Fractured (2019)

Flight Plan, Breakdown, the Forgotten. We hebben ze allemaal al wel een keer gezien. Al neigt deze veel meer naar de laatste betreft de uitwerking van de film.

De synopsis van de film zorgt ervoor dat je vanaf het begin van de film alert bent op hetgeen dat je voorgeschoteld krijgt. Het mysterie ontrafelt zich op een rustig tempo, maar je krijgt al vrij rap al wel door dat de film zich precies op de manier ontwikkelt die je al in gedachten hebt. Weinig verrassingen dus en dat is toch wel jammer. Wat dat betreft heeft Anderson niet een heel fantastisch oeuvre. Op the Machinist na schittert het vooral in wel oké films. Je merkt wel aan alles dat hij bekend is met het genre.

Ik was wel blij dat ik er onbevooroordeeld in kon gaan, want er stond nog geen enkele stem op MovieMeter toen ik de film ging kijken.

Ondanks dat het allemaal een beetje voorspelbaar vind is het wel onderhoudend. Anderson weet de grauwe sfeer goed over te brengen met mooie shots en een beetje koel kleurenpatroon over de hele film heen. Een heel deprimerend gevoel overheerst. Worthington vind ik een prima acteur. Hij heeft al in een aantal kleinere films gespeeld en nooit vond ik hem slecht. Nergens werd de film ongeloofwaardig. Ik geloofde zijn emoties van begin tot eind.

Voor Netflix een prima productie. Weinig op aan te merken. Als je bekend bent met het genre kent de film weinig verrassingen, maar is het wel een aangename aanvulling. Ik heb ze slechter gezien.

3,0*

Redelijke film waarin een meisje haar arm breekt en door vader en moeder naar het ziekenhuis wordt gebracht. Een prima eerste helft, maar daarna zit er wat minder progressie in het verhaal waardoor het soms wat langdradig wordt. Toch doet deze thriller gewoon wat ie moet doen en wordt er genoeg spanning en sfeer gecreëerd. Deze past in ieder geval perfect binnen het oeuvre van Brad Anderson.

Met dat waar - niet waar - waar - niet waar - waar -niet waar hadden ze nog uren door kunnen gaan. Afgezien van dat, vond ik het verhaal prima in elkaar gezet en wat het einde betrof..... dat was goed... al was iedere mogelijke afloop goed geweest. Toffe film. Predicaat thriller helemaal waard! Voorspelbaar? Wat maakt het uit.

Grote afknapper! Bijna de volle 100 minuten genept als kijker. Je krijgt verkeerde 'feiten' voorgeschoteld op basis daarvan moet je de verhaallijn van de film begrijpen. Aan het einde van de film lijkt het alsof je de hele film naar een totaal andere film hebt gekeken. Pas in de laatste paar minuten wordt een volledig ander beeld geschetst. Als kijker moet je het maar doen met de gefantaseerde beelden van de filmmaker. Shutter Island met Leonardio di Caprio was nog origineel, alleen de verhaallijn was beter. Je kreeg als kijker nog enigszins aanwijzingen tijdens de film. Hier geen enkele.Dit is geen thriller, dit behoort eerder in de categorieën Drama en Fictie.

Je kijkt de film en je weet dat het niet klopt. Er zijn veel films met dit genre. Ik zat overigens wel een tijd op het verkeerde spoor. Ik dacht dat ze een auto-ongeluk hadden gekregen en dat hij of zijn vrouw en dochter het niet hadden overleefd (iets in die trant).

Leuk om gezien te hebben!

Brad Anderson is er weer.

De man van de bovengemiddelde zekerheid. Ondertussen de 9de film die ik van Anderson zie, nog nooit is het tegengevallen. Het is ook zelden écht geniaal, maar voor wat onderhuidse weirdness en een kleine mindfuck zit je bij hem altijd wel goed. En da's eigenlijk volledig wat deze film te bieden heeft.

Het is ook duidelijk dat Anderson al even meedraait in dit genre, want hij speelt een beetje met de genreclichés. Bij dit soort films weet je vaak al snel op welk punt de realiteit verlaten wordt. Anderson weet het echter op zo'n manier aan te dikken dat je als kijker aanvoelt dat er nog een twist achterzit.

