The Way Back (2020)

Het verhaaltje stelt niet zoveel voor en er is weinig dat we niet eerder in vergelijkbare sportdrama's hebben gezien, maar de geloofwaardige, doorleefde rol van Ben Affleck maakt veel goed. Feitelijk heb ik hem niet eerder zo goed zien spelen. Jammer dus van de rest van de film, temeer omdat je van regisseur Gavin O'Connor, verantwoordelijk voor het geweldige Warrior, binnen dit genre inmiddels wel wat mag verwachten.

“You want to know why they're leaving you open? It's because they don't think you can hit the ocean from the beach.”

Indrukwekkende acteerprestatie van Ben Affleck. Dit is een zeer persoonlijke film voor hem, en aan alles is te zien dat hij zijn ziel en zaligheid in dit project heeft gestopt. The Way Back is een echte sportfilm en daarom niet heel origineel, maar gelukkig is het laatste gedeelte sterk gedaan en komt O’Connor toch nog met iets nieuws. Jack loopt rond met een persoonlijk trauma, en het einde is bitterzoet.

The Way Back is een film wat de bekende route kiest en is verhaaltechnisch weinig verrassend. Verrassend is wel Ben Affleck. Hij doet het namelijk erg goed in deze film. Zo goed dat je de film door hem nog blijft kijken. Zet niet snel films af maar had dat zonder zijn inbreng waarschijnlijk wel gedaan.

Solide

In de kern een voorspelbare sportfilm. Het tikt dezelfde boxen aan als een gemiddelde Disney film. Toch weet O'Connor er net wat meer uit te halen. Door de gritty look, het niet extreem veel concentreren op de kinderen en dat het uiteindelijk ook meer gaat om Affleck zijn personage dan het winnen met basketbal maken het net wat genietbaarder.

Je moet er geen hele grote verwachtingen van hebben, als je dat niet hebt dan is dit een prima tussendoortje.

3 sterren.

Aardige film over een man met een alcohol probleem die een basketbalteam gaat coachen waar hij zelf ooit voor speelde. Alhoewel de nadruk wat meer op het hoofdpersonage ligt, is dit verder een vrij standaard sportdrama met daarbij een voorspelbaar verloop. Zeker niet slecht en de film is ook onderhoudend, maar allemaal al eens eerder gezien. Ben Affleck is overtuigend. Net geen 3.5 sterren.

I'm surprised you could keep him out of the bar

long enough to hold practice.

Sportfilms gelijkaardig aan “The Way Back” hebben we al meer gezien in het verleden. Moralistische verhalen over hoe een trainer een aanmodderende team naar ongekende hoogte weet te brengen. Liefst van al gaat het over enkele vuilbekkende heethoofden die door stoer te doen indruk willen maken op de anderen. Meestal hebben ze wel talent voor de sporttak die ze beoefenen, maar gebrek aan discipline zorgt ervoor dat het een knoeiboel blijft. Tot ergernis van de op dat moment aangestelde coach. Dat ze allergisch zijn voor om het even welk type van autoritair optreden, zorgt hier natuurlijk ook voor. Tot de nieuwe coach op de proppen komt. Meestal een oude sportvedette die kan terugkijken op een succesrijke sportcarrière en die dankzij spitsvondige pedagogische technieken de zaak komt redden. Allereerst geeft hij elk van de teamleden een figuurlijke schop onder het achterste. Schorst de ergst rebbelerende etter (die natuurlijk naderhand met hangende pootjes komt vragen of hij weer opgenomen kan worden in het team daar de sport levensbelangrijk is voor hem). Vervolgens beginnen de slopende trainingssessies zodanig dat de bende sukkels eindelijk wedstrijden winnen en langzaamaan opklimmen naar een vedettestatus om u tegen te zeggen. Je zag het in “Coach Carter”, “Slap Shot” en in mindere mate ook in “Major League”. “The Way Back” volgt ook ditzelfde scenario alleen dat de coach nu ook worstelt met persoonlijke demonen.

Ik ben nooit een echte Ben Affleck fan geweest. Niet dat ik hem een slecht acteur vind. Misschien waren de filmkeuzes die hij maakte een beetje ongelukkig. Met “Daredevil” als vreselijk dieptepunt, naar mijn persoonlijk mening. Maar hier laat Affleck zien dat hij toch wel beschikt over acteertalent. Misschien dat persoonlijke levenservaringen ervoor zorgde dat hij zich probleemloos kon inleven in de rol als coach Jack. Een getormenteerd persoon die na een zwaar verlies alles kwijtspeelde en zijn heil zocht in de drank. Iets waar Affleck ervaring mee heeft daar hij al meermaals de binnenkant van een afkickcentrum bewonderd heeft. Waarschijnlijk daardoor dat de scènes waar hij zich laveloos drink er zo realistisch uitzien. Alsook de manier waarop hij zich gedraagt als hij zich niet in een kroeg bevindt. Het gemanipuleer, het stiekem gedoe en het zoeken van uitvluchten en excuses. Typisch gedrag van een verslaafde die zijn zwakte tracht te verbergen. “The Way Back” tracht deze verslaving minutieus in beeld te brengen. Als je het zoveelste blikje uit de koelkast ziet verdwijnen terwijl er een reserve al koud wordt gelegd, weet je als kijker dat Jack geen sociale drinker is maar een probleemdrinker met een vaste routine.

