Yummy (2019)

8 mensen heb ik geteld in de zaal. Beetje jammer toch voor dit unieke Vlaamse project. Voor slechts 500.000 euro is het werkelijk een huzarenstukje om toch een meer dan behoorlijke film te produceren. Een dikke chapeau dus voor de crew en de voor mij onbekende Lars Damoiseaux om dit voor elkaar te krijgen.

De acteerprestaties van normaliter topacteurs Neuville, Cleymans, Audenaert En Hollanders waren minder en ondergeschikt, maar pure fun was het wel. Ondanks de spetters bloed en de gore elementen - die blijven je echt niet bespaard - is het lachen geblazen. Niet kolderiek (al was Mr Scholtz op het randje) maar toch aangenaam om te volgen en mooi in balans met de horror. Weinig tot geen scare jumps, was ook voor niets nodig. Fijn gefilmd wel in het oude ziekenhuis in Maaseik en de ondergrondse van de Citadel van Namen dacht ik.

Niet altijd in evenwicht qua tijd en plaats, maar voor een horror kan ik dat best door de vingers zien. Hier en daar een beetje over the top (die kikker bvb was voor niets nodig), maar in zijn geheel aangenaam verrast. Binnen de horrorkomedies aanbevelenswaardig, binnen het zombiegenre ook niet te versmaden. Dit waren alvast taaie exemplaren. Lekker nostalgische bloederige hersenpulp zoals ze ze vroeger wel meer maakten. Lars lijkt me duidelijk een fan van het genre. Leuk!

Fijn.

Laat 2020 het jaar worden dat genre cinema de filmvreugde terug claimt. De laatste 10 jaar is jan en alleman bij de genrecinema te leen gegaan, het resultaat is dat het allemaal wat trager, serieuzer, maatschappijkritischer en blah blah blah geworden is. De pure fun is er een beetje uitgegaan, met name in het zombiegenre heeft er sterk onder te leiden gehad, met een serie als The Walking Dead als trieste dieptepunt.

Dat is iets wat érg sterk opvalt tijdens het kijken van Yummy, een horror filmpje dat zich van heel die "genre met meerwaarde" hype geen bal aantrekt. Een simpel uitgangspunt, wat stompzinnige humor erbij en dan goed 75 minuten door de bloederige zombies heenploeteren. Het voelt zowaar verfrissend aan, terwijl het toch vooral teruggrijpen is naar de oude opzet, maar dan op een iets modernere manier uitgewerkt.

Het moet gezegd dat de gore er best goed uitziet, dat er wat lekker smerige scenes inzitten en dat ook de humor erg goed uit de verf komt. Het verhaaltje stelt niks voor en ook het acteerwerk is zeker niet van het hoogste niveau, maar dat boeit weinig als er weer een stukje smerigheid in de kijker gezet wordt. Vingers die afgesneden worden, ribbenkasten die opengebroken worden, zombies die zichzelf zitten opsmukkelen ... mnee, de liefhebber van wat gore en humor komt echt wel aan z'n trekken hier.

Misschien voegt de film net iets te weinig toe aan het genre, naast een Braindead hoef je deze niet te leggen, maar het is een brokje oversneden filmplezier, het soort dat je eigenlijk nog maar héél weinig terugziet tegenwoordig. In die zin gewoon érg leuk om een keertje gezien te hebben (bij ons was de zaal gelukkig wel redelijk gevuld), hopelijk een voorbode voor de genre cinema in 2020.

3.5*

Oké naar deze was ik wel benieuwd, ondanks het feit, dat levende doden in een hospitaal, mij zelden warm maken en vaak het top vermaak en intensiteit te veel mis, ook vaak slechte humor enzo. Dus deze echt ingegaan met nogal wat terughoudendheid. Dan begint de prent, met echt goeie en leutige acteurs,die ze voor deze cast bijheen hebben gezwierd en dat pakte wel goed. Lekker wat spetters bloed her en der, een eetfestijn in al z'n facetten Eigenlijk nergens moment van verveling, integendeel en dat vind ik zeer sterk voor zulke films. Kon de humor wel smaken ook. En dan zijn ze dood en ziede de ring nog ze verder rollen. Heb me hier uitermate mee vermaakt. Zien we ook zelden of nooit dit soort films van Belgische makelij, na Welp nog eens lekkere film dat zich niet situeert in het drama en zuivere comedy genre.