Halverwege de film draait hij de rollen dan nog een keertje om, maar wel volgens hetzelfde patroon. En zo zit je uiteindelijk naar een film die kijken die erg voorspelbaar oogt, die erg bekend aanvoelt, maar waar het toch nog steeds alle kanten mee kan opgaan. Dan heb je met een stielman te maken.

De aankleding is verder wel aardig. Netjes geschoten, onderkoeld kleurenpalet met hier en daar een felle accentkleur. Strakke editing verder en een kundige soundtrack. De film kleurt nergens buiten de lijntjes, maar dat kan ook moeilijk aangezien Anderson expliciet met de grote clichés aan de slag gaat.

Het niveau van The Machinist is het nog steeds niet, maar uiterst solide en amusant genrewerk zeker wel. Laat hem maar lekker filmpjes blijven maken.

3.5*

Een erg vermakend en spannend film van begin tot eind.

Komt een man bij de dokter....

En dan begint het pas echt ziek te worden.

Prima mysterie thriller waar ik toch tot op het einde niet precies wist hoe de vork in de steel zat.

Ondanks de vele aanwijzingen werd ik toch wel steeds op een verkeerd spoor gebracht en was het mysterie fijn om te volgen en de uitkomst bevredigend.

Erg genietbaar, ik kwam er pas na het kijken van de film achter dat het van de maker van The Machinist (2004) (4,5 *) was. Een film waar ik ook enorm van heb genoten. Misschien eens wat meer van deze regisseur bekijken. Tips zijn welkom.

Wederom een teleurstellende Netflix film.

Heb misschien te vaak van dit soort 'inbeeld' films gezien, waarbij iemand zich iets inbeeldt en dit aan einde duidelijk wordt. Hoopte stiekum wellicht teveel op een andere occult einde rond dat ziekenhuis. Deed me inderdaad ook denken aan de eerdere Breakdown uit 1997.

Worthington doet het prima maar verder standaard filmpje, waar ik er teveel van gezien heb

Prima Anderson

Vanaf minuut 1 is wel duidelijk dat er wat geks aan de hand is, maar Anderson weet het slim te spelen. Hij maakt iedereen verdacht door de ogen van onze hoofdrolspeler. Hij draait de rollen meerdere malen om om uiteindelijk bij de vrij logische conclusie te komen, maar doordat Anderson speelt met de genre cliches blijft de film boeien.

Anderson is niet de regisseur die een genre op zijn kop weet te zetten. Dat is denk ik ook waarom hij misschien wel de minst bekende regisseur is met deze achternaam. Maar wat hij doet is zo makkelijk nog niet.

Gun Anderson wel eens een grote hit. Even wat grotere namen in de cast en hij kan echt wel een crowdpleaser maken. Hij verstaat het vak te goed.

3.5 sterren.

Fractured is een film die in mindere mate uitbeeld wat de regisseur met eerdere films al deed. Minder krachtig dan we gewend zijn, maar niet minder boeiend. Het ongewis karakter, sfeer en spanning zijn interessant genoeg om de film te willen blijven volgen tot het eind.

Aardige thriller. Het verhaal is best aardig en als kijker blijf je de hele film nadenken over wat er nu precies aan de hand. Het kan steeds alle kanten en uiteindelijke denk je dan “ja, zie je wel”. Heel vernuftig is het allemaal niet, maar Anderson weet het best goed over te brengen. De hele film leef je mee met de machteloze hoofdrolspeler. Ook blijft de film boeien tot het eind. Het acteerwerk is verder prima. Prima vermaak. 3.0/3.5

Psychologische thriller met veel drama en spanning. Normaal ben ik niet zo van de thrillers want ik kijk meestal dramafilms, maar de film viel mij niet tegen. Feit is dat de kijker een groot deel van de film op het verkeerde been wordt gezet. Geloof je Ray die een heel complot in zijn hoofd bedenkt/ziet/voelt of geloof je de mensen in zijn omgeving? Ik vind dat Sam Worthingon heel geloofwaardig en met veel passie zijn rol speelt. Je wilt zo graag dat het goed voor hem gaat aflopen! De film is spannend omdat je ook graag wilt weten waar zijn vrouw en kind gebleven zijn. En aan het eind kom je de gruwelijke waarheid te weten........

