Ai-naki Mori de Sakebe (2019)

Fenomenale metaforische film van Sono. Alsof z'n films borderline hebben; hij kan het even makkelijk in zingen laten uitbarsten als in een orgie van expliciet geweld (het opruimen van de lijken ). Zo eigenzinnig en onberekenbaar, dat is typerend voor zijn werk. Ook weer met een belangrijke rol voor de liefde voor filmmaken, zoals ook in Why Don' t You Play in Hell. Al is het alles behalve een herhaling van zetten. Zware thema's (belangrijkste is "abusive relationships", dominantie, mishandeling, zelfhaat) worden tot in het extreme getrokken en Sono heeft met Kippei Shina in de rol van Joe Murata wat dat betreft een geweldige troef in handen. Briljante rol (de beste van dit filmjaar)!

Erg leuk, maar toch enigszins teleurgesteld.

En waar dat dan precies aan ligt weet ik eigenlijk niet zo goed. Dat ik er hoge verwachtingen van had was ik mij wel bewust van. Zeker omdat de andere 2 van Sono die ik gezien heb (vooral Strange Circus) mij volledig sprakeloos lieten. Zou het dan toch de lengte van de film zijn die tegenstond? Ik vond namelijk best dat er momenten in zaten die aardig langdradig waren en niet geheel overtuigden. Het zijn dan wel wat gekke scènes, maar niet over the top. Ondanks dat er enkele echt bizarre scènes in zitten (bij die ouders van Mitsuko thuis ) voelt het geheel dan wat magertjes. Dat is jammer, want het deed mij uitkijken naar een volgende scène met wel genoeg gekkigheid. Misschien had ik dan toch verkeerde of te hoge verwachtingen? Geen idee.

Uiteindelijk wel gewoon een film die een ruime voldoende scoort, al is het maar omdat sommige scenes ook echt wel bijzonder maf zijn en dat zeer verfrissend werkt in deze tijd van enorm veel serieuze onderwerpen. Er zijn toch veel te weinig van dit soort films.

3,5*

Koude Vis 2.0

Bijna 10 jaar na het verschijnen van Cold Fish is hier dan eindelijk een prequel van die film. Joe ( Aiko ) Murata ''een van de meest geslaagde schurken uit het Sono universum'' laat hier even zien hoe hij tot zijn daden is.....Pardon, laat hier zien dat hij op middelbare leeftijd al zo gek als een deur was. De namen Mitsuko en Taeko zouden hem later ook blijvend fascineren.

Naast alle verwijzingen naar Why Don`t You....heeft dit dus ook een duidelijke link met Cold Fish. Joe Murata is een van de leukste personages die ik heb gezien in tijden. Een charismatische loverboy constant op zoek naar onzeker meidenvlees die hij in kan palmen om hen nooit meer uit zijn verstikkende greep los te laten. Het zal sommigen wellicht frustreren hoe gemakkelijk hij overal mee weg lijkt te komen, het is echter wel het selling point van deze film. Daarbij biedt Sono ook wat tegenwicht dat zeker niet iedereen gevoelig voor hem blijkt te zijn.

Qua extremiteiten lijkt het wat minder dan wij van Sono gewend zijn, alhoewel dat natuurlijk relatief is en keurig verspreid over de ganse film. Het slotstuk is gewoon genieten en geeft de hele film zeker wat extra`s mee: Mitsuko blijkt zich de hele tijd doelbewust alles te hebben laten welgevallen als ultieme wraak op alles en iedereen om haar heen en niet een maar twee seriemoordenaars weten te overleven.!!!!!

Volbloed Sono die ondanks zijn speelduur nooit gaat vervelen en waarvan je geen idee hebt waar alles uiteindelijk naartoe gaat. Het bestaat gelukkig dus nog na alle Disney poenmakerij van de laatste tijd. Prachtig gefilmd ook, met vooral mooie shots vanuit het vogelperspectief. Wederom een maffe bende die even tijd nodig heeft om op gang te komen maar met een noodgang tot stilstand komt. Hoogtepunt is inderdaad het familiebezoek, daar hoopte ik als kijker al intens op en dan blijkt dat Sono er gevoel voor heeft.

