Ai-naki Mori de Sakebe (2019)

Deze versie is veel mooier.

Zit ook in Bad Timing. Prachtig!

Het eerste halfuur van de film vind ik het beste, hoopte op een nieuwe Love Exposure, maar vanaf dat die Murata het overneemt verloor ik m'n belangstelling geleidelijk. Blijft wel met flair en liefde voor film gemaakt, dat is ook wat ik waardeer aan Sono. Die eerste Pachelbel-scene was erg goed (en toen ging de bel en daarmee was het sprookje uit...).

Heerlijk geflipte film met enkele prachtige momenten, goed verteld, fijn gespeeld (de rol van Murata is heerlijk), visueel soms erg fraai en eigenlijk ook vermakelijk. Maar toch net iets te lang (het einde wordt te veel gerekt) en soms ook te geflipt dat het voor mij niet meer overtuigend was. Wel een mooie scène met Pachelbel op de achtergrond. Leuk vooral dat Netflix dit soort projecten toestaat en financieel mogelijk maakt. 3,5*.

The Forest of Love: Deep Cut is door de Amerikaanse Netflix aangekondigd voor 30 April. Het lijkt een serie te zijn, maar meer kan ik er niet over vinden. Weet iemand er meer over? Is dit ook van Sono? Ik heb deze film nog niet gezien, maar zou ik op deze Deep Cut moeten wachten?

Inderdaad alleen vage berichten over te lezen waar nooit een referentie naar de film wordt gemaakt en het soms opeens over de film gaat....

Staat toch gewoon bij dat het van Sono is.

Kijk er erg naar uit. Al lijkt een serie me ook wel overkill.

The Forest of Love: Deep Cut | Officiële Netflix-site

Je kan altijd Tokyo Vampire Hotel een keertje proberen. Dat is origineel een serie (Prime) van Sono, waar later dan een filmcut van gemaakt is.

Persoonlijk geen interesse in beide series, ook Tokyo Vampire Hotel nog steeds niet gezien, ik wacht liever op de filmversie dan.

Thanks, ga m checken. Ben ook geen seriefan, maar voor Sono maak ik graag een uitzondering.

Ben nu de serie aan het kijken. Ben bij aflevering 4, maar kan de verschillen nog niet echt ontdekken. Wat meer filling.

Maar man wat is dit leuk en goed. Misschien wel de beste serial killer (film) die ik ken. Mr. Murata. ❤️

Inmiddels de serie gezien (staat niet op tv-meter?) Erg leuk, maar voor een serie wat te veel van dezelfde gein. Kijk erg uit naar de filmversie (niet op MM?). Die lijkt me top.

Is recent toegevoegd: Tokyo Vampire Hotel (2017)

Best wel aantrekkelijke jonge dames, een redelijk eerste 1½ uur, een beetje Love Exposure zullen maar zeggen maar daarna gaat de film richting Cold Fish en werd het nogal ... nou ja, ik hoef verder niks meer te zeggen. Als je die film gezien hebt, dan weet je wat ik bedoel. Verder veel geschreeuw net als in zo veel Japanse films. Ik ben daar eerlijk gezegd onderhand wel op uitgekeken. Dat mag voor mij allemaal wat minder.

Eindconclusie: een nogal tegenvallende Sono. Ik heb aanzienlijk betere films van hem gezien.

Oh ja, wat de soundtrack betreft; we horen nogal eens het prachtige Canon in D van Pachelbel maar ik meen ook na zo'n 25 minuten het Adagietto uit de 5e symfonie van Mahler te horen. Als ik me vergist heb, dan hoor ik het graag.

3,0*

Ook eindelijk gezien. Mijn vriendin is niet al te dol op Japanse films, dus helaas blijft er veel op de plank liggen, maar afgelopen week was ze zowaar in een Japanse bui en kon ik de mogelijkheid grijpen op deze op te zetten. De filmversie welteverstaan, de serie heb ik maar links laten liggen.

Ik dacht dat dit een soort prequel op Cold Fish was, aangezien de hoofdpersoon dezelfde achternaam heeft als een karakter uit Cold Fish, maar achteraf blijken ze verschillende voornamen te hebben. Maar toch, ze doen erg aan elkaar denken vanwege het manipulatieve karakter wat tot meer en meer waanzin leidt zoals diverse scenes waarin lijken weggewerkt worden op nogal grafische wijze. Net als zijn achternaamgenoot is de Murata in deze film zeer fascinerend, wat de film een erg meeslepend maakt.

Maar de film doet ook denken aan een andere Sono, want het thema van het maken van een film doet weer ergens denken aan de filmgroep in Why Don't You Play in Hell? Het is allemaal eerder gedaan door Sono, maar hij weet voldoende variatie erin te brengen zodat ik me geen moment verveeld heb. 4,5*.

Sono op Netflix, dat was toch het proberen waard. Zoals altijd weet Sono wel hoe een film op te bouwen, en om er ondanks de (wederom) overdreven lengte best wel wat leuke elementen in te stoppen. Maar toch had ik bij deze film nogal vaak het idee dat Sono dit eerder heeft gedaan, én beter. Zo zien we net als in Cold Fish dat we toewerken naar een steeds bloederigere ontknoping met een seriemoordenaar die los gaat (genaamd Murata, en met ook een prominente Mitsuko), maar in tegenstelling tot die film geloofde ik het hier allemaal niet zo. Joe Murata is best wel een grappig karakter, maar het overtuigde me nooit dat hij al die lui mee kon krijgen in zijn sadistische spelletjes, oplichterijen en moordpraktijken. Het zal niet m'n laatste Sono worden, maar dit is toch een beetje een tegenvaller in z'n oeuvre.