Verdienstelijke thriller, over een man die zijn gezin kwijtraakt in een ziekenhuis. Of toch niet? Hier en daar aan de voorspelbare kant, vooral omdat we vergelijkbare plotlijnen eerder zijn tegengekomen in dit soort films, maar toch steekt het script sterk in elkaar en zijn de personages boeiend genoeg om te blijven kijken. Verder prima in beeld gebracht en goed geregisseerd door Brad Anderson, een onopvallende maar meer dan degelijke regisseur die inmiddels een behoorlijke staat van dienst heeft opgebouwd.

Fractured. Een film die me hard aan The Machinist doet denken wat een andere film is van de regisseur van Fractured, nl. Brad Anderson. In Fractured herhaalt Anderson dus een beetje zijn magnum opus. De manier waarop en de setting zijn wel beduidend anders. Deze keer is het niet Christian Bale die een onderscheidt moet maken tussen realiteit en illusie maar is het Sam Worthington die met zijn bikkelharde kop tegen het canvas duikt. Dat valt nogal letterlijk te nemen.

Je merkt dat Worthington toch de mindere acteur is als je zijn spel vergelijkt met Bale. Hij kan wel een actiefilm dragen maar voor emoties is zijn blik veel te koel. Velen vinden deze film voorspelbaar las ik. Dat vind ik onterecht want Anderson speelt heel goed met twists waardoor ik bleef gissen wat de uitkomst ging zijn. De schrijver van dit verhaal lijkt het zelf niet goed te weten want op het laatst verandert het nog eens allemaal. De twist teveel? Misschien. Ik vermoed het wel eerlijk gezegd. Voor mij althans was die laatste twist niet nodig. Die wordt naar mijn mening ook iets te snel afgehaspeld en dan nog die suggestieve, interpretatieve blik van Worthington op het einde. Die laatste paar minuten waren een beetje téveel van het goede, laat ik het daarop houden. Ruime 3.5* toch. Had een 4 uitgedeeld zonder die laatste twist.

Een beetje wisselende gevoelens bij de film. De film speelt met de realiteit, de beelden zien er ietwat grimmig maar strak uit, de sfeer is passend, dus wat dat betreft is het allemaal in orde. Ik hou overigens van films die met de realiteit spelen, maar hier is de set up dat me toch een beetje dwars zit. Er volgen een aantal twists, maar de film weigert te verrassen. Op een gegeven moment is het duidelijk dat de film twee uitkomsten kan hebben: of wat de hoofdpersoon heeft waanvoorstellingen, of wat hem overkomt is echt en aan het einde van de film zullen we zien wat de makers uiteindelijk besloten hebben. In dit soort films wil ik verrast worden met mogelijkheden die ik niet voorzien had, of ik wil in slaap gesust worden in een andere realiteit waarna de film me confronteert met de werkelijkheid, maar deze film doet geen van beiden. 2,5*.

Vond het wel een goede film, echt een spannende mindfuck, edge-of-the-seat zoals ze in Trumpland zeggen.
Je kan al snel een paar theorieën gaan opmaken dat is waar, maar ik werd alsnog aan het twijfelen gezet moet ik toegeven. Ben het eens dat de hints er soms erg dik op liggen en dat de kijker lomp gemanipuleerd wordt. Zo is vooral de scène waarbij de dokter met Peri praat (en haar ook bij naam noemt) en dan nog een gesprek voert met de moeder een grote blunder vind ik. Duidelijk gemaakt om je als kijker in één richting te dwingen. En hoe kun je ook anders als het op die manier getoond wordt? Beetje geforceerd hier en daar maar ik kan er mee leven en het belangrijkste is dat ik er een leuke avond mee heb gehad.

Degelijke thriller die tot het slot voldoende weet te entertainen door verschillende mogelijkheden, al lijkt de meest voorspelbare verklaring ook de clou van het verhaal te zijn. Als je alles op een rijtje gaat zetten, is dat gezien het verloop van het verhaal misschien ook wel de zwakte van de film omdat je dan toch op wat teveel hints terug valt zoals de dokter die met kind en moeder praat, de vergeten controle van de agenten in de auto van Ray, het alcoholverleden, .... En toch weet de regisseur je te manipuleren dat je gaat twijfelen of het ziekenhuis aan organenhandel doet of gewoon dat moeder en kind helemaal niet bestaan en dat Ray volledig door draait. 7/10

Op zoek naar de waarheid

Het gegeven dat er met je als kijker gespeeld wordt met meerdere realiteiten die door elkaar lopen wordt al snel duidelijk. Fractured heeft daarbij wel een aantal verassingen in petto die je mogelijk niet ziet aankomen, maar uiteindelijk is het verhaal te langgerekt en voelt de openbaring van de laatste plottwist teveel als een kunstgreep aan om nog echt indruk te kunnen maken.

