Le Daim (2019)

Op de valreep van 2019 is er nog deze verrassend leuke, heerlijke en intrigerende film! Ik denk dat het een vergissing is om de film absurdistisch te noemen: de film laat m.i. niet het absurde van de werkelijkheid zien en hij bevat ook geen absurdistische humor. De film is eerder het omgekeerde van absurdisme: de film toont de coherente werkelijkheid maar op een groteske, bizarre manier omdat het een film is en dus sowieso niet de werkelijkheid kan zijn maar die in een bepaalde betekenisvolle vorm wil uitdrukken.

Zoals Denise zich afvraagt waar de film over gaat die zij met Georges aan het maken is, zo vraag je je als kijker ook af waar de film waar je naar kijkt over gaat dus naar wat die betekenis is. Georges’ obsessie voor zijn jack lijkt op een drugsverslaving maar ook op een allesverterende verlangen in het middelpunt van de wereld te staan. Stijl is alles, zo lijkt het devies te luiden, en de film speelt op een welhaast eindeloos veelgelaagde manier met het spel als de uiterlijke vorm zelf en daarmee met schijn (bedrog) en werkelijkheid. Voor Georges is zijn pronken met hertenleer – zijn ‘waanzinnige stijl’ – bloedserieus (en het einde haakt daar mooi op in als Georges wordt afgeschoten als een hert) en Denise is bloedserieus in het maken van een film; uiteindelijk gaat het niet om elkaars vertrouwen maar om het meespelen met elkaars spel om je eigen doel te bereiken, om het spel te winnen. Maar zoals gezegd is de film welhaast eindeloos gelaagd en lees ik in de Volkskrant nog een aantal mogelijke betekenissen van de film waaronder een parodie op het selfie-tijdperk, een parodie op de filmindustrie en een parodie op een superheldenfilm. Andere media geven weer andere thema's zoals jagen en het chronologisch weergeven van Tarantino's Pulp Fiction. Het zit er allemaal in.

Al met al is de film een van de meest diepzinnige en filosofische films die ik ken en lijkt de geniale Jean-Luc Godard eindelijk een opvolger te hebben gekregen in Dupieux. Dit is het soort films waarvoor ik naar het filmhuis ga! Zoals in de film Georges tegen Denise zegt: “Het wordt een geniale film. Je begrijpt hem misschien niet, maar het is geweldig.”.

Quentin Dupieux staat voor absurde cinema. Dat heeft hij al met Rubber en Realité bewezen. Hier in zijn nieuwste film Le Daim doet hij het nog eens dunnetjes over. Met verbazing zitten kijken naar al die gekkigheid. Georges die zo'n obsessie heeft met een jas van hertenleer dat niemand meer een jas mag dragen en dan zit hij nog te praten met de jas ook. Hoe kom je daarop. Het ging zelfs zo ver dat Georges met een wiek van een oude ventilator als wapen alles deed om dat te voorkomen. De scène waarbij hij de wiek door het dak van de auto sloeg waarbij die dwars door de schedel ging van die jonge vrouw was hilarisch. De blik van die vrouw al. Verder kende deze film meerdere scènes waarbij je leek aan te voelen wat er zou gebeuren maar waarbij de betreffende scène toch een totaal andere kant opging. Hoe ongeloofwaardig het ook allemaal is, origineel is het allemaal wel wat deze regisseur allemaal uit zijn hoed tovert. Niet iedereen schijnt dit te kunnen waarderen want ik was de enige in de filmzaal.

3,5*

Leuk ja.

Dupieux blijft z'n oeuvre verder uitdiepen. Een film binnen zijn ondertussen bekende niche, namelijk absurd en deadpan. Maar dan wel qua structuur net wat anders, zodat het toch weer op een iets andere manier verloopt. Zo zorgt hij er in ieder geval voor dat hij zichzelf niet teveel gaat herhalen.

