Druk (2020)

De beste Deense acteurs bij elkaar hier. Gewoon goed.

Zoals te verwachten van Vinterberg, weer een specialleke, zeker niet voor iedereen. Ja die alcohol, he, voor velen een trip neerwaarts als je eraan begint zonder maat te houden. Hopelijk brengt deze film geen opmars opgang met naar de fles te grijpen, want dan begint pas de ellende. Mikkelsen toch weer in goede doen, iets te uitbundig op het einde. Jammer dat die mooie hond nog ergens ronddobbert.

Grappig uitgangspunt; de uitwerking is zoals verwacht. In theorie komt de theorie met de praktijk overeen, maar in de praktijk niet. In de theorie van de film moet je gemiddeld één of twee glazen alcohol op hebben, maar in de praktijk wordt dat natuurlijk meer.

Het verloop is dus enigszins voorspelbaar, maar het wordt degelijk gedaan en het einde mag er zijn. Verder visueel niet overweldigend, zoals vaker bij het werk van Vinterberg, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Geweldige film. Als je het overmatige alcoholgebruik als negatief hebt ervaren, heb je er weinig of niets van begrepen. Neem Bartbond007. Beetje zielige en overdreven mening over alcohol. Alsof je niet één of twee glaasjes kunt drinken zonder straalbezopen te worden. Bartje lijkt me in het dagelijks leven een gezellig mannetje.

Het is dus allemaal humoristisch bedoeld uiteraard. Neem niet aan dat er een leraar is die dronken voor de klas gaat staan, tuurlijk niet. Maar ik denk dat iemand als Bart ook kwaad kan worden op Dagobert Duck omdat hij al het geld voor zichzelf houdt. Géén idee heeft Bart hoe één en ander bedoeld is. Zielig.

Je speciaal hiervoor ingeschreven ja? Als dit het niveau van je bijdragen hier wordt had je je de moeite beter kunnen besparen knul.

Enerzijds heerlijk gefilmd door Vinterberg, met een altijd prettige Mikkelsen. Goed gebruik van muziek ook, van de mooie koren tot aan The Meters.

Maar op de achtergrond lijdt de film toch ietwat onder de matige plotontwikkeling. Vooral vanaf de stap naar het maximum promillage wordt het wat minder.

knul. Stoer!

Vinterberg zou Vinterberg niet zijn moest hij de kijker, na het zien van de film, niet met wat vragen achter laten.
Zo is er niet alleen het slotshot. Is het een wanhoopsdaad of een uiting van blijdschap om de euforische, meer dan benevelde toestand, waarin de ganse maatschappij zich lijkt te bevinden of dan weer Martin's vrouw die plots niet afkerig lijkt van haar gulzig wijntje...
Een waarschuwing tegen het drama van de verslaving of dan toch 0,5 ? So what.
Vinterberg toch. Verkneukelt zich nu waarschijnlijk om de vele tegenstrijdige meningen en discussies die de wereld rond gaan.
Knappe verhaalstijl, goed acteerwerk waarbij Mikkelsen weer excelleert.

Bartbond kan wel een borrel gebruiken zeg. Misschien neemt de zuurgraad dan iets af.

Microdosing

Waarom vinden we alcohol drinken normaal, terwijl het zo slecht voor ons is? De behoefte de boel zo nu en dan even de boel te laten, en de remmen los te gooien is groot in een maatschappij waarin we vaak ook controle moeten opbrengen. De Deense filosoof en psychiater Søren Kierkegaard gaat nog een stapje verder dan jouw gemiddelde vrijmiborrel of stapavondje. Hij heeft namelijk de theorie bedacht dat mensen worden geboren met een te laag alcoholpromillage in het bloed. In Druk, besluiten vier uitgebluste docenten dit uit te testen door elke dag een promillage van 0,5 te handhaven.

Het resultaat levert een geslaagde tragikomedie op die richting het slot neigt iets te veel door te slaan naar de dramatische kant. De negatieve aspecten van alcoholgebruik worden er dan iets te dik bovenop gelegd. Hoewel de negatieve gevolgen van alcohol gebruik nooit onderschat mogen worden blijft de film in de eerste plaats een in alcohol gedrenkte ode aan het leven, én hervonden levenslust. Regisseur Thomas Vinterberg heeft uitgesproken hoe het verliezen van de controle volgens hem ook mooi kan zijn en hier legt hij in de film dan ook de focus op. Met een schitterende rol van Mads Mikkelsen, die ondanks zijn succes in Hollywood, zijn thuisland niet vergeten is.