Ook ergerde ik mij aan een aantal overige zaken zoals een aantal belabberde effecten. Bijv. de opengesneden lichamen op de transplantatie afdeling die te overduidelijk uit de computer kwamen en met momenten vond ik het camerawerk ook wat amateuristisch ogen. Fractured kijkt in zijn geheel wel redelijk prima weg en wordt nooit heel saai, maar steekt in zijn geheel nooit ergens bovenuit. Het verhaal lijkt ook binnen een redelijk korte tijd in elkaar gedraaid en geschoten. Althans, dat gevoel kreeg ik erbij. Net zoals bij veel door Netflix geproduceerde titels overigens. Ze dienen zicht echt meer te gaan focussen op de kwaliteit, in plaats van de kwantiteit, want op filmgebied is een echt sterke Netflix original behoorlijk zeldzaam.

2,5*

Degelijke thriller met een plot dat al meermaals voorkwam in andere contexten, maar daarom zeker niet overbodig is. Verder is het tegenwoordig wat "in" om de kijker op verkeerde gedachten te brengen met wisselende plots en 2 scenario's voor te schotelen. Believers en non-believers kunnen dan naar hartenlust discussiëren of wie nu gelijk heeft.

Ik vond het gedurende de film ook bizar hoe niemand zijn vrouw en kind kon gezien hebben. Er zijn toch steeds andere patiënten in de wachtzaal. En ook het feit dat er een heuse orgaanhandel bezig is zou toch van Ray geen alleenstaand geval mogen maken? Vroeg of laat vindt de politie toch lotgenoten? En dergelijke operatie waarbij zoveel geneeskundigen mee in het complot zouden zitten, ook dat leek me vrij absurd om geheim te houden. Maar ik hield me eveneens voor dat het een soort van slordigheid was van de regisseur en we dus te maken hadden met heuse plotgaten. Alvast, zo getrooste ik me alleszins. Met andere woorden: ik wist het niet goed.

Film die wat doet denken aan Flightplan (2005), maar dan met een andere afloop en dus leidt naar Shutter Island (2010). De film hinkt dus op verschillende gedachten en voor mij was het pas naar het einde toe vooraleer ik ervan overtuigd was hoe het werkelijk zat.

Grootste pluspunt van de film is de spanning en het mysterie. Een film die de kijker manipuleert en voor mij persoonlijk net niet in de val trapt van net té (al zullen sommigen dit misschien net wel vinden). Ook bij momenten suggestief en gefabriceerd (scène met de knuffel bvb), maar globaal genomen geslaagde film. Leuk om eens gezien te hebben!

Een film in mijn favoriete genre, en daarom krijgt het een score die het eigenlijk niet helemaal verdient. Want het verhaal is prima, maar de geforceerde hints die je dan weer op dit, dan weer op dat spoor zetten, zijn in retrospectief wel een beetje killing.

Ook ontbreekt de chemie tussen hoofdpersoon Ray en zijn vrouw. Of ze nou door een rough patch in hun huwelijk gingen of niet. Het voelde alsof ze elkaar amper 10 minuten voor de film hadden ontmoet.

Desalniettemin een film met een prima naargeestige sfeer en dat is toch waarvoor je komt. Die krijg je dan ook. Een ander aspect dat goed uitpakt is de keuzes die de hoofdpersoon maakt. Het is vaak ergerlijk om te zien dat een personage domme dingen doet, maar Ray is vrij doortastend en je kunt je als kijker redelijk goed verplaatsen in zijn keuzes.

Geen hoogvlieger, voordeel van de twijfel, mager zesje.

3 sterren

Is al weer even geleden dat we deze film hebben gezien en het positieve eraan is dat er goed in geacteerd werd en het verhaal nog niet is ontschoten na ongeveer 2 maanden. Veel films passeren de revue en vaak ben je dan over een tijdje de naam van de film en het complete verhaal weer kwijt.

Deze niet en ik had gewoon medelijden met de hoofdpersoon, vrouw en dochtertje beiden uit beeld en niemand die een hand uitsteekt of iets herinnerd. Je zou niemand meer in een ziekenhuis alleen achter durven te laten.