Op zich zou dat niet eens zo'n ramp zijn, want zoveel van dit soort films zijn er nu ook weer niet. Ik kan ze in ieder geval wel erg smaken. Hou er alleen rekening mee dat Dupieux hier voor een soort van Audition-opbouw gaat, dat wil zeggen een wat tammer eerste deel, om het tweede deel dan iets meer impact te kunnen geven.

Ook niet té veel van verwachten, ondanks wat horror elementen is het niks voor echte gorehounds, maar het einde is toch best bruut en direct bij momenten. Verder ook gewoon erg grappig, met een geweldige rol voor Dujardin. Mooi dat hij ook dit soort dingen wil doen, geeft een acteur toch altijd wat extras.

Erg vermakelijke film dus, maar wel eentje voor een redelijk specifiek publiek denk ik. Dupieux heeft mij in ieder geval verbaasd als regisseur, na Rubber had ik dit echt niet verwacht. Des te leuker natuurlijk.

4.0* en een uitgebreide review

Alleen maar positieve reacties hier; ik ben duidelijk de spelbreker hier, want ik ben een stuk minder enthousiast ondanks dat ik drie andere films van Dupieux op 4* heb staan.

Deze film is natuurlijk absurd en er zitten meerdere lagen in die doordacht zijn, maar het wordt allemaal wel erg langzaam uitgesponnen ondanks de korte duur, en de droge humor sloeg deze keer niet bij mij aan. De andere films voelden op de een of andere wijze creatiever aan. Bij Réalité, de vorige Dupieux die ik zag, reeg de punchline al het vorige op geniale en onvoorziene wijze aan elkaar, waardoor ik met een wow gevoel achterbleef. De punchline hier dat hij als een hert afgeschoten wordt is passend, maar ik krijg er niet een sterker gevoel bij dan van "ja, dat is logisch binnen de setting van de film."

Kortom, voor mij wat minder geslaagd, maar even goed ben ik blij dat dit soort films gemaakt worden. De eerdere films van Dupieux die ik heb gezien, koester ik, ander werk zal ik ook zeker blijven opzoeken, maar deze is het dus net niet. 2,5*.

Dupieux

Eentje die beter smaakt. Het zijn altijd wat conceptuele films van Dupieux. Dus als het concept je niet helemaal weet te overtuigen kan het wel eens een lange zit zijn. Dit concept werkte gelukkig wel.

Vooral de rol van Dujardin is sterk. Hij speelt het met totale ernst en breekt nooit uit zijn rol. Acteurs als bijvoorbeeld Ryan Reynolds of Dwayne Johnson spelen altijd heel bewust lollig, waardoor de komische impact nogal flauw is en helemaal als de heren het 20 films lang doen is het helemaal niet meer leuk. Uiteindelijk is de aanpak van Dujardin de juiste. Je gelooft zo dat hij helemaal blij is met zijn herten jas. De scene aan de bar is ook hilarisch als hij denkt dat ze over hem praten.

Film is traag maar Dupieux trekt het niet door naar een belachelijke speelduur en het einde is bevredigend.

3.5 sterren.

Quentin Dupieux introduceert na de autoband in Rubber (2010) een ander voorwerp dat als protagonist functioneert. Ditmaal is het een hertenleren jack. Kom er maar op.

Hoofdpersonage Georges is idolaat van een hertenleren jack. Hij koopt het. Bij de aanschaf van het jack krijgt Georges een camcorder cadeau die hij gebruikt om zijn hertenleren kledingstuk liefdevol in beeld te brengen. Hij legt de mooie bruine textuur vast. Hij registreert hoe mooi de jas gedrapeerd ligt over de rug van een stoel. Hij verlustigt zich aan de prachtige gerafelde versiering op het jack. Al snel is het jack veel meer dan slechts het onderwerp van een ongezonde maar ongevaarlijke obsessie.

