Babyteeth (2019)

Prima film inderdaad. Wel een beetje volgens de gebaande paden binnen het genre, maar acteerwerk en filmische vondsten van regisseuse maken het verschil.

Ik heb ambivalente gevoelens overgehouden aan deze coming-of-age film. Enerzijds wordt er prima geacteerd, maar anderzijds is het redelijk originele verhaal tamelijk deprimerend. Geen film die ik snel een tweede keer zal opzetten.

Aardig drama.

Film probeert een iets andere kant op te gaan dan de gebruikelijke andere kankerdrama's. Dat is wel noemenswaardig, amper ziekenhuizen en geen doktoren enzo. Het ontsnapt nooit helemaal aan de wat cliche arthouse vibe maar toch blijft de aangename acteurs en flow het meest hangen en is het best een lieve film over en meisje haar eerste liefde.

3.5 sterren.

Origineel is het verhaal absoluut niet, dit hebben we al zo vaak gezien, bovendien is het met zo'n gegeven ook altijd makkelijk scoren. Ik moet toegeven dat het best mooi is vormgegeven, en de cast kan er ook mee door, maar echt bijzonder vond ik het niet. Daarvoor heb ik al teveel van dit soort films gezien. Een krappe voldoende.

Misschien dat het op toneel beter werkt, maar ik vind de film een saaie bedoening zonder diepgang.

Het onderwerp spreekt mij niet heel erg aan, vandaar dat ik ook geen vergelijkingsmateriaal heb qua andere films met dit onderwerp. Wat ik er over las maakte me wel nieuwsgierig, Australisch bovendien, vaak wat rauwer dan Amerikaanse films. En wat rauwer was het ook wel. Ik vond het best een aardige film, had alleen weleen half uur korter gemogen. Maar dat had er ook mee te maken dat ik ontzettend nodig naar de wc moest, ondanks dat ik thuis nog was geweest, maar dat gratis flesje fris was toch too much. Daardoor Dus een stukje gemist, iemand die tussen spoilertags het stukje wat ik miste in wil vullen?

Ik ging weg toen ma in de keuken pannekoeken bakte en kwam terug toen ze huilde omdat Milla dood was en tegen Moses zei dat hij de laatste was die haar vast heeft kunnen houden. Hoe was ze nou doodgegaan? Plotseling?

De film is een mix van komedie, romantiek en drama maar is op alle drie terreinen wat voorspelbaar en weinig bijzonder of overtuigend. De film gaat denk ik ook over de hypocrisie van het onderscheid tussen legale en illegale drugs maar ook dat weet de film niet op overtuigende of bijzondere wijze te brengen.

Alleen de introductietitels van elke episode doen vermoeden dat er iets komisch is aan deze ongebruikelijke benadering van de 'ziekte-van-de-week'-film. Scholiere Milla [Eliza Scanlen] staat op een treinstation te wachten wanneer ze plotseling opzij wordt gebeukt door de dakloze junk Moses [Toby Wallace] die voor de trein lijkt te willen springen. Volstrekt logisch natuurlijk dat Milla zich aangetrokken voelt tot de onverzorgde, stinkende Moses en dat de twee binnen de kortste keren beste maatjes zijn. Milla's ouders zijn ook rare snuiters: vader Henry [Ben Mendelsohn] is een psycholoog die een oogje heeft op de hoogzwangere overbuurvrouw [Emily Barclay] en Milla's moeder Anna [Essie Davis] zoveel pillen voert dat zij niet meer normaal kan functioneren. Zij zitten natuurlijk niet op een junkie te wachten en dat zorgt voor een toenemende spanning in het gezin, dat moet proberen in het reine te komen met het feit dat Milla opnieuw een langdurig gevecht tegen kanker aan moet gaan.

Het valt niet mee om mee te voelen met deze weinig sympathieke karakters tijdens hun lange weg naar het onvermijdelijke einde. De ongebruikelijke karakteriseringen leveren weliswaar verrassende momenten op, maar ook dat is in de meeste gevallen geen aanbeveling. Op het acteerwerk van de vier hoofdrolspelers valt niets aan te merken en Davis is ronduit indrukwekkend als de emotioneel verscheurde moeder. Vooral dankzij de cast bezorgt het niet verrassende slot je mogelijk toch een brok in de keel, maar de vraag is of je het zolang weet uit te houden.

Goeie film over een doodziek tienermeisje die verliefd raakt op een wat oudere drugsdealer. De dynamiek tussen het toch wat disfunctionele gezin wordt prima neergezet. Goed gecast en goed geacteerd (vooral door Ben Mendelsohn). Ondanks genoeg goeie scenes (waaronder een paar visueel mooie), zakt het op sommige momenten wel wat in.