Ik ga even wat hoger met de score dan de overigen omdat het verhaal een mooie opbouw had en een prima spanningsboog. Dat is toch iets meer dan de zesjescultuur van onze premier waard zou ik zeggen, vandaar de 7!

Ik vond het een goede film, vrij pakkend en houd je aandacht stevig vast.

Tijd geleden zo'n film gezien.

Zeker aanrader.......

Al is het allemaal niet perse vernieuwend, ik hou wel van dit soort mystery-thrillers die een loopje met je hoofd (willen) nemen. Gaandeweg de film hou je rekening met 2 scenario's en hoop je dat er nog een 3e op de proppen komt. Het is allemaal relatief middelmatig, maar wel onderhoudend genoeg, zeker als je van het genre houdt.

Had zonder twijfel meer potentie, als de makers er niet voor gekozen hadden zoveel irritante en veel te dik aangezette hints te plaatsen. De twist verliest hiermee een groot gedeelte van het verrassingselement.

Leuk idee, magere uitwerking.

2,5*

Ondanks dat Fractured best een aantal zaken prima op orde heeft en er goed uitziet, was het toch een enorme teleurstelling. Als de film goed en wel begonnen is en de sleutel gebeurtenis plaatsvindt, is het werkelijk pijnlijk o-ver-duidelijk welke insteek de scriptschrijver heeft gekozen. Het ligt er zo dik op dat ik bijna niet kon voorstellen dat de film dan ook echt die kant op zou gaan. Ik speelde zelfs met de gedachte even vluchtig het einde te bekijken. Want als "de clue" inderdaad zou zijn wat je zo overduidelijk kon verwachten, hoefde ik Fractured echt niet te zien.

En jawel hoor, "de clue" was inderdaad wat je zo overduidelijk kon verwachten. Mijn hoop op een bijzonder originele twist waarin de gewraakte scene een slimme manier bleek om de kijker op het verkeerde been te zetten, was tevergeefs. En dat werd gedurende de film ook al wel duidelijk. Want alsof de knullige setup in het begin nog niet duidelijk genoeg was, werden er nog meer "aanwijzingen" rondgestrooid. De enige zaken die op iets anders wezen en lastig te verklaren waren, werden voor het gemak dan ook maar niet verklaard. En als klap op de vuurpijl wordt op het allerlaatst alles nog maar even onsubtiel in extra flashback-shots hapklaar voorgeschoteld, voor het geval je nog altijd niet door had hoe het zat of zo.

Wellicht dat een minder doorgewinterde filmkijker niet aan ziet komen waar Fractured heen gaat. En als dat het geval is, kan ik me voorstellen dat je er een prima film aan hebt. Want zoals gezegd is er ook veel wel goed gedaan. Maar 1,5 uur film kijken om uiteindelijk nog eens luid voorgelezen te krijgen wat vanaf het begin al met levensgrote neonletters staat aangegeven, geeft bijzonder weinig voldoening.

Goede film, lijkt voorspellend maar je twijvelt door de film heen vaak.

Heb deze film samen met wat vrienden gekeken, iedereen ervaarde hem compleet anders.
Ik begon vrij vroeg te vermoeden dat het aan de man lag, terwijl zij overtuigd waren, tot de laatste paar minuten, dat het ziekenhuis een spelletje speelde. Toen de man de hond zag begon ik weer te denken dat hij toch gelijk had over het ziekenhuis. Dat dat uiteindelijk weer werd teruggedraaid vond ik absoluut geen teleurstelling, de film wordt er veel logischer en sterker van, terwijl je toch een beetje een verhaal over een corrupt ziekenhuis gezien hebt. Dit was de best of both possible outcomes. Heb de film inmiddels nog een keer gekeken, en hij zit vrij sterk in elkaar, je ziet allemaal dingen die je de eerste keer miste. Vrij goed gemaakte film dus, het einde ontroerde ook ondanks dat het dus in zijn hoofd zat.

Het punt van deze film was volgens mij om je zo lang mogelijk over de twee mogelijkheden te doen twijfelen. Dat is ze zeker gelukt. Mensen die zeggen dat de film voorspelbaar is omdat ze het na een half uurtje 'al doorhadden' zitten op te scheppen. Tuurlijk denk je het op een gegeven moment, ikzelf begon het al te vermoeden toen ze nog aan het rijden waren, maar tegen het einde is driekwart van deze mensen daar echt niet zo zeker meer van hoor. En uiteindelijk zeggen dat ze het aan hadden zien komen. Ja, doei, zo werkt dat volgens mij niet.

