Babyteeth (2019)

Dit oogt leuk. Fijne cast ook

Schijnbaar vermaakte Ehrlich zich er ook wel mee.

Prima film inderdaad. Wel een beetje volgens de gebaande paden binnen het genre, maar acteerwerk en filmische vondsten van regisseuse maken het verschil.

Aangekocht door Cinéart. Release: t.b.a.

Niet heel speciaal. De relatie met die jongen kwam ongeloofwaardig tot stand en de relatie was sowieso pedagogisch onverantwoord terwijl dit een beetje vergoelijkt wordt in de film. Het einde was wel de moeite waard.

Ik heb ambivalente gevoelens overgehouden aan deze coming-of-age film. Enerzijds wordt er prima geacteerd, maar anderzijds is het redelijk originele verhaal tamelijk deprimerend. Geen film die ik snel een tweede keer zal opzetten.

Aardig drama.

Film probeert een iets andere kant op te gaan dan de gebruikelijke andere kankerdrama's. Dat is wel noemenswaardig, amper ziekenhuizen en geen doktoren enzo. Het ontsnapt nooit helemaal aan de wat cliche arthouse vibe maar toch blijft de aangename acteurs en flow het meest hangen en is het best een lieve film over en meisje haar eerste liefde.

3.5 sterren.

Origineel is het verhaal absoluut niet, dit hebben we al zo vaak gezien, bovendien is het met zo'n gegeven ook altijd makkelijk scoren. Ik moet toegeven dat het best mooi is vormgegeven, en de cast kan er ook mee door, maar echt bijzonder vond ik het niet. Daarvoor heb ik al teveel van dit soort films gezien. Een krappe voldoende.

Misschien dat het op toneel beter werkt, maar ik vind de film een saaie bedoening zonder diepgang.

Het onderwerp spreekt mij niet heel erg aan, vandaar dat ik ook geen vergelijkingsmateriaal heb qua andere films met dit onderwerp. Wat ik er over las maakte me wel nieuwsgierig, Australisch bovendien, vaak wat rauwer dan Amerikaanse films. En wat rauwer was het ook wel. Ik vond het best een aardige film, had alleen weleen half uur korter gemogen. Maar dat had er ook mee te maken dat ik ontzettend nodig naar de wc moest, ondanks dat ik thuis nog was geweest, maar dat gratis flesje fris was toch too much. Daardoor Dus een stukje gemist, iemand die tussen spoilertags het stukje wat ik miste in wil vullen?

Ik ging weg toen ma in de keuken pannekoeken bakte en kwam terug toen ze huilde omdat Milla dood was en tegen Moses zei dat hij de laatste was die haar vast heeft kunnen houden. Hoe was ze nou doodgegaan? Plotseling?

De film is een mix van komedie, romantiek en drama maar is op alle drie terreinen wat voorspelbaar en weinig bijzonder of overtuigend. De film gaat denk ik ook over de hypocrisie van het onderscheid tussen legale en illegale drugs maar ook dat weet de film niet op overtuigende of bijzondere wijze te brengen.

Jouw vijf score maakt me zeer benieuwd naar deze film Drs. DAJA

Haha, sowieso riskant om 5 minuten voor het eind nog even snel naar het toilet te gaan.

Het was dat of een ontplofte blaas.

Volgens mij gaat de film over levensdrang, liefde en overleven en hoe persoonlijke/sociale conventies er niet meer toe doen en mensen met al hun verdriet en onzekerheid, troost en verlossing zoeken.

Wat mij betreft de beste film van het jaar tot nu toe.

Fijne mix tussen drama en komedie met sterke soundtrack. De sequentie van het huisfeest, cafe en dakterras is echt wonderschoon.

Alleen de introductietitels van elke episode doen vermoeden dat er iets komisch is aan deze ongebruikelijke benadering van de 'ziekte-van-de-week'-film. Scholiere Milla [Eliza Scanlen] staat op een treinstation te wachten wanneer ze plotseling opzij wordt gebeukt door de dakloze junk Moses [Toby Wallace] die voor de trein lijkt te willen springen. Volstrekt logisch natuurlijk dat Milla zich aangetrokken voelt tot de onverzorgde, stinkende Moses en dat de twee binnen de kortste keren beste maatjes zijn. Milla's ouders zijn ook rare snuiters: vader Henry [Ben Mendelsohn] is een psycholoog die een oogje heeft op de hoogzwangere overbuurvrouw [Emily Barclay] en Milla's moeder Anna [Essie Davis] zoveel pillen voert dat zij niet meer normaal kan functioneren. Zij zitten natuurlijk niet op een junkie te wachten en dat zorgt voor een toenemende spanning in het gezin, dat moet proberen in het reine te komen met het feit dat Milla opnieuw een langdurig gevecht tegen kanker aan moet gaan.