Het jack etaleert een eigen wil en legt die op aan Georges. Het wil het enige jack op de wereld worden. Om dat doel te bereiken dwingt het Georges om zijn leven in dienst van dat doel te stellen. De nieuwe perspectieven die dat oplevert, worden door Georges met zijn camcorder vastgelegd. Het lijkt duidelijk dat Georges zich in een emotioneel wankele levensfase bevindt, die hem het zicht op de werkelijkheid ontneemt.

De film staat hier gerubriceerd als komedie. Meteen in de eerste scène zie je al een voorproefje van het type humor dat het hertenleren jack in de film brengt. In die scène eist Georges van wildvreemde passanten dat zij hun jack uitdoen en het in de kofferbak van zijn auto leggen onder het uitspreken van de woorden: “ik draag nooit meer een jack". Een absurde en grappige scène, die een voorbode is voor meer en vergelijkbare humor.

Het label komedie doet de film echter te kort. De film is wel degelijk ook een drama. De handel en wandel van Georges zijn dan wel in een komisch jasje gegoten, maar In zijn geslepen blik en zijn rechtlijnige zelfverzekerde optreden, zie je ook steeds de (sluimerenmde) aanwezigheid van Georges’ waanzin. En de gevolgen van die waanzin blijken bepaald niet onschuldig en grappig, maar hebben een dramatische inslag. Gelukkig blijft de humor wel immer de bovenliggende partij in de film.

Regisseur Dupieux toont de griezelig sudderende waanzin niet alleen in de acties van zijn personage, maar gebruikt daarvoor ook zijn présence. Op het ene moment vult Georges groot en dominant het beeld, dan weer is zijn beeldvulling bescheiden. In de vele scènes in zijn auto, zie je vaak alleen zijn hoofd. En soms niet eens dat. Vaak wordt Georges naar een positie buiten beeld verbannen en spreekt zijn camcorder voor hem. Het is zodoende moeilijk om grip te krijgen op zijn persoon. Georges is onpeilbaar.

Het andere belangrijke filmpersonage is Denise. Een sterke rol van de schone Adèle Haenel. Denise is naast het hertenleren jack het tweede personage dat Georges de keus geeft zich verder over te geven aan zijn waanzin of zich ertegen teweer te stellen. De vraag is dan ook of hij in zijn waanzinnige egotrip kan volharden. De gezamenlijke scènes zijn de moeite. Ze leveren veel temperamentvolle humor op.

Le Daim is een obscure mengeling van een zwarte komedie en een zinloze karakterstudie van een obsessieve man die ondoorgrondelijk blijft. Het zijn vooral de scherpe en boosaardige dialogen aangevuld met wat situationele komedie die de film aandrijven. Twee prima hoofdrollen, een geelbruin jack, een basaal verhaaltje en wat humor. Meer heb je niet nodig om een hele vermakelijke film te maken.

Inderdaad nogal een bizarre film over een geïsoleerde man die geobsedeerd is door jassen. Vooral zijn eigen exemplaar bestaande uit 100% hertenleer is een soort relikwie. Maar hij permitteert zichzelf af en toe om een aantal passende attributen aan te schaffen, uiteraard ook allemaal in hertenleer, made in Italy. De man komt nog onhandig over, ook niet goed wetende wat hij allemaal staat te doen.

Zijn opnames trekken op niet veel en het is verbazend hoe hij de vrouw ervan overtuigt dat hij een filmregisseur is en dat zij deel mag uitmaken van zijn project. Want om te zeggen dat hij manipulatief is, neen, dat nu ook weer niet. Zijn obsessie en schizofrenie maken hem meedogenloos. Wel fijn satirisch filmpje eigenlijk. Het einde alleen al maakt het helemaal af. De cirkel is rond.