Soms komt er een film voorbij.

Die overdonderd is.

Dit is er weer zo een.

Sam Worthington in een meesterlijke rol.

Een film, met zeer verrassende verwikkelingen.

Razend spannend en ontroerend.

Een film die veel indruk maakt.

Ik heb van Brad Anderson eigenlijk maar één film gezien die me volledig overtuigde (The Machinist, 2004) en eentje die me matig overtuigde (Transsiberian, 2008). Ik ken ook 'Session 9'.

The Machinist vond ik subliem. Duister, mysterieus en precies de goede balans tussen 'alledaags' en het 'weirde' dat niet is te verenigen met het alledaagse dat je ziet waardoor je steeds verward aan het scherm gekluisterd blijft over hoe de vork nu precies in de steel steekt. Met voortdurend hints die pas aan het eind op hun plek vallen. Alles wat ik verder van Anderson heb gezien, valt tot nu toe tegen.

Heel even lijkt 'Fractured' wat samen te vallen met de stijl van 'The Machinist', ook vanwege de muziek, maar al snel wordt de film voorspelbaar en aan het eind zó onwaarschijnlijk, over the top en uit balans, dat dit tot nu toe wat mij betreft de allerslechtste film is van Anderson die ik ooit heb gezien. Niet omdat dit type films sleets zou zijn geraakt, maar door het voorspelbare, lompe en ridicule script. Bovendien klopt de uitdieping van de karakters niet. Ik had echt nul gevoel bij de hoofdpersoon en zijn acteren laat ook te wensen over.

Ik vraag me daarom af of deze regisseur nog eens film gaat maken die me weer wat positiever over hem stemt.

"Fractured" biedt een intrigerende kijkervaring, vooral dankzij het sterke acteerwerk van Sam Worthington. In het begin lijkt het plot al snel duidelijk, maar naarmate de film vordert, weet het verhaal je voortdurend te verrassen en aan het denken te zetten. Worthington's overtuigende vertolking zorgt ervoor dat je constant twijfelt aan zijn personage, waardoor je meegesleept wordt in zijn innerlijke strijd tussen waanzin en vaderlijke bezorgdheid. Het einde is tragisch en sneu, maar dit draagt bij aan het verhaal van de film. Ik had wel willen zien wat er na het einde nog gebeurde. Ik neem aan dat hij uiteindelijk werd opgepakt door de politie. "Fractured" is een aanrader voor kijkers die openstaan voor een spannend verhaal dat hen op het puntje van hun stoel houdt, zonder te veel verwachtingen te koesteren en simpelweg te genieten van het mysterie dat zich ontvouwt.

De laatste pakweg 5 minuten verprutsen de film. De kijker wordt namelijk de hele tijd op het verkeerde been gezet, doordat hem/haar onjuiste feiten gevoed worden.

Een uitstekende 'mystery' film. Vrij snel zie je wel dat er twee opties zijn, maar voor mij bleef het tot het einde nog onduidelijk welke optie 'echt' gebeurd is. Prima acteerwerk en het typische mystery sfeertje. Doet wat het moet doen / wat je ervan mag verwachten. In tegenstelling tot sommige reviews een geruststelling: je blijft niet met vraagtekens achter: uiteindelijk valt alles op z'n plek en wordt het mysterie opgelost. Gewoon een degelijk productie, maar zeker geen meesterlijk.

Wat ik minder vond: 1. Veel van wat Ray zich herinnerde (zijn spookbeelden) waren erg gedetailleerd. Alleen voor het stuk op de bouwplaats worden zijn spookbeelden aan de realiteit gekoppeld. Ook in het ziekenhuis had hij zo'n gedetailleerde herinneringen dat ik me afvraag hoe dit linkt aan de werkelijkheid. 2. Gezien de staat van Ray is het niet realistisch dat hij oog heeft voor de orgaantransplantaties. Dat is wat gekunsteld in de film gebracht. 3. Het feit dat de dochter zo'n val overleeft zonder een schrammetje geeft misschien te snel weg welk verhaal 'echt' is. Als je dat echter kunt accepteren en je houdt van de typische mystery films, dan geen reden om deze links te laten liggen. Voor mij 3 sterren.