Het valt niet mee om mee te voelen met deze weinig sympathieke karakters tijdens hun lange weg naar het onvermijdelijke einde. De ongebruikelijke karakteriseringen leveren weliswaar verrassende momenten op, maar ook dat is in de meeste gevallen geen aanbeveling. Op het acteerwerk van de vier hoofdrolspelers valt niets aan te merken en Davis is ronduit indrukwekkend als de emotioneel verscheurde moeder. Vooral dankzij de cast bezorgt het niet verrassende slot je mogelijk toch een brok in de keel, maar de vraag is of je het zolang weet uit te houden.

Kun je toelichten waarom? Vond het bij vlagen wel interessant, maar echt baanbrekend leek het mij nou niet. (dansscène bij haar vioolles was denk ik mijn hoogtepunt)

Goeie film over een doodziek tienermeisje die verliefd raakt op een wat oudere drugsdealer. De dynamiek tussen het toch wat disfunctionele gezin wordt prima neergezet. Goed gecast en goed geacteerd (vooral door Ben Mendelsohn). Ondanks genoeg goeie scenes (waaronder een paar visueel mooie), zakt het op sommige momenten wel wat in.

Shannon Murphy heeft hier iets geweldigs van gemaakt. Bijzonder fraai geregisseerde film.

Een fijn debuut van Shannon Murphy die in haar film een doodziek tienermeisje en haar omgeving met haar onafwendbare dood confronteert. Een aangrijpende film, die vrij opgewekt begint en het eerste halve uur besteedt aan de introductie van de personages.

In dat halve uur vallen de atypische vertelvorm en de kille montage meteen op. De overgangen tussen scènes verlopen niet vloeiend, maar bestaan uit snijdende cuts die steeds een nieuw hoofdstukje inluiden. Het onderlinge verband is onduidelijk en de film oogt wat chaotisch. De verteltrant past goed bij de gemoedstoestand van de zieke Milla. Het is de manier waarop zij haar leven leidt. Milla wil nog veel ervaren en weet dat de resterende tijd om dat te doen waarschijnlijk kort is. Zij springt van de ene ervaring naar de andere en van de ene belevenis naar de andere. Met vaart. Met risico.

De kern van de film bestaat uit de interacties tussen Milla, haar ouders en de drugsverslaafde Moses, die Milla in de film ontmoet en die haar vriend wordt. Niet de gedroomde vriend die de ouders voor Milla in gedachten hadden. Voor de personages betekent dat spanningen en conflicten, maar ook saamhorigheid en confrontaties met eigen donkere gedragingen en geheimen. Erg boeiend om te aanschouwen.

Dat het acteerwerk erg goed is, helpt natuurlijk enorm voor de beleving. Regisseur Murphy geeft de acteurs de ruimte om hun karakters heel fijngevoelig vorm te geven. Dat lukt hun uitstekend. De personages (dis)harmoniëren prima en zetten hun karakters met veel detail en laag neer. Die aanpak levert wonderschone scènes op Met fijne tragiek, stomende boosheid, glorende hoop, zelf overstijgende liefde en opluchtende humor. Prachtige cinema.

Evenals de fijnzinnige enscenering, speelt de muziek een belangrijke rol. De muziek is heel divers en gaat van klassiek tot pop en is stijlvol geplaatst onder de mooi gecomponeerde beelden. De muziek weerspiegelt tevens heel geraffineerd de diversiteit aan gevoelens en emoties die de film rijk is. De muziek zorgt er trouwens ook voor dat de film nooit zwaarmoedig wordt. Emotioneel ja. Deprimerend nee. Desondanks is het verstandig om tijdens het kijken een zakdoekje bij de hand te houden.

Babyteeth is een film met een eigenzinnige stijl waarin luchtigheid, treurnis en fijnzinnig acteerwerk goed tot ontplooiing komen. Er kan uitgebalanceerd worden gesnotterd en gegniffeld bij het kijken naar een intrigerend verhaal met aangenaam menselijke personages.