Genieten hoor! 4,5*

Sono op Netflix.

Wat je ook van de film zelf vindt, als liefhebber van moderne Japanse cinema is het feit dat je een nieuwe Sono op dag 1 in meer dan 190 landen ter wereld kan bekijken. Ik ben zelden enthusiast over een nieuwe Sono, al is het maar omdat het soms jaren duurt alvorens ze beschikbaar zijn ... als ze al beschikbaar gemaakt worden. Dan is dit toch wel even een andere ervaring.

Maar Netflix heeft natuurlijk geen perfect rapport wat z'n Originals betreft en het was maar afwachten hoe Sono zelf met deze plotse aandacht zou omspringen. Gelukkig trekt hij er zich niks van aan en maakt hij gewoon weer een vintage Sono. Wild, kwaam, komisch en compleet maf. De handrem wordt geen seconde aangeraakt.

Hoewel ze qua films niet meteen direct met elkaar te vergelijken vallen, vind ik dit een mooie double bill met von Trier's The House Jack Built. Twee eigenzinnige films over een serial killer, elk op hun eigen manier erg apart en uniek. Sono maakt er wel een grootser en luider spekakel van. Je moet een beetje tegen het Japanse enthusiasme kunnen in deze film, daarom misschien ook niet de beste film om Sono te ontdekken, maar fans hebben weinig te vrezen.

Shina is geniaal, de film is mooi geschoten en de hele film is prettig gestoord, terwijl het per half uurtje steeds wat maffer (en soms ook ongemakkelijker) wordt. Geweldig van genoten, zit net onder z'n beste werk, maar da's bij Sono allerminst een negatief punt. Wél opletten dat je dit met Japanse dub kijkt. Blijkbaar heeft Netflix ook een Engelse dub laten maken en die is echt compleet, ridicuul slecht.

4.5* en een uitgebreide review

Wat een heerlijke Sono. Inderdaad een soort ‘verzameld werk’ in een film. Maar wat een heerlijke rollercoaster. Van de ene verbazing beland je in de andere. En net als je denkt dat het niet nog geschifter kan doet Sono er een stapje boven op. Geweldig dat Netflix m de vrije hand heeft gegeven, maar ik snap ook meteen waarom ze vervolgens hun best hebben gedaan de film ver weg achter alle menu’s te verstoppen. Voor veel kijkers zal hun leven na het zien van deze film nooit meer hetzelfde zijn.

Had wellicht iets korter gemogen en ook wat meer kwaliteit in de fotografie/belichting, maar dat is m vergeven.

5 glimmende sterren voor deze verrassende Netflix Original.

Het eerste halfuur van de film vind ik het beste, hoopte op een nieuwe Love Exposure, maar vanaf dat die Murata het overneemt verloor ik m'n belangstelling geleidelijk. Blijft wel met flair en liefde voor film gemaakt, dat is ook wat ik waardeer aan Sono. Die eerste Pachelbel-scene was erg goed (en toen ging de bel en daarmee was het sprookje uit...).

Heerlijk geflipte film met enkele prachtige momenten, goed verteld, fijn gespeeld (de rol van Murata is heerlijk), visueel soms erg fraai en eigenlijk ook vermakelijk. Maar toch net iets te lang (het einde wordt te veel gerekt) en soms ook te geflipt dat het voor mij niet meer overtuigend was. Wel een mooie scène met Pachelbel op de achtergrond. Leuk vooral dat Netflix dit soort projecten toestaat en financieel mogelijk maakt. 3,5*.

Best wel aantrekkelijke jonge dames, een redelijk eerste 1½ uur, een beetje Love Exposure zullen maar zeggen maar daarna gaat de film richting Cold Fish en werd het nogal ... nou ja, ik hoef verder niks meer te zeggen. Als je die film gezien hebt, dan weet je wat ik bedoel. Verder veel geschreeuw net als in zo veel Japanse films. Ik ben daar eerlijk gezegd onderhand wel op uitgekeken. Dat mag voor mij allemaal wat minder.

