankelijke film, maar moet dat dan? Een film als deze leent zich toch juist perfect voor al die diepere symbolische lagen en elementen, en een traag tempo met focus op beelden en sfeer. Tuurlijk, je had hier ook een actie/avonturenfilm van kunnen maken, maar dat was allesbehalve interessanter geweest. De cast is grotendeels wat ondergesneeuwd ten opzichte van de andere elementen (Dev Patel is goed, maar moet niet heel veel uit de kast halen), maar wat mij betreft is de cinematografie sowieso de hoofdrolspeler van deze film. A24 levert toch weer een fijne productie af; hun films moeten je liggen, maar als dat het geval is, zijn er toch vele kleine pareltjes te ontdekken. Dikke 4*, en nodigt uit tot herziening.

De film vat aan begin tiende eeuw. De vroege middeleeuwen dus, toen er in Noordwest-Europa nog geen maritieme handel was, waardoor er in deze contreien zelfs geen Italiaan of Iberiër te bespeuren viel. De Moren waren niet noordelijker geraakt dan Poitiers (732) en een paar verdwaalde exemplaren uitgezonderd waren alle allochtonen nog blanker dan de autochtonen, aangezien ze uit Scandinavië kwamen. Het zou nog ruim 500 jaar duren voor de eerste subsahara Afrikanen in Europa opdoken (en neen, dat was niet aan het hof). De eerste Indiërs lieten zelfs nog langer op zich wachten. Om zo een kleurrijke cast naar voren te schuiven in dit tijdsbestek, is dus zonder meer een politiek statement geweest. En dat er in het originele 12de eeuwse Arthurverhaal ook een Moor aan de ronde tafel schoof, verandert daar niet veel aan.

De Angelsaksische Gawain wordt hier gespeeld door een Indiër en de oude blanke cisgender Merlijn omgetoverd tot zwarte vrouw. Camelot lijkt qua populatie verdacht veel op een hedendaagse grootstad. Ik kan dus begrijpen dat sommige film- of geschiedenisliefhebbers van de ene verbazing in de andere vielen. Gelukkig spelen deze alternative facts zich af in de fictieve en dus feitenvrije Arthurlegende waardoor we allemaal met een gerust hart kunnen gaan slapen.

Bovenstaande is wel de enige reden dat er over deze film gesproken wordt, want inhoudelijk was het zo magertjes, echt niet om over na te praten. De film oogt gestileerd, mooie kleurfilters om de inhoudelijke leegte in te kleuren. Van actie is nauwelijks sprake, we kunnen zelfs van een saai en schokkend langdradig scharminkel van een film spreken. Over de muziek kan ik positief zijn, vooral blij dat ze hier niet voor de bollywoodstijl kozen. De kunstzinnige aanpak voelt door de belabberde kwaliteit van het verhaal grotesk aan.

The Green Knight is een pretentieuze film, arty farty.

Misschien wel de origineelste film die ik dit jaar zag. Heerlijk spel van verhaal, cinematografie, montage en muziek. Ik dacht ook even dat hier Jonny Greenwood weer aan het werk was qua score, mede gezien de duidelijke klassieke invloeden (met tevens aan het eind de toevoeging van orgel), maar blijkbaar niet: de credits gaan naar Daniel Hart. Erg mooi vond ik de scene waarin Vikander als Essel haar eigen huwelijksaanzoek fingeert. In de stijl mag dan weer het groothoek-360 graden shot in het bos worden vermeld, heen en terug, heel bijzonder. Jammer dat ik deze in de bioscoop heb gemist, want daar is het wel de film voor. Nu kwamen de donkertinten niet zo mooi over. Verder kan ik niet zeggen dat ik er helemaal ingezogen werd, maar dat kan ook aan de omstandigheden hebben gelegen. The green knight komt echter zeker in mijn top-10 van dit jaar en David Lowery is er eentje om in de gaten te houden.

Oké.

Toen de film uitkwam maakte het behoorlijk wat geluid los, maar de hype voor A24 komt steeds vanuit de doelgroep die ze bereiken. Ik behoor daar maar gedeeltelijk tot toe, want soms vind ik A24-films heerlijk en soms geen reet aan. The Green Knight zit er tussenin, maar het is wel een duurdere film voor hun doen (althans, die indruk krijg ik).

Lowery legt de nadruk op de combinatie tussen fantasierijke symboliek en een historisch avontuur. In de eerste helft heeft hij die combinatie erg goed onder de controle, want de sfeerzetting is sterk te noemen. Het kasteel wordt erg knap ingericht met naadloze cinematografie. Redelijke effecten, maar het zijn de geconcentreerde en goed getimede beelden die de juiste sfeer mogelijk maken.