“I saw a man eating a man!”

Geweldig Belgisch horror project wat precies in mijn straatje valt. Toen deze werd aangekondigd op deze website door de horror goeroe ‘alexspyforever’ stond ik al aardig te trappelen. Zombies in een dan wel Belgisch jasje klonk mij best leuk in de oren, en de daarbij behorende trailer (of was het toen nog een teaser) wist mij toch al te overtuigen. Met smacht heb ik gewacht tot ik deze film kon zien, en deze week was het dan eindelijk tijd. De film beviel me eigenlijk hartstikke goed, ik heb van bijna elke minuut genoten en er word zeker nergens op ingehouden.

En dit is precies de zombie film die ik weer even nodig had. Een film waar zombies gewoon normaal oogden maar dat niet alleen: ‘Lars Damoiseaux’ houdt zich nergens in en daar houd ik erg van. Zijn het de blote tieten niet die je bijna om de oren vliegen (waar de setting ook huishoudt) dan zien we wel een penis die in de fik word gezet, de zombies die doormidden geramd worden met een auto of een darm dat de weg verspert en een zombie vast zet, het ware horror element komt daardoor naar boven. Dat niet alleen, de film raast er doorheen met erg leuke en vooral droge scenes met goed getimede humor die niet overdreven aanwezig is, zo nu en dan gebeurd er iets (zeker met de personage ‘Michael’).

De cast is vermakelijk, niet van hoog niveau maar leuk zat om te volgen. En eigenlijk is dat in deze film ook totaal niet nodig vond ik. De film is op zich zelf erg sterk, het verhaal is vrij mager waardoor daar geen aandacht aan besteden hoeft te worden en daarna is het gewoon lekker bloederig met veel leuke en vooral typische zombie momenten die op alle momenten erg leuk was.

Het kleine budget is bijna nergens van af te lezen, de film is erg netjes en onderhouden en de setting is leuk waar het nergens echt verveeld. Ik heb me zeer zeker vermaakt, duurt niet te lang en is al gauw spannend genoeg.

4.0*

"Ça va, Poepie?"

Een zombiefilm van Belgische bodem zie je niet zo vaak, maar dit is zeker een bewonderenswaardige poging.

Gebukt onder de last van haar grote borsten besluit Alison samen met haar vriend en moeder een reis te maken naar een Oost-Europees ziekenhuis om een borstverkleining te ondergaan. Het ziekenhuis oogt nogal twijfelachtig en is gevestigd in één of andere achterbuurt, maar dat weerhoudt ze er blijkbaar niet van. De aanstaande zombie-uitbraak zal ze vast van gedachten doen veranderen.

Veel woorden worden er niet vuilgemaakt aan het verhaaltje; het is een prima opzet voor hetgeen dat gaat komen. Binnen de kortste keren vliegt het bloed je namelijk om de oren. En dat is in deze film tamelijk veel. Je blijft als kijker veelvuldig opkijken van de gestoorde omstandigheden waarin lichaamsdelen op de meest creatieve wijze verminkt worden.

Wel had ik graag iets meer evenwichtigheid gezien. De geforceerde slapstick situaties liggen er daarvoor net iets te dik bovenop. De humor slaat de plank dan ook geregeld mis. Eveneens vallen bepaalde elementen duidelijk uit de toon, echter lijken deze toegevoegd om meer sensatie te creëren. Het plezier straalt er gelukkig wel van af.

Al met al is 'Yummy' een onderhoudende horror die over het geheel gezien voldoende vermaak biedt.

Kleine 3,0 sterren.

