Life Overtakes Me (2019)

Een kind dat zichzelf uit het leven terugtrekt en als het ware uit lijkt te zetten. Vreselijk.

Ik had het bij de trailer al zwaar en heb de 40 lange minuten die het duurt, aangedaan zitten te kijken. Nu komt dat meer door de (ernst van) de inhoud dan het staaltje filmmaken, en dat maakt de film enigszins moeilijk te beoordelen. Het is knap geschoten, maar qua documentaire maken niet zo baanbrekend.

Ik had tot vandaag nog nooit van Resignation Syndrome gehoord, maar wat extra googelen na de docu leert dat het met name in Zweden en op Nauru (waar Australië haar kindervluchtelingen tot voor kort leek te dumpen) officieel is gediagnosticeerd. Er is reeds een arts op deze aandoening aan het promoveren, en die werkt ook mee aan deze docu. Het gaat niet om enkele gevallen en lijkt besmettelijk te zijn in uitzichtloze situaties waarbij de kinderen reeds getraumatiseerd zijn. Dan zou je zeggen ok, het is psychologisch, maar zodra die kinderen in coma liggen reageren ze nergens meer op. Geen reflex, geen reactie op pijnprikkels.

Ik ben zelf niet geheel onbekend met jeugdtrauma en Miss Milton is als 11 jarige met haar ouders, jongere zus en kleine broertje noodgedwongen hierheen gevlucht als kind, dus het komt voor mij misschien iets dichterbij dan voor de gemiddelde kijker... Maar Life Overtakes Me raakte me behoorlijk.

3,7*

- 'Terugtredingssyndroom' treft jongeren Zweden: 'ze vallen weg uit de wereld' - AD

- What is resignation syndrome? - The Economist

- What is Resignation Syndrome? | Médecins Sans Frontières

Soort ASMR-documentaire bijna, met heel weinig geluid erin waar je lekker bij kan wegdommelen. Het verhaal dat de film wil vertellen is best het vertellen waard, maar de film doet dat dan weer niet en toont enkele beelden warvan je aan het eind geen idee hebt wat de film nu precies wilde tonen. Ja, dat sommige kinderen achteraf nog slachtoffer worden. Maar dat had ook in en kwartiertje gekund. Ik mis verder eigenlijk achtergrondinformatie die de docu een stuk interessanter had kunnen maken. 2,0*.

Ik kom beroepsmatig geregeld in contact met onder andere asielzoekers en erkende vluchtelingen. Denk dat dit in Nederland de sociale bijstand moet zijn gestuurd vanuit de gemeenten. Van dit fenomeen had ik nog niet gehoord. Schrijnende verhalen alvast van zowel de gebeurtenissen in het land van herkomst als de situaties die in de Zweedse docu worden aangehaald.

Een aantal kinderen plaatsen zichzelf als bescherming in een soort comateuze toestand, een soort van posttraumatische stressstoornis. Interessant om het dagelijkse leven in het gezin te zien. Maar net als mjk87 bleef ik op mijn honger zitten. Weinig wetenschappelijke uitleg of info. Men bleef nogal op de vlakte en de docu roept nog meer vragen op achteraf dan in het begin.

Opvallend ook hoe de ziekte samenvalt met de onzekere verblijfsstatus. Een moeilijke en vervelende periode weliswaar, maar het kind maakte dikwijls al zoveel mee, gewelddadige ontheemding, de gevaarlijke soms lange reis, armoede ... Was dit dan de druppel? Heb me nadien een heel klein beetje “ingelezen” via de links van JM. Men had beter ruimer de tijd genomen en een docu van 60 minuten gemaakt met extra onderbouwde en wetenschappelijke onderbouwing.