menu

Atlantis (2019)

Alternatieve titels: Atlantida | Атлантида

mijn stem
3,76 (31)
31 stemmen

Oekraïne
Drama
106 minuten

geregisseerd door Valentyn Vasyanovych
met Andriy Rymaruk, Liudmyla Bileka en Vasyl Antoniak

Sergey is een voormalig soldaat die kampt met een posttraumatische stressstoornis en kan maar moeilijk aarden in zijn nieuwe omgeving. Hij is werkzaam op een smelterij tot deze wordt gesloten en sluit zich vervolgens aan bij de vrijwilligersorganisatie Black Tulip waar hij dode oorlogsslachtoffers opgraaft. Daar leert hij Katya kennen en koestert hij hoop voor de toekomst.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=0Jz7DSa25ZU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 17 september 2020 in de bioscoop (De Filmfreak)

avatar van Querelle
4,0
verbluffende fotografie!

avatar van Koekebakker
4,0
Zeker! Met meerdere onvergetelijke scenes. Erg mooi vond ik ook hoe er gaandeweg de duistere, morbide film toch tederheid in de film komt.

avatar van Seam
geplaatst:
Volgens imdb bestaat de film uit 28 shots!

avatar van Graaf Machine
3,0
Ja, de fotografie was wel heel mooi, maar de cameravoering was volkomen statisch. Die 28 shots dat geloof ik wel, maar het leek of er bij elk shot gewoon een camera op een vast statief was gezet en draaien maar. Werd zo ook wel erg saai allemaal, ondanks de mooie grauwe omgeving.
Zo'n scene als die in dat autopsiezaaltje, waar minutenlang een ontbindend oorlogsslachtoffer beschreven en 'uitgekleedt' wordt, is dan al snel een gaap waard, net als veel andere scenes.
Verder wel ok allemaal, maar gezien de trailer toch een fikse tegenvaller.

4,0
Best een eenvoudig concept over mensen die hun plek en warmte zoeken in een opkrabbelende naoorlogs Oekraïne. De een zoekt abrupt direct verzengende hitte, een ander zoekt zingeving en warmte door gruwelen en kilte heen, naar een hoopvolle weg voorwaarts, en vrede met het verleden en heden. Een grauwe film, maar toch ook mooi, in beeld en boodschap. Dikke 3.5*

4,0
Net als het legendarische Atlantis laat deze sombere maar toch ook hoopvolle film de nabije toekomst van Oost-Oekraïne zien als een gezonken – door de oorlog verwoest en praktisch onbewoonbaar – land. De film moet het echter niet zozeer van z’n verhaal of boodschap hebben: de film bestaat hoofdzakelijk uit tableaux zonder veel actie maar die zijn wel erg imponerend in hun grauwe schoonheid. De film laat je heerlijk onderdompelen in zowel een postapocalyptische wereld als de natuurlijke elementen waartoe die wereld is uiteengevallen.

avatar van ohkino
4,5
De grauwe realistische lange shots maakten gaande weg steeds meer indruk, je krijgt de tijd om details te bekijken om er getuige van te zijn, rustig te observeren, in deze zin hebben de lange shots ook een functie, beetje bij beetje wordt er een verhaal ontvouwd, heel basaal, de warmtebeelden in het begin en het eind van de film onderstrepen de betekenis van de film

4,0
De lange takes accentueren de leegte, de uitzichtloosheid, en de zwaarte van het bestaan waarin uiteindelijk twee beschadigde zielen elkaar toch vinden. Indrukwekkend!

avatar van HK Senator
4,5
De lange takes deden me ergens denken aan het werk van Roy Andersson. Van die lange takes waarin op een gegeven moment zo veel is gebeurd dat je denkt "als ze nu een fout maken en het overnieuw moeten doen wordt dat een hele klus". Verder gaat de vergelijking totaal mank natuurlijk. De cinematografie is werkelijk zeer de moeite waard en de traagheid werkt hier. Tijdens de aftiteling verliet niemand de zaal. De stilte van de aftiteling had iedereen blijkbaar even nodig om bij te komen.

avatar van Ferdydurke
3,5
Langzaam aan, ja. Soms heeft dat het effect dat iets (een sfeer, een gevoel, een besef) er gaandeweg, beetje bij beetje wordt ingebrand, en soms dreig je wat weg te dommelen.

Ik vond de lengte van de takes dus niet altijd gerechtvaardigd, maar uiteindelijk kreeg de film me toch wel te pakken. Er zitten dan ook een aantal zeer sterke scènes tussen.

Een Stalkeriaanse Zone maakt Vasyanovych dan niet van dat oorlogsgebied - de toon blijft consequent realistisch - maar hij levert hier wel een behoorlijk indringende en bij wijlen ook zeer fraaie film af.

En er zit toch wat poëzie in, als er te midden van alle beklemming en troosteloosheid zo'n liefdesrelatie opbloeit.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:16 uur

geplaatst: vandaag om 14:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.