In het zombiegenre is er al veel gedaan en het is dus moeilijk om er nog iets origineels in te doen. Het komt ook altijd neer op de survival. Soms komt er komedie bij kijken in het geval van een Hot Fuzz of Dead Snow bijvoorbeeld. Yummy probeert wat in dat straatje te geraken met hier en daar best een geslaagde mop.

Doordat ik zelf Belg ben vond ik Clara Cleymans haar accent jammer. Dat Oost-Europese lag er iets te dik over uitgesmeerd. Na een tijdje went natuurlijk alles maar in het begin stoorde ik me hier wat aan. Maaike Neuville en Bart Hollanders zijn de hoofdpersonages, maar als koppel komen ze niet zo goed uit de verf. Ze kwamen eerder over op mij als goede vrienden.

Qua gore is het goed en de zombies zien er prima uit. Ook niet ubertraag of extreem snel in het achtervolgen. De setting van de kliniek is een waar doolhof dat eigenlijk nergens verveeld. De beste scène is die met Tom Audenaert en zijn penis. Wat daar allemaal mee is gebeurd tijdens de film, dat valt moeilijk te evenaren. Het einde zou je wat vergezocht kunnen noemen, maar past ook wel bij deze ietwat wacko film.

Leuk genrewerk van Belgische bodem, met een film waar behoorlijk veel goed getoonde gorigheid in voor komt. Erg fijn. Het stuk met de penis was wel erg geinig gedaan. Maar sowieso zit het tjokvol met dit soort zaken. Misschien wel te vol en misschien maakt het te weinig indruk omdat het vaker komedie dan horror genoemd kan worden. Het helpt ook niet mee dat ik de cast zwak vond, vooral de Engelse dialogen waren van basisschoolniveau hoe ze werden uitgesproken. Maar voorop staat wel dat ik me heb vermaakt. De speelduur is gelukkig kort, wat hier prima past en het tempo ligt zo hoog dat je je niet zal vervelen, ook al is de film inhoudelijk vrij leeg. Het ziekenhuis en de omgeving is overigens een fijne setting voor een uitbraakfilm. Gewoon voldoende dus.

3*

Yep...heerlijk horrorwerkje waarin zowat alles aanwezig is om je een anderhalf uur te entertainen.

Het tempo ligt vrij hoog en er valt heel wat te beleven. Een film die je gemakkelijk een tweede keer kan bekijken. Qua horror zit je hier goed. Er komen heel wat bloederige scènes in voor, sommigen zelfs met een lekkere vette humoristische knipoog en andere gore scènes hebben de nodige creativiteit. Maar de hilarische scène is toch wel het moment dat er van alles gebeurt met de penis van Tom Audenaert. Hoe bedenk je het ? Bart Hollanders als Michael weet zijn rol goed te brengen en zorgt ook voor een paar hilarische momenten. Dus ook op gebied van humor is deze prent echt te pruimen. De gore scènes zien er grotendeels ook goed uit. Het ziekenhuis is een ideale locatie en de regisseur weet dit uitstekend te brengen met verschillende gangen, verdiepingen, tunnels. Je kunt natuurlijk gaan muggenziften over accenten of dialogen of misschien meer verhaal...maar eerlijk gezegd hiervoor kijk ik niet naar dit soort films. Deze horrorprent levert entertainment in het kwadraat. Een dikke 8/10

Deze leuke en vermakelijke Vlaamse Horror / Komedie (een zombiefilm) film komt uit de koker van de makers van "Torpedo (2019)", die ik afgelopen februari heb gezien, en is me net zoals die film goed bevallen.