Net zoals vele andere filmproducties, is “The Way Back” benadeeld door de hele Corona pandemie. Was de originele releasedatum niet verschoven van eind 2019 naar maart dit jaar, dan zou de schade waarschijnlijk beperkt zijn gebleven. Vandaar de beslissing van Warner Bross om deze film direct vrij te geven op verschillende platforms zoals iTunes en Prime video onder andere. Nu, zelf vind ik het ook niet een vereiste om “The way back” in een filmzaal te kijken. Buiten het toch bewonderenswaardige acteren van Affleck is deze film niet meer dan een gemiddelde film die qua originaliteit ook geen potten breekt. Het lijkt wel alsof men een voorgedrukte checklist heeft gebruikt voor deze film. Groepje jongeren met een verkeerde attitude en die zich als basketbalteam wentelt in de rol als eeuwige underdog. Check! Ex-basketbalspeler wiens leven in neerwaartse spiraal bevindt. Check! Miraculeuze heropleving van het geminachte basketbalteam. Check! Familiale tragedie als oorzaak van de ruïne waarin de coach zijn leven zich bevindt. Check! Vanzelfsprekende terugval. Check! Nogmaals een miraculeuze heropleving dat leidt tot een happy-end. Check! Het lijkt wel een driepunter telkens er een vinkje geplaatst wordt op deze lijst.

Kortweg. De film zal geen hoofdprijs winnen in de categorie van originaliteit. Daarvoor worden de al platgetreden paden van eerder uitgekomen sport-drama’s te secuur gevolgd. Maar hetgeen Affleck hier demonstreert (en ik weet dat ik in herhaling val) zorgt ervoor dat de film moeiteloos het gemiddelde overstijgt. Alleen de wijze en termijn waarop hij zijn drankdemonen de baas werd, voelde geromantiseerd aan. En tenslotte moet je deze film niet verwarren met de gelijknamige film uit 2010 over een Poolse gevangene die uit een Russische goelag kon ontsnappen met enkele lotgenoten. De enige overeenkomst die de Ben Affleck film heeft met deze laatste, is dat de weg die de groep jongeren moet afleggen ook vol obstakels ligt en dat opgeven geen optie is. Dus als je hem ergens op een VOD-kanaal tegenkomt, is de tijd die je eraan spendeerde zeker geen verloren tijd.

3.5*

Ben Affleck heeft een baard en een buikje voor zijn rol als Jack Cunningham, ooit een enorm basketbaltalent dat tot ieders verrassing besloot het balletje erbij neer te leggen. Zijn relatie met Angela [Janina Gavankar] is een jaar geleden stuk gelopen en sindsdien verdrinkt Jack zijn verdriet thuis en in de bar met liters bier. Maar dan krijgt hij een telefoontje van zijn oude school die dringend op zoek is naar een vervanger voor hun revaliderende basketbalcoach. Zal hij het doen of zal hij het niet doen? Zal hij het treurig presterende team naar de play-offs kunnen leiden? En zal hij zijn drankzucht voorgoed achterwege kunnen laten? Wie één van deze vragen met ‘ja’ denkt te mogen beantwoorden beleeft hier wellicht wat meer plezier aan, maar de kenners van het genre zijn gewaarschuwd. Die kunnen zich wellicht vermaken met opstellen van een A4-tje met clichés.

Ben Affleck is overtuigend als de alcoholische basketbalcoach en helpt deze dramafilm van regisseur Gavin O'Connor vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau. Het leidt de kijker af van een clichématig scenario dat door Brad Ingelsby niet altijd even overtuigend onder handen is genomen. Vrijwel alle bekende elementen worden hier omstebeurt afgevinkt en zeker tijdens de eerste helft willen ze niet echt aankomen bij de kijker, ondanks dat de rauwe regie van O'Connor af en toe voor doeltreffend sentiment zorgt. Desondanks kent de film een aantal ontroerende momenten in de laatste akte en duurt het nergens te lang, maar de makers hadden wat meer mogen inzetten op de sport en minder op de dramatiek. Warrior is dan ook zonder meer een betere film van deze regisseur.