Acteerwerk zit er tussenin. Patel doet het redelijk, maar is geen dragend figuur. Jammer dat de voornaamste kritiek die hij krijgt klaarblijkelijk zijn huidskleur/afkomst is, erg teleurstellend vanuit het desbetreffende publiek. Qua acteren zet hij een meer dan waardige rol neer, maar geen personage dat de film kan dragen. Lowery probeert niettemin op hem te leunen, maar dat overtuigd minder. Ineson en Harris zetten wat betere rollen neer, maar komen niet meer dan 10 minuten in beeld.

De film kan leunen op een aardig tempo gedurende het eerste uur. Genoeg avontuur doordrenkt met een goede visuele look. Jammer genoeg kan Lowery zijn soundtrack niet onder de controle houden, want het is bijna smekend aanwezig. Heel veel nadruk op de muziek, maar uiteindelijk wordt het zo vaak & luid onder de beelden gemonteerd dat het begint te irriteren. Zeker in de tweede helft is dit een fors minpunt en een teken dat Lowery de controle begon te verliezen naarmate de film vorderde.

Dat is begrijpelijk, want The Green Knight is een moeilijke film. Niettemin waren ze goed op weg voor het eerste uur, maar dat wordt een beetje weggegooid in het tweede uur na de introductie van Edgerton en Vikander #2. De strakheid floept eruit en de dialogen interesseren voor geen meter. Het tempo verslapt net als de prachtige focus op het visuele aspect van de film, waardoor het plots niet interessant meer is. Gelukkig herpakt het zich een beetje in de finale, maar de duur is te kort om het nog naar een 3,5* te geven.

Neemt verder niet weg dat het er soms serieus sterk uitziet (die gele gloed, geweldig). Professioneel is het zeker, en al helemaal wanneer je het budget in acht neemt. Knap dat ze dit voor elkaar hebben gekregen met enkel 15 miljoen, want het voelt in veel opzichten groter en duurder aan. Misschien dat de film het nadeel heeft dat symboliek me ontgaat / niet boeit, verder een competente productie met een te zwakke tweede helft om een blijvende indruk achter te laten.

Vreemd en verwarrend filmpje vol symboliek, zeker als je niet met het verhaal vertrouwd bent. Maar de film is toch wel de moeite om zeker eens te zien. Alleen al voor de prachtige landschappen, de sterke sfeerzetting, het camerawerk en de prachtige ijzige kille middeleeuwse burcht. De cinematografie is van een hoogstaand niveau, bv. de openingsscène, de bijzondere mooie en tevens bizarre 360 graden shot in het bos, de scène waarin Essel ( Vikander ) haar eigen huwelijksaanzoek doet en de vele verlaten weidse landschappen en bossen. Het verhaal zelf weet niet echt te boeien. Mysterieus genoeg, maar helaas ook te veel symboliek aanwezig. Het acteerwerk is zeker niet storend te noemen. Dit geldt ook voor de zeer aanwezige muziekscore die misschien soms te bepalend kan overkomen, maar het wekt in ieder geval geen irritatie op. Deze film is niet voor iedereen weggelegd, het is meer een love or hate film. Ik kies voor de middenweg gezien de positieve punten. 6/10

Bijzondere, misschien niet even toegankelijke film, ben in elk geval blij dat dergelijke films nog gemaakt worden. In plaats van een episch actiespektakel is gekozen voor een vrij rustig verteltempo (traag zou ik het ook weer niet noemen), vol dromen/ hallucinaties en symboliek. Omdat er in het oorspronkelijke verhaal kennelijk nog minder gebeurt is er nog wel voor gekozen wat verhalende elementen toe te voegen, zoals de legende van Winifred en de ontmoeting met de struikrovers. Keuzes die wat mij betreft goed uitpakken. Overigens blijven alle personages op Gawain en Essel na naamloos al zijn ze wel duidelijk herkenbaar (Arthur, Guinevere, Merlin).

Ik las dat Lowery o.a. Excalibur als voorbeeld had en dat is wel terug te zien in zijn beeldtaal. De beelden zijn prachtig, donker en mysterieus zoals ik me de Vroege Middeleeuwen ook voorstel. Budget was niet heel hoog blijkbaar, dat is alleen een beetje te zien in de CGI die soms een beetje afleidde, met name als de vos te groot in beeld was. Patel is goed in de hoofdrol, Viskander laat maar weer eens zien tot de beste actrices van haar generatie te horen, bij Edgerton moest ik wel even schakelen maar die scoort ook een voldoende.

Zijn nieuwe project (Peter Pan) lijkt me op voorhand niet zo interessant, maar Lowery is een regisseur om in de gaten te houden.