In dit verhaal draait het om Alison Jacobs (Maaike Neuville), die het niet gemakkelijk heeft. Ze leeft onder voortdurende druk van haar moeder Sylvia (Annick Christiaens) en ook lichamelijk zit het haar niet echt mee. Dagelijks ondervindt ze immers alleen maar hinder (o.a. rugpijn) van haar gigantische F-cup borsten. Ze besluit dan ook om samen met Michael (Bart Hollanders), haar klungelige vriend die haar steeds "Poepie" noemt en die niet tegen het zien van bloed kan, en haar moeder af te reizen naar de Oost-Europese kliniek "Klinika Krawczyk", onder leiding van dokter Krawczyk (Eric Godon) die een specialist is in cosmetische chirurgie, om er een goedkope borstverkleining te laten doen. Na een ietwat eigenaardige ontvangst door kliniekmedewerkster Janja (Clara Cleymans), merkt Michael op dat er iets niet klopt in de kliniek. Wanneer hij tijdens een rondleiding oog in oog staat met een moordlustige mensachtige, probeert hij er alles aan te doen om zichzelf en Alison te redden. Zal iemand hier nog levend uit geraken ?

Het verhaal stelt weinig voor (het wordt ook nergens eng of spannend), maar het is wel origineel en dat omdat de film zich afspeelt in een kliniek voor plastische chirurgie en dat hebben we nog niet eerder gezien in een zombiefilm. Het verhaal begint ook geinig (zet daarmee ook de toon voor de rest van de film) met een hoopje tieners die vanuit een schoolbus geilend zitten te staren naar de boezem van Alison, die onderweg is naar de kliniek. Ook de volgende circa twintig minuten zijn best leuk en daarbij draait het vooral om de aankomst in de kliniek en de borstverkleining van Alison. Behalve Alison wil ik ook moeder Sylvia, die overigens ook een flinke boezem had, wat aan haar lichaam veranderen en daarbij wordt dan gezegd:

Janja: Wilt u alleen een mondhoeklift ?
Sylvia: Nee, ook een buikwandcorrectie, anusbleking, bilvergroting en ooglidcorrectie.

Na circa 25 minuten (nadat Michael een vast gebonden naakte, met enkel een slipje aan, liggende vrouw vindt met een muilkorf) begint dan de zombie apocalyps in de kliniek, vol bloederige, sexy (naakte zombievrouwen) en hongerige zombies en dat vergezeld met veel goor en humor. Ondanks het budget van circa een half miljoen euro (het is immers een Vlaamse productie), zijn de special effecten praktisch, overtuigend en ronduit goor. Het bloed vliegt er met liters doorheen en ook zie je veel darmen en amputaties.

De verminkingen zijn ook best creatief, zoals een zeer pijnlijk voorval bij een man met een onlangs verlengde penis, die op het punt staat om een jonge vrouw te ontmaagden (deze zegt namelijk tegen hem "Ik wil niet sterven als maagd"). Deze verlengde penis wordt namelijk afgespoeld (nadat hij het verband eraf haalt) met kokend water i.p.v. koud water en als er daarna brandzalf (althans men denkt dat het brandzalf is) opgesmeerd wordt en er een lucifer aangestoken wordt om het etiket op de tube zalf te kunnen lezen, vliegt de penis in brand. De jonge vrouw pakt dan een brandblusser en blust de brandende penis, waarna deze afbreekt Het was overigens wel zijn verdiende loon.

Verder zien we o.a. een omgekeerde liposuctie waarbij de patiënt ontploft, een dokter die zelf zijn arm amputeert met een soort van papierversnipperaar (nadat hij gebeten is door een zombie) en een afgeknelde hand onder een putdeksel waarvan de vingers worden geamputeerd. En omdat Michael niet tegen het zien van bloed kan, zijn er ook wat kots-scènes van hem te zien. Fans van viezigheid kunnen in ieder geval hun hart ophalen met "Yummy".

De humor is lekker grafisch en puberaal (o.a. "Laat me die tieten eens voelen") en deed me soms wat denken aan de Horror / Komedie film "Braindead (1992)". Zo waren de scènes met het formaldehyde beestje, de grap met de bijl (waarvan de bijlsnede eraf vliegt) en het lot van de moeder wel geinig. Over de laatste (die inmiddels verandert is in een zombie) wordt ook door dochter Alison gezegd (als deze haar gaat doden):

"Sorry, ma. Maar waarom moest je er ook per se blijven uitzien als een tienerhoer ?"