Fijne film.

Nee met deze film had ik geen ‘klik’. Kwam mij allemaal wat te gemaakt en geforceerd over. Ik had geen sympathie met het meisje. Een prinsesje dat vooral aan zichzelf denkt en niet aan haar bezorgde ouders. Met een vader die psychiater is en moeder die piano speelt groeit ze op met Mozart en kent geen armoede.

Op slag wordt ze verliefd een ouder jongen die ze op het station tegenkomt. Geen stoere jongen maar een viezige, stinkende zweterige jongen met zelf gezette tatoeages die verslaafd is. Maar goed een Romeo en Julia setting doet het altijd goed. Hoewel de jongen haar ouders en zelfs het meisje besteelt blijft ze maar verliefd en blijft de jongen maar thuis uitnodigen. Tot er ook een moment komt dat ze plotsklaps de jongen wegjaagt. Snapte dat allemaal niet zo goed.

Dan is er ook nog een zwangere alleenstaande overbuurvrouw waarvan ik de bedoeling ook niet begreep. Hoewel ze nooit contact met het meisje had gehad in de film was ze wel uitgenodigd op de ‘laatste’ verjaardag van het meisje. Schoolvriendinnen of andere familieleden leken te ontbreken.

De medicatie en de ziekte had in tegenstelling tot echte patiënten geen effect op haar uiterlijk en ze bleef tot de laatste zucht een filmster.

Weinig toe te voegen aan mijn >=3,5* voorgangers: mooie, soms leuke maar ook af en toe aangrijpende film. Het camerawerk vond ik ietsje minder.

Aardig drama. Het verhaal is uit het leven gegrepen en wordt redelijk uitgewerkt. De dilemma’s die aanbod komen zetten de kijker goed aan het denken. Minpunt is wel dat de film de aandacht niet altijd weet vast te houden. Het tempo is vrij rustig en soms verveelt de film. Een beetje peper had op zijn plaats geweest. De kracht zit ‘m met name in de cameravoering, de soundtrack en het acteerwerk. Visueel ziet de film er erg goed uit. Vakkundig gemaakt drama, maar mist wat ingrediënten voor een topper. 3.0

Dit tragikomische australische drama wordt nogal verpest door een geforceerd hippe vormgeving en ongeloofwaardige interactie tussen de hoofdpersonen. Eigenlijk wordt vanaf het eerste moment precies de verkeerde toon getroffen. Jammer, want de cast heeft er duidelijk zin in en hier en daar beschikt de film over een aantal indrukwekkende emotionele momenten. Met name het einde is erg mooi.

Kleurrijke film met interessante karakters die de film in elk geval interesse doet lokken. Mooie poster trouwens en toch verschillende mooie scènes. Het verhaal van een tiener die ernstig ziek is en waar haar omgeving zoekt naar een manier om er mee om te gaan. Ze vindt vooral troost bij Moses die ze niet echt kent, maar die wel voor de nodige afleiding zorgt en rechtuit is. Iets wat ze niet direct bij haar ouders, laat staan bij klasgenoten of vriendinnen vindt.

Echt raken doet de film niet, tenzij pas tegen het einde. Slecht is het zeker niet, ik heb hier zeker van genoten. Maar het mist dat net ietsje meer om een echte topfilm te worden. De film is wat zoekende lijkt me, of weet niet echt een spanningsboog op te bouwen. Wel een passend einde en één van de betere films van het jaar.

Origineel uitgewerkt cliche drama.

Matig verhaal dat qua dramatiek op sommige momenten wel weet te boeien, maar in zijn geheel niet weet te overtuigen. Daarvoor zijn de personages niet interessant genoeg voor. Alleen de vader weet een gevoelige snaar te raken, vooral in de laatste scène kwam hij overtuigend over. Maar het verhaal vertoont teveel rare momenten die ongeloofwaardig overkomen en vooral het hoofdpersonage heeft een onsympathieke houding. En wat te zeggen over de momenten met de buurvrouw. Oké, dat de vader er een toevlucht in ziet tijdens het dramatisch proces van zijn dochter en de moeilijkheden met zijn vrouw is nog ergens te begrijpen. Maar dan zijn de scènes ( waar de buurvrouw ook bij is ) tijdens het verjaardagsfeestje en aan strand totaal niet te begrijpen. En zo zitten er nog wat rare scènes in de film. 5/10