4,0*

Een geweldige drama-film, met een uitstekend uitgevoerd verhaal en een ontzettend sterk acterende cast. De hoofdrol van Mikkelsen is werkelijk top. Ook op visueel vlak stelt de film nergens teleur. In zijn geheel is de film strak geschoten. Genoten van de eerste tot de laatste seconde. Dikke 4 Sterren.

Genoten van deze film . Niet te moralistisch maar natuurlijk ook niet alleen rozenschijn .

Mads mikkeksen is geweldig . Gewoon een goede film ! proost.

Aardige tragikomedie waarin de rol van alcoholconsumptie in het westen in het algemeen en Denemarken in het bijzonder centraal staat. Wordt nergens prekerig maar is tevens te luchtig om echte diepgang te hebben, en wordt vooral gedragen op de schouders van een Deense generatie topacteurs. 3,5*. Cheers.

Ik had er meer van verwacht.

Neemt niet weg dat het een aardige film is waarin vier leraren een experiment aangaan om een bepaald alcohol promillage in het bloed te behouden en te bekijken hoe ze zich daaronder houden. Dit heeft wel leuke gevolgen icm hun omgeving en vooral werk. Misschien dat ik teveel ervan gelezen had en teveel positieve verhalen voorbij zag komen. Had hem iets leuker / interessanter verwacht

3.5 *

Interessante film. Het onderzoek naar een vaste promillage alcohol in je bloed is naar mijn mening nog wel gebaseerd op een (kleine) kern van waarheid. Wie merkt het soms niet dat een biertje of 1/2 je opeens een stuk creatiever kan maken? Echter, ik vond het tempo van de film wel zeer traag. Zeker in het begin moest ik er echt wel even inkomen. Gelukkig verliep dat gedurende de film steeds beter. Gelijk een opmerking: zonder de zeer goede rol van Mads Mikkelsen als 'Martin' zou deze film veel minder geslaagd zijn. Mads draagt letterlijk deze film. Druk is leuk voor een keer, maar daar blijft het wel bij.

3/5

Hoewel aangekondigd als een onderzoek naar de psycho-sociale voordelen van alcohol, schetst ‘Druk’ eigenlijk een behoorlijk genuanceerd beeld van het meest wijdverspreide en maatschappelijk minst verketterde aller roesmiddelen. Zo legt Thomas Vinterberg vanuit het narratief een niet te versmaden, pijnlijke realiteit bloot, met name dat ook ethanol – of meer specifiek: de uitwerking ervan op de hersenen – hand in hand gaat met verslaving…met alle desastreuze gevolgen van dien. Aan de andere zijde van het spectrum is ‘Druk’ tegelijk een pleidooi voor de plaats van alcohol middenin het leven: het faciliteert de viering van het bestaan, het katalyseert onmiddellijke vreugde, het schuift onnodige remmingen terzijde, het is geen onvoorwaardelijke conditie voor doch wel een vereenvoudigende factor van ongebreideld vertier. Het maakt, zo suggereert Vinterberg, de mens als het ware meer tot zichzelf, althans de mens valt dankzij alcohol sneller en completer samen met wie hij zou willen zijn en pleegt te zijn in de ogen van anderen. Voor zover met mate gebruikt, dat spreekt.

Sluimerend duikt bovendien een veelvoud aan vragen op. Is het gunstig (fysiek, mentaal, maatschappelijk) dat jongeren massaal met drinken experimenteren? Is dat eigenlijk wel normaal…waarom zou het (niet)? En is het, in het verlengde daarvan, niet abnormaal dat adolescenten niet geïnstrueerd worden omtrent de andere effecten van alcohol? Door ethyl per definitie te verbannen uit het publieke leven, verkwanselen we daarmee ook niet haar heilzame effecten, en zetten we op die manier niet de poort open naar verboden en dus excessief gebruik? Is de kloof tussen het opwekken van inspiratie, roes en uiteindelijk vergetelheid te dichten door alcohol bespreekbaar te maken – want is het niet de complete nultolerantie die dialoog over (wan)gebruik a priori onmogelijk maakt?