Een fijn debuut van Shannon Murphy die in haar film een doodziek tienermeisje en haar omgeving met haar onafwendbare dood confronteert. Een aangrijpende film, die vrij opgewekt begint en het eerste halve uur besteedt aan de introductie van de personages.

In dat halve uur vallen de atypische vertelvorm en de kille montage meteen op. De overgangen tussen scènes verlopen niet vloeiend, maar bestaan uit snijdende cuts die steeds een nieuw hoofdstukje inluiden. Het onderlinge verband is onduidelijk en de film oogt wat chaotisch. De verteltrant past goed bij de gemoedstoestand van de zieke Milla. Het is de manier waarop zij haar leven leidt. Milla wil nog veel ervaren en weet dat de resterende tijd om dat te doen waarschijnlijk kort is. Zij springt van de ene ervaring naar de andere en van de ene belevenis naar de andere. Met vaart. Met risico.

De kern van de film bestaat uit de interacties tussen Milla, haar ouders en de drugsverslaafde Moses, die Milla in de film ontmoet en die haar vriend wordt. Niet de gedroomde vriend die de ouders voor Milla in gedachten hadden. Voor de personages betekent dat spanningen en conflicten, maar ook saamhorigheid en confrontaties met eigen donkere gedragingen en geheimen. Erg boeiend om te aanschouwen.

Dat het acteerwerk erg goed is, helpt natuurlijk enorm voor de beleving. Regisseur Murphy geeft de acteurs de ruimte om hun karakters heel fijngevoelig vorm te geven. Dat lukt hun uitstekend. De personages (dis)harmoniëren prima en zetten hun karakters met veel detail en laag neer. Die aanpak levert wonderschone scènes op Met fijne tragiek, stomende boosheid, glorende hoop, zelf overstijgende liefde en opluchtende humor. Prachtige cinema.

Evenals de fijnzinnige enscenering, speelt de muziek een belangrijke rol. De muziek is heel divers en gaat van klassiek tot pop en is stijlvol geplaatst onder de mooi gecomponeerde beelden. De muziek weerspiegelt tevens heel geraffineerd de diversiteit aan gevoelens en emoties die de film rijk is. De muziek zorgt er trouwens ook voor dat de film nooit zwaarmoedig wordt. Emotioneel ja. Deprimerend nee. Desondanks is het verstandig om tijdens het kijken een zakdoekje bij de hand te houden.

Babyteeth is een film met een eigenzinnige stijl waarin luchtigheid, treurnis en fijnzinnig acteerwerk goed tot ontplooiing komen. Er kan uitgebalanceerd worden gesnotterd en gegniffeld bij het kijken naar een intrigerend verhaal met aangenaam menselijke personages.

Fijne film.

Nee met deze film had ik geen ‘klik’. Kwam mij allemaal wat te gemaakt en geforceerd over. Ik had geen sympathie met het meisje. Een prinsesje dat vooral aan zichzelf denkt en niet aan haar bezorgde ouders. Met een vader die psychiater is en moeder die piano speelt groeit ze op met Mozart en kent geen armoede.

Op slag wordt ze verliefd een ouder jongen die ze op het station tegenkomt. Geen stoere jongen maar een viezige, stinkende zweterige jongen met zelf gezette tatoeages die verslaafd is. Maar goed een Romeo en Julia setting doet het altijd goed. Hoewel de jongen haar ouders en zelfs het meisje besteelt blijft ze maar verliefd en blijft de jongen maar thuis uitnodigen. Tot er ook een moment komt dat ze plotsklaps de jongen wegjaagt. Snapte dat allemaal niet zo goed.

Dan is er ook nog een zwangere alleenstaande overbuurvrouw waarvan ik de bedoeling ook niet begreep. Hoewel ze nooit contact met het meisje had gehad in de film was ze wel uitgenodigd op de ‘laatste’ verjaardag van het meisje. Schoolvriendinnen of andere familieleden leken te ontbreken.

De medicatie en de ziekte had in tegenstelling tot echte patiënten geen effect op haar uiterlijk en ze bleef tot de laatste zucht een filmster.