Het tempo is hoog en ook gebeurt er meer dan genoeg en ook het einde, waarbij het met iedereen slecht afloopt, mocht er wezen. De bizarre belichting zorgt voor een aparte look en dat geldt ook min of meer voor voor het geluid qua gekozen muziek. De cast speelde verdienstelijk en met name de hoofdrolspelers Maaike Neuville (die in het echt geen F-cup heeft) en Bart Hollanders. Verder vond ik de roodharige Clara Cleymans (wiens melkwitte borsten perfect tot hun recht komen in een zwarte bh) een mooie verschijning om naar te kijken. Zowel Maaike Neuville als Clara Cleymans zijn helaas niet naakt te bewonderen in deze film, maar dat geldt wel voor een aantal andere vrouwen zoals Taeke Nicolaï (de vrouw die ontmaagd wilt worden) en Louise Bergez (de vast gebonden vrouw).

Al met al is "Yummy" een leuke zombiefilm in een Vlaams jasje, waarbij de Nederlandse regisseur Lars Damoiseaux de kijkers verrast met een bloederige en visueel sterke film en dat gevuld met hongerige zombies. Ik heb me er in ieder geval geen seconde mee verveelt en heb me goed vermaakt met de cast, de speciale effecten, de goor, de humor en toch zeker ook met de naaktheid (wat je tegenwoordig nauwelijks meer ziet in films).

Geslaagde komische zombiefilm van belgische makelij, goed gemaakt ondanks het lage budget en uitstekend gespeeld door een enthousiaste cast. Dit is hoe je een dergelijke film moet maken, met precies de juiste balans tussen spanning en humor. Het script steekt verder onderhoudend in elkaar en de bloederige makeup-effecten zien er voortreffelijk uit.

Tegenvaller.

Ik had na de verhalen toch wel op iets meer gehoopt, maar dat is er niet meer van gekomen. Dit bewijst wederom weer dat ik me heb laten meevoeren in de hype. Maar de film is daartegenover niet slecht en zorgt wel voor een goed anderhalfuurtje aan zombievermaak.

Uiteraard is het knap dat dit uit een relatief klein budget tot stand is gekomen. Er is blijkbaar niet eens een miljoen aangetikt en dat ze dan dit voor elkaar weten te krijgen is natuurlijk een complimentje waard. De film ziet er goed uit. Vooral de belichting oogt lekker modern en het camerawerk is ook zeker on-point.

De film kenmerkt zich in smerigheid en bloederige beelden, maar kan zich bij lange na niet meten bij de toppers van de gore. Bovendien is het meeste geweld van achteren of zelfs off-screen. Natuurlijk wel een aantal grafische beelden, maar in het algemeen valt het tegen. Maar het is te begrijpen wegens budgettaire beperkingen.

Acteerwerk is niet bijzonder, maar ik stoorde me er ook niet aan. Het is wel jammer dat de film terugvalt in kinderachtige types die allen niet erg grappig zijn. Voor de humor met geslachtsdelen voel ik ook weinig. Heb eigenlijk nergens kunnen lachen ondanks dat de humor rijkelijk aanwezig was.

Maar het is vooral de traagheid van de film die het eindresultaat in de weg zit. Zeker de aanloop naar het zombiegeweld, ondanks maar 15 minuten lang, voelt traag aan. Eenmaal het plezier begint is het ook lang wachten voordat de echt leuke stukjes tevoorschijn komen. De slome montage en het gebrek aan adrenaline zit een lekker snel tempo erg in de weg.

Hierdoor was het bij vlagen te vaak de minuten wegtellen en wachten totdat er iets

leuks gebeurd. Maar dat gebeurt naar mijn mening gewoon te weinig ondanks dat er genoeg actie te zien is. Uiteindelijk is de film een tegenvaller, maar het ziet er wel goed genoeg uit voor een voldoende. De make-up en grafische gore zijn erg geslaagd.