Leuke Dupieux, die me nog wat beter beviel dan zijn vorige films. Fijne lengte ook. Ik vond vooral Georges' gestuntel in de gesprekken grappig, niet zozeer het gedoe met het jasje, al was dat natuurlijk wel de ideale kapstok voor alle belevenissen. Een aantal keer hardop moeten lachen. Het einde vond ik dan wel wat voorspelbaar, en dat is zeker voor een dergelijk absurdistisch werkje geen pre.

Slimme marketeers bieden het "le daim" jasje aan voor 179 US$, dat aanschaffen en dragen lijkt me nogal post-ironisch.

Aardige film over een man die een tweedehands jasje koopt waar hij geobsedeerd door raakt. Deze film ligt zeker in lijn met het andere werk van regisseur Quentin Dupieux. Absurd en bizar, maar ook origineel en geestig. Je weet totaal niet welke kant de film uitgaat. De korte speelduur werkt in het voordeel, want het had echt niet langer moeten duren.

Tweede Dupieux.

Een filmmaker die echt actief onderscheidend lijkt te willen zijn. Ik zie zelden films die zo hun best doen om origineel over te komen en daar kan je van houden of niet. Soms vind ik het te geforceerd, maar de kurkdroge manier waarmee Dupieux zijn films invult heeft me tot nu toe alleen maar overtuigd. Zo ook bij Deerskin, gelukkig.

Het duurt even voordat de film echter aftrapt en zelfs voor een erg korte speelduur van onder de 80 minuten voelt het aan alsof de inleiding wat te lang doorgaat. Het concept is ridicuul, maar het werkt wel. Vooral omdat Dupieux het met een toon brengt waar je stiekem wel goed naar kan kijken. De humor was wat halfjes voor me, maar niet omdat het zo slecht is, maar omdat het niet door iedereen gewaardeerd kan worden waaronder ikzelf. Het is me net wat te droog.

Wanneer de film wat horrorelementen toevoegt kon ik er goed naar kijken, maar bovendien voelt alles aan deze film eigenlijk gewoon 'juist' aan. Perfecte toon, precies de juiste stilering en een verloop dat nergens sterk verveelt. Tel daar nog een nogal uitzonderlijke rol van Dujardin bij op en Deerskin is geboren; een vermakelijke, korte en bizarre film.

Duister wanneer het duister moet zijn. Deerskin is waarschijnlijk één van de apartere films die je zal aantreffen, en ik gok dat dit met de overige films van Dupieux niet anders is. Inhoudelijk is het flinterdun, maar er zal altijd wel door een specifiek publiek wat achter worden gevonden. Ikzelf geniet vooral van de toon en schaarse horrorscenes die ik erg geslaagd vond. Deerskin laat je met vraagtekens, maar ook met glimlachjes achter. Best leuk voor een keer.

De film laat weinig los over de geschiedenis van het hoofdpersonage en dat zorgt mooi voor de nodige mysterie. Mysterie past wel bij het absurdisme van een man die geobsedeerd is door zijn nieuwe jas. Die jas lijkt bijna een personage op zich te worden.

Naast de wat gestoorde Jean Dujardin is het ook altijd weer leuk om de fantastische Adèle Haenel bezig te zien. De enige echte tegenrol van het hoofdrol in deze film. Verder moet je de film maar over u laten komen. Het is een relatief traag verhaal, maar heeft wel de nodige zwarte humor en absurde scènes. Een leuke verrassing.

Behoorlijk.

Ik kende Quentin Dupieux slechts van naam, maar Le Daim zal ik toch niet zo snel vergeten. Tof absurdistisch sfeertje, met een schitterende Jean Dujardin als rare kwast die een liefhebber is van 100% hertenleer. Het uitgangspunt is te onnozel voor woorden, en leent zich perfect tot een aantal dwaze, absurde scènes, met de openingsscène die er meteen bovenuit steekt. Nadien had het soms nog iets grappiger gemogen en ik mis iets in de relatie met de barvrouw. De speelduur is weliswaar zeer beperkt gehouden, en dat bleek de enige juiste keuze. De cirkel was immers rond.

3