Aardig drama. Het verhaal is uit het leven gegrepen en wordt redelijk uitgewerkt. De dilemma’s die aanbod komen zetten de kijker goed aan het denken. Minpunt is wel dat de film de aandacht niet altijd weet vast te houden. Het tempo is vrij rustig en soms verveelt de film. Een beetje peper had op zijn plaats geweest. De kracht zit ‘m met name in de cameravoering, de soundtrack en het acteerwerk. Visueel ziet de film er erg goed uit. Vakkundig gemaakt drama, maar mist wat ingrediënten voor een topper. 3.0

Dit tragikomische australische drama wordt nogal verpest door een geforceerd hippe vormgeving en ongeloofwaardige interactie tussen de hoofdpersonen. Eigenlijk wordt vanaf het eerste moment precies de verkeerde toon getroffen. Jammer, want de cast heeft er duidelijk zin in en hier en daar beschikt de film over een aantal indrukwekkende emotionele momenten. Met name het einde is erg mooi.

Kleurrijke film met interessante karakters die de film in elk geval interesse doet lokken. Mooie poster trouwens en toch verschillende mooie scènes. Het verhaal van een tiener die ernstig ziek is en waar haar omgeving zoekt naar een manier om er mee om te gaan. Ze vindt vooral troost bij Moses die ze niet echt kent, maar die wel voor de nodige afleiding zorgt en rechtuit is. Iets wat ze niet direct bij haar ouders, laat staan bij klasgenoten of vriendinnen vindt.

Echt raken doet de film niet, tenzij pas tegen het einde. Slecht is het zeker niet, ik heb hier zeker van genoten. Maar het mist dat net ietsje meer om een echte topfilm te worden. De film is wat zoekende lijkt me, of weet niet echt een spanningsboog op te bouwen. Wel een passend einde en één van de betere films van het jaar.

Matig verhaal dat qua dramatiek op sommige momenten wel weet te boeien, maar in zijn geheel niet weet te overtuigen. Daarvoor zijn de personages niet interessant genoeg voor. Alleen de vader weet een gevoelige snaar te raken, vooral in de laatste scène kwam hij overtuigend over. Maar het verhaal vertoont teveel rare momenten die ongeloofwaardig overkomen en vooral het hoofdpersonage heeft een onsympathieke houding. En wat te zeggen over de momenten met de buurvrouw. Oké, dat de vader er een toevlucht in ziet tijdens het dramatisch proces van zijn dochter en de moeilijkheden met zijn vrouw is nog ergens te begrijpen. Maar dan zijn de scènes ( waar de buurvrouw ook bij is ) tijdens het verjaardagsfeestje en aan strand totaal niet te begrijpen. En zo zitten er nog wat rare scènes in de film. 5/10

Een komedie kan ik dit niet direct noemen, een drama des te meer. Maar .... zeker geen onaardig drama. Film moest het voor mij wel vooral hebben van MIlla met haar best wel mooie pruiken. Vooral die groene pruik vond ik best wel blits. Dat hier allerlei tragiek onder zat was natuurlijk overduidelijk. Het positieve in deze film vond ik dat ondanks dat Milla ongeneeslijk ziek was je geen dokter of ziekenhuis te zien kreeg. Dat zou de film pas echt drepi maken. "Zo lang ik leef probeer ik er het beste van te maken". Dat leek Milla te zeggen. Tja, wat moet je anders. De laatste scène aan het strand vond ik best wel mooi trouwens.

3,5*

Aan de regie stijl van Murphy moest ik enorm wennen , soms stoorde het ook .

Heel eigenzinnige stijl . En levensechte karakters .

Tot mijn verbazing Greep het einde me enorm bij de strot . Geen muziek er ook onder . Ontroerend .

Mijn eerste bericht op Moviemeter, en meteen voor een dijk van een film!

Een meisje dat langzaam bezwijkt aan een slopende ziekte, een aan drugs en medicijnen verslaafde jongen, een psychiater die zijn eigen vrouw behandelt (nooit een goed idee), en een moeder die iedere nacht verdwaasd door het huis dwaalt. En dat alles in een Australië vol groen-blauwe papagaaien en verdrinkende wespen in zwembaden. Het geheel riep bij mij herinneringen op aan de serie Please Like Me, wat zich ook afspeelt in Australië. Beetje hetzelfde sfeertje. Kan me ook voorstellen dat een jonger iemand hierdoor totaal omver geblazen wordt. De hele film ademt herkenning.

Alleen de tussentitels vond ik af en toe behoorlijk storend. Sommige scènes waren sterker geweest als er geen grappig bedoeld zinnetje van drie woorden opfloepte. Maar misschien mis ik hier een betekenis

Somebody to lean on

Babyteeth schrikt niet terug om een rauwe, zonder effecten verfraaide of gedramatiseerde werkelijkheid te tonen, die de meeste kijkers niet onberoerd achter zal laten. Dit Australische drama excelleert op het gebied van rauwheid en realisme, al vond ik dat het personage van de moeder meer ingetogen neergezet had mogen worden. Zij stopt iets te veel absurditeit in haar personage waardoor ik meer afstand tot het verhaal begon te voelen. Dit vind ik jammer, omdat haar personage een aanzienlijke rol speelt in het verhaal.