Een Vlaamse zombiefilm gaat uiteraard al snel richting B-film. Visueel is het nergens bijzonder, maar dat wordt bij de make-up en effecten dan deels goedgemaakt. Het is meer dan wat schmink op het gezicht en stamelend rondlopen. Goed voor een Vlaamse film dus, maar het is net dat label '... voor een Vlaamse film' dat al laat uitschijnen dat dezelfde film uit een ander land, hier zeker niet die appreciatie zou krijgen.

Het is leuk voor de liefhebber en kent de nodige goor. Ze mikken dus gelukkig niet op het volledige gezin. Acteerwerk is in verhouding, ik had wel iets meer zwarte humor verwacht. Wat we nu zien is zeker niet nieuw. Iets pittiger in het script mocht wel.

Het is eens wat anders dan de jankerige cinema die we hier gewend zijn. Alison wil van haar dikke tetten af en gaat naar een Oostblokkliniek voor een borstverkleining met Poepie en haar moeder. Wanneer een zombie losbreekt in de kliniek begint de bloederige mess. Vernieuwing brengt deze film zeker niet aan het genre, hoogstens een leuke toevoeging waarbij de humor weet te werken. Toch lachen toen iemand give me your hand zei tegen een verpleger die het stompje van zijn pas geamputeerde arm uitreikt. En dan het hoofd van Dimitri Vegas . Maar angstaanjagend, spannend en zenuwslopend werd het nergens, 3* voor de humor en leuk dat een Belgische regisseur dit aandurft én dat het resultaat geen mislukking is. Ik verwacht dat deze film ook internationaal zal aanslaan.

Erg puberaal en gemeen. Zoals de ongrappige running gag dat Alison (Maaike Neuville) haar grote tetten wil verkleinen. Of de clichématige manier waarop zowel plastische chirurgie als het Oostblok in de zeik worden genomen. Ergens jammer, want deze debuutfilm van Lars Damoiseaux oogt prima voor 't genre. Een fijn spel met belichting en claustrofobische ruimtes, en - niet onbelangrijk - de make-up van de zombies ziet er alleszins behoorljk uit. Maar het is allemaal zo ontstellend flauw. Het sterkt me ook in de gedachte dat zwarte humor uiteindelijk best lastig is om goed te doen. Een maker moet precies dat juiste evenwicht weten te vinden tussen leedvermaak en toch sympathie kunnen opbrengen voor die vermaledijde ellendelingen. Als 't alleen om het uitlachen gaat kun je net zo goed een filmpje opzetten van een kleuter die van een wip valt of iets dergelijks. Zo maken de onsympathieke personages in 'Yummy' (2019) de meest ridicule beslissingen om hun eigen hachje te redden of hun slaatje te slaan uit de misère. Het slaat werkelijk nergens op, maar levert een gemakzuchtige film op die grofheid verwart met humor.

Heerlijke horror met fantastische gore in en leuke humor.

Sfeer was top en mooie belichting en claustrofobische sfeer.

Aangenaam om bekende Vlaamse Acteurs eens in een andere setting te zien.

De Belgen mogen trots zijn op dit horror filmpje. De film heeft humor, is grof, is bloederig en je ziet veel ingewanden. Allemaal stevige ingrediënten voor een zombie film.

De film mist alleen spanning en een scherp scenario. Daardoor wordt het geen klassieker. Toch is het voor een horror liefhebber best te pruimen en krijg je flink wat bloederige scènes te zien.

Maar verwacht niet te veel.

Redelijk standaard horrorkomedie. Het verhaal is compleet over the top en zit vol plotgaten, maar dat wordt geaccepteerd bij dit genre. De uitwerking is wel wat cliché en daardoor erg voorspelbaar, wat ten koste gaat van de humor en spanning. De scènes voelen soms verplicht aan en van mijlen ver zie je al waar het naar toe gaat. Verder ziet de film er visueel best aardig uit met flink wat ranzige gore scènes. Het acteerwerk kan er net mee door. Vrij doorsnee. 2.5

Poepie, ça va?