‘Druk’ is evenwel geen filosofisch traktaat. Vinterberg raakt verschillende vragen aan, in wat een intrigerende cocktail (nou!) van drama en komedie is. Het verhaal lijkt aan de oppervlakte wat van de pot gerukt, maar de plot raakt wel degelijk aan het waarom van gebruik: de een wordt vlotter, een ander vergeet zijn eenzaamheid, nog een ander ziet er de wereld rooskleuriger door, en voor de laatste betekent het escapisme ten aanzien van de banaliteit van zijn schijnbaar perfecte gezinssituatie. Kortom, er zijn redenen om te drinken. Net zoals er redenen zijn om dat niet te doen. ‘Druk’ verkent als het ware het landschap, in cinema die wegkijkt als een prettig-gestoord drama. Met veel aandacht voor alcohol en haar effecten – de roes voelbaar maken, zonder louter karikaturen op te voeren, je moet het maar doen...!

3,5*

Een prima film die eerst de positieve kanten toont, maar al gauw druppelen ook de negatieve gevolgen tevoorschijn. De cast deed het prima en kwam overtuigd over.

Vond het de moeite om eens gezien te hebben.

Plezante film over ernstig probleem, gelukkig zijn er ondertitels, beetje wennen aan de taal. Heel geloofwaardig geacteerd

Als een method actor moet spelen dat hij dronken is, drinkt hij echt de nodige hoeveelheid alcohol. Hier is vrij duidelijk te zien dat de acteurs echt aangeschoten waren, al leggen ze het er wat extra bovenop. 0,5 promille komt overeen met één à twee glazen bier, dus zou er niet zoveel van te merken mogen zijn. Algauw evolueren ze echter naar een hoger alcoholgehalte.

Het wetenschappelijke experiment is niet veel meer dan een excuus om zich flink lazarus te zuipen. Churchill en Hemingway worden erbij gehaald als rolmodel - een vorm van misleidende retoriek. De symptomen zijn vrij voorspelbaar. In een eerste fase ervaren ze een vorm van euforie of overmoed. Ze wanen zich te sluw om betrapt te worden, gedragen zich vrolijk en uitbundig, en gaan zelf kabeljauw vangen. De tweede fase is de terugval, met agressie, neerslachtigheid en relationele problemen.

Vinterberg verloor z'n dochter tijdens de opnamen, wat wellicht een reden was om het minder uitbundig te maken dan oorspronkelijk gepland. De stijl is typisch Scandinavisch, met een handcamera die dicht op de acteurs zit. Het meer zorgt voor een dosis natuurschoon.

Ze trappen een geinige originele invalshoek af in het begin, wat volgt is helaas een aaneenschakeling van over de top drama en het intrappen van open deuren. Ook blijft de film ontzettend vlak waardoor je nergens echt tot connecties met de hoofdpersonen komt. Waar die Oscar vandaan komt is mij een raadsel. Acteerwerk was oké, het vermaak ook wel oké.

Deze film heb ik gezien tijdens de Corona periode, in de bioscoop. Bijna de gehele film blijft onderhoudend, gebeurtenissen volgen elkaar goed op, goed acteerwerk en dergelijke.

Alleen het einde, liet bij mij een litteken achter. Hoe kun je überhaubt gaan feesten, als net je collega is overleden aan een overdosis alcoholvergiftiging, waar je medeschuldig aan bent?

Doen alsof Alcohol toch niet een/de boosdiener is/was. Doen alsof er niets is gebeurd. De film had naar mijn gevoel, eigenijk een dramatische wending moeten in gaan, i.p.v. een feestelijke stemming.

Mede hierdoor geef ik de film toch 3* i.p.v. 4 *

Zonde

(De dansscene is overigens mijn favoriete scene om naar te kijken, echt een Feel Good gevoel).

ps: op hbo te vinden onder another round, en niet onder Druk

Veel vrienden zult gij dan ook niet hebben. Triestige plant. Ge moogt toch wel een zwaar bierke op restaurant drinken.

De verkeerde film voor mijn alcoholvrije zondag maar toch zeker genoten van de 4 hufterige vrienden die besluiten tot een zogenaamd experiment dwz een constante 0.5 promille in je mik, maar al snel blijkt dat niet afdoende. Veel herkenbare situaties zoals liegen over je beschonken toestand, onnauwkeurig verstopte gevonden flessen tot aan drank jatten van de kroeg. En nog meer lol die je weekend zo leuk maakt. Geniaal einde trouwens, misschien niet geheel de bedoeling maar ik heb gebulderd!

Promile

Vinterberg verzamelt weer eens een paar Deense topacteurs bij elkaar om een project te maken. Dit keer over, eeh, drank.

En of dit reclame moet zijn over wat de gevolgen van alcoholisme is of dat dit een verheerlijking van drankgebruik is, dat wordt nooit duidelijk, en misschien is dat ook de bedoeling geweest.