Wat ik daarnaast zowel als een voordeel als een nadeel vond, was een gebrek aan focus op het ziekteverloop van Milla. Ik vind het positief dat het verhaal geen typisch over gedramatiseerd Amerikaans drama geworden is. Milla is gewoon Milla. Een meisje die gewoon een tiener wil zijn, maar die toevallig de pech heeft kanker te hebben gekregen. Dit verhaal gaat over haar, en niet over haar ziekte. De keerzijde hiervan vond ik dat het verhaal enigszins van de hak op de tak sprong, waardoor het lang duurde om een binding met de personages te ontwikkelen. Wie was Milla voor zij ziek werd? Was zij dit haar hele leven al? Hoe heeft de ziekte haar veranderd en haar gemaakt tot hoe zij nu is? Ik mistte hier een bepaalde diepgang in en de regisseur had hier best wat tijd voor uit mogen trekken.

Los van het ziekteverloop vond ik dat er sowieso te veel in de verhaallijn rondgesprongen werd waardoor het lastiger was om een band met de personages te krijgen. Dit gebeurde wel steeds meer richting het einde, vlak voor de dood van Milla zo abrupt over de kijker heen komt maar ik had simpelweg graag meer van zowel Milla als Moses willen weten.

Desalniettemin is Babyteeth een aanrader wanneer je een niet alledaags drama wilt zien. Ondanks de gebreken en in mijn ogen gemiste kansen, is dit dan ook een film die mij nog lang bij zal blijven.

3,5*

Zowel kalverliefde als afscheid van het leven. Of hoe Milla (Eliza Scanlen) in 'Babyteeth' (2019) turbulente ontwikkelingen doormaakt als ze haar eerste vriendje moet combineren met een ingrijpende chemokuur en een weinig optimistisch stemmend ziekteverloop. Haar ouders Henry (Ben Mendelsohn) en Anna (Essie Davis) zien met lede ogen aan dat zij het overwicht over hun dochter verliezen aan een drugsverslaafde deugniet. Tot zijn grote pijn heeft het gezin van Moses (Toby Wallace) met hem gebroken omdat zijn disfunctionele gedrag alle perken te buiten ging. Het maakt 'Babyteeth' (2019) tot een bitterzoete dramedy met een dromerige stijl en absurdistische situaties rond kankerperikelen. In gelijke mate afstotend rauw en confronterend, maar zeker óók empathisch en warm. Met haar distinctief eigen stijl (uitgesproken kleurencontrasten, dromerige vaagheid) weet regisseuse Shannon Murphy weg te blijven van het gebruikelijke sentiment rond kanker. Het effect is een ongrijpbaar narratief waarin veel aan de verbeelding wordt overgelaten en het uiteindelijk aan de kijker is of deze liefdesverwikkelingen pijnlijk zijn of ultieme romantiek.

Laatste stem dit jaar...

Ander soort film over een tiener die niet lang meer te leven heb. Wat er in deze kwestie opvalt is dat het nergens melodramatisch of tranentrekkend wordt. Maar de afstandelijkheid had dan wel iets minder gemogen.

Over een ziekte word in de eerste helft niks verteld. Dit onderwerp sluipt er, of de kijker het wel of niet wilt geloven, gaandeweg binnen. Het draait om Milla, die dagelijks met haar situatie om moet gaan, maar licht aan de horizon lijkt te zien als ze de wat oudere Moses op het station te lijf loopt. Ze wordt verliefd en stelt hem voor aan haar ouders. Naast het leeftijdsverschil (wat ik nog wel acceptabel vindt) lijkt het feit dat Moses een drugsdealer is ook behoorlijke beroering te bezorgen. Maar ook een spiegel voor te houden.

Milla is een dochter van ouders die vrijwel op elkaar botsen. Haar vader is een psycholoog die naast het liefhebben, zijn vrouw ook nog moet uithoren. Om elke poep of scheet heeft hij wel een medicijn waardoor de hechtenis en vertrouwen in het gezin continu wankelt en afhankelijk is. En terwijl Milla nog van de liefde in haar laatste levenstijden wil genieten moet zij zichzelf en Moses zien te bewijzen tussen een vader die vrijwel een binnenvetter lijkt en een moeder die manisch depressief en impulsief is. En ja, ook Moses heeft een grote rugzak.