Sinds de Forgotten Scares documentaire probeer ik de Vlaamse horror een beetje in het oog te houden. Niet dat daar nu zo enorm veel in uitkomt, maar toch.. Met onder andere Welp zijn er de laatste jaren al wel vermakelijke genrefilms uitgebracht en deze Yummy leek me in dezelfde categorie te vallen. Ik had weliswaar nog nooit iets van de hand van Lars Damoiseaux gezien maar met onder andere Maaike Neuville, Clara Cleymans en Tom Audenaert in de cast kon dit wel eens een fijne zit worden. Dat is het ook geworden, maar ik had misschien toch nog net iets meer verwacht.

Want niet alles komt altijd even goed tot zijn recht. Beste scène zit sowieso halverwege de film met het personage van Audenaert en zijn verbande/gebluste/afgebroken penis. Ik had dan ook verwacht dat de film meer van dit soort over the top dingen ging hebben, maar algemeen gezien toont Damoiseaux weinig echt grappige momenten. Ja, zo is af en toe een gniffelmomentje (dat ze met die bijl willen kloppen en dat die half uiteen valt) maar de penisscène staat op een eenzaam hoogtepunt. Verder wel gewoon een vermakelijke horrorfilm. Damoiseaux weet dat dit soort films er absoluut profijt bij heeft als het allemaal niet te lang duurt en hij verliest dan ook weinig tijd met het introduceren van de setting en de bijhorende zombies. Wat volgt is nagenoeg van de eerste minuut voorspelbaar en toch kijkt het allemaal wel lekker vlotjes weg. Beetje jammer misschien dat de huidige trend dat werkelijk niemand het mag overleven aan het einde van de film wordt doorgetrokken en dan steekt vooral de kunstmatige/geforceerde manier waarop Alison en Michaël aan hun einde komen me wat tegen.

Wel fijne rol van Maaike Neuville. De manier waarop ze meer en meer geïrriteerd geraakt aan Poepie en de manier waarop die met de situatie omgaat is geweldig. Diezelfde Poepie heet eigenlijk Michaël en wordt gespeeld door Bart Hollanders. Een acteur die ik vandaag de dag toch echt niet meer kan los zien van zijn rol als Randy Parret in de Callboys, iets dat voor die hele groep lijkt te tellen trouwens, maar hier valt het best nog goed mee. Misschien omdat zijn kompanen in geen velden te bespeuren zijn. In ieder geval fijne rol van Hollanders maar het leukst is toch nog Tom Audenaert. Kleine bijrol weliswaar maar hij is werkelijk geknipt voor dit soort dingen. Verder nog een erg fijne bijrol van Clara Cleymans met een moddervet accent en een aantal cameo's van onder andere Jan Doense (vooral bekend van De Nacht van de Wansmaak met Jan Verheyen maar ook van zijn - ondertussen ter ziele gegane - Mr Horror Presents label) en een ogenschijnlijk willekeurige flits van Dimitri Thivaios, beter bekend als een onderdeel van het DJ duo Dimitri Vegas en Like Mike.

Op de DVD staat trouwens ook Patiënt Zero als extra. Een kortfilm van Damoiseaux uit 2016 die als een soort van aanloop/vingeroefening is bedoeld naar Yummy. Die is echter wel heel wat slechter dan deze Yummy trouwens (en om de een of andere reden is Patient Zero ook een man terwijl het hier een vrouw is) dus het eindresultaat is een serieuze verbetering. Kort en krachtig, visueel nog vrij overtuigend (zeker met dit beperkte budget) en gewoon een fijne cast.

Kleine 3.5*

"I had a penis enlargement, a small one."