We volgen vier leraren, die allemaal maar een saai en routineus bestaan leiden. Centraal staat geschiedenisleraar Martin, weer een topprestatie van Mikkelson. Thuis raakt hij vervreemd van zijn vrouw, naarmate hij ouder wordt lijkt het leven zo leeg als een omhulsel te zijn en ook in de klas is hij maar een saaie grijze huismus die de leerlingen in slaap doet wiegen met zijn manier van lesgeven. Verder hebben we ook sportleraar Tommy die op een wel hele chauvinistische wijze voetballes geeft, psychologiedocent Nikolai die ook maar weinig verantwoordelijkheid voor zijn gezin over heeft, en op het laatst muziekleraar Peter.... die het muzikale ook maar niet in uit zijn leerlingen haalt.

Maar waar ligt dat toch aan? Dat lijkt hier nu de maatschappelijke hamvraag waarin je jezelf corrigeert. Denkend dat de 21ste eeuwse jongeren totaal niet meer geïnteresseerd zijn in alles wat maar niet met een smartphone te maken heeft en waarin de achteruitgang in wetenschap hierdoor een werelddreiging begint te worden. Maar toch richten we ons op degene die het veroorzaken: in dit geval de vier leraren, afgepeigerd en getekend door depressies, midlife, inspiratieloosheid en onderwijl gevangen in het systeem. Dan lijkt er toch een oplossing te zijn om dat schema om te gooien. Alleen hoe lang zal deze oplossing gelden?

Drank. De promilage die per keer steeds hoger wordt. En dat lijkt in beginsel iets positiefs te brengen. Zonder dat iemand er ook iets van weet (en blijkbaar kan niemand in deze film ook de kegels van deze vier docenten ruiken, hebben zij even geluk) lijkt er een tijd te gaan bloeien en een wereld voor ze open te gaan. Ineens zijn ze charismatischer en speelser en creëren ze daarbij ook steeds meer kleur tijdens de les. Ook in de thuissituaties lijken de oude gloriejaren terug te komen en alles gaat de goede kant op.

Alleen ja, daar is wel steeds weer een slokje alcohol voor nodig. En van vijf slokken worden het er tien... en ga zo maar door. Dat we naar de afgrond stevenen... Tsja, Vinterberg zou Vinterberg niet zijn als dat niet zou gebeuren. Of laten we er een combinatie van maken. De finale in de film zegt daarbij genoeg.

Vier acteurs op eigen kracht zetten hier weer een performance neer die je aan het denken zet. Ervaar dat zelf, met of zonder drank als filmconsumptie.

4,0*

Nu in Nederland te zien op Netflix!

Erg goede film. Genoten van begin tot eind. Ik kwam echt niet meer bij toen één van hen de sterke drank daadwerkelijk ging opsnuiven . Ik weet nog dat toen ik op het voortgezet onderwijs zat de tip kreeg van een Nederlands docent om een goede slok wijn te nemen voordat ik mijn spreekbeurt ging doen. Ik was toen 14 volgens mij. Ik luisterde netjes naar hem en de spreekbeurt ging vervolgens erg goed. Het bleef van mijn kant overigens bij een eenmalig experiment .

Uitstekend.

Eigenlijk perfect wat ik gehoopt had. Een toffe, vlotte tragikomedie. Weliswaar met een voorspelbare finale - dat alcohol toch niet zo goed is, maar wie had dat gedacht.. Behalve de vlotte regie en een hoop komische scènes, valt ook de sterke cast op. Weinig verrassend is dat, want sterk acteerwerk is iets wat ik steeds weer onthoud nadat ik een Deense film gezien heb.

Voor sommigen kan dit mogelijks een tikkeltje tegenvallen - het heeft even geduurd voor ik hem zag, maar de (Oscar)hype van een aantal jaar geleden herinner ik me wel. Druk is niet spectaculair. Het is gewoon goed, op alle vlakken.

4

De alcoholproblematiek die in deze film gedoseerd en nogal voorspelbaar werd opgediend, kon me aanvankelijk niet echt boeien. Pas in het laatste half uur, te beginnen met de scène van die eenzame, achtergelaten hond in dat bootje, voelde ik wat meer betrokkenheid. Zielige honden en Schubert en ik ga voor de bijl. In Jagten zat ook zo`n drama met een hond; de rest van de film huilend uitgezeten, tot ergernis van mijn naasten.

Maar wat een geweldige prestatie zet die Mikkelsen hier weer neer: een sieraad voor de cinema, die man.

Mooie film die van begin tot eind blijft boeien en goede mix van drama en komedie. Zeker een aanrader 4,0*.