Geen koeteldekoet dus. Maar op vele vlakken wil het nog wel afstandelijk werken waarbij de film me niet wil raken op de momenten dat het zou moeten raken. Maar dat is ook niet blijvend. De scenes waarin Milla zich in de muziek gaat verdiepen, en dan vooral het feest waren wel een mooie toevoeging. Dat climax op het strand als mosterd na de maaltijd. Ook de beelden waren mooi en sfeervol.

Milla en Moses zijn uiteindelijk voor elkaar gemaakt, maar dat gaat niet zonder kleerscheuren. Knappe prestatie ondanks de afstandelijkheid.

4,0*

Vaak de grootste nachtmerrie van ouders met een tienerdochter wanneer die thuiskomt met een halve nietsnut die wiet en rondhangen belangrijker vindt dan school en toekomst. Komt daarbij dat Milla ziek is, maar vooral in het eerste gedeelte van de film komt dat niet echt prominent naar voren. Later iets meer, maar zeker niet overheersend.

Centraal staat wel de ontluikende vriendschap tussen Milla en straatschoffie Moses. Een coming of age verhaal dus van een kwetsbaar meisje die gewrongen zit tussen haar eigen veilige wereld en het dysfunctionele leven van haar nieuwe vriendje. En de ouders staan er middenin en beseffen dat "een vijand dicht bij jou houden" meer resultaat oplevert dan hem verbannen.

Het is een film die diverse emoties aangrijpt van warm en teder tot rauw en confronterend. Over het leven van Moses had ik graag ook meer geweten. Het liep niet goed, maar het is gissen naar het waarom. De focus lag meer bij Milla zelf en dat was al een goed uitgangspunt op zich. Prima flashback eindscène overigens. Kwam extra binnen zo.

Film over een excentrieke gemeenschap met een terminaal zieke hoofdpersoon, die ik kan omschrijven als een combinatie van hippe arthouse en huildrama. Afzonderlijk zijn die twee elementen nog best geslaagd - mooie stilering en leuke soundtrack - maar het komt nooit helemaal goed samen. Toch niet hele beste regie dan wat mij betreft.

Leuk dingetje: Moses noemt de schuilnaam Tracey Marrow als hij medicijnen gaat halen. Dat is de echte naam van Ice-T.

Imposant debuut.

In het begin lijkt het een volbloed komedie te zijn, met veel vreemd gedrag van personages die in hun uitbundigheid de film een haast absurdistisch tintje à la Happiness meegeven, maar de film vindt gaandeweg hart in de oprechte benadering van drama zonder ooit afscheid te hoeven nemen van de luchtige, bijtijds joviale benadering van het centrale drama.

De jonge Milla heeft namelijk kanker. Je krijgt nooit te weten wat voor soort kanker of hoe lang ze er al mee rondloopt, maar het is lang genoeg om als ingeburgerd gegeven binnen het gezin een plaats gekregen te hebben. Milla probeert in de eindigheid van haar bestaan nog zo veel mogelijk leven te verzamelen en valt voor de significant oudere, afgestoten rebel en drugsfanaticus Moses, die een regelrechte nachtmerrie moet zijn voor iedere ouder. Milla’s ouders zijn echter ook verdwaald in de notie van wat goede opvoeding nou eigenlijk betekent als je kind de dood in de ogen kijkt en aan frequente chemo onderhevig is. Dat Milla’s vader een wat moedeloze psychiater is en haar moeder een wankelmoedige gebruiker van voorgeschreven kalmeringsmiddelen wil natuurlijk ook niet helpen.

Binnen dit kwartet ontstaat gedurende de film een heel bijzondere verhouding, waarin ieder de houdbaarheid van Milla’s leven probeert te positioneren in hun omgang met de anderen en zoals gezegd is dat allemaal heel sympathiek en oprecht vormgegeven, maar ook met dat vleugje jovialiteit (dat ik misschien wel ben gaan typeren als kenmerkend voor Australische makers) waardoor het nooit een rechttoe-rechtaan tranentrekker wordt. Een bijzondere balans en eentje die, zeker naar het einde toe, toch overtuigd weet te raken met een onontkoombare finale die de onmacht van de situatie schrijnend vorm weet te geven.

Ja, ik vond dit heel mooi en oprecht. Binnen thema’s die zich voor je gevoel gangbaar openstellen voor gemakzuchtig sentiment weet Murphy een prachtige balans te vinden tussen komedie en drama, en is met name het einde vakkundig vormgegeven en zou ik het knap vinden, mocht je in staat zijn het compleet droog te houden tot aan de aftiteling. Mij is het niet gelukt. Glansrol voor Mendelsohn, als vader. 4*