Goede blood en gore effecten en een ziekenhuis is altijd een sfeervolle setting voor een horrorfilm. Leuk om Vlaamse acteurs in een horrorkomedie te zien. Dat gebrekkige Engels dat ze spreken is wel grappig, alsook het overdreven Oostblok accent van Clara Cleymans. Ik vraag me trouwens af hoeveel van het Vlaams begrepen wordt door de Nederlandse kijkers? Ik heb enkele keren goed gelachen, dus met de humor zit het wel goed. Er had wat mij betreft zelfs wat meer humor in mogen zitten. Ik vraag me wel af hoe Michael die ontploffing aan het eind van de film heeft overleefd? En hoe zijn vriendin na een hele tijd in de auto weg te rijden, hem zomaar weer tegen het lijf loopt (om het zacht uit te drukken)?

"Nee, nee!"
"'k Heb hiervoor gestudeerd."

Deze was op tv en eens meegepikt. Het was een leuk filmpje, een typische zombiefilm, maar met toch heel wat humor. De cast was wel goed op dreef en verder zag het er prima uit.

Een prima film voor een luie filmavond, waar je niet te veel moet bij nadenken.

Yay, Belgische zombies!

Het zombiegenre is niet heel makkelijk - niet simpel om daar nog iets origineels in te doen, en er zijn een hele serie voorgangers die nauwelijks te overtreffen zijn en bijna elke variant op het thema al zorgvuldig uitgemolken hebben. Toch doet deze film het niet slecht. Fijn veel humor, absurditeiten en vooral natuurlijk veel gore. Eigenlijk is het enige wat me als kritiekpuntje invalt dat de timing niet altijd perfect is, de spanning valt af en toe een klein beetje weg.

Voor mij als ‘Ollander alleen onbekende acteurs, en als ik dan zie hoe goed die bezig zijn voel ik toch wel een klein tikje jaloezie. Al weer lang geleden dat er nog een behoorlijke Nederlandse film was.

Alison Jacobs [Maaike Neuville] bezoekt met haar moeder Sylvia [Annick Christiaens] en haar vriend Michael [Bart Hollanders] een kliniek voor een borstverkleining. Vlak voor ze onder het mes gaat ontdekt Alison dat het hier niet pluis is, maar ze kunnen niet weg omdat Sylvia’s behandeling al is begonnen. Een niet al te best excuus voor een niet al te beste zombiefilm die zichzelf een komedie durft te noemen, maar daar hooguit aanspraak op maakt omdat het zo nu en dan zo slecht is dat je erom zou kunnen lachen. Misschien.

I saw — I saw a man eating — a man.
- You saw a man, eating what? Finish sentence!

Geestige horrorkomedie.
Rondborstige Alison is de male gaze en rugklachten zat en besluit haar voorwerk te laten reduceren in een louche Oost-Europees ziekenhuis. Alvorens de anesthesist haar echter kan prepareren voor de chirurgische ingreep, ontdekt haar sullige vriend (die ooit zijn eigen medische opleiding wegens een fobie voor bloed voortijdig moest staken) in een bijgelegen kamer een vastgebonden, naakte en bovenal nogal bijtgrage mevrouw, die hij per ongeluk bevrijd. Al snel breekt in gansch het ziekenhuis de pleuris uit.

Wat volgt is een fikse overdosis aan bloed, gore en chaos, die bijzonder effectief in beeld wordt gebracht (zeker gezien het bescheiden budget), al gaat het zelden de enge kant op; dit is vooral een dolkomische achtbaanrit. Eating pussy krijgt dankzij een hongerige zombie hernieuwde lading, evenals brandend verlangen, wanneer een chirurgisch vergroot mannelijk geslacht door ontvlambare zalf in de fik vliegt. Dan is er nog Hannelore Vens, gastactrice zonder benen, die als gehalveerde zombie haar eigen ingewanden mag eten, amputeert een verpleger eigenhandig zijn gebeten arm in een papierversnipperaar en is er een onverwachte hommage aan de brandblusserscène uit Irréversible.

Uiterst smakelijke onsmakelijkheden, met gave practical effects, superieure make-up en ook de belichting verdient een pluim, maar plot, acteerwerk en ook de bijtijds kolderieke soundtrack laten geen twijfel bestaan over de ware aard van deze film: dit is een vol-bloed komedie. Met een treffende titel. 3,5*