Heerlijk onvoorspelbare potpourri van genres en stijlen. Zo'n vertelling waar steeds op losse schroeven staat wie er de hoofdpersoon is en welk verloop het krankzinnige narratief zal nemen. Al is er wel iets van een structurerend element in het briljante leidmotief dat drie jonge mensen een lijk tegenkomen in het bos, terwijl hun autoradio steeds overschakelt naar een nostalgische tranentrekker die een gevoel oproept bij een bepaald tijdsvak. Ook erg gelachen om het bizarre contrast tussen de bloedserieuze tienermeisjesverwikkelingen tegenover Joe Murata (Kippei Shîna) als charismatische slangenolieverkoper. Een stijlbreuk die goed werkt omdat het steeds sadistischer wordt wanneer deze Charles Manson-kopie nieuwe manieren vindt om zwaarbeschadigde jongeren te exploiteren. En dat terwijl een moreel oordeel over Murata's grenzeloze egoïsme achterwege blijft, want zijn speelse verdorvenheid is gespeend van enig moralisme. Het maakt 'Ai-naki Mori de Sakebe' (2019) een poëtische ode aan zowel experimenteel filmmaken als compromisloze pulpcinema: ze delen met elkaar dat God noch gebod wordt gespaard in hun zoektocht naar nieuwe grenzen.

Slechts 2 films van Sono gezien nl Tag en Cold fish en toch had ik de indruk dat ik tijdens the forest of love naar een 'best of' zat te kijken. Het universum van schoolmeisjes in een overbelichting, de film in de film (tag) de serie moordenaar, de manipulator, de rebelse houding tegen de norm (cold fish). Maar toch is TFOL een goede film. Knappe momenten (de zelfmoord van de meisjes bv of de ontmoeting tussen murata en mitsuko en ook de plotse stijlbreuken (die muzikale intermezzo’s zoals tijdens een diner met de Taeko familie of het in ondergoed zingen van de schoolmeisjes) zijn geniaal. Maar ik kan moeilijk een Sono film doorgronden. Wat wil hij vertellen. De titel is al een mysterie op zich. Gaat het over die hoop meisjes en vrouwen die verliefd op murata zijn (gesymboliseerd in dat optreden) of gaat het over het einde waarin in een bos de ware toedracht van hun emoties naar voren komt ? Ik doe een poging om de bestaansreden van de film te vinden (ik ga er van uit dat Sono dit heeft) en baseer mij op de lijn die ik doorheen de film zie nl film in de film : jongeren maken een film over een persoon die ze aandikken met verzonnen eigenschappen (serie moordenaar) en door het acteren en in scene zetten worden ze een beetje die persoon. Ze kleden zich anders, bril weg, hun impulsen worden gewelddadig, diegenen die niet de grens overschrijden van fictie naar realiteit worden geëlimineerd. Op het einde (schitterend shot) wordt de hoofdpersoon inderdaad ontmaskerd als serie moordenaar maar stapt plots uit de auto terug in zijn oude kledij en loopt weg. Is hij terug de oude ? Is de verbeelding weg ? De vaagheid is iets wat mij aantrekt en afstoot in de films van Sono. Maar ik ga de confrontatie niet uit de weg en een nieuwe Sono staat reeds op mijn watchlist.

Een wat bizarre film, maar wel eentje die alles behalve misstaat op Netflix. Eentje die buiten de lijntjes kleurt met zijn aparte aanpak in een niet zo doorsnee rechttoe rechtaan plotontwikkeling. Ik ben niet zo vertrouwd met het werk van Sion Sono, behoudens Himizu (Film, 2011) dan, en dat was een speciale.

Vooral het eerste anderhalf uur kon mijn aandacht er sterk bijhouden met de ontwikkeling van de familie Ozawa en hierbij specifiek Mitsuko zelf die zich na een ongelukkige driehoeksverhouding met het toneelstuk van Romeo en Julia helemaal verliest en zich stort in de armen van een malafide Joe Murata. Ook de andere personages als Shin en Taeko werden knap mee geïntegreerd in het verhaal.

Een verhaal met enkele uitstekende scènes zoals inderdaad de gezamenlijke zelfmoordpoging op het dak, het etentje van de familie Ozawa met Joe Murata, enz ... Later viel de film wat stil voor mij om dan weer op te leven met het eigenaardige, maar sterke einde in het bos. Geflipt, chaotisch, knappe montage dito cinematografie ... Het lijkt dat ik Sion Sono nog beter moet leren kennen, maar je moet er wel voor in de mood voor zijn, denk ik, want het vraagt toch wat van de kijker.

Het blijft mij toch een raadsel hoe Futoshi Matsunaga mensen zo kon manipuleren dat dit allemaal is gebeurt.

Volgens mij is het er lichtjes op gebaseerd want ik dacht dat het niet precies zo gegaan is.

Heb deze film en serie nog niet gezien, heeft het belang of je eerst film of eerst serie kijkt? Is de serie totaal nieuw of vooral toevoegingen bij de eerdere film?