Eindconclusie: een nogal tegenvallende Sono. Ik heb aanzienlijk betere films van hem gezien.

Oh ja, wat de soundtrack betreft; we horen nogal eens het prachtige Canon in D van Pachelbel maar ik meen ook na zo'n 25 minuten het Adagietto uit de 5e symfonie van Mahler te horen. Als ik me vergist heb, dan hoor ik het graag.

3,0*

Ook eindelijk gezien. Mijn vriendin is niet al te dol op Japanse films, dus helaas blijft er veel op de plank liggen, maar afgelopen week was ze zowaar in een Japanse bui en kon ik de mogelijkheid grijpen op deze op te zetten. De filmversie welteverstaan, de serie heb ik maar links laten liggen.

Ik dacht dat dit een soort prequel op Cold Fish was, aangezien de hoofdpersoon dezelfde achternaam heeft als een karakter uit Cold Fish, maar achteraf blijken ze verschillende voornamen te hebben. Maar toch, ze doen erg aan elkaar denken vanwege het manipulatieve karakter wat tot meer en meer waanzin leidt zoals diverse scenes waarin lijken weggewerkt worden op nogal grafische wijze. Net als zijn achternaamgenoot is de Murata in deze film zeer fascinerend, wat de film een erg meeslepend maakt.

Maar de film doet ook denken aan een andere Sono, want het thema van het maken van een film doet weer ergens denken aan de filmgroep in Why Don't You Play in Hell? Het is allemaal eerder gedaan door Sono, maar hij weet voldoende variatie erin te brengen zodat ik me geen moment verveeld heb. 4,5*.

Sono op Netflix, dat was toch het proberen waard. Zoals altijd weet Sono wel hoe een film op te bouwen, en om er ondanks de (wederom) overdreven lengte best wel wat leuke elementen in te stoppen. Maar toch had ik bij deze film nogal vaak het idee dat Sono dit eerder heeft gedaan, én beter. Zo zien we net als in Cold Fish dat we toewerken naar een steeds bloederigere ontknoping met een seriemoordenaar die los gaat (genaamd Murata, en met ook een prominente Mitsuko), maar in tegenstelling tot die film geloofde ik het hier allemaal niet zo. Joe Murata is best wel een grappig karakter, maar het overtuigde me nooit dat hij al die lui mee kon krijgen in zijn sadistische spelletjes, oplichterijen en moordpraktijken. Het zal niet m'n laatste Sono worden, maar dit is toch een beetje een tegenvaller in z'n oeuvre.

Een wat bizarre film, maar wel eentje die alles behalve misstaat op Netflix. Eentje die buiten de lijntjes kleurt met zijn aparte aanpak in een niet zo doorsnee rechttoe rechtaan plotontwikkeling. Ik ben niet zo vertrouwd met het werk van Sion Sono, behoudens Himizu (Film, 2011) dan, en dat was een speciale.

Vooral het eerste anderhalf uur kon mijn aandacht er sterk bijhouden met de ontwikkeling van de familie Ozawa en hierbij specifiek Mitsuko zelf die zich na een ongelukkige driehoeksverhouding met het toneelstuk van Romeo en Julia helemaal verliest en zich stort in de armen van een malafide Joe Murata. Ook de andere personages als Shin en Taeko werden knap mee geïntegreerd in het verhaal.

Een verhaal met enkele uitstekende scènes zoals inderdaad de gezamenlijke zelfmoordpoging op het dak, het etentje van de familie Ozawa met Joe Murata, enz ... Later viel de film wat stil voor mij om dan weer op te leven met het eigenaardige, maar sterke einde in het bos. Geflipt, chaotisch, knappe montage dito cinematografie ... Het lijkt dat ik Sion Sono nog beter moet leren kennen, maar je moet er wel voor in de mood voor zijn, denk ik, want het vraagt